Zbudowane wyłącznie z czarnego kamienia: domy, brakaki, świątynie, pałace, ulice, mury, bazary. Kamień z Asshai jest nieprzyjemnie oleisty w dotyku i wydaje się spijać światło świec, pochodni oraz ogni na kominkach. Noce w Asshai są wyjątkowo czarne, a najpogodniejsze z dni szare i posępne.

Miasto ciągnie się całymi milami na obu brzegach rzeki Popiół. Asshai jest ogromne – w jego murach zmieściłyby się razem Volantis, Qarth, Królewska Przystań i Stare Miasto. Słabo zaludnione – w jednym na dziesięć budynków pali się światło. Na targach nie znajdziemy pokrzykujących handlarzy, a przy studniach piorących kobiet.

Mieszkańcy Asshai noszą maski i zasłony na twarzy. Poruszają się ukradkiem bądź w lektykach z hebanu i żelaza niesionych przez niewolników. W Asshai nie ma dzieci.

Mimo mrocznej aury statki kupieckie z całego świata zawijają do portu. Większość przywozi żywność i wino, gdyż w obrębie murów Asshai nie rośnie praktycznie nic poza zjawotrawą. Jej świecące źdźbła nie nadają się do jedzenia. Miasto słynie z bogactw – kupcy znajdą tu dużo złota i klejnotów. Według plotek złoto z Krainy Cienia jest niezdrowe, podobnie jak rosnące tu owoce.

W Asshai nikt nie jeździ konno – wojownicy, kupcy czy książęta. W mieście nie ma koni, słoni, mułów, osłów, zorsów czy psów. Jeśli ktoś przywiezie ze sobą zwierzę na statku, nie pożyje ono długo w Asshai. Harmon w dziele “O miazmatach” sugeruje, że zwierzęta są bardziej narażone na opary z zanieczyszczonych wód Popiołu. Septon Barth spekulował na ten temat, odwołując się do wyższych tajemnic.

Na czarnych bazarach Asshai handlują czarownicy, czarodzieje, alchemicy, księżycowe śpiewaczki, czerwoni kapłani, czarni alchemicy, nekromanci, aeoromanci, magowie krwi, truciciele, nocni wędrowcy, zmiennokształtni, czciciele Czarnego Kozła, Bladego Dzieciątka i Lwa Nocy. Mogą tu swobodnie praktykować. Najbardziej złowrogimi ze wszystkich czarnoksiężników są władcy cieni, noszący lakierowane maski, które skrywają ich twarze przed wzrokiem bogów i ludzi. Tylko oni pływają w górę rzeki Popiół, w samo serce Cienia.

Podobno w spowitych ciemnością Górach Jutrzenki żyją demony, smoki i jeszcze gorsze stworzenia. Im dalej od Asshai, tym bardziej wypaczone istoty spotyka się w drodze do Stygai, miasta trupów położonego w sercu Cienia. Jednak żaden ze znanych podróżników (Lomas Obieżyświat czy Corlys Wąż Morski Velaryon) nie dotarł do Krain Cienia, a ze znanych Cytadeli osób jedynie arcymaester Marwyn przesyłał raporty z Asshai.

Z czasów starożytnych zachowały się w tym legendarnym mieście szczątkowe relacje. W rocznikach można znaleźć informacje o ciemności i bohaterze walczącym z nią z czerwonym mieczem w ręku. Wyznawcy R’hllora nazywają go Azorem Ahai i przepowiadają jego powrót. Według legend Asshai jest starsze od Valyrii czy Starego Ghis. Pewne zachowane teksty Asshai’i utrzymują, że smoki wyłoniły się z Cienia. Udomowił je tam starożytny nienazwany z imienia, który następnie sprowadził je do Valyrii i nauczył panować nad nimi, po czym zniknął z kart historii.

W ostatnich latach panowania król Aegon V Targaryen poszukiwał wiedzy o wykluwaniu i hodowli smoków. Posłał do Asshai w nadziei na odnalezienie tekstów, które nie zachowały się w Westeros.

(opracowanie na podstawie „Świata Lodu i Ognia”)

Gra o Tron

• Magister Illyrio daje w prezencie ślubnym Daenerys Targaryen smocze jaja z Krainy Cieni za Asshai.
• W jednej z wizji podczas śpiączki Brandon Stark widzi smoki wygrzewające się w słońcu za Asshai.
• Jorah Mormont opowiada Dany o zjawotrawie z Asshai i Krainy Cieni. Gdy wjeżdżają do Vaes Dothrak w alei posągów zapomnianych bogów Daenerys widzi brzydkie posągi, które prawdopodobnie pochodzą z miasta nad Popiołem.
• Na Wschodnim Targu pod Matką Gór khaleesi obserwuje ciemnoskórych Asshai handlujących z innymi kupcami.
• W Lhazarze Mirri Maz Duur opowiada Dany i ser Jorahowi o maesterze Marwynie, którego poznała w Asshai. Otworzył dla niej ludzkie ciało i nauczył tajemnic uzdrawiania.
• Przed rozpadem khalasaru Drogo ser Jorah proponuje Daenerys, by uciekli do Asshai. Gdy khal gorączkuje i spada z konia, Mirri proponuje użycia zaklęcia, którego nauczył ją mag krwi z Krainy Cieni.
• Varys donosi lordowi Tywinowi Lannisterowi, że Stannis Baratheon sprowadził na Smoczą Skałę władczynię cieni z Asshai.
• Przed spaleniem khala Drogo na stosie Jorah ponownie sugeruje Daenerys, że powinni udać się w podróż do Asshai i sprzedać smocze jaja.

Starcie Królów

• Maester Cressen stara się nie dopuścić do tego, by Melisandre z Asshai miała wpływ na Stannisa Baratheona. Zamierza użyć dusiciela, trucizny wytwarzanej z liści rośliny rosnącej na wyspach Morza Nerfytowego, która w języku Asshai’i miała własną nazwę.
• Podczas palenia posągów Siedmiu na Smoczej Skale czerwona kapłanka wymawia inkantacje w języku Asshai’i. Wspomina o starożytnych księgach z Asshai, w których opisany został powrót Azora Ahai. Po wyciągnięciu przez Stannisa Światłonoścy ze spalonych figur, kapłanka śpiewa w pradawnym języku władców cieni.
• Na Czerwonym Pustkowiu Jorah Mormont wspomina mapy znanego świata, na których zaznaczone jest Asshai.
• Podczas rozmowy Theona z Esgred (Ashą) wspomniany zostaje Euron Wronie Oko, którego drakkar (“Cisza”) o czarnych żaglach i ciemnoczerwonym kadłubie znany jest we wszystkich portach od Ibben aż po Asshai.
• Daenerys w Qarthu otrzymuje smocze szkło z Asshai. Prawdopodobnie sprzedaje je na łapówki, by móc stanąć przed ludźmi czystej krwi.
• Quaithe, władczyni cieni z Asshai, próbuje przekonać Dany do podróży przez cień. Gdy Jorah słyszy o tym z ust khaleesi, odradza jej rejs do Asshai.
• Sansa otrzymuje od Dontosa siatkę na włosy z czarnymi ametystami z Asshai.

Nawałnica Mieczy

• Na włóczni króla merlingów Davos obwina o klęskę Melisandre z Asshai, która kazała spalić posągi Siedmiu na Smoczej Skale oraz boży gaj w Końcu Burzy. Po ocaleniu przez załogę lyseńskiego statku Davos żywi przekonanie, że Matka zachowała go po to, by zgładził czerwoną kapłankę z Asshai.
• Mance Rayder opowiada Jonowi Snow o córce znachorki, która zacerowała jego płaszcz wszywając szkarłatny jedwab z Asshai. W Wieży Cieni nie pozwolono mu zachować zreperowanego płaszcza, dlatego zdezerterował z Nocnej Straży.
• Kapitan “Myraham” opowiada królowi Robbowi Starkowi i jego chorążym o powrocie z Asshai Eurona Greyjoya, który zasiadł na Tronie z Morskiego Kamienia po śmierci swojego brata.
• W dzień zaślubin króla Joffreya i Margaery Sansa (za namową Dontosa) zakłada na włosy siatkę z czarnymi ametystami z Asshai. Gdy ucieka z wesela Joffreya i zdejmuje ją z włosów, zauważa, że jednego z kamieni brakuje.Chowa siateczkę do kieszeni płaszcza. Oskarża Hollarda o otrucie króla, ale później słyszy z ust Petyra Baelisha sugestię, iż zrobiła to Olenna Tyrell.
• Gdy Samwell wraca z Goździk do Czarnego Zamku, słyszy z ust Grenna opowieść o Melisandre z Asshai i jej dokonaniach.

Uczta dla Wron

• Pate przysłuchuje się rozmowie Armena, Allerasa i Mollandera o plotkach powtarzanych przez marynarzy: podobno w Qarth i Asshai widziano smoki.
• Gdy Euron zostaje nazwany przez Mokrą Czuprynę bezbożnikiem, odpowiada ze śmiechem, że jest najpobożniejszym z ludzi i służy wielu bogom, gdyż od Ibb po Asshai wszyscy modlą się na widok żagli jego “Ciszy”. Na królewskim wiecu Wronie Oko chwali się pobytem w Asshai, gdzie “ujrzał cuda i okropności wykraczające poza wszelkie wyobrażenie”.
• W dworze seneszala Samwell opowiada Allerasowi m.in. o Melisandre z Asshai. Później powtarza historię arcymaesterowi Marwynowi, który postanawia popłynąć do Daenerys.

Taniec ze Smokami

• Tyrion Lannister znajduje w piwnicach Illyrio Mopatisa trunki z Asshai. Gdy rozmawiają o dekonspiracji obecności karła w Pentos, magister zapewnia Krasnala, że galera, która go przywiozła z Królewskiej Przystani, jest w drodze do Asshai. Miną dwa lata zanim powróci na wąskie morze.
• Gerris Drinkwater zastanawia się w Domu Kupieckim, czy Braavosi przewiozą kompanię księcia Quentyna do Zatoki Niewolniczej – według plotek fioletowe żagle braavoskich statków można spotkać nawet w Asshai.
• W Domu Kupieckim w Volantis można spotkać zamaskowanych władców cieni z Asshai.
• Od przybycia na Mur Melisandre obserwuje wzrost swojej mocy. Czuje się znacznie potężniejsza niż w Asshai i jest pewna, że będzie mogła przywołać potężne cienie.
• Quaithe, władczyni cieni z Asshai, prawdopodobnie przenika do snów Daenerys za pomocą szklanych świec.

Cytaty o Asshai

- Smocze jaja. Z Krainy Cieni za Asshai – odpowiedział magister Illyrio. – Eony zamieniły je w kamień, lecz mimo to nic nie straciły ze swego piękna.
„Gra o Tron” Daenerys II str. 112 (2011)

Bran podniósł oczy i z łatwością popatrzył ponad wodami wąskiego morza na Wolne Miasta, na zielone morze Dothraków, a potem sięgnął wzrokiem jeszcze dalej do Vaes Dothraki, baśniowej krainy Jadeitowego Morza, do Asshai w Cieniu, gdzie smoki wygrzewały się w słońcu.
„Gra o Tron” Bran III str. 173 (2011)

Mirri Maz Duur przysiadła na piętach i wpatrywała się w Dany swoimi czarnymi jak noc oczyma.
- Istnieje pewne zaklęcie. – Powiedziała to cicho, nieomal szeptem. – Ale to bardzo mroczne zaklęcie, pani. Niektórzy powiedzieliby, że śmierć jest jaśniejsza. Nauczyłam się go w Asshai i drogo za nie zapłaciłam. Moim nauczycielem był mag krwi z Krainy Cieni.
„Gra o Tron” Daenerys VIII str. 738 (2011)

- W starożytnych księgach Asshai napisane jest, że po długim lecie nadejdzie dzień, gdy gwiazdy spłyną krwią, a na świat spadnie ciężkie, zimne tchnienie ciemności. W owej straszliwej godzinie wojownik wyciągnie z ognia płonący miecz. A oręż ów będzie Światłonoścą, Czerwonym Mieczem Bohaterów, ten zaś, kto ujmie go w dłonie, będzie Azorem Ahai narodzonym na nowo i ciemność przed nim pierzchnie.
„Starcie Królów” Davos I str. 155-156 (2012)

– Żeby dotrzeć na północ, trzeba zmierzać na południe. Żeby znaleźć się na zachodzie, powinno się podążać na wschód. Żeby iść naprzód, należy się cofać, a żeby dotknąć światła, musi się przejść przez cień.
Asshai – pomyślała Dany. Chce, bym wyruszyła do Asshai.
– Czy Asshai’i dadzą mi armię? – zapytała. – Czy znajdę tam okręty? Co takiego jest w Asshai, czego nie znajdę w Qarthu?
– Prawda – odparła zamaskowana kobieta, po czym pokłoniła się i zniknęła w tłumie.
Rakharo prychnął pogardliwie pod czarnymi, obwisłymi wąsiskami.
– Khaleesi, lepiej jest połknąć skorpiona niż zaufać pomiotowi cienia, który nie waży się wystawiać twarzy na słońce. Wszyscy to wiedzą.
– Wszyscy to wiedzą – zgodził się Aggo.
Xaro Xhoan Daxos przypatrywał się całej tej rozmowie ze swych poduszek.
– Twoje dzikusy są mądrzejsze, niżby się zdawało – powiedział, gdy zasiadła obok niego w palankinie. – Prawdy, które znają Asshai’i, nie przywołają na twe usta uśmiechu.
„Starcie Królów” Daenerys III str. 591 (2012)

Poprzednim razem wiozłem do Końca Burzy życie pod postacią cebuli. Teraz wiozę śmierć pod postacią Melisandre z Asshai.
„Starcie Królów” Davos II str. 628 (2012)

Zacerowała też rozdarcia mojego płaszcza szkarłatnym jedwabiem z Asshai, który jej babcia wydobyła z wraka kogi wyrzuconego na Lodowy Brzeg. To był jej największy skarb i oddała go mnie.
„Nawałnica Mieczy” t.1 Jon I str. 119 (2013)

– Euron. Ten, którego zwą Wronim Okiem. Najstraszniejszy pirat, jaki kiedykolwiek żeglował po morzach. Nie widziano go od lat, ale ledwie lord Balon zdążył ostygnąć, wpłynął do Lordsportu na swojej „Ciszy”. Czarne żagle, czerwony kadłub i załoga złożona z niemych. Słyszałem, że wrócił z Asshai. Gdziekolwiek jednak był, teraz jest już w domu. Poszedł prosto do Pyke i usadził dupę na Tronie z Morskiego Kamienia. Gdy lord Botley się temu sprzeciwił, utopił go w beczce morskiej wody. Wtedy właśnie uciekłem na „Myraham” i podniosłem kotwicę, mając nadzieję, że w zamieszaniu uda mi się wymknąć z portu.
„Nawałnica Mieczy” t.2 Catelyn V str. 39 (2014)

– Powiedziałeś, że muszę nałożyć siatkę na włosy. Srebrną siatkę z… co to były za kamienie?
– Ametysty. Czarne ametysty z Asshai, pani.
– To nie są ametysty. Prawda? Prawda? Okłamałeś mnie.
– Czarne ametysty – zarzekał się. – Miały w sobie magię.
– Miały w sobie morderstwo!
– Cicho, pani, cicho. To nie było morderstwo. Zadławił się pasztetem z gołębi. – Dontos zachichotał. – Och, to był pyszny pasztet. Srebro i kamienie, nie było w niej nic więcej, srebro, kamienie i magia.
Dzwony wciąż biły, a wiatr świstał przeraźliwie, jakby usiłował zaczerpnąć oddechu.
– Otrułeś go. Otrułeś. Wyjąłeś kamień z moich włosów…
„Nawałnica Mieczy” t.2 Sansa V str. 259 (2014)

Rzeźbiony kufer, który przywiozła ze sobą zza wąskiego morza, był już w więcej niż trzech czwartych opróżniony. Choć Melisandre posiadała wiedzę potrzebną do produkcji nowych proszków, brakowało jej wielu rzadkich składników. Zaklęcia powinny mi wystarczyć. Na Murze była potężna, jeszcze potężniejsza niż w Asshai. Każde jej słowo i gest miały więcej mocy i potrafiła dokonać rzeczy, jakie nigdy dotąd nie były dla niej możliwe. Cienie, jakie mogę tu przywołać, będą straszliwe. Żaden stwór ciemności im się nie oprze. Mając na swe rozkazy podobne czary, nie powinna więcej potrzebować marnych sztuczek alchemików i piromantów.
„Taniec ze Smokami” t.1 Melisandre I str. 538 (2011)

autor: Mya Stone
fot. mat. prasowe HBO

Artykuł Asshai pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Miałem nadzieję, że odbiorę mu wszystko, co dla niego drogie, zanim go zabiję.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 339)

W tym celu zaplanował on ślub swojej córki i dziedziczki Dorne, Arianne Martell, z prawowitym dziedzicem rodu Targaryenów, Viserysem. Śmierć tego drugiego pokrzyżowała jednak plany księcia, w związku z czym wysłał on do Essos swojego syna Quentyna, aby ten przekonał siostrę Viserysa – Daenerys, do ożenku z nim. Zdaniem Jacobsa jednak, Doran Martell, człowiek opisywany w sadze jako ostrożny, roztropny i bardzo rozsądny, ważący jednocześnie konsekwencje każdego czynu, nie mógł opracować planu tak ryzykownego, zakładającego ślub dziedziczki Dorne z sierotą bez armii i lichymi perspektywami powodzenia. Twórca teorii wychodzi więc z założenia, iż przedstawione w „Uczcie dla Wron” wyjaśnienie stanowi jedynie przykrywkę dla wielkiego, szeroko zakrojonego Master Planu Dorana Martella.

CZĘŚĆ I

Pierwszy etap prawdziwego Dornish Master Planu, mający na celu zniszczenie Lannisterów, składa się z sześciu kroków:

1. Zabicie Tywina Lannistera
2. Zabicie Armory’ego Lorcha (odpowiedzialnego za śmierć córki Elii Martell, księżniczki Rhaenys)
3. Zabicie Gregora „Góry” Clegane (odpowiedzialnego za śmierć Elii Martell i jej syna, księcia Aegona)
4. Usunięcie Jaimego Lannistera
5. Usunięcie Cersei Lannister
6. Usunięcie Tommena Baratheona

Jacobs zaznacza, iż najważniejszą osobą pozwalającą Doranowi wykonać ów trudny plan był jego brat, Oberyn Martell. Młodszy książę, poza posiadaniem doświadczenia w walce i założeniem własnej kompanii w Essos, był człowiekiem o rozległej wiedzy – podróżował po Wolnych Miastach, uczył się trucizn i czarnej magii, pod okiem maestera Marwyna studiował w Cytadeli, gdzie zdobył sześć ogniw maesterskiego łańcucha. Był on również zafascynowany religią siedmiu oraz miał córkę Tyene, której matka była septą. Warto zwrócić uwagę, iż inna z córek Oberyna, Sarella, również studiuje w Cytadeli. Jacobs przychyla się w tym momencie do popularnej wśród fanów tezy, jakoby przebywający w Cytadeli Alleras był pseudonimem Żmijowej Bękarcicy (Alerras to Sarella pisane wspak). Twórca teorii bardzo mocno podkreśla znaczenie religii siedmiu w planie Dorana. Nie uważa on za przypadek, iż w czasie przebywania w wieży po nieudanym spisku, księżniczka Arianne Martell otrzymała do przeczytania cztery książki, dotyczące septonów, smoków, dornijskiego prawa i historii. Zdaniem Jacobsa wszystkie te elementy:

• septoni
• smoki
• dornijskie prawo
• historia

są bardzo istotne dla planu Dorana.

Jak wspomniane zostało wcześniej, kluczową postacią mającą zapewnić powodzenie dornijskiego planu był Oberyn. Jacobs podkreśla raz jeszcze złożoność historii młodszego księcia, w której zasadnicze znaczenie mają doświadczenia z Essos (gdzie tworzył kampanię najemników) oraz z Cytadeli, jak również fascynacja wiarą, truciznami i czarną magią. Zauważa on, iż bardzo podobnymi doświadczeniami cechuje się obecna w sadze kompania najemników – Dzielni Kompanioni, znani też jako Krwawi Komedianci. Kluczowe jest, iż jednym z jej członków był Qyburn – pozbawiony łańcucha Maester, który nie tylko studiował w Cytadeli i uczył się czarnej magii oraz trucizn, ale również, co potwierdza jego wypowiedź w „Uczcie dla Wron”, ma powiązania z Dorne:

Kazałem swoim informatorom wszędzie węszyć za Krasnalem (…) W Starym Mieście, Gulltown, Dorne, nawet w Wolnych Miastach. Dokądkolwiek by umknął, moi szeptacze go odnajdą.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 337)

Cechą charakterystyczną Krwawych Komediantów, podobnie jak Oberyna, była fascynacja Wiarą w Siedmiu. Znajduje to swoje potwierdzenia na kartach sagi – kiedy Kompania została rozwiązana, wielu z byłych jej członków udało się do Cytadeli.

Urswyck i jego banda ruszyli na południe, do Starego Miasta.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 414)

Powiązanie Martellów z Dzielnymi Kompanionami niesie ogromne konsekwencje dla rozwoju „Dornish Master Plan”. Zdaniem Jacobsa, mocnym potwierdzeniem faktu, iż Komedianci nie działali niezależnie, jest fakt, iż początkowo wynajęci przez Lannisterów, zupełnie niewytłumaczalnie i wbrew logice działań najemników przeszli oni nagle na stronę mniej zamożnych Boltonów. Jacobs zauważa, iż pierwsze działanie Kompanionów – zabicie Lorcha, również kłóci się z tym, jak zachowywać się powinni najemnicy. Rzucili oni bowiem rycerza na pożarcie niedźwiedziowi, bez wcześniejszej próby uzyskania okupu od bogatej rodziny (w herbie Lorchów znajdowały się trzy złote monety). Dodatkowo, taka śmierć nie pozostawia ciała które mogłoby służyć jako element odstraszający wrogów. Niedorzeczne? Niekoniecznie, jeśli pracują oni dla Martellów. Tym sposobem Doranowi udało się pozbyć pierwszej z listy sześciu osób, których usunięcie miało doprowadzić do zagłady Lannisterów. Co więcej, to właśnie przywódca Krwawych Komediantów, Vargo Hoat, doprowadził do trwałego okaleczenia Jaimego Lannistera, pozbawiając najlepszego rycerza siedmiu Królestw ręki. Zdaniem Jacobsa działanie takie miało mało wspólnego z logiką, nawet jeśli weźmie się pod uwagę sadystyczne skłonności Vargo. Dlaczego bowiem pochodzący z Qohoru najemnik zakazał krzywdzić Brienne, przekonany wizją otrzymania wielkiego okupu za jej życie:

Uważaj, żebyś nie połamał jej kości – zawołał Urswyck – Dziewka ma końską gębę, ale jest warta tyle szafirów, ile sama waży.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 303)

jednocześnie decydując się obciąć rękę synowi najpotężniejszego lorda w Westeros? Okaleczenie Jaimego wywołało frustrację nawet Roose’a Boltona, tym bardziej więc działania Vargo wydają się nie mieć sensu… Chyba że pracuje on dla Dorana Martella. Dzięki działaniom Hoata, Doranowi udało się wyeliminować drugą osobę na liście – Jaime nigdy nie wrócił już bowiem do swojej pełnej sprawności. Kontynuując ten sam tok rozważań, Jacobs po raz kolejny podkreśla rolę Qyburna w całej sprawie. To on odpowiedzialny był za leczenie Jaimego, czym zaskarbił sobie wielkie zaufanie samej Cersei Lannister.

Uzdrowicielskie umiejętności Lorda Qyburna uratowały życie mojemu bratu i nie wątpię, że będzie on służył królowi lepiej niż ten mizdrzący się eunuch.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 339)

Twórca teorii zauważa również kolejną, istotną dla dornijskiego planu rzecz. Mimo iż Roose Bolton nakazał Dzielnym Kompanionom pozbyć się wojsk Lannisterów z okolic Harrenhall, kiedy doszło do spotkania Komediantów z Jaimem i Brienne, ci pierwsi oddawali się… plądrowaniu septu.

Gdy znaleźli Vargo Hoata, słońce skłaniało się ku zachodowi. Kozioł plądrował mały Sept w towarzystwie dwunastu jego Dzielnych Kompanionów.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 302)

Świadkiem podobnych działań była również Arya, podróżująca wraz z Bractwem bez Chorągwi:

Wtem septor eksplodował Komediantami, którzy wyroili sie z niego niczym rozgniewane mrówki.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 538)

Kiedy w „Uczcie dla Wron” podróżująca Brienne spotkała przyszłego Wielkiego Wróbla, przemieszczał się on z wozem wypełnionym ciałami martwych septonów. Wniosek z tego jeden – Krwawi Kompanioni są odpowiedzialni nie tylko za mordowanie przedstawicieli Wiary, ale również za powstanie samego ruchu Wróbli, których fanatyzm wyrósł na obserwowaniu bestialstwa i braku poszanowania dla religii Siedmiu. Jak wiemy z kart sagi, to właśnie Wróble przyczynili się do późniejszej zguby Cersei Lannister.

Zmierzamy do miasta — oznajmiła wysoka kobieta zaprzężona do wozu — by zanieść te święte kości do Błogosławionego Baelora oraz poprosić króla o wsparcie i opiekę.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 94)

W dalszej części teorii Jacobs powraca do Oberyna, skupiając się tym razem na jego pobycie w Królewskiej Przystani. Zgodnie z wypowiedzią samego Dorana w „Tańcu Ze Smokami”, Oberyn jechał do stolicy z przekonaniem, że przyjdzie mu walczyć z Górą.

Nieraz widziałem, jak przewracał chłopaków znacznie większych od siebie. Przypomniał mi o tym tego dnia, gdy wyjeżdżał do Królewskiej Przystani. Przysiągł, że zrobi to jeszcze raz. W przeciwnym razie nigdy nie pozwoliłbym mu pojechać.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 53)

Przegrał on jednak pojedynek, umierając straszliwą śmiercią. Analizując przyczyny zgonu Oberyna Jacobs podkreśla jednak, iż wynik pojedynku mógłby być zupełnie inny gdyby książę:

1. nie rzucił zaklęcia na truciznę, doprowadzając do spowolnienia efektu jej działania. Potwierdza to wymiana zdań między Cersei a Qyburnem z „Uczty dla Wron”.

Żmija zatruł włócznię jadem mantykory ze wschodu. Mógłbym na to postawić własne życie.
— Pycelle jest innego zdania. Powiedział mojemu panu ojcu, że jad mantykory zabija, gdy tylko dotrze do serca.
— To prawda. Ale ten jad w jakiś sposób zagęszczono, żeby przedłużyć agonię Góry.
— Zagęszczono? A jak? Jakąś inną substancją?
— Niewykluczone, że było tak, jak sugeruje Wasza Miłość choć w większości przypadków zanieczyszczanie trucizny zmniejsza jej moc. Powiedzmy, że przyczyna jest… nie tak naturalna. Myślę, że to było zaklęcie.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 159-160)

2. nie domagał się od Góry przyznania do winy.

– Przyszedłeś tu gadać czy walczyć?
– Przyszedłem wysłuchać twojego wyznania.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 366)

Jacobs zauważa, iż owe elementy były na tyle ważne, że warto było dla nich zginąć. Oberyn pożegnał się z życiem, a trucizna odebrała je ostatecznie Górze. Tym sposobem wyeliminowana została trzecia osoba z listy Dorana Martella. Wydawać się może jednak dziwne, skąd przybywający do Królewskiej Przystani Oberyn wiedział, że nastąpi zamach na życie Joffreya, a o królobójstwo oskarżony zostanie Tyrion. Odpowiedź jest zdaniem Jacobsa prosta: nie wiedział. Przybył on bowiem do stolicy z zamiarem otrucia Tywina, spodziewając się że to w sprawie jego morderstwa wytoczony zostanie proces. Co więcej, Oberyn wykonał zadanie. Tyrion Lannister, mordując swojego ojca, strzelał do umierającego już człowieka. Potwierdzić mają to zdaniem Jacobsa wypowiedzi Maestera Pycelle’a z procesu Tyriona, opisującego truciznę o nazwie wdowia krew, powodującej śmierć w wyniku zaparcia.

A ten specyfik nazywa sie wdowia krew, z uwagi na kolor. To bardzo okrutny środek. Paraliżuje pęcherz i kiszki, aż człowiek topi sie we własnych truciznach.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 299)

Dodatkowo, młodszy Lannister obserwując ojca w czasie procesu doszedł do wniosku, iż wygląda on jakby był otruty.

Twarz lorda Tywina pociemniała tak bardzo, że przez pół uderzenia serca Tyrion zastanawiał się, czy jego ojciec również nie wypił zatrutego wina.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 358)

Po śmierci Tywina jego ciało zaczęło gnić, trafiając, podobnie jak w przypadku Góry, do Qyburna. W ten sposób historia po raz kolejny zazębia się, a Doran pozbył się kolejnego nazwiska ze swojej listy. Na tym nie kończy się jednak rola byłego Maestera w dornijskim planie.

Jak wspomniane zostało powyżej, Dzielni Kompanioni, oficjalnie pracując jeszcze dla Lannisterów, zgotowali w Westeros rzeź septonów, doprowadzając do narodzenia się ruchu Wróbli. Po dojściu do władzy Wielki Wróbel gotowy był postawić przed sąd przedstawicielkę Lannisterów – Cersei, pod praktycznie każdym pretekstem. Zdaniem Jacobsa to właśnie manipulacje Qyburna doprowadziły do popełniania przez Cersei kolejnych grzechów przeciwko wierze. Co więcej, okaleczony i nieobecny w Królewskiej Przystani Jaime nie mógł już obronić swojej siostry. Stworzenie przez Qyburna nowego championa – Roberta Stronga, możliwe było dzięki umiejętnościom Qyburna, ale też truciźnie z włóczni Oberyna, pozwalającej przedłużyć żywot Góry. W obliczu śmierci księcia Dorne, Cersei i żyjący jeszcze Tywin zostali zmuszeni do obiecania Dornijczykom dostarczenia głowy Clegane’a. Znajduje to potwierdzenie w wypowiedzi samego Dorana Martella w „Uczcie dla Wron”:

Lord Tywin obiecał nam jego głowę.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 66)

Cersei rozkazała Qyburnowi wysłać czaszkę Góry do Dorne, jednak była ona obdarta aż do kości, co uniemożliwiało identyfikację. Dornijczycy zauważyli jednak, iż osoba o budowie Góry, mierząca ponad osiem stóp wzrostu, rzuca się w oczy i trudna jest do pomylenia. Zgodnie ze słowami Nymerii Sand, jeśli Gregor Clegane żyje, prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw.

Jeśli Gregor Clegane żyje, prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw. On miał osiem i pół stopy wzrostu. W całym Westeros nie ma drugiego takiego jak on. Jeśli ktoś taki pojawi się znowu, kłamstwo Cersei Lannister zostanie zdemaskowane przed calymi Siedmioma Królestwami.
(George R. R. Martin, Taniec ze smokami t. II, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i S-ka, Poznań 2011, str. 44)

Rzecz jasna, w momencie gdy Cersei użyje Roberta Stronga w próbie walki, jej oszustwo wobec Martellów ujrzy światło dzienne. O to właśnie chodzi Doranowi.

Tym sposobem Doranowi udało się usunąć pięć z sześciu postaci z listy, doprowadzając Lannisterów do zguby. Należy jednak podkreślić, iż cała teoria Jacobsa wykracza poza kwestię zniszczenia Lwów, co przedstawione jest w kolejnych jej częściach.

Artykuł Teorie fanów: Dornish Master Plan cz.I pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.