Jaqen cechuje się znakomitym słuchem – jest w stanie usłyszeć bezszelestnie podkradającą się Aryę. Dziewczynka ma niekiedy wrażenie, że tajemniczy mężczyzna czyta w jej myślach.

Starcie królów

Jaqen jest jednym z trzech więźniów transportowanych przez Yorena na Mur. Wyciągnięci z najgłębszej ciemnicy, podróżują zamknięci na wozie i skuci kajdanami, a zdaniem Aryi nawet Yoren się ich obawia. W odróżnieniu od swych towarzyszy H’ghar jest uprzejmy, a jego sposób wysławiania się wskazuje na pewne wykształcenie. Więzień w jakiś sposób przypomina Aryi jej dawnego nauczyciela, Syria Forela. Podczas ataku Amory’ego Lorcha na ludzi Yorena Jaqen i jego towarzysze znajdują się w płonącej stajni. Skuci łańcuchami, zamknięci za kratami wozu, nie mają szans na ucieczkę. Lorathijczyk błaga Aryę o pomoc. Dziewczynka podrzuca mu siekierę, po czym ucieka przed pożarem.

Wkrótce H’ghar wraz z ludźmi ser Amory’ego przybywa do Harrenhall. Wśród osób służących w potężnej twierdzy rozpoznaje Aryę. Mężczyzna przyznaje, że dziewczynka uratowała życie jego i dwójki towarzyszy, a ponieważ Czerwony Bóg (prawdopodobnie ognisty R’hllor) wyciągał po nich swe ręce, trzeba spłacić należy mu dług. Jaqen stwierdza, że zapłatą za życie może być tylko śmierć i proponuje Aryi następującą umowę: dziewczynka wybierze trzy dowolne osoby, a on je uśmierci. Arya wskazuje wyróżniających się okrucieństwem ludzi ser Gregora Clegane’a: Chiswycka oraz Weese’a. H’ghar zabija ich obu.

Jaqen podczas rozmowy w bożym gaju przyznaje, że zna prawdziwą tożsamość dziewczynki. Przy ostatnim nazwisku Arya próbuje wymóc na Jaqenie pomoc w uwolnieniu przetrzymywanych w Harrenhall ludzi z Północy. Gdy ten odmawia, dziewczynka wymawia jego imię jako ostatniej ofiary, a mężczyzna po raz pierwszy okazuje strach. Szantażowany, zgadza się na propozycję Aryi i wraz z Dzielnymi Kompanionami i towarzyszami z wozu zabijają ludzi ser Amory’ego.

Dziewczynka odwołuje imię Jaqena, jednak ten stwierdza, że musi umrzeć. Przesuwa ręką przed swoją twarzą i tym prostym gestem zmienia całkowicie swoje oblicze. W miejsce mężczyzny o biało-rudych włosach pojawia się człowiek o pełniejszej twarzy, haczykowatym nosie, ciemnych oczach i kędzierzawej czuprynie. Jeden z jego zębów staje się złoty, a na policzku pojawia się blizna. Wraz ze zmianą wyglądu zmienia się też sposób mówienia Jaqena, który odtąd zwraca się do Aryi w drugiej osobie. Na pożegnanie mężczyzna daje dziewczynce żelazną monetę i mówi, że jeśli chciałaby go kiedyś spotkać, niech uda się do Braavos. Pieniążek i słowa valar morghulis mają zapewnić jej podróż każdym z braavoskich statków.

Teorie fanów

Fakt, iż Jaqen kojarzył się Aryi z Syriem Forelem oraz to, że znał jej prawdziwe imię jest dla części czytelników dowodem na to, że ci dwaj mężczyźni to jedna i ta sama osoba. Człowiek, którego dziewczynka znała jako Syria Forela, po walce z królewskimi ludźmi i ucieczce przed ser Merynem miał zmienić tożsamość i przybrać wygląd Jaqena. H’ghar mówi Aryi na pożegnanie, że będzie mogła go spotkać w Braavos, czyli w Wolnym Mieście, w którym jej ”nauczyciel tańca” mieszkał kilka lat.

Nowa twarz Jaqena H’ghara do złudzenia przypomina oblicze Alchemika, który pojawia się w prologu Uczty dla wron. Alchemik ma pełne policzki, niewielką bliznę na twarzy, haczykowaty nos i gęste, kędzierzawe, czarne włosy. Kupuje od Pate’a wykradziony jednemu z arcymaestrów klucz, którym, jak wieść głosi, można otworzyć wszystkie drzwi w Cytadeli maestrów. Nowicjusz umiera po spotkaniu z Alchemikiem (a jego śmierć dziwnie przypomina zgon pierwszej ofiary Aryi, wskazanej jej w Domu Czerni i Bieli), ale w epilogu tomu czwartego chłopak pojawia się ponownie. Fani podejrzewają, iż tożsamość Pate’a przejął mężczyzna znany niegdyś jako Jaqen H’ghar.
Najprawdopodobniej Jaqen H’ghar jest jednym z Ludzi Bez Twarzy, wszechstronnych zabójców, którym nie jest obca magia i którzy potrafią zmieniać rysy twarzy. Pytania o to, czego lub kogo Ludzie Bez Twarzy szukają w Cytadeli, czy mają na kogoś zlecenie, czy na własną rękę starają się poznać tajemnice maestrów, pozostają jak na razie bez odpowiedzi.

Ciekawostki

Tom Wlaschiha wyznał w jednym z wywiadów (1), że charakterystyczny dla Jaqena sposób wypowiadania się w trzeciej osobie przypominał mu sposób mówienia Winnetou, wodza Apaczów.

Cytaty

„Za życie można zapłacić tylko śmiercią.”
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 425)

„Z bogów nie wolno drwić, dziewczynko.”
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 618)

Asia Witek
(fot. materiały prasowe HBO)

Przypisy:
(1) http://www.hollywoodreporter.com/live-feed/game-thrones-jaqen-hghar-season-789855

Artykuł Jaqen H’ghar pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Lord Dreadfort, głowa rodu Boltonów, ojciec Ramsaya Snowa. Jest grubo po czterdziestce, ale wydaje się opierać wpływowi czasu. Ma dość pospolitą twarz. Uwagę zwracają tylko jego niesamowicie jasne oczy. Każe sobie regularnie przystawiać pijawki, gdyż wierzy, że to dobre dla zdrowia i wydłuża życie. Niezwykle rzadko podnosi głos, zazwyczaj mówi niemal szeptem. Dla swych poddanych jest surowym panem. Brutalnie egzekwuje wszystkie przysługujące mu prawa, dba jednak, by wieści o nadużyciach nie rozniosły się na Północy. Jego dewiza brzmi „spokojny kraj, cisi ludzie”[i]. Jest przebiegły i okrutny.

Przedakcja

Boltonowie zachowali – oficjalnie zniesione – prawo pierwszej nocy. Pewnego razu Roose pojechał na polowanie i spotkał młodą, ładną kobietę. Gdy się dowiedział, że jest żoną młynarza znad Płaczącej Wody i małżeństwo zostało zawarte potajemnie, rozgniewał się. Kazał powiesić młynarza, a kobietę zgwałcił. Wskutek tego aktu urodził się Ramsay. Roose utrzymywał syna i jego matkę, ale zażądał, by chłopiec nigdy nie dowiedział się o swym pochodzeniu.

Podczas rebelii Roberta Roose Bolton walczył po stronie buntowników, podobnie jak jego senior, Eddard Stark. Wziął udział m.in. w bitwie nad Tridentem. Gdy pojmano ciężko rannego ser Barristana Selmy’ego, Roose radził, by go dobić, ale Robert Baratheon postanowił oszczędzić jeńca.

Lord Bolton był dwukrotnie żonaty. Imię pierwszej żony nie jest znane. Drugą żoną Roose’a została Bethany Ryswell, starsza siostra Barbrey Dustin. Urodziła kilku synów, ale prawie wszyscy umarli w niemowlęctwie. Wieku męskiego dożył tylko Domeric, spokojny chłopak, który zapowiadał się na dobrego rycerza turniejowego. Zmarł w podejrzanych okolicznościach po tym, jak postanowił poznać swego brata z nieprawego łoża. Roose sądził, że to sprawka Ramsaya, który zapragnął zostać prawdziwym Boltonem. Lord Dreadfort nie miał innego dziedzica, więc sprowadził swojego bękarta na zamek. Bethany zmarła wskutek jakiejś infekcji.

Gra o tron

Kiedy Robb Stark zwołał chorążych, Roose Bolton przybył na wezwanie. Po zawarciu sojuszu z Walderem Freyem, Robb podzielił armię. Powierzył większość sił (głównie piechotę) lordowi Boltonowi i kazał mu maszerować na południe wzdłuż wschodniego brzegu Tridentu. Roose podszedł nocą pod obóz Lannisterów i zaatakował o świcie nad Zielonymi Widłami. Lord Tywin odparł atak i Bolton musiał się wycofać, jednak wkrótce przegrupował siły.

Starcie królów

Roose Bolton ożenił się z Grubą Waldą Frey, wnuczką lorda Przeprawy. Wybrał ją spośród wszystkich kandydatek, bo jej dziadek obiecał, że panna młoda dostanie w posagu tyle srebra, ile sama waży. Niedługo po ślubie Roose wrócił na wojnę. Armia pod jego dowództwem zajęła rubinowy bród Tridentu. Edmure Tully rozkazał Helmanowi Tallhartowi, by zabrał garnizon z Bliźniaków i dołączył do Boltona. Razem mieli zdobyć Harrenhal. Roose zgodnie z rozkazem przekroczył Trident i pomaszerował na zamek, ale postanowił zdobyć go bez strat własnych. W tym celu zawarł układ z Vargo Hoatem, dowódcą Dzielnych Kompanionów. Byli to najemnicy w służbie Tywina Lannistera, zwani też Krwawymi Komediantami z powodu okrucieństwa i nikczemności. Kompanioni weszli do Harrenhal pod pozorem, że przyprowadzili jeńców. Krwawi Komedianci mieli w nocy pozabijać zbrojnych Amory’ego Lorcha, dowodzącego obroną zamku. Arya Stark, która ukrywała się w Harrenhal i udawała zwykłą służącą, z pomocą Jaqena H’ghara uwolniła jeńców i w ten sposób nieświadomie pomogła Kompanionom. Jeden z nich przyprowadził ją do Boltona, gdy ten pojawił się na zamku. Lord nie rozpoznał Starkówny i wziął ją za dziecko z ludu. Została jego podczaszym.

Roose rozkazał Krwawym Komediantom oczyścić okolicę ze stronników Lannisterów. Gdy dotarły do niego wieści o przegranej Stannisa na Czarnym Nurcie i o zdobyciu Winterfell przez Theona Greyjoya, naradził się z Freyami. Uważali oni, że Robb Stark powinien zawrzeć pokój z Lannisterami. Lord Bolton powiedział, że to rozważy. Rozkazał Helmanowi Tallhartowi wymordować jeńców, spalić zamek Darrych, połączyć siły z Robettem Gloverem i pomaszerować wraz z nim na Duskendale. Po wydaniu rozkazów Roose pojechał zapolować na wilki. Po powrocie powiedział Aryi, że zostawi zamek Dzielnym Kompanionom.

Nawałnica mieczy

Kiedy Dzielni Kompanioni przyprowadzili do zamku Jaimego Lannistera i Brienne z Tarthu lord Bolton wciąż przebywał w Harrenhal.. Kazał zapewnić jeńcom wszelkie wygody i opatrzyć Jaimego, któremu Komedianci odcięli prawą rękę. Potem zaprosił pojmanych na kolację. Poinformował ich o najnowszych wydarzeniach i wytłumaczył im postępowanie Hoata. Zgodził się odesłać Lannistera do Królewskiej Przystani pod warunkiem, że Królobójca nie obciąży go winą za stratę ręki, rozkazał jednak zatrzymać Brienne w Harrenhal. Gdy Roose wyjeżdżał z zamku, poprosił, by Jaime przekazał pozdrowienia lordowi Tywinowi, a sam obiecał, że pozdrowi Robba od Królobójcy.

Podczas przeprawy przez Trident Bolton pozwolił, by Góra zaatakował jego straż tylną, dowodzoną przez Wylisa Manderly’ego. Następnie pozostawił część wojsk, by strzegła rzeki. Przyprowadził do Bliźniaków tylko zbrojnych z Dreadfort i Karholdu. Tych ostatnich rzekomo zabrał dlatego, że po ścięciu Rickarda Karstarka przez Robba ich lojalność stała się wątpliwa i należało na nich uważać. Roose powiedział też królowi, że Glover ruszył na Duskendale z własnej inicjatywy.

Podczas wesela Edmure’a Tully’ego lord Bolton siedział obok Catelyn Stark. Jadł i pił bardzo powściągliwie. Jeszcze przed pokładzinami wyszedł z sali pod pretekstem, że musi ulżyć pęcherzowi. Wrócił na czele żołnierzy, ubrany w kolczugę i uzbrojony. Wkoło trwała już masakra ludzi Robba. Roose wbił miecz w serce rannego króla Północy. Powiedział przy tym, że Jaime Lannister przesyła pozdrowienia. W tym samym czasie na zewnątrz toczyła się bitwa. Freyowie i zbrojni Boltona zaatakowali oddziały wierne Starkom. Później wyszło na jaw, że to Roose Bolton i Lothar Frey opracowali wszystkie szczegóły masakry, nazywanej Krwawymi Godami.

Tywin Lannister wynagrodził ród Boltonów. Roose otrzymał tytuł namiestnika Północy, a jego bękarci syn został zalegitymizowany.

Taniec ze smokami

Roose wrócił na Północ na czele swojej armii oraz dwóch tysięcy zbrojnych z Bliźniaków pod komendą Aenysa i Hosteena Freyów. Towarzyszyła mu żona Walda oraz narzeczona Ramsaya, „Arya Stark” (w rzeczywistości Jeyne Poole). Lord Bolton zamieszkał w Barrow Hall, zamku lady Dustin, i zajął się planowaniem dalszych działań. Mógł liczyć przede wszystkim na Ryswellów i Dustinów, z którymi był spowinowacony, oraz na Arnulfa Karstarka, który wprawdzie jawnie wspierał Stannisa, ale w rzeczywistości szpiegował dla Boltonów i tylko czekał na znak, by przejść na ich stronę. Inni lordowie popierali Boltonów ze względu na zakładników albo dlatego, że nie widzieli innego wyjścia. Roose im nie ufał.

Lord Bolton nie był zadowolony ze swego syna. Uważał, że Ramsay zraża do siebie północną szlachtę, i zalecał mu większą dyskrecję. Zabrał mu też Theona, który jako wychowanek Eddarda Starka miał potwierdzić tożsamość „Aryi”. Roose opowiedział młodemu Greyjoyowi o przeszłości Ramsaya i o swoich przewidywaniach dotyczących przyszłości rodu Boltonów. Lord Dreadfort stwierdził, że nawet jeśli Walda urodzi mu synów, on nie zdąży ich wychować, a po jego śmierci Ramsay przejmie władzę i pozabija przyrodnich braci. Dodał, że tak będzie najlepiej, bo młodociani dziedzice to zguba każdego rodu.[ii]

Początkowo ślub Ramsaya i „Aryi” miał się odbyć w Barrowton, ale gdy Roose dowiedział się, że Stannis Baratheon odbił Deepwood Motte z rąk żelaznych ludzi, zmienił miejsce ceremonii na Winterfell, by zmusić Stannisa do marszu w tym kierunku. Zamek był zrujnowany, a w ocalałych pomieszczeniach osiedlili się dzicy lokatorzy. Lord Dreadfort kazał im pracować przy odbudowie i obiecał, że okaże łaskę. Miłosierdzie polegało na tym, że po zakończeniu prac kazał wszystkich powiesić, zamiast obedrzeć ich ze skóry. W trakcie wesela syna lord Bolton był bardzo ostrożny. Nie ufał zwłaszcza Wymanowi Manderly’emu i nie jadł żadnej potrawy, której wcześniej nie skosztował lord Białego Portu. Kiedy nadszedł czas pokładzin, Roose wezwał lordów do samotni na naradę wojenną.

Po ślubie Ramsaya Boltonowie pozostali w Winterfell i czekali na Stannisa. Gdy spadł śnieg i twierdza została odcięta od świata, doszło w niej do serii tajemniczych zgonów. Między lordami narastała nieufność. Gdy Mały Walder Frey został zamordowany, jego kuzyn Duży Walder rzucił podejrzenia na kogoś z Białego Portu. Lord Wyman wyparł się wszelkiego związku z morderstwami i w dodatku obraził Freyów, co doprowadziło do krwawej rozprawy między nimi a zbrojnymi Manderlych. Gdy ludzie z Dreadfort opanowali sytuację, Roose Bolton, który właśnie dowiedział się, że armia Stannisa znajduje się trzy dni drogi od Winterfell, wydał Freyom i Manderlym rozkaz wymarszu.

Wichry zimy

Theon przesłuchiwany przez Stannisa zeznał, że Roose Bolton wysłał w pole Freyów i Manderlych oraz część zbrojnych z Dreadfort pod dowództwem Ramsaya, a sam zamierza zostać w Winterfell.

Teorie

Spekulacje czytelników dotyczą planów Roose’a względem Ramsaya. Z jednej strony lord Bolton nie ma innego potomka. Nawet jeśli Walda urodzi syna, minie wiele lat, zanim chłopiec będzie w stanie rządzić na ziemiach ojca. Z drugiej strony wiadomo, że Roose podejrzewa Ramsaya o zamordowanie Domerica i negatywnie ocenia jego talenty polityczne. Z tego powodu wielu fanów uważa, że kiedy Roose będzie miał innego dziedzica – syna Waldy lub jeszcze lepiej syna „Aryi” – zaryzykuje nieletniego spadkobiercę i pozbędzie się Ramsaya.

autor: Rudbekia
(fot. materiały prasowe HBO)

Przypisy:

[i] G.R.R.Martin, Taniec ze smokami, Część I, rozdz. Fetor III, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2011, wydanie I, str. 557.

[ii] Tamże, str. 564.

Artykuł Roose Bolton pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Niezbyt wysoki i grubawy, ma mięsisty nos i pulchne usta, a na twarzy, obok kącika ust, mnóstwo czyraków.

Ma brzydką, łaciatą sukę, która jest prawie tak samo okrutna jak Weese. Wychowuje ją od szczeniaka i często szczuje nią nieposłusznych służących.

Starcie królów

Arya Stark, nazywana Łasicą, trafia do Harrenhall i zostaje przydzielona Weese’owi. Zarządca przeprowadza krótkie szkolenie, podczas którego wyjaśnia służbie, jak ma się zachowywać. Zabronione jest patrzenie szlachetnie urodzonym w oczy, odzywanie się bez pytania, wchodzenie w drogę Tywinowi Lannisterowi. Weese zapowiada, że potrafi wywęszyć bunt, dumę i nieposłuszeństwo, i przestrzega zebranych przed takim zachowaniem.

Zdaniem Aryi, na swój pyszałkowaty sposób Weese był prawie tak samo straszny jak Góra. Nie liczył się z ludźmi i z ich życiem, zawsze wiedział gdzie są i co robią. Karał ich biciem za najmniejsze przewinienie. W utrzymywaniu porządku wśród służby pomaga mu łaciata suka, która wykonuje wszystkie polecenia swego pana.

Gdy w Harrenhall panuje zamieszanie związane z wymarszem wojsk lorda Tywina, Weese zapowiada podwładnym, że jeśli spróbują ucieczki, to po schwytaniu zostaną oddani w ręce Vargo Hoata, który posieka ich ciało kawałek po kawałku.

Weese nie ma pojęcia o tym, że Arya potrafi czytać, i nigdy nie pieczętuje listów, jakie jej przekazuje. Za dobre wykonanie zleconych dziewczynce zadań Weese obiecuje Aryi kawałek pieczonego kapłona na kolację, ale w ciągu dnia zapomina o swej obietnicy i bije dziecko. Rozżalona Arya podaje jego nazwisko Jaqenowi i po odjeździe lorda Tywina z Harrenhall Weese niespodziewanie ginie, zagryziony przez własnego psa.

Uczta dla wron

Podczas szkolenia, jakie Arya odbywa w Domu Czerni i Bieli, dziewczynka dowiaduje się o specyfiku zwanym krwią bazyliszka, wywołującym u ludzi i u zwierząt szaleństwo. Nawet małe zwierzę jest w stanie zaatakować znacznie silniejszego przeciwnika, gdy skosztuje krwi bazyliszka. Arya podejrzewa, że z pomocą tej trucizny Jaqen wyeliminował Weese’a.

Cytaty

„Mamy w kraju więcej królów niż szczurów w tym zamku”.
(Weese o Renlym i Stannisie
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 419)

„(…) Weese miał tę brzydką, cętkowaną sukę od szczeniaka i tylko jakaś mroczna magia mogła zwrócić zwierzę przeciw niemu.”
(Arya o śmierci Weese’a
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 616)

(aw)

Artykuł Weese pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.