Wielkie Norvos otaczają prastare puszcze. Żyją w nich niedźwiedzie, dziki i wilki. Galery rzeczne panują nad wodami aż po ruiny Ny Sar na południu. Miasto rości sobie prawa do Topora nad Morzem Dreszczy i ściera się z Ibbeńczykami o władzę nad tym terytorium. Aby zapobiec atakom Dothraków, rada Wielkiego Norvos podejmuje khali ucztą i wręcza im podarki.

Norvoshijczycy uprawiają ziemię na tarasowych gospodarstwach rolnych. Okoliczne warownie i palisady położone są przy wzgórzach pełnych labiryntów jaskiń. W niektórych można znaleźć kości olbrzymów i malowidła naskalne z minionych wieków. Lomas Obieżyświat zaliczył je do jednego z naturalnych cudów świata.

Miasto Norvos zostało założone przez religijnych dysydentów z Valyrii. Sekta wyjawia imię swojego boga jedynie wtajemniczonym. Kapłani ubierają się we włosienice i niewyprawione skóry, biczują się i nie mogą ścinać włosów oraz golić się. W Norvos tylko kapłani noszą brody. Pozostali mężczyźni noszą długie wąsy, niewolnicy chodzą gładko wygoleni, a norvoshijskie kobiety usuwają włosy z całego ciała (choć czasem noszą peruki).

Miastem rządzą kapłani, którzy podlegają rozkazom boga słyszanym w głębinach ufortyfikowanej świątyni. Wolno do niej wchodzić jedynie wiernym; intruzów czeka śmierć. Członków rady magistrów wyznacza bóg. Brodaci kapłani utrzymują świętą gwardię złożoną z żołnierzy-niewolników, którzy na piersi mają wytatuowane obosieczne topory i rytualnie poślubiają halabardy.

Górne miasto jest posępne, latem panują tam upały, a zimą straszliwe mrozy. Położone 300 stóp niżej dolne miasto jest znacznie sympatyczniejsze – nisko urodzeni zajadają się czerwonym mięsem i szczupakami, popijając je czarnym piwem i sfermentowanym kozim mlekiem. Nad rzeką można obejrzeć tańczące niedźwiedzie.

Bicie trzech dzwonów Wielkiego Norvos reguluje życie mieszkańców miasta – ogłaszają one pory wstawania, spania, modlitwy, cielesnego obcowania. Każdy dzwon ma własny, charakterystyczny odgłos. Dzwony nazywają się Noom, Narrah i Nyel. Lomas Obieżyświat zaliczył je do jednego z cudów stworzonych przez człowieka.

Gdy Lorath zostało zaatakowane przez Andalów panujących nad lorathijskim archipelagiem, poprosiło o pomoc Valyrię. Podczas Stulecia Krwi siły Norvos i Qohoru zniszczyły większą część volanteńskiej floty panującej nad Rhoyne:

Tygrysy poniosły też inne porażki. Flota, która miała odzyskać Valyrię, zaginęła na Dymiącym Morzu. Qohor i Norvos złamały ich władzę nad Rhoyne podczas bitwy branderów na Jeziorze Sztyletów. (“Taniec ze Smokami” Tom 1 Tyrion IV str. 249 (2011))

Przez kolejne wieki Norvos i Qohor często były sojusznikami, mimo iż brodaci kapłani uważają Czarnego Kozła z Qohoru za demona o szczególnie podłej i zdradzieckiej naturze.

Książę Daemon Targaryen odwiedził Norvos wraz z żoną, Laeną Velaryon. Przylecieli do miasta na grzbietach smoków (Caraxes i Vhagar) w ok 114 roku od Podboju.

Gra o Tron
W komnacie spotkań Małej Rady lord Eddard Stark widzi gobeliny z Norvos, Qohoru i Lys.

Khalasar Drogo mija łagodne wzniesienia Norvos w drodze ku morzu traw i Vaes Dothrak.

Po śmierci Viserysa ser Jorah namawia Daenerys do spaceru na Zachodni Targ. Gdy handlarz wina podejmuje próbę otrucia khaleesi, nadbiega kapitan Byan Votyris, drobny mężczyzna z Novros:

Dany usłyszała trzask bicza Jhogo, zobaczyła, jak wysuwa się jego jęzor i owija wokół nogi kupca. Mężczyzna runął na ziemię. Nadbiegło kilkunastu strażników karawany, a za nimi sam kapitan Byan Votyris. Był to drobny mężczyzna z Norvos o cerze jak stara skóra i niebieskich wąsach, które, zakręcone, sięgały aż do jego uszu. Wydawało się, że wiedział, co się stało, zanim ktokolwiek się odezwał.
- Zabierzcie go, niech czeka, a khal wyrazi swoje życzenie – rozkazał, wskazując na
leżacego. Dwaj strażnicy postawili kupca na nogi.
- Tobie podaruje jego dobra, księżniczko – mówił dalej kapitan. – Niech będą skromna
rekompensatą za to, co uczynił jeden z moich.
“Gra o Tron” Daenerys VI str. 616 (2011)

Uczta dla Wron Tom 1
Areo Hotah z Norvos jest kapitanem straży księcia Dorne, Dorana Martella. Mówi z silnym norvoshijskim akcentem. Żadna ze Żmijowych Bękarcic nie może się mierzyć w walce z kapitanem. Przybył z Norvos jako barczysty chłopak z ciemną czupryną, obecnie ma siwe włosy. Jako dziecko został sprzedany przez rodziców do świątyni brodatych kapłanów Norvos, a po szkoleniu napiętnowany. Kapitan dawno już wyrzekł się ciężkiej peleryny z końskiego włosia oraz nabijanej ćwiekami, skórzanej bluzy, które nosił w Norvos. Zachował jednak żelazny półhełm z grzebieniem z zaostrzonych kolców.

„Służ. Słuchaj. Broń”. Tak brzmiała przysięga, którą złożył jako szesnastoletni chłopak, w dniu gdy poślubił swą halabardę. Proste śluby dla prostych ludzi, jak mawiali brodaci kapłani.
“Uczta dla Wron” tom 1 Kapitan straży str. 53 (2015)

Ostrząc halabardę, Hotah myślał o Norvos, o górnym mieście na wzniesieniu i o dolnym, leżącym nad rzeką. Po dziś dzień pamiętał brzmienie trzech dzwonów; niskie tony Nooma, od których drżały mu kości; dumny, silny głos Narraha; srebrzysty śmiech słodkiej Nyel. Usta znowu wypełnił mu smak zimowego ciastka, pełnego imbiru, orzeszków sosnowych i kawałków wiśni, a także smak nahsy, którą je popijał — sfermentowanego koziego mleka podawanego z dodatkiem miodu w żelaznym kubku. Ujrzał matkę w sukni z kołnierzem z futra wiewiórek. Wkładała ją tylko raz do roku, gdy szli obejrzeć niedźwiedzie tańczące na Schodach Grzesznika. Czuł odór płonących włosów, jak w chwili, kiedy brodaty kapłan przystawił mu piętnujące żelazo do środka piersi. Ból był tak straszliwy, że Areo Hotah myślał, iż serce przestanie mu bić. Nie wzdrygnął się jednak. Na znaku halabardy włosy nigdy mu nie odrosły. Dopiero gdy oba ostrza były tak wyostrzone, że mógłby się nimi golić, kapitan położył na łóżku swą żonę z jarzębinowego drewna i żelaza.
“Uczta dla Wron” tom 1 Kapitan straży str. 54 (2015)

W porównaniu z Tyrosh, Myr, czy Wielkim Norvos miasto cieni Słonecznej Włóczni wydawało się tylko nędzną dziurą, było to jednak jedyne prawdziwe miasto, jakie mieli ci Dornijczycy.
“Uczta dla Wron” tom 1 Kapitan straży str. 59 (2015)

Lady Mellario z Norvos nie akceptowała decyzji księcia Dorana, który oddał Quentyna na wychowanie do lorda Yronwooda:

Quentyn był bardzo młody, gdy wysłano go do Yronwooda, według ich matki za młody. Norvoshijczycy nie oddawali dzieci na wychowanie i lady Mellario nigdy nie wybaczyła księciu Doranowi tego, że zabrał jej syna. Arianne podsłuchała kiedyś, jak powiedział:
— Mnie to się również nie podoba, ale jest między nami dług krwi, a lord Ormond nie przyjmie żadnej innej zapłaty.
— Zapłaty? — krzyknęła jej matka. — To twój syn. Jaki ojciec płaci długi krwią swojej krwi?
— Książę — odpowiedział Doran Martell.
“Uczta dla Wron” Tom 1 Twórczyni Królowych str. 396-397 (2015)

Uczta dla Wron Tom 2
Najprawdopodobniej Areo został kupiony ze świątyni brodatych kapłanów do ochrony lady Mellario wywodzącej się z norvoshijskiej szlachty:

- Znasz mnie, kapitanie – ciągnęła Arianne, gdy mijali kolejne mile. – Znasz mnie, odkąd byłam małą dziewczynką. Zawsze mnie strzegłeś, tak jak strzegłeś mojej pani matki, odkąd przybyłeś z nią z Wielkiego Norvos, by być jej tarczą w tym obcym kraju. Potrzebuję cię. Potrzebuję twojej pomocy. 
“Uczta dla Wron” Tom 2  Księżniczka w Wieży str. 296 (2015)

Pomyślała o swej matce, lecz lady Mellario przebywała w dalekim Norvos, a poza tym książę Doran już od lat nie słuchał swej pani żony. Ona również się nie nadaje. Potrzebuję lorda, wystarczająco potężnego, by mógł zastraszyć ojca, zmusić go do uwolnienia mnie.
“Uczta dla Wron” Tom 2  Księżniczka w Wieży str. 304 (2015)

Doran Martell poznał Mellario w Norvos podczas święta:

- Byłem kiedyś w Volantis, po drodze do Norvos, gdzie poznałem Mellario. Bito wówczas we wszystkie dzwony, a na schodach tańczyły niedźwiedzie. Areo z pewnością pamięta ten dzień.
- Pamiętam – potwierdził niskim głosem Areo Hotah. – Bito w dzwony, niedźwiedzie tańczyły, a książę miał na sobie czerwono-złoto-pomarańczowy strój. Pani zapytała mnie, kto błyszczy tak jaskrawo.
“Uczta dla Wron” Tom 2  Księżniczka w Wieży str. 309-310 (2015)

Po śmierci ser Arysa Oakhearta i zranieniu Myrcelli ser Andrey Dalt zostaje odesłany do Norvos na trzy lata, by służyć lady Mellario.

Taniec ze Smokami Tom 1
Statki blokujące wody wokół Meereen według Groelo są zbudowane m.in. ze starej dębiny Wielkiego Norvos.

Taniec ze Smokami Tom 2
Areo Hotah porównuje klimat rodzinnego miasta z Dorne:

Tutejsze słońce było zaś gorętsze od bladego słońca Norvos i codziennie gorzało bezlitośnie na błękitnym niebie.
“Taniec ze Smokami” tom 2 Obserwator str. 40 (2011)

Rozmyślając o matce przebywającej w Norvos, Quentyn żałuje, że nie odwiedził jej przed rejsem do Zatoki Niewolniczej:

Doran Martell i jego norvoshijska żona połowę czasu, gdy byli małżeństwem, przeżyli osobno, a drugą połowę spędzili na kłótniach. To był jedyny pochopny postępek w życiu ojca Quentyna, jedyny wypadek, gdy posłuchał głosu serca zamiast rozumu i gorzko tego pożałował.
“Taniec ze Smokami” tom 2 Poskromiciel smoków str. 584-585 (2011)

oprac. Mya Stone
fot. mat. prasowe HBO

Artykuł Norvos pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Miałem nadzieję, że odbiorę mu wszystko, co dla niego drogie, zanim go zabiję.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 339)

W tym celu zaplanował on ślub swojej córki i dziedziczki Dorne, Arianne Martell, z prawowitym dziedzicem rodu Targaryenów, Viserysem. Śmierć tego drugiego pokrzyżowała jednak plany księcia, w związku z czym wysłał on do Essos swojego syna Quentyna, aby ten przekonał siostrę Viserysa – Daenerys, do ożenku z nim. Zdaniem Jacobsa jednak, Doran Martell, człowiek opisywany w sadze jako ostrożny, roztropny i bardzo rozsądny, ważący jednocześnie konsekwencje każdego czynu, nie mógł opracować planu tak ryzykownego, zakładającego ślub dziedziczki Dorne z sierotą bez armii i lichymi perspektywami powodzenia. Twórca teorii wychodzi więc z założenia, iż przedstawione w „Uczcie dla Wron” wyjaśnienie stanowi jedynie przykrywkę dla wielkiego, szeroko zakrojonego Master Planu Dorana Martella.

CZĘŚĆ I

Pierwszy etap prawdziwego Dornish Master Planu, mający na celu zniszczenie Lannisterów, składa się z sześciu kroków:

1. Zabicie Tywina Lannistera
2. Zabicie Armory’ego Lorcha (odpowiedzialnego za śmierć córki Elii Martell, księżniczki Rhaenys)
3. Zabicie Gregora „Góry” Clegane (odpowiedzialnego za śmierć Elii Martell i jej syna, księcia Aegona)
4. Usunięcie Jaimego Lannistera
5. Usunięcie Cersei Lannister
6. Usunięcie Tommena Baratheona

Jacobs zaznacza, iż najważniejszą osobą pozwalającą Doranowi wykonać ów trudny plan był jego brat, Oberyn Martell. Młodszy książę, poza posiadaniem doświadczenia w walce i założeniem własnej kompanii w Essos, był człowiekiem o rozległej wiedzy – podróżował po Wolnych Miastach, uczył się trucizn i czarnej magii, pod okiem maestera Marwyna studiował w Cytadeli, gdzie zdobył sześć ogniw maesterskiego łańcucha. Był on również zafascynowany religią siedmiu oraz miał córkę Tyene, której matka była septą. Warto zwrócić uwagę, iż inna z córek Oberyna, Sarella, również studiuje w Cytadeli. Jacobs przychyla się w tym momencie do popularnej wśród fanów tezy, jakoby przebywający w Cytadeli Alleras był pseudonimem Żmijowej Bękarcicy (Alerras to Sarella pisane wspak). Twórca teorii bardzo mocno podkreśla znaczenie religii siedmiu w planie Dorana. Nie uważa on za przypadek, iż w czasie przebywania w wieży po nieudanym spisku, księżniczka Arianne Martell otrzymała do przeczytania cztery książki, dotyczące septonów, smoków, dornijskiego prawa i historii. Zdaniem Jacobsa wszystkie te elementy:

• septoni
• smoki
• dornijskie prawo
• historia

są bardzo istotne dla planu Dorana.

Jak wspomniane zostało wcześniej, kluczową postacią mającą zapewnić powodzenie dornijskiego planu był Oberyn. Jacobs podkreśla raz jeszcze złożoność historii młodszego księcia, w której zasadnicze znaczenie mają doświadczenia z Essos (gdzie tworzył kampanię najemników) oraz z Cytadeli, jak również fascynacja wiarą, truciznami i czarną magią. Zauważa on, iż bardzo podobnymi doświadczeniami cechuje się obecna w sadze kompania najemników – Dzielni Kompanioni, znani też jako Krwawi Komedianci. Kluczowe jest, iż jednym z jej członków był Qyburn – pozbawiony łańcucha Maester, który nie tylko studiował w Cytadeli i uczył się czarnej magii oraz trucizn, ale również, co potwierdza jego wypowiedź w „Uczcie dla Wron”, ma powiązania z Dorne:

Kazałem swoim informatorom wszędzie węszyć za Krasnalem (…) W Starym Mieście, Gulltown, Dorne, nawet w Wolnych Miastach. Dokądkolwiek by umknął, moi szeptacze go odnajdą.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 337)

Cechą charakterystyczną Krwawych Komediantów, podobnie jak Oberyna, była fascynacja Wiarą w Siedmiu. Znajduje to swoje potwierdzenia na kartach sagi – kiedy Kompania została rozwiązana, wielu z byłych jej członków udało się do Cytadeli.

Urswyck i jego banda ruszyli na południe, do Starego Miasta.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 414)

Powiązanie Martellów z Dzielnymi Kompanionami niesie ogromne konsekwencje dla rozwoju „Dornish Master Plan”. Zdaniem Jacobsa, mocnym potwierdzeniem faktu, iż Komedianci nie działali niezależnie, jest fakt, iż początkowo wynajęci przez Lannisterów, zupełnie niewytłumaczalnie i wbrew logice działań najemników przeszli oni nagle na stronę mniej zamożnych Boltonów. Jacobs zauważa, iż pierwsze działanie Kompanionów – zabicie Lorcha, również kłóci się z tym, jak zachowywać się powinni najemnicy. Rzucili oni bowiem rycerza na pożarcie niedźwiedziowi, bez wcześniejszej próby uzyskania okupu od bogatej rodziny (w herbie Lorchów znajdowały się trzy złote monety). Dodatkowo, taka śmierć nie pozostawia ciała które mogłoby służyć jako element odstraszający wrogów. Niedorzeczne? Niekoniecznie, jeśli pracują oni dla Martellów. Tym sposobem Doranowi udało się pozbyć pierwszej z listy sześciu osób, których usunięcie miało doprowadzić do zagłady Lannisterów. Co więcej, to właśnie przywódca Krwawych Komediantów, Vargo Hoat, doprowadził do trwałego okaleczenia Jaimego Lannistera, pozbawiając najlepszego rycerza siedmiu Królestw ręki. Zdaniem Jacobsa działanie takie miało mało wspólnego z logiką, nawet jeśli weźmie się pod uwagę sadystyczne skłonności Vargo. Dlaczego bowiem pochodzący z Qohoru najemnik zakazał krzywdzić Brienne, przekonany wizją otrzymania wielkiego okupu za jej życie:

Uważaj, żebyś nie połamał jej kości – zawołał Urswyck – Dziewka ma końską gębę, ale jest warta tyle szafirów, ile sama waży.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 303)

jednocześnie decydując się obciąć rękę synowi najpotężniejszego lorda w Westeros? Okaleczenie Jaimego wywołało frustrację nawet Roose’a Boltona, tym bardziej więc działania Vargo wydają się nie mieć sensu… Chyba że pracuje on dla Dorana Martella. Dzięki działaniom Hoata, Doranowi udało się wyeliminować drugą osobę na liście – Jaime nigdy nie wrócił już bowiem do swojej pełnej sprawności. Kontynuując ten sam tok rozważań, Jacobs po raz kolejny podkreśla rolę Qyburna w całej sprawie. To on odpowiedzialny był za leczenie Jaimego, czym zaskarbił sobie wielkie zaufanie samej Cersei Lannister.

Uzdrowicielskie umiejętności Lorda Qyburna uratowały życie mojemu bratu i nie wątpię, że będzie on służył królowi lepiej niż ten mizdrzący się eunuch.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 339)

Twórca teorii zauważa również kolejną, istotną dla dornijskiego planu rzecz. Mimo iż Roose Bolton nakazał Dzielnym Kompanionom pozbyć się wojsk Lannisterów z okolic Harrenhall, kiedy doszło do spotkania Komediantów z Jaimem i Brienne, ci pierwsi oddawali się… plądrowaniu septu.

Gdy znaleźli Vargo Hoata, słońce skłaniało się ku zachodowi. Kozioł plądrował mały Sept w towarzystwie dwunastu jego Dzielnych Kompanionów.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 302)

Świadkiem podobnych działań była również Arya, podróżująca wraz z Bractwem bez Chorągwi:

Wtem septor eksplodował Komediantami, którzy wyroili sie z niego niczym rozgniewane mrówki.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 538)

Kiedy w „Uczcie dla Wron” podróżująca Brienne spotkała przyszłego Wielkiego Wróbla, przemieszczał się on z wozem wypełnionym ciałami martwych septonów. Wniosek z tego jeden – Krwawi Kompanioni są odpowiedzialni nie tylko za mordowanie przedstawicieli Wiary, ale również za powstanie samego ruchu Wróbli, których fanatyzm wyrósł na obserwowaniu bestialstwa i braku poszanowania dla religii Siedmiu. Jak wiemy z kart sagi, to właśnie Wróble przyczynili się do późniejszej zguby Cersei Lannister.

Zmierzamy do miasta — oznajmiła wysoka kobieta zaprzężona do wozu — by zanieść te święte kości do Błogosławionego Baelora oraz poprosić króla o wsparcie i opiekę.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 94)

W dalszej części teorii Jacobs powraca do Oberyna, skupiając się tym razem na jego pobycie w Królewskiej Przystani. Zgodnie z wypowiedzią samego Dorana w „Tańcu Ze Smokami”, Oberyn jechał do stolicy z przekonaniem, że przyjdzie mu walczyć z Górą.

Nieraz widziałem, jak przewracał chłopaków znacznie większych od siebie. Przypomniał mi o tym tego dnia, gdy wyjeżdżał do Królewskiej Przystani. Przysiągł, że zrobi to jeszcze raz. W przeciwnym razie nigdy nie pozwoliłbym mu pojechać.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 53)

Przegrał on jednak pojedynek, umierając straszliwą śmiercią. Analizując przyczyny zgonu Oberyna Jacobs podkreśla jednak, iż wynik pojedynku mógłby być zupełnie inny gdyby książę:

1. nie rzucił zaklęcia na truciznę, doprowadzając do spowolnienia efektu jej działania. Potwierdza to wymiana zdań między Cersei a Qyburnem z „Uczty dla Wron”.

Żmija zatruł włócznię jadem mantykory ze wschodu. Mógłbym na to postawić własne życie.
— Pycelle jest innego zdania. Powiedział mojemu panu ojcu, że jad mantykory zabija, gdy tylko dotrze do serca.
— To prawda. Ale ten jad w jakiś sposób zagęszczono, żeby przedłużyć agonię Góry.
— Zagęszczono? A jak? Jakąś inną substancją?
— Niewykluczone, że było tak, jak sugeruje Wasza Miłość choć w większości przypadków zanieczyszczanie trucizny zmniejsza jej moc. Powiedzmy, że przyczyna jest… nie tak naturalna. Myślę, że to było zaklęcie.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 159-160)

2. nie domagał się od Góry przyznania do winy.

– Przyszedłeś tu gadać czy walczyć?
– Przyszedłem wysłuchać twojego wyznania.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 366)

Jacobs zauważa, iż owe elementy były na tyle ważne, że warto było dla nich zginąć. Oberyn pożegnał się z życiem, a trucizna odebrała je ostatecznie Górze. Tym sposobem wyeliminowana została trzecia osoba z listy Dorana Martella. Wydawać się może jednak dziwne, skąd przybywający do Królewskiej Przystani Oberyn wiedział, że nastąpi zamach na życie Joffreya, a o królobójstwo oskarżony zostanie Tyrion. Odpowiedź jest zdaniem Jacobsa prosta: nie wiedział. Przybył on bowiem do stolicy z zamiarem otrucia Tywina, spodziewając się że to w sprawie jego morderstwa wytoczony zostanie proces. Co więcej, Oberyn wykonał zadanie. Tyrion Lannister, mordując swojego ojca, strzelał do umierającego już człowieka. Potwierdzić mają to zdaniem Jacobsa wypowiedzi Maestera Pycelle’a z procesu Tyriona, opisującego truciznę o nazwie wdowia krew, powodującej śmierć w wyniku zaparcia.

A ten specyfik nazywa sie wdowia krew, z uwagi na kolor. To bardzo okrutny środek. Paraliżuje pęcherz i kiszki, aż człowiek topi sie we własnych truciznach.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 299)

Dodatkowo, młodszy Lannister obserwując ojca w czasie procesu doszedł do wniosku, iż wygląda on jakby był otruty.

Twarz lorda Tywina pociemniała tak bardzo, że przez pół uderzenia serca Tyrion zastanawiał się, czy jego ojciec również nie wypił zatrutego wina.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 358)

Po śmierci Tywina jego ciało zaczęło gnić, trafiając, podobnie jak w przypadku Góry, do Qyburna. W ten sposób historia po raz kolejny zazębia się, a Doran pozbył się kolejnego nazwiska ze swojej listy. Na tym nie kończy się jednak rola byłego Maestera w dornijskim planie.

Jak wspomniane zostało powyżej, Dzielni Kompanioni, oficjalnie pracując jeszcze dla Lannisterów, zgotowali w Westeros rzeź septonów, doprowadzając do narodzenia się ruchu Wróbli. Po dojściu do władzy Wielki Wróbel gotowy był postawić przed sąd przedstawicielkę Lannisterów – Cersei, pod praktycznie każdym pretekstem. Zdaniem Jacobsa to właśnie manipulacje Qyburna doprowadziły do popełniania przez Cersei kolejnych grzechów przeciwko wierze. Co więcej, okaleczony i nieobecny w Królewskiej Przystani Jaime nie mógł już obronić swojej siostry. Stworzenie przez Qyburna nowego championa – Roberta Stronga, możliwe było dzięki umiejętnościom Qyburna, ale też truciźnie z włóczni Oberyna, pozwalającej przedłużyć żywot Góry. W obliczu śmierci księcia Dorne, Cersei i żyjący jeszcze Tywin zostali zmuszeni do obiecania Dornijczykom dostarczenia głowy Clegane’a. Znajduje to potwierdzenie w wypowiedzi samego Dorana Martella w „Uczcie dla Wron”:

Lord Tywin obiecał nam jego głowę.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 66)

Cersei rozkazała Qyburnowi wysłać czaszkę Góry do Dorne, jednak była ona obdarta aż do kości, co uniemożliwiało identyfikację. Dornijczycy zauważyli jednak, iż osoba o budowie Góry, mierząca ponad osiem stóp wzrostu, rzuca się w oczy i trudna jest do pomylenia. Zgodnie ze słowami Nymerii Sand, jeśli Gregor Clegane żyje, prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw.

Jeśli Gregor Clegane żyje, prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw. On miał osiem i pół stopy wzrostu. W całym Westeros nie ma drugiego takiego jak on. Jeśli ktoś taki pojawi się znowu, kłamstwo Cersei Lannister zostanie zdemaskowane przed calymi Siedmioma Królestwami.
(George R. R. Martin, Taniec ze smokami t. II, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i S-ka, Poznań 2011, str. 44)

Rzecz jasna, w momencie gdy Cersei użyje Roberta Stronga w próbie walki, jej oszustwo wobec Martellów ujrzy światło dzienne. O to właśnie chodzi Doranowi.

Tym sposobem Doranowi udało się usunąć pięć z sześciu postaci z listy, doprowadzając Lannisterów do zguby. Należy jednak podkreślić, iż cała teoria Jacobsa wykracza poza kwestię zniszczenia Lwów, co przedstawione jest w kolejnych jej częściach.

Artykuł Teorie fanów: Dornish Master Plan cz.I pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.