Doran Martell uważa, że Obara za bardzo lubi wino, by powierzać jej tajemnice.
Obara ma około trzydziestu lat.

Przedakcja

Obara wspomina jak przed laty Oberyn przybył, aby odebrać ją matce. Mając do wyboru ojcowską broń lub łzy matki, dziewczynka wybrała włócznię, co zdaniem Oberyna potwierdzało dodatkowo, że to on jest jej ojcem. Nie minął rok i matka Obary zapiła się na śmierć.

Uczta dla wron

Na wieść o śmierci ojca Obara przybywa do Wodnych Ogrodów. Rozmawia z księciem Doranem, domagając się natychmiastowej zemsty za Czerwoną Żmiję. Ku jej wzburzeniu i zniecierpliwieniu Doran unika konkretnych deklaracji i nakazuje jej czekać na swą odpowiedź. Rozgniewana kobieta powraca do stolicy Dorne, by tam podburzać lud przeciwko Lannisterom. Doran udaje się do Słonecznej Włóczni w ślad za nią i, widząc jak niespokojni są mieszkańcy stolicy, wydaje rozkaz aresztowania Obary oraz jej sióstr.

Taniec ze smokami

Doran uwalnia Żmijowe Bękarcice z aresztu i zaprasza je na ucztę wydaną na cześć ser Balona Swanna. Królewski Gwardzista przyjechał do Dorne z głową Gregora Clegane’a. Podczas kolacji Obara podobnie jak jej siostry odmawia spełnienia toastu za zdrowie króla Tommena, wylewa wino na podłogę i opuszcza salę, ale Arianne namawia ją do powrotu. Kobieta daleka jest od beztroskiego nastroju, przez większość uczty siedzi z gniewną miną. Pod koniec wieczerzy Doran prosi ją, by odwiozła go do jego komnat. Obara prowadzi fotel na kółkach stanowczo zbyt szybko i zbyt gwałtownie, ale na prośbę stryja zwalnia. W komnacie przygląda się czaszce Góry i zauważa, że to dobry początek. Doran i Arianne przedstawiają Żmijowym Bękarcicom plan działania. Ser Balon Swann ma się dowiedzieć, że za śmiercią Arysa i zranieniem Myrcelli stoi Ciemna Gwiazda. Rycerz prawdopodobnie ruszy za nim w pogoń, a Obara ma mu towarzyszyć w tej wyprawie.

Kobieta gwałtownie reaguje na informację o planowanym przez Cersei napadzie na Trystane’a Martella i deklaruje, że za czaszkę Góry odeśle lannisterskiej królowej cały worek głów.

Cytaty:

Obara Sand zawsze chodziła zbyt szybko.

(Areo Hotah
George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 48)

Stara się dogonić coś, czego nigdy nie zdoła schwytać.
(Doran Martell
George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 48)

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Obara Sand pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Tę dornijską warownię wybudowano na wysuniętym w głąb Wąskiego Morza skalisto-piaszczystym cyplu, z trzech stron otoczonym wodą. W głównej mierze zamek powstał z cegieł i słomy (błotnych cegieł wypalanych prawdopodobnie w słońcu), ale również ze szlachetniejszego surowca – piaskowca, bloków skalnych, marmurów i …złota. Mury Słonecznej Włóczni gościły m.in.: Rhaenys Targaryen w czasach Podboju Aegona Zdobywcy, Jona Arryna po rebelii Roberta oraz Myrcellę Baratheon.

Ufortyfikowany zamek sąsiaduje z rozległym miastem cieni (the shadow city) o specyficznym zapachu, będącym mieszanką kurzu, potu, piasku, smoły, morskiej wody, wodorostów i dymu. Owe osiedle u zachodniego podnóża twierdzy ożywa po zmroku, gdy chłód nocy przegania nieznośne, dzienne upały.[i] Najbliżej zamkowych murów przycupnęły domy kupieckie, przeróżne sklepy i pozbawione okien chaty. Dalej od warowni znajdują się stajnie, zajazdy, winne szynki, domy rozkoszy i przeróżne inne budowle – wszystkie wniesiono z błotnych cegieł. Niektóre budynki posiadają nawet własne fortyfikacje, bądź wchodzą w zakres chronionego skomplikowaną siecią zamkowych murów terenu. Miasto cieni nie może się równać ani wielkością, ani wspaniałością z Wolnymi Miastami Essos, jednak jest osiedlem najbliżej spełniającym kryteria miasta, jakie można napotkać w pustynnym Dorne. Prawdopodobnie w obrębie tego osiedla nie ma przystani portowej. Wymiana handlowa ma dokonywać się w Mieście z Desek (the Planky Town) – porcie znajdującym się u ujścia Zielonej Krwi (głównej rzeki Dorne – the Greenblood), na południowy-zachód od Słonecznej Włóczni. Jednak do Słonecznej Włóczni przybywają karawany kupców, nim wyruszą w długą drogę przez czerwone i białe piaski pustyni do Książęcego Przejścia (the Prince’s Pass) w Czerwonych Górach (the Red Mountains), oddzielających Dorne od krain żyznego Reach.

W zakresie potrójnych murów Słonecznej Włóczni mieści się Stary Pałac (the Old Palace). Najszybsza droga do Starego Pałacu wiedzie przez Potrójną Bramę (the Threefold Gate) – szereg bram osadzonych w linii prostej w rzędzie potrójnych Krętych Murów (the Winding Walls). Droga ta jest wybrukowana cegłami. Inne kręte ścieżki wiodą przez wąskie alejki, ukryte dziedzińce i hałaśliwe bazary. Trzy największe wieże Starego Pałacu to Włócznia (the Spear Tower), Wieża Słońca (the Tower of the Sun) oraz Piaskowy Okręt (the Sandship). Kręte Mury wybudowane przed około 700 laty niczym wąż opasają Stary Pałac.

Popołudniowe cienie były już długie i ciemne, a słońce czerwone i obrzękłe jak stawy księcia, gdy wreszcie ujrzeli na wschodzie wieże Słonecznej Włóczni. Pierwsza pojawiła się na horyzoncie smukła Włócznia, wysoka na sto pięćdziesiąt stóp i ukoronowana iglicą z pozłacanej stali, która zwiększała jej wysokość o dodatkowe trzydzieści stóp. Druga była potężna Wieża Słońca z kopułą ze złota i barwionego szkła, a na koniec ciemnobrązowy Piaskowy Okręt, wyglądający jak jakaś monstrualna dromona, która obróciła się w kamień po wyrzuceniu na piasek przez morskie fale.[ii]

Włócznia jest najwyższą wieżą – wznosi się na 150 stóp (około 46 metrów). Jest zbudowana z piaskowca, smukła i zwieńczona pozłacaną stalową włócznią, co dodaje jej kolejne 30 stóp wysokości (ok. 9 m). To na szczycie tej wieży znajdują się cele, w których są przetrzymywani szlachetnie urodzeni więźniowie. Okna w najwyżej położonych pomieszczenia Włóczni są najszersze, zaś niektóre z otworów okiennych komnat położonych niżej są wąskie niczym grot strzały.[iii]

Na zachód od Włóczni znajduje się Wieża Słońca – potężna budowla z kopułą wykonaną ze złota i barwionego szkła. To w Wieży Słońca rezyduje książę Dorne, gdy z rzadka obecny jest w Słonecznej Włóczni – ponieważ Doran Martell nade wszystko lubi spędzać czas w swych ulubionych Wodnych Ogrodach (the Water Gardens), do których wiedzie ze Słonecznej Włóczni 9 mil traktu (ok. 14,5 km) brzegiem Wąskiego Morza. W Wieży Słońca pod złotą kopułą mieści się okazała sala tronowa, do której to komnaty wiodą długie, kamienne schody. Ponieważ kolorowe i grube szkło użyte do konstrukcji kopuły przepuszcza wielobarwne promienie słoneczne, blady marmur okrągłej sali tronowej mieni się za dnia feerią barw. Na podwyższeniu znajdują dwa trony, a wokół podium rozmieszczonych jest wiele poduszek – przeznaczonych dla dworzan. Oba trony są bliźniaczo do siebie podobne – z tą różnicą, że mają odmienne zdobienia wysoko na oparciach pleców. Jeden z tronów intarsjowany jest złotą włócznią Martellów. Drugi zaś – wizerunkiem gorejącego słońca Rhoyne, które to powiewało na masztach statków legendarnej Nymerii, walecznej królowej, która przybyła do Dorne przed tysiącem lat zza Wąskiego Morza. Książę Doran zasiadał na tronie zdobionym włócznią, zanim jeszcze choroba nie zmusiła go do korzystania z fotela na kółkach.

Ostatnią z okazałych wież Słonecznej Włóczni jest Piaskowy Okręt – ogromna, przysadzista budowla w kolorze burego, ciemnobrązowego piasku i w kształcie potężnego dromonu. Przypomina żaglowiec, który zamienił się kamień. Jest to najstarsza część Słonecznej Włóczni. Jeszcze sprzed przybycia Nymerii na czele Rhoynarów.

Tak oto wygląda stolica piaszczystego Dorne, siedziba rodu Nymeros Martell – powszechnie znanego jako Martell, który włada Dorne od tysiąca lat. Stolica krainy tak odmiennej w swych prawach i zwyczajach od reszty Westeros. Krainy, która oparła się podbojowi Aegona przed 300 laty i dopiero blisko dwa wieki później poprzysięgła wierność Żelaznemu Tronowi, pieczętując sojusz węzłem małżeńskim między rodami Targaryenów i Martellów. Czy zaręczyny Myrcelli Baratheon i księcia Trystane’a scementują kolejny sojusz? A Dorne – kraina rozsławiona przez zdradliwe głębokie piaski pustyni, mocne czerwone wina, pikantne potrawy, soczyste cytrusy, gorące kobiety, zabójcze skorpiony i piaskowe węże – włączy się do gry o Żelazny Tron? Koronny towar eksportowy Słonecznej Włóczni w nadchodzących „Wichrach Zimy”? Żmijowe Bękarcice! Westeros, miej się na baczności!

autor: Maegi

Przypisy:

[i]     GRRM, Uczta dla wron: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2006, rozdział 13: Zbrukany rycerz, str. 264.

[ii]    GRRM, Uczta dla wron: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2006, rozdział 2: Kapitan straży, str. 62.

[iii]   GRRM, Uczta dla wron: Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2006, rozdział 40: Księżniczka w wieży, str. 326.

Artykuł Słoneczna Włócznia pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Wodne Ogrody to moje ulubione miejsce na tym świecie.[i]

Zbudowano je przed około 100 laty na brzegu Wąskiego Morza, aby sprawić przyjemność Daenerys z rodu Targaryenów, której małżeństwo scementowało sojusz Żelaznego Tronu z księstwem Dorne[ii]. Daenerys była siostrą Daerona II i z woli króla poślubiła księcia Dorne – Marona Martella, mimo że miała ponoć darzyć uczuciem swego przyrodniego bękarciego brata – Daemona Blackfyre’a. Portret tej księżniczki wisi po dziś dzień w komnacie w Słonecznej Włóczni[iii]. To z intencji Daenerys Wodne Ogrody (the Water Gardens) miały się zapełnić bawiącymi się w fontannach potomkami szlachetnych dornijskich rodów, jak również dziećmi wywodzącymi się z niższych szczebli drabiny społecznej. Małych szlachciców zapraszano do Wodnych Ogrodów dla towarzystwa chłopców i dziewcząt książęcej krwi. Można się jednocześnie domyślać, że było to skutecznym sposobem zapewnienia lojalności podległych Martellom dornijskich rodów. Obyczaj goszczenia w Wodnych Ogrodach dzieci w wieku około 5-10 lat jest nadal stosowany przez władcę Dorne.

Kilkoro starszych dzieci leżało twarzami w dół na gładkim różowym marmurze, opalając się w słońcu na brąz. Troje budowało zamek z piasku, ozdobiony wielką iglicą przypominającą Włócznię, wieżę Starego Pałacu. Około dwadzieściorga zgromadziło się wokół wielkiego stawu, by obserwować walki, podczas których mniejsze dzieci siedziały na plecach większych, usiłując wrzucić przeciwnika do wody. Gdy jedna z walczących par padała, zaraz po plusku rozlegał się gromki śmiech. Na ich oczach śniada dziewczynka ściągnęła jasnowłosego chłopca z pleców brata. Chłopak runął do wody głową naprzód.[iv]

Prywatna rezydencja księcia Dorne jest azylem przed pyłem i upałem Słonecznej Włóczni (Sunspear). Doran Martell zamieszkał na stałe w Wodnych Ogrodach przed około dwoma laty.

Pałac zbudowany jest z bladego, różowego marmuru. Z tarasów, których galerie zdobione są szpalerem żłobionych kolumn, rozciąga się widok na liczne wodne baseny i fontanny okolone drzewkami pomarańczowymi. Z tarasów można również dostrzec morze. W sąsiedztwie Wodnych Ogrodów znajduje się plaża, a w pobliżu pałacowej bramy mieszczą się stajnie. Gdy książę Doran przebywa w swojej ulubionej rezydencji, towarzyszy mu około trzydziestu włóczników. W czasie, gdy jest nieobecny w posiadłości, pełni tam straż dziesięciu włóczników. 9 mil nadmorskiej drogi (ok. 14,5 km) – dzielącej rezydencję od położonej na wschód stolicy – książę pokonuje w konnej lektyce wykonanej z cedrowego drewna. Trakt wiedzie przez jałową, czerwonobrązową okolicę pełną skał, piasku i karłowatych drzewek. Tym bardziej można docenić urok zielonych, spokojnych i pięknych Wodnych Ogrodów.

— Malinowe pomarańcze już przejrzały — zauważył znużonym tonem książę, gdy kapitan wytoczył go na taras. Potem nie odzywał się przez kilka godzin.

Miał rację z tymi pomarańczami. Kilka owoców spadło z gałęzi i rozprysło się na bladoróżowym marmurze. Ich ostra, słodka woń wypełniała nozdrza Hotaha przy każdym oddechu. Z pewnością książę również czuł ten zapach, gdy siedział pod drzewami w fotelu na kółkach, który skonstruował dla niego maester Caleotte. Poduszki fotela wypełniono gęsim puchem, a stukoczące kółka wykonano z hebanu i żelaza. Przez dłuższy czas słychać było tylko dzieci pluskające się w stawach oraz fontannach, a w pewnej chwili również miękkie plask, gdy na taras upadła kolejna pomarańcza.[v]

autor: Maegi

przypisy:

[i]     GRRM, Taniec ze smokami: część II, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 38: Obserwator, strona 42.

[ii]    GRRM, Uczta dla wron: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2006, rozdział 13: Zbrukany rycerz, strona 267.

[iii]   GRRM, The Winds of Winter, fragment rozdziału Arianne (I)

[iv]    GRRM, Uczta dla wron: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2015, rozdział 2: Kapitan straży, strony 49-50.

[v]    GRRM, Uczta dla wron: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2006, rozdział 2: Kapitan straży, strona 48.

Artykuł Wodne Ogrody pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.