Catelyn Stark pertraktuje z Renlym. Zapewnia go, że Robb nie zamierza sięgać po Żelazny Tron, a Renly proponuje układ podobny jaki łączył Roberta Baratheona i Neda Starka. Zapowiada, że po pokonaniu wojsk Stannisa Bartheonowie i Starkowie ruszą na wspólnego wroga. Wraz z mocnym podmuchem wiatru w namiocie króla pojawia się cień, który zabija Renly’ego. Żołnierze są przekonani, iż za zabójstwem króla stoi Brienne i atakują wojowniczkę. Dziewczyna pokonuje przeciwników i zamierza opłakiwać Renly’ego, ale za namową Catelyn ucieka wraz z nią z namiotu króla.

Do obozu Renly’ego zbliża się flota Stannisa. Przy zmarłym królu czuwa Loras Tyrell, który mimo żałoby nie wierzy w winę Brienne i zauważa, że najwięcej na śmierci Renly’ego zyskał Stannis, zatem to on prawdopodobnie stoi za tym zgonem. Margaery wraz z Littlefingerem przekonują Lorasa, by odłożył zemstę na później a na razie wraz z siostrą udał się do Wysogrodu. Margaery w rozmowie z Petyrem Baelishem przyznaje, że chce zostać jedyną królową.

Wieść o śmierci Renly’ego dociera do Królewskiej Przystani. Cersei jest zadowolona z takiego obrotu sprawy, ale Tyrion wskazuje, że Stannis przejmie siły Renly’ego i zaatakuje stolicę. Królowa nie chce zdradzić bratu tajników obrony przygotowywanej przez nią i Joffreya, ale Lancel, szpiegujący Cersei na polecenie Tyriona, donosi kuzynowi, że piromanci na zlecenie królowej pracują nad wyprodukowaniem dzikiego ognia.

Davos czyni Stannisowi wyrzuty, zdaniem starego przemytnika nawet chęć zdobycia tronu nie usprawiedliwia bratobójstwa. Stannis nie chce słuchać jego uwag i rozmowa zbacza na temat planowanego ataku na Królewską Przystań, by po chwili powrócić do Melisandre. Stannis zgadza się wyruszyć na Królewską Przystań bez czerwonej kapłanki i Davosowi powierza zadanie poprowadzenia floty.

Theon Greyjoy ma na swym pierwszym statku ruszyć na wyprawę, podczas której będzie łupił rybackie wioski. Jego załoga nie darzy go szacunkiem i zdaniem pierwszego oficera potrwa to tak długo, aż nie zasłuży sobie na ich uznanie. Irytację Theona zwiększa obecność jego siostry Yary, która ma wyraźnie lepszą pozycję wśród żelaznych ludzi i której Balon Greyjoy powierzył trzydzieści statków. Theon nie zamierza wykonywać poleceń ojca i chce samodzielnie powalczyć o sławę.

Arya usługuje Tywinowi podczas uczty i jednocześnie podsłuchuje obrady. Lannisterowie rozmawiają o wojnie z Robbem Starkiem. Tywin domyśla się, że Arya pochodzi z Północy i wypytuje dziewczynkę o jej rodzinne miasto oraz o to, co mieszkańcy północnych ziem mówią o Robbie. Rezolutne odpowiedzi przypadają do gustu Tywinowi, który zaprzestaje wypytywania i wysyła Aryę po wodę. Dziewczynka spotyka Jaqena, który mówi, że jest jej winien trzy życia. Obiecuje że zabije trzy wskazane przez nią osoby i tym samym spłaci swój dług.

Nocna Straż wędruje przez śniegi i oczekuje spotkania z Qhorinem Półrękim. Rozbijają obóz na Pięści Pierwszych Ludzi, a Sam dzieli się z towarzyszami swoją wiedzą na temat tego miejsca i nie przejmuje się faktem, że nikt go nie słucha. Pod koniec dnia pojedynczy sygnał rogu zwiastuje przybycie zwiadowców.

Tyrion spotyka się z piromantą, specjalistą od produkcji dzikiego ognia, substancji, która przepala drewno, kamień i stal i nie sposób jej ugasić. Piromanci pracując dniami i nocami uzyskali kilka tysięcy pojemników z dzikim ogniem. Tyrion ma świadomość, że ten zapas wystarczy do zrównania z ziemią Królewskiej Przystani ale i do pokonania armii Stannisa. Lannister nakazuje, by od teraz piromanci pracowali dla niego.

Daenerys jest gościem w Qarth i bierze udział w przyjęciu. Czarownik Pyat Pree jest jednym z Trzynastu, podczas rozmowy z Dany zaprasza ją do odwiedzenia siedziby magów, Domu Nieśmiertelnych. Tajemnicza, zamaskowana kobieta rozmawia z Jorahem. Mówi o sobie, że jest nikim i namawia rycerza, by strzegł Daenerys.

Brienne zauważa, że cień który zamordował Renly’ego przypominał Stannisa. Wojowniczka decyduje się na służbę u Catelyn, pod warunkiem że lady Stark nie będzie jej powstrzymywała przed wymierzeniem sprawiedliwości Stannisowi. Catelyn przyjmuje jej przysięgę.

W Winterfell Bran wysłuchuje próśb poddanych i stara się uczynić zadość ich życzeniom. Ser Rodrik przybywa z wiadomością o oblężeniu Torrhen’s Square i na polecenie Brana zabiera dwustu ludzi, by wspomóc chorążych Starków. Bran opowiada Oshy o trójokiej wronie i o swoim śnie, w którym Winterfell zostało zatopione przez morze, a jedną z osób które utonęły był ser Rodrik.

Qhorin Półręki przestrzega braci z Nocnej Straży przed Mance Rayderem. Wskazuje, że był on niegdyś zwiadowcą i doskonale zna metody walki Nocnej Straży. Qhorin proponuje, by przedrzeć się przez dzikich ludzi i zabić Mance’a, a pozbawieni przywódcy ludzie rozpierzchną się i nie będą stanowić zagrożenia. Jon Snow chce dołączyć do trójki zwiadowców wybranych przez Qhorina do wykonania tego zadania. Stary Niedźwiedź wyraża zgodę.

Xaro proponuje Daenerys małżeństwo, obiecując, że połowę swego majątku przeznaczy na zdobycie dla dziewczyny Żelaznego Tronu. Magnat informuje Dany o śmierci Roberta Baratheona. Daenerys jest przekonana, że najlepszym momentem podbicia Westeros jest atak w chwili, kiedy o władzę i Żelazny Tron walczy czterech królów. Jorah Mormont próbuje ją nakłonić do rozważnego działania.

W Harrenhal Jaqen H’ghar zabija pierwszą ofiarę wskazaną przez Aryę.

Różnice między książką a serialem
– Littlefinger nie rozmawia z Margaery ani z Lorasem
– Davos nie prowadzi floty Stannisa, a jego statek jest jednym z wielu biorących udział w ataku
– proroczy sen o zatopieniu Winterfell przez morze, zinterpretowanym jako zdobycie twierdzy przez Greyjoyów miał Jojen Reed, nie Bran

(aw)

Artykuł Odcinek 5 – Duch Harrenhal pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

W Grze o tron ma około 20 lat.

Renly ceni wygody, lubi piękne szaty, turnieje i dobrą zabawę. Korzysta z życia. Je i pije z zauważalną przyjemnością, ale nie sprawia wrażenia pijaka czy żarłoka. Cieszy się miłością poddanych, jest dla wszystkich uprzejmy, niezależnie czy przychodzi mu rozmawiać z wysoko urodzoną damą, czy też z dziewczyną służebną. Potrafi być wyrozumiały, drobne potknięcia podwładnych obraca w żart.

Przedakcja

Renly wychowywał się na Smoczej Skale. Gdy był małym chłopcem, jego rodzice zginęli w katastrofie statku.

Już jako dziecko lubił jaskrawe kolory, kosztowne tkaniny i zabawę. Maester Cressen pamięta czarnowłosego łobuziaka z roześmianymi oczami, biegającego po korytarzach Końca Burzy i udającego że jest smokiem, czarodziejem lub bogiem deszczu.

Gra o tron

Renly wraz z ser Barristanem Selmy jako straż honorowa wyjeżdża naprzeciw orszakowi królewskiemu, wracającemu z Winterfell. W uprzejmych słowach chwali heraldyczną wiedzę Sansy Stark, która jest w stanie go rozpoznać, nie widząc wcześniej na oczy. Po zatargu między Aryą a Joffreyem nad Tridentem Renly jest bardzo rozbawiony faktem, że dziewięcioletnia dziewczynka drobnej budowy była w stanie kijem rozbroić Joffreya i wrzucić do wody jego miecz.

Renly zasiada w małej radzie króla Roberta. Na pierwsze posiedzenie z udziałem Eddarda Starka dostarcza królewski rozkaz zorganizowania wielkiego turnieju rycerskiego na cześć nowego namiestnika. Zna doskonale swego brata i wie, że sprzeciw Neda nie zda się na nic i lepiej już teraz przystąpić do omawiania organizacji wydarzenia.

Bierze udział w turnieju namiestnika i radzi sobie w nim bardzo dobrze do momentu, w którym Ogar eliminuje go z dalszej rywalizacji. Najmłodszy z Baratheonów cieszy się ogromnym poparciem wśród publiczności, tłum zamiera, gdy mężczyzna spada z konia i okrzykami radości przyjmuje fakt, że nic mu się nie stało. Kolejne potyczki Renly obserwuje z trybun, a przy okazji zakłada się na pieniądze z Littlefingerem o to, kto wygra pojedynek.

Podczas kłótni małej rady dotyczącej dalszego losu Daenerys Targaryen Renly staje po stronie Roberta. Uważa, że dziewczynę i noszone przez nią dziecko należy zabić, a Robert popełnił kilkanaście lat temu duży błąd, gdy za namową Jona Arryna darował życie dzieciom Szalonego Króla. Renly sugeruje, że wyrok na Daenerys mógłby wykonać ser Jorah Mormont, któremu nadal zależy na królewskim przebaczeniu.

Wraz z Robertem Baratheonem i innymi dworzanami bierze udział w polowaniu na białego jelenia, które później przekształca się w polowanie na dzika. W trakcie łowów Robert zostaje śmiertelnie ranny. Renly wraz z Wielkim Maestrem Pycelle’em poświadczają spisany przez Eddarda Starka testament króla. Kiedy Ned opuszcza komnaty umierającego króla, Renly prosi go o chwilę rozmowy. Twierdzi, że może liczyć na wsparcie około stu ludzi i proponuje namiestnikowi, by wspólnie uderzyć jeszcze tej nocy, wziąć Joffreya i pozostałe królewskie dzieci na zakładników, dzięki czemu możliwe stanie się kontrolowanie sytuacji i sterowanie poczynaniami Cersei. Gdy Ned stanowczo odrzuca tę propozycję, Renly jeszcze przed śmiercią Roberta wraz ze swymi ludźmi wyjeżdża z Królewskiej Przystani i udaje się na południe. W Wysogrodzie żeni się z Margaery Tyrell i zgłasza swoje pretensje do korony, a siły Tyrellów go w tym wspomagają.
Starcie królów

Renly powołuje własną gwardię królewską i nazywa ją Tęczową Gwardią. Jeden z płaszczy Renly zachował dla ser Barristana, w nadziei, że Selmy zjawi się u niego i zaoferuje mu swój miecz.

Po ślubie z Margaery Tyrell armia, którą dowodzi Renly, znacznie zwiększyła swoją liczebność. Wsparcia najmłodszego Baratheona potrzebuje walczący z Lannisterami Robb Stark. Wysyła swoją matkę na negocjacje z Renlym. Poselstwo od Robba spotyka się z nim w Gorzkim Moście, gdzie rozgrywany jest turniej rycerski. Król podobnie jak większość widzów kibicuje ser Lorasowi, ale walkę zbiorową wygrywa dziewczyna, lady Brienne z Tarthu. W nagrodę prosi o przywilej wcielenia jej do Tęczowej Gwardii i Renly spełnia tę prośbę.

Renly i jego żona witają lady Stark, składają jej kondolencje z powodu śmierci Neda oraz zapewniają, że Lannisterowie zapłacą za tę zbrodnię. Catelyn zwraca się do Renly’ego „wasza lordowska mość”, za co strofuje ją Brienne, ale Renly nie wydaje się przywiązanym do tytulatury i kwituje śmiechem stwierdzenie Cat, że maja ważniejsze rzeczy do ustalenia.

Król korzysta z gościnności lorda Caswella, a swój namiot oddaje do dyspozycji Catelyn Stark. Lady jest zdumiona wielkością, wyposażeniem oraz wygodami, jakie zapewnia królewski namiot.

Podczas wieczornej uczty Renly sadza obok siebie Margaery oraz Lorasa Tyrellów. Król od czasu do czasu podaje swej młodej żonie jakiś przysmak, ale adresatem większości żartów jest ser Loras. W czasie uczty Renly zaprasza Catelyn na rozmowę. Wypytuje ją, czy w obozie Robba znajduje się Barristan Selmy, relacjonuje też swoje spotkanie z Nedem w Królewskiej Przystani, kiedy zaoferował mu sto mieczy i sugerował sięgnięcie po władzę. Z wysokości murów zamkowych pokazuje Catelyn zgromadzone wojska, które są wyraźnie liczniejsze niż armia jej syna i proponuje układ. Jeśli Robb wesprze dążenia Renly’ego i złoży mu hołd, to może sobie zatrzymać Północ, pozostaną przy nim wszystkie tytuły, włącznie z tytułem Króla Północy, ale jego suwerenem musi być Renly. Rozmowę przerywa przybycie posłańca, który melduje o pojawieniu się Stannisa Baratheona pod Końcem Burzy.

Bracia spotykają się na negocjacjach, bierze w nich udział również Catelyn Stark. Renly dociera na spotkanie ostatni, nie zamierza bowiem czekać na pozostałych uczestników. Po przybyciu proponuje, by Stannis zsiadł z konia i na kolanach przysiągł mu wierność. Stannis z wściekłością odmawia i bracia przez moment licytują się, który z nich lepiej nadaje się na króla. Renly informuje Catelyn o nieprawym pochodzeniu trójki dzieci Roberta Baratheona, ale jednocześnie nie chce przyznać starszemu Stannisowi praw do tronu. Bracia kłócą się coraz zacieklej, wypominają sobie nawzajem plotki krążące o żonach. Stannis proponuje, by Renly poddał się jego władzy, a on da mu Koniec Burzy, miejsce w małej radzie i – dopóki nie doczeka się syna – będzie uznawał brata za swego dziedzica. Renly ma do świtu czas na podjęcie decyzji.

Po powrocie do obozu zwołuje swoich lordów na naradę. Poza lady Catelyn wszyscy doradzają mu atak na wojska Stannisa. Renly rozdziela funkcje, przydziela Lorasowi zaszczyt poprowadzenia przedniej straży. Rycerzowi Kwiatów ma towarzyszyć Brienne, ale dziewczyna jest niechętna perspektywie opuszczania nawet na kilka godzin ukochanego króla. Renly zgadza się, by Brienne pomogła mu nałożyć zbroję przed bitwą. Młody Baratheon spędza tę noc w towarzystwie Rycerza Kwiatów. Przed świtem do jego namiotu przychodzi Catelyn, by po raz kolejny podjąć się próby pogodzenia braci. Nie udaje jej się. Renly wydaje ostatnie polecenia podwładnym. Nie zgadza się na zaatakowanie sił brata przed umówioną godziną. Jego zdaniem czyn taki byłby niegodny rycerza. Nie chce przystać na propozycję Catelyn, by o koronie rozstrzygnęła wielka rada. W momencie, gdy kobieta zaczyna go błagać, nagły podmuch wiatru unosi wejście do namiotu, a za królem pojawia się cień. Renly skarży się na nagłe zimno i chwilę potem widmowy miecz przebija jego gardło.

Król ma wtedy 21 lat.

Po śmierci Renly’ego zrozpaczony i rozwścieczony Loras Tyrell zabija rycerzy, którzy mieli strzec bezpieczeństwa króla. Armia Renly’ego idzie w rozsypkę, część sił przechodzi na stronę Stannisa, a część wraz z Lorasem udaje się do Wysogrodu.

Gdy siły Stannisa atakują Królewską Przystań, z odsieczą stolicy przychodzą Tyrellowie i Lannisterowie. Świadkowie walki twierdzą, że na czele wojska widziano Renly’ego, faktycznie był to ser Garlan Tyrell, który założył zbroję zmarłego króla, by jego legendą podbudować obrońców miasta.

Renly a Loras

Czytelnicy podejrzewali, że układ między tymi dwoma wybitnie przystojnymi mężczyznami, a zarazem znakomitymi rycerzami, nie ograniczał się wyłącznie do stosunków przyjacielskich. Kilku bohaterów powieści pozwalało sobie na dwuznaczne stwierdzenia, ale kropkę nad i postawił serial „Gra o tron”, w którym ostateczne potwierdzenie zyskały fanowskie teorie odnośnie homoseksualnych skłonności obu rycerzy.

Cytaty

„- Czasem bogowie okazują litość.
– Ale nie Lannisterowie”.
(dialog pomiędzy Nedem a Renlym, dotyczący sukcesji po Robercie.
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 489).
„Stannis byłby fatalnym królem. Nie jest też prawdopodobne, by nim został. Ludzie szanują Stannisa, a nawet się go boją, lecz bardzo niewielu jest takich, którzy go pokochali”.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 323).
„To i lepiej. Gdybyśmy obaj walczyli pod tymi samymi chorągwiami, bitwa zrobiłaby się ogromnie chaotyczna”.
(Renly o nowym sztandarze Stannisa Baratheona
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 433).
„Może i masz lepsze prawa do tronu, Stannisie, ale to ja mam większą armię”.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 436).
„Człowiek nigdy nie powinien odmawiać skosztowania brzoskwini. Bo może już więcej nie mieć okazji”.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 436).
„- Dlaczego najstarszy syn, a nie najlepszy? Nadaję się do noszenia korony, w przeciwieństwie do Roberta, a także Stannisa. Potrafię zostać wielkim królem, silnym ale szczodrym, inteligentnym, sprawiedliwym, pracowitym, lojalnym wobec przyjaciół i straszliwym dla wrogów, a mimo to potrafiącym wybaczać, cierpliwym…
– … skromnym? – podpowiedziała Catelyn
– Musisz pozwolić monarsze na parę wad, pani”.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 438).

Cytaty o Renlym
„Lord Renly wydaje więcej na ubrania niż połowa dam na dworze”.
(Littlefinger
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 187)
„To właśnie był pomysł, jaki mógł przyjść do głowy Renly’emu Baratheonowi. Nowy wspaniały zakon rycerski, noszący nowe, przepyszne szaty. Już jako chłopiec uwielbiał jaskrawe kolory i tkaniny, a także zabawy”.
(maester Cressen o gwardii królewskiej Renly’ego
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str.14).
„Robert był wykuty z prawdziwej stali. Stannis przypomina czyste żelazo, czarne, twarde i mocne, ale kruche. Prędzej się złamie niż ugnie. A Renly to miedź, ładna, błyszcząca i przyjemna dla oka, ale w sumie niewiele warta”.
(Donal Noye o braciach Baratheon
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 93).
„To szaleństwo. Ze wszystkich stron otaczają go prawdziwi wrogowie, pół królestwa stoi w płomieniach, a Renly bawi się w wojnę, jak chłopczyk, który dostał w prezencie pierwszy drewniany miecz”.
(Catelyn Stark,
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 312).
Nic dziwnego, że lordowie gromadzą się wokół niego z takim zapałem. Wygląda jak Robert narodzony po raz wtóry.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 312)

Są zbyt różni, a zarazem nazbyt do siebie podobni. Żaden z nich nie może znieść drugiego.
(Tyrion o Renlym i Stannisie
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 367).
„Tak jest, dzielny, uroczy i bardzo czysty. Umiał się uśmiechać, ubierać i kąpać, i nie wiadomo skąd przyszło mu do głowy, że czyni go to odpowiednim kandydatem na króla. Baratheonowie zawsze miewali dziwaczne pomysły”.
(Olenna Tyrell,
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str 86).

Asia Witek
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Renly Baratheon pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Herb

W herbie Stannisa widnieje czarny jeleń umieszczony na tle czerwonego, płonącego serca na żółtym polu. To połączenie herbu rodu Baratheon (czarny jeleń na żółtym tle) z symbolem boga R’hllora (czerwone, płonące serce).

Przedakcja

Dzieciństwo

Stannis przyszedł na świat w 264 r. po lądowaniu Aegona Zdobywcy w Westeros. Jest drugim synem lorda Steffona Baratheona i Cassany Estermont. Miał starszego brata Roberta, późniejszego monarchę Westeros, oraz młodszego, Renly’ego, który w wojnie pięciu królów był jednym z pretendentów do Żelaznego Tronu.

Stannis był spokojnym, a nawet dosyć ponurym dzieckiem. Z tego powodu jego ojciec chciał przywieźć z Volantis do Końca Burzy błazna zwanego Plamą. W wieku 14 lat Stannis był świadkiem zatonięcia statku, na pokładzie którego znajdowali się jego rodzice. Katastrofę przeżył jedynie wspomniany wyżej Plama. Po latach Baratheon wspomina, że to wydarzenie wpłynęło na niego do tego stopnia, że przestał wierzyć w bogów.

Powstanie przeciwko Aerysowi II (rebelia Roberta)

Cztery lata później (282 r.) stanął po stronie swego starszego brata w powstaniu przeciwko ówczesnemu królowi z dynastii Targaryenów – Aerysowi II. Robert mianował go kasztelanem ich rodowej posiadłości i niebawem po klęsce najstarszego Baratheona pod Ashford przyszło Stannisowi bronić Końca Burzy przed siłami lądowymi i morskimi Reach. Mimo miażdżącej przewagi liczebnej dowodzący oblężeniem lord Mace Tyrell nie zdobył twierdzy, ani też nie skłonił Stannisa do kapitulacji. W czasie oblężenia obrońcom zaczęło brakować żywności, zjedzono wszystkie zwierzęta znajdujące się w obrębie murów, a jeden z dowódców zbrojnych – ser Gawen Wylde – podjął nieudaną próbę ucieczki. Stannis planował wystrzelić go z katapulty w stronę wrogich wojsk, ale maester Cressen odwiódł go od tego argumentem, że mięso z rycerza może się jeszcze przydać[1]. Ostatecznie Koniec Burzy udało się utrzymać dzięki przemytnikowi Davosowi, który przewiózł do twierdzy żywność swoją łodzią – głównie soloną rybę i cebulę. Siedziba Baratheonów wytrzymała dzięki temu do nadejścia odsieczy prowadzonej przez lorda Winterfell Eddarda Starka. Miało to miejsce w 283 r.

W uznaniu zasług Stannis przedstawił Davosowi propozycję: przyjęcie przemytnika na służbę, nadanie ziemi oraz puszczenie w niepamięć nielegalnej działalności za cenę utraty końcówek palców lewej dłoni. Były przemytnik przystał na te warunki, ale pod warunkiem, że Baratheon osobiście wykona wyrok. Od tej pory Davos Seaworth jest oddanym sługą Stannisa.

Później, na polecenie starszego brata, Stannis wyruszył z flotą i desantem na Smoczą Skałę, ostatnią redutę Targaryenów w Westeros. W trakcie bitwy dowodził ze statku flagowego „Furia”. Starcie zakończyło się zdobyciem wyspy, jednak później okazało się, że nie ma już na niej dzieci Szalonego Króla, Viserysa i Daenerys, które jeszcze przed bitwą zostały ewakuowane przez ser Williama Darry’ego. Stannis nie otrzymał żadnych podziękowań od brata za odniesienie sukcesów militarnych, za to został skarcony przez Roberta za to, że potomstwo Aerysa II wymknęło się ze Smoczej Skały.

Starszy nad okrętami i lord Smoczej Skały

Po zakończeniu powstania król Robert I Baratheon mianował Stannisa członkiem małej rady. Pod jego kierunkiem flota nowego monarchy została znacząco rozbudowana i dobrze wyszkolona, co dało swój efekt w trakcie kolejnego konfliktu.

Wraz z tym Robert mianował Stannisa lordem Smoczej Skały, zamiast Końca Burzy (lordem tej posiadłości został najmłodszy z Baratheonów) jak to bywało zwyczajowo. Powyższe nadanie nie ucieszyło Stannisa, ale przełknął to. Decyzję króla różnie tłumaczą poszczególni bohaterowie powieści. Według Cersei jej mąż zrobił to z czystej złośliwości – jednak biorąc pod uwagę charakter i inteligencję królowej, można mieć pewne wątpliwości co do tej wersji. Z kolei maester Cressen (sługa rodu Baratheonów jego od czasu lorda Steffona, który kochał Stannisa jak syna) uważał, że o powyższym nadaniu zdecydował fakt, iż Smocza Skała oraz okoliczne wyspy były ziemiami Targaryenów i tylko silny władca mógłby znaleźć posłuch wśród byłych wasali smoczego rodu.

W 287 r. Stannis poślubił z polecenia króla Selyse Florent, nieładną dziewczynę ze znacznego rodu z Reach (niemniej nie była ona córką seniora tej rodziny, a jedynie jego bratanicą). Podczas wesela ze strony Roberta spotkała Stannisa kolejna przykrość – w łożu, w którym miała spędzić noc poślubną młoda para, zastano króla z kuzynką Selyse, Delenę Florent.

Ze związku z Selyse Stannis doczekał się tylko córki – Shireen, która przyszła na świat dwa lata po ślubie. Stosunki między małżonkami były oziębłe. Zamknięty w sobie Stannis miał problem z okazywaniem uczuć, nawet swojej córce (która w niemowlęctwie była bliska śmierci z powodu szarej łuszczycy). Z czasem chłód ze strony męża wepchnął Selyse w objęcia tzw. czerwonej religii, czyli wiary w ognistego R’hllora. Te wierzenia rozpropagowała na Smoczej Skale czerwona kapłanka, Melisandre z Ashai.

W 289 r. wybuchło powstanie żelaznych ludzi pod dowództwem samozwańczego króla Balona Greyjoya. Podczas walk Stannis zaskoczył Żelazną Flotę (dowodzoną przez braci zbuntowanego władcy – Eurona i Victariona) niedaleko Pięknej Wyspy i rozgromił ją. Następnie dokonał desantu na Wielką Wyk i zdobył ją. Ostatecznie o sukcesie króla Roberta przesądziło oblężenie Pyke zakończone kapitulacją obrońców.

W trakcie sprawowania obowiązków w Królewskiej Przystani Stannis jako pierwszy zwrócił uwagę na to, że oficjalne dzieci Roberta nie są podobne do jego potomstwa z nieprawego łoża. Joffrey, Myrcella i Tommen mieli urodę typową dla Lannisterów (złote włosy i zielone oczy), zaś wszystkie królewskie bękarty były brunetami oraz miały charakterystyczne dla Baratheonów rysy. Starszy nad okrętami podzielił się swymi podejrzeniami z jedyną osobą, której ufał w stolicy – namiestnikiem Jonem Arrynem. Po przeprowadzonym śledztwie obaj doszli do wniosku, że królowa Cersei doprawiała Robertowi rogi… ze swym bratem bliźniakiem, Jaimem Lannisterem (jednym z królewskich gwardzistów). W takich okolicznościach jedynymi legalnymi spadkobiercami Roberta pozostawali jego młodsi bracia, a pierwszy w kolejce do tronu był Stannis. Zanim jednak namiestnik i starszy nad okrętami powiedzieli królowi o swym odkryciu, Jon Arryn został otruty przez swą żonę za sprawą podszeptów starszego nad monetami – Petyra Baelisha. Ponadto śmierć Arryna doprowadziła do fiaska kwestię oddania jego syna – Roberta – pod opiekę Stannisowi, co w razie śmierci namiestnika dawałoby de facto starszemu nad okrętami wpływ na politykę w Dolinie. Gdy okazało się, że Robert Baratheon ma zamiar oddać tytuł namiestnika Eddardowi Starkowi, a nie bratu, Stannis udał się na Smoczą Skałę. W tym czasie nowy namiestnik podjął śledztwo swego poprzednika i doszedł do tych samych wniosków jak Stannis i Jon Arryn. Stark zamierzał poprzeć Stannisa i wyjawić prawdę o zdradzie Cersei, ale po śmierci króla Roberta został zdradzony i umieszczony w lochach, a następnie stracony.

Król i buntownik

Starcie królów

Po śmierci króla Roberta, w 298 roku, wybuchła tzw. wojna pięciu królów. Stannis Baratheon był jednym z trzech pretendentów do Żelaznego Tronu (obok Joffreya Baratheona i Renly’ego Baratheona), a także występował przeciwko monarchom chcącym wykroić z Westeros swoje królestwa (Balon Greyjoy i Robb Stark).

Stannis przystąpił do wojny poprzez wysłanie do wszystkich możnych listu ujawniającego bękarcie pochodzenie dzieci królowej-wdowy Cersei. Poza tym jego ludzie odczytywali to pismo we wszystkich większych i mniejszych miasteczkach, aby także prostaczkowie mogli poznać prawdę. Następnie Stannis zebrał wojska swych wasali oraz najemników z Lys i Myr. Po jego stronie, dzięki staraniom Davosa Seawortha, stanęli również piraci Salladora Saana. Stannis dysponował silną flotą, ale jego wojska lądowe były nieliczne. Poza tym po jego stronie nie opowiedział się ani jeden przedstawiciel wielkich rodów, nawet z rodzimych Krain Burzy (nawet większość Florentów nie poparła męża Selyse).

Mimo słabości militarnej zbrojni Stannisa byli bardzo oddani swemu królowi, niektórzy wręcz fanatyczni, co było w dużej efektem działań Melisandre. Ogłosiła czerwoną kometę znakiem świadczącym o tym, że Stannis jest legendarnym wojownikiem Azorem Ahai a jego miecz – Światłonoścą, legendarnym gorejącym orężem. Za jej sprawą zniszczono sept na Smoczej Skale i spalono posągi Siedmiu. Próba otrucia kapłanki przez maestra Cressena zakończyła się porażką – staruszek, który wypił niewielką ilość zatrutego wina, zmarł, podczas gdy kapłanka mimo opróżnienia całego pucharu wyszła z opresji bez szwanku. To wydarzenie mogło jeszcze bardziej umocnić wiarę w R’hllora na Smoczej Skale.

Prawdopodobnie za namową Melisandre wojska Stannisa (w sile 5-6 tys.) wylądowały pod Końcem Burzy i rozpoczęły blokadę twierdzy. Dzięki temu udało się sprowokować Renly’ego Baratheona do przybycia z armią pod swą rodową siedzibę. Negocjacje podjęte przez Stannisa, a mające na celu przekonanie młodszego brata do poparcia jego sprawy, nie powiodły się, a Renly wyśmiał odwołujące się do praw i zwyczajów argumenty brata. Stwierdził, że stoi za nim potęga militarna i to ona jest najlepszym prawem do Żelaznego Tronu.

W noc poprzedzającą starcie wojsk obu Baratheonów Renly’ego zabił tajemniczy cień-urodzony przez Melisandre. Po tym wydarzeniu większość wasali zamordowanego przeszła na stronę Stannisa, w tym część członków Tęczowej Gwardii.

Stannis musiał jednak kontynuować oblężenie Końca Burzy, gdyż jego kasztelan, ser Cortney Penrose, nie chciał oddać twierdzy oraz bękarciego bratanka króla – Edrica Storma. Stary rycerz zaproponował królowi pojedynek, który miał rozstrzygnąć o losach zamku i chłopca. Być może po prostu szukał honorowej kapitulacji, ale było już za późno: Stannis zdawał sobie sprawę z tego, że szturm przyniesie ciężkie straty, więc wydał ser Davosowi polecenie przetransportowania łodzią Melisandre do jaskini pod Końcem Burzy. Tam kobieta urodziła kolejny cień[i], który w nocy zrzucił z murów opornego kasztelana. Po tym wydarzeniu Koniec Burzy poddał się ostatniemu z synów Steffona. Boży gaj znajdujący się w obrębie murów twierdzy spalono.

Następnie król podzielił swą armię – dowództwo nad flotą powierzył swemu szwagrowi, ser Imry’emu Florentowi, a sam poprowadził armię lądową, składającą się głównie z kawalerii. Flota miała przejąć kontrolę nad Czarnym Nurtem i umożliwić wojskom lądowym szturm na mury Królewskiej Przystani.

Podczas bitwy siły Stannisa zostały rozbite. Większa część floty spalono dzikim ogniem (był to pomysł Tyriona Lannistera, pełniącego obowiązki namiestnika króla Joffreya) , a na armię lądową uderzyły z flanki znacznie liczniejsze siły Tywina Lannistera i Tyrellów. Wielu wasali Stannisa poległo, dostało się do niewoli lub – jeszcze podczas bitwy – przeszło na stronę wroga. Król ocalał z jedynie niewielkimi siłami. Wedle wzmianek jego najbliższych rycerzy Stannis nie chciał opuścić pola walki (w końcu z ognia bitwy wyprowadzili go Justin Massey i ser Richard Horpe), a odwrotem niedobitków kierował jego inny wierny chorąży, ser Rolland Storm, bękarci brat lorda Bryce’a Carrona. Resztki wojsk Stannisa wycofały się na Smoczą Skałę na statkach Salladora Saana.

Nawałnica mieczy

Po powrocie na Smoczą Skałę Stannis uwięził w lochach swego namiestnika, lorda Alestera Florenta, który za cenę pokoju z Lannisterami chciał wysłać do Królewskiej Przystani Shireen jako zakładniczkę oraz namówić ostatniego z synów Steffona do zrzeknięcia się roszczeń. W tym czasie wpływ na króla zyskała Melisandre i popierające ją stronnictwo fanatyków R’hllora, składające się głównie z ludzi podległych Florentom oraz królowej Selyse (później zostali określeni mianem „ludzi królowej”). Za sprawą czerwonej kobiety to środowisko starało się skłonić Stannisa do zgładzenia jego bękarciego bratanka, gdyż wg Melisandre jego „królewska krew” miałaby obudzić kamiennego smoka, rzekomo drzemiącego na Smoczej Skale. Kapłanka i ludzie królowej twierdzili, że poświęcenie Edrica Storma jest niezbędne do ocalenia tysięcy istnień. Ostatecznie król nie wyraził zgody na zabicie chłopca, który był towarzyszem zabaw jego córki, ale za to zezwolił Melisandre na wykorzystywanie krwi bękarta, pobieranej poprzez pijawki, do różnych rytuałów.

Po uwolnieniu ser Davosa Seawortha z lochów Stannis skonfrontował Cebulowego Rycerza z ser Axellem Florentem, jednym z ludzi królowej. Chciał wiedzieć jakie propozycje mają obaj możni w kwestii odpowiedzi na zdradę lorda Ardriana Celtigara, który po bitwie nad Czarnym Nurtem został zmuszony do uznania Joffreya za prawowitego monarchę. Axell Florent obstawał za ograbieniem jego posiadłości i wyrżnięciem poddanych (król z początku zdawał się skłaniać ku tej propozycji), a Davos sugerował pozostawienia Szczypcowej Wyspy w spokoju. Stannis docenił to, że były przemytnik jest jedną z niewielu osób, które mają odwagę powiedzieć królowi nie to, co ten chciałby usłyszeć, ale to o czym powinien się dowiedzieć i mianował go swym namiestnikiem, a także nadał tytuły lorda Deszczowego Lasu oraz admirała wąskiego morza.

Po zmianach personalnych na Smoczej Skale Melisandre wykorzystała krew Edrica Storma do zaklęć mających sprowadzić śmierć na konkurentów Stannisa. Późniejsze zgładzenie Robba Starka oraz wyglądającą na wypadek śmierć Balona Greyjoya czerwona kapłanka przypisywała mocy R’hllora i prosiła króla by ten wydał jej chłopca. Sprzeciwił się temu Davos. Wskazał, że Robba Starka zamordowali Freyowie za to, że nie wywiązał się z układu jaki z nimi zawarł, Greyjoy spadł w trakcie burzy z mostu linowego, a Joffrey nadal żyje (wkrótce po tej rozmowie Joffrey zmarł). Celne uwagi namiestnika wywołały nieskrywaną radość Stannisa, ale Seaworth zauważył, że mimo wszystko król zaczyna rozważać zgładzenie bratanka w imię interesów królestwa. Z tego powodu wraz z utworzoną przez siebie frakcją tzw. ludzi króla (do której należeli Bękart z Nocnej Pieśni – ser Rolland Storm, krewni króla Lomas i Andrew Estermontowie oraz ser Gerald Gower) wywieźli Edrica ze Smoczej Skały. Davos razem z ser Rollandem zostali na wyspie i poszli powiadomić króla o swoim uczynku. Ten, mimo nalegań ludzi królowej, zamiast zgładzić obu rycerzy, wybaczył im. Wtedy też namiestnik przekazał Stannisowi list od Nocnej Straży z prośbą o pomoc. Król podjął decyzję o wyruszeniu na Mur w celu obrony Westeros przed armią Mance’a Raydera oraz Innymi.

Po przybyciu do Wschodniej Strażnicy Stannis zebrał ze sobą ok. 1500 rycerzy i jeźdźców na wyprawę pod Czarny Zamek, ale od północnej strony Muru. Udało mu się zaskoczyć liczniejszą, ale nieprzygotowaną na atak z flanki armię Mance’a i rozgromić ją.

Po bitwie Stannis spotkał się z Jonem Snowem i zaproponował mu legitymizację jako Starka oraz tytuł lorda Winterfell razem z funkcją namiestnika Północy w zamian za poparcie Baratheona w walce o tron i przejście na wiarę R’hllora. Snow jednak odmówił i wkrótce został wybrany nowym lordem dowódcą Nocnej Straży. Warto przy tym dodać, że wyborami interesował się również Stannis, który wymagał by czarni bracia wybrali nowego przywódcę jak najszybciej. Ponadto obiecał Straży transport smoczego szkła niezbędnego do walki z Innymi.

Uczta dla Wron/ Taniec ze Smokami

Stannis szukał poparcia dla swojej sprawy na Północy. Wysyła kruki z listami do możnych tego regionu. Pozytywną odpowiedź nadesłał tylko kasztelan Karholdu, Arnolf Karstark. Z kolei do Białego Portu Stannis wysłał Davosa. Miał nadzieję że lord, któremu za sprawą Lannisterów, Freyów i lorda Boltona zamordowano młodszego syna, opowie się zdecydowanie za nim. Później jednak do króla dotarła wieść o tym, że jego namiestnik został ścięty, a sam lord Manderly stanął po stronie jego wrogów[2]. Z kolei córka zaginionej na Przesmyku lady Mormont wysłała do Czarnego Zamku list, w którym oświadczyła, że jedyny monarcha, jakiego jest gotowa uznać, to Stark.

W tym samym czasie Stannis starał się pozyskać wolnych ludzi. W zamian za ugięcie kolan i przyjęcie wiary w R’hllora pozwolił im osiedlić się po południowej stronie Muru… ci zaś, którym to nie było w smak, mogli wrócić na swe dawne ziemie… wciąż zagrożone przez Innych. Zdecydowana większość Dzikich przystała na tę propozycję. Z rozkazu Stannisa spalono również Mance’a Raydera (później okazało się, że zabito innego Dzikiego – Lorda Kości, któremu czary Melisandre nadały wygląd króla zza Muru).

Po pewnym czasie do Czarnego Zamku przyszedł list od Arnolfa Karstarka z propozycją ataku na zamek Boltonów, Dreadfort, w którym miała być nieliczna załoga z uwagi na marsz wojsk Ramsaya Snowa (później legitymizowanego przez żelazny tron) na Fosę Cailin, nadal kontrolowaną przez żelaznych ludzi. Król nie wiedział jednak, że kasztelan Karholdu skrycie współpracuje z Boltonami i liczy, że jego demonstracyjne wsparcie dla ostatniego Baratheona doprowadzi do zgładzenia jego bratanka, Harriona Karstarka – prawowitego lorda Karholdu, który znajdował się w niewoli Lannisterów. Stannis wezwał wtedy na rozmowę Jona Snowa by spytać się go o zdanie oraz ponownie zaproponować legitymizację. Nowy lord dowódca po raz kolejny odmówił, ale poradził Stannisowi, by zrezygnował z marszu na Dreadfort, a zamiast tego obrał drogę przez ziemie górskich klanów na Deepwood Motte, a po drodze zebrał oddziały bitnych górali. Zdaniem Snowa walka z żelaznymi ludźmi przyniosłaby królowi wielką popularność w regionie oraz przyczyniła do zasilenia szeregów nowymi ochotnikami.

Stannis, aby zdobyć poparcie również jednego ze stryjów lorda Umbera, zwanego Wronojadem, postanowił przekazać mu czaszkę Mance’a Raydera. Obiecuje też, że nie wyśle Wronojada w bitwie przeciwko jego bratu, Hotherowi „Kurwistrachowi” Umberowi, który przeszedł na stronę Boltonów i Freyów, w obawie o los Greatjona więzionego w Bliźniakach. I ta decyzja została podjęta pod wpływem Jona Snowa, podczas gdy towarzyszący królowi rycerze ser Richard Horpe i ser Justin Massey proponowali krwawą rozprawę z braćmi Umberami.

Stannis przystał na tę propozycję, dzięki czemu dołączyło do jego armii kilka tysięcy wojowników z górskich klanów Północy. Udało mu się również zaskoczyć w lesie pod Deepwood Motte nieliczny oddział Ashy Greyjoy (która z garstką ocalałych żelaznych ludzi dostała się do niewoli) oraz odbić posiadłość rodu Gloverów. To zwycięstwo przyniosło Stannisowi poparcie ze strony Mormontów, samej lady Glover, a także niedobitków oddziału ser Rodricka Cassela (zbrojni Starków, Tallhartów, Cerwynów oraz Hornwoodów), którzy nie zostali zmasakrowani w wyniku zdradzieckiego ataku Ramsaya na rodową posiadłość Starków. Z takimi siłami król zdecydował się na szybki marsz na Winterfell i odbicie z rąk Boltonów Aryi Stark (a w rzeczywistości Jeyne Poole, córki zarządcy Neda Starka).

Podczas marszu wojska Stannisa zaskoczyła śnieżyca, która zmusiła je do zatrzymania się w jednej z niewielkich opustoszałych wsi między dwoma dużymi jeziorami. Była ona położona ok. trzy dni drogi od Winterfell. Tam Asha Greyjoy zauważyła, że król znacząco schudł i że każdej nocy chodzi do wieżyczki strażniczej, na której rozpala małe ognisko. W tym czasie Stannis kontaktował się w głównie ze swymi zaufanymi rycerzami, Horpe’em i Masseyem. Po pewnym czasie do wioski dotarł prawie półtysięczny oddział wojowników pod dowództwem Arnolfa Karstarka. Karstark chciał namówić króla do kontynuowania marszu na silnie umocnione i obsadzone Winterfell, rzekomo pod pretekstem tego, że należy jak najprędzej odbić „Aryę Stark”, a w rzeczywistości po to, by wojska Stannisa wpadły w pułapkę pod murami stolicy Północy.

W trakcie postoju w obozie króla doszło do aktu kanibalizmu, za który Stannis skazał kilku ludzi na śmierć w płomieniach. Całe to wydarzenie miało te być złożeniem ofiary R’hllorowi, czego już od pewnego czasu domagali się fanatycy religijni ze Smoczej Skały. W tym samym czasie ze Stannisem skontaktowały się następujące osoby: „Wronojad” Umber, który ze swoimi 400 młodymi wojownikami prowadził wojnę partyzancką pod murami Winterfell; przysłany z Czarnego Zamku wysłannik Żelaznego Banku z Bravoos, Tycho Nestoris, który chciał zawrzeć z królem umowę o uregulowaniu aktualnych długów Korony (Cersei Lannister zaprzestała ich spłaty) oraz nowej pożyczce, udzielonej właśnie Stannisowi; a także Theon Greyjoy i Jeyne Poole, którzy zbiegli z Winterfell. Ucieczka tej dwójki oraz wcześniejsze konflikty w obozie Boltona i Freyów doprowadziły do wymarszu wojsk wrogich Stannisowi ze stolicy Północy. Za sprawą informacji od szpiega w obozie ostatniego Baratheona wiedzieli oni o położeniu jego wojsk i mieli nadzieję, że zaskoczą przeciwnika.

Pod koniec Tańca ze smokami do Czarnego Zamku dociera list od Ramsaya Boltona, w którym informuje on Jona o śmierci Stannisa w bitwie oraz żąda wydania mu „Aryi Stark” (czyli Jeyne Poole). Nie wiemy czy list zawiera kłamstwo czy prawdziwą treść, choć lord dowódca zauważył, iż list nie był pisany krwią pokonanych, jak zwyczajowo robili to możni z Dreadfort, ale atramentem.

Wichry Zimy:

Zaraz po doprowadzeniu przed oblicze Stannisa Theon przedstawia królowi siły Boltona oraz plan wymarszu poszczególnych części jego wojsk, jednak nie wyjawia mu prawdy o rzeczywistej tożsamości towarzyszącej mu dziewczyny. Jeyne Poole i Tycho Nestoris zostają odesłani na rozkaz króla pod eskortą ser Justina Masseya na Mur. Rycerz ma również wybrać się z bankierem do Braavos, by tam zwerbować za pieniądze Żelaznego Banku najemników, głównie łuczników. Odesłanie „Aryi” do Jona Snowa jest również podziękowaniem króla za mądre rady lorda dowódcy oraz listowne ostrzeżenie go przed zdradzieckimi planami kasztelana Arnolfa (o czym Jon Snow dowiedział się od Alys Karstark, prawowitej dziedziczki ziem rodowych Karstarków, która uciekła z Karholdu). W związku z podejrzeniem o zdradę Stannis każe doprowadzić przed swoje oblicze maestra towarzyszącemu Arnolfowi. Po krótkiej dyskusji i groźbie okaleczenia ten wyjawia, że jest maestrem z Dreadfort oraz że wysyłał kruki z informacjami do lorda Boltona w Winterfell. Zaraz po tym Stannis rozkazuje przywołać Arnofla, jego syna Arthora oraz trzech wnuków, a resztę rozbrojonych wojowników z Karholdu zamknąć w długim domu. Podczas aresztowania Karstarków dwóch wnuków Arnolfa zostaje ciężko rannych za stawianie oporu. Stannis decyduje o późniejszym zgładzeniu całej piątki (poprzez ścięcie lub spalenie żywcem). Z kolei ich wojownikom zgromadzonym w długim domu przedstawiono propozycję dalszej walki przeciwko Boltonom, na co ci przystali.

Stannis wie już o rozdzieleniu sił przeciwnika na trzy grupy oraz dowódcach każdej z nich. Rozpoczyna przygotowania do bitwy. Ma również w planach zgładzenie Theona Greyjoya za zamordowanie Brana i Rickona Starków. Asha prosi króla, by nie palił jej brata żywcem, ale ściął go pod Czardrzewem.

Artykuł Stannis Baratheon pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.