Zawsze ma też przy sobie bukłak z morską wodą, używaną przy rytuale błogosławieństwa. We włosy i brodę wplata wodorosty. Cechuje go żarliwa religijność, przywiązanie do prastarych tradycji Żelaznych Wysp i ponure usposobienie.
Często powtarza: Bezbożnik nie może zasiadać na Tronie z Morskiego Kamienia(1).

Przedakcja

Według standardów żelaznych ludzi Aeron jako chłopiec był słaby i niewiele wart (a przynajmniej on sam tak się oceniał po latach). Jego idolem był starszy brat Balon, waleczny i nieustraszony, który jednak nie okazywał Aeronowi nic poza wzgardą. Z kolei Euron okazywał najmłodszemu Greyjoyowi życzliwość, jednak zaszło między nimi coś, co sprawiło, że Aeron znienawidził tego brata i zaczął się go obawiać.

Jeszcze jako chłopiec Aeron przyczynił się do śmierci swojego brata Urriego (Urrigona), mającego wówczas czternaście lat. Aeron odciął mu połowę dłoni podczas tańca palców (tradycyjnej, ryzykownej gry uprawianej na Żelaznych Wyspach). Urri zmarł wskutek niewłaściwej opieki medycznej, ale Aeron obwiniał się o tę śmierć.

Po śmierci Urriego najmłodszy z synów Quellona Greyjoya stopniowo zmienił się w hulakę. Śpiewał, tańczył, szydził, grał na dudach i żonglował, dużo pił. Na każdej uczcie demonstrował swój talent – nikt nie potrafił sikać dalej i dłużej niż on. Pewnego razu wygrał zakład, że ugasi w ten sposób ognisko domowe, a na pamiątkę nazwał swój nowy statek „Złocisty Sztorm”. Jak widać, za młodu Aeron miał swoiste poczucie humoru. Jednak lord Balon Greyjoy go nie podzielał i stanowczo sprzeciwił się umieszczania na statku tarana o kształcie nawiązującym do nazwy.

Podczas pierwszego buntu Balona „Złocisty Sztorm” został zatopiony nieopodal Pięknej Wyspy. Aeron przeżył katastrofę okrętu. Morze wyrzuciło go na brzeg, gdzie jacyś rybacy wzięli Greyjoya do niewoli i wydali Lannisterom. Aeron był więziony w Casterly Rock do końca rebelii.

Otarcie się o śmierć bardzo zmieniło Aerona. Po powrocie na Wyspy postanowił zerwać z dawnym życiem i zwrócił się ku religii. Został kapłanem Utopionego Boga i ascetą, a jego główną troską było zachowanie prastarych obyczajów na wyspach. Przeprowadzał też ceremonie inicjacji nowych kapłanów (utopionych), polegające na utopieniu i prymitywnej resuscytacji adepta. Szczycił się tym, że jeszcze żaden z inicjowanych nie umarł, co zdaniem Aerona dowodziło szczególnej łaski Utopionego Boga.

Starcie królów

Balon wysłał Aerona na wybrzeże, by odprowadził Theona na Pyke. Aeron odnosił się do krewniaka podejrzliwie, chciał wiedzieć, czy Theon nie stał się Starkiem i nie przyjął wiary w bogów Północy. Później Mokra Czupryna wziął udział w wojnie. Na rozkaz Balona towarzyszył bratankowi na Kamiennym Brzegu, by mu doradzać. Ludzie Theona darzyli Aerona większym szacunkiem, niż swego nominalnego dowódcę. Podczas wyprawy Aeron pełnił też obowiązki kapłańskie. Złożył w ofierze pojmanego przez Żelaznych Benfreda Tallharta, który bluźnił przeciw Utopionemu Bogu. Gdy Theon postanowił zdobyć Winterfell, pozostawił stryjowi łupienie Kamiennego Brzegu.

Uczta dla wron

Aeron przebywał na Wielkiej Wyk, gdzie dokonywał ceremonii inicjacji utopionych, gdy dotarła do niego wiadomość o śmierci Balona. Pojechał do Twardych Wzgórz, siedziby lorda Gorolda Goodbrothera. Tam dowiedział się, że Euron powrócił i zasiada na Tronie z Morskiego Kamienia. Mokra Czupryna uważał, że korona powinna przypaść Victarionowi, dowódcy Żelaznej Floty, młodszemu, ale pobożniejszemu od Wroniego Oka. Kapłan postanowił zwołać królewski wiec na Starej Wyk, w nadziei, że obwoła królem Victariona. Sprawy nie potoczyły się po jego myśli. Wiec się odbył, ale Żelaźni wybrali na króla Eurona Wronie Oko. Aeron musiał ukoronował starszego z braci, ale zaraz po tym zaczął się zastanawiać, w jaki sposób go obalić, i namawiał dowódcę Żelaznej Floty do buntu. Dzień po wiecu znikł, ale przedtem powiedział Victarionowi, że zamierza podburzyć prostych ludzi przeciwko nowemu królowi.

Taniec ze smokami

Aeron nie pojawił się w tym tomie. Utopieni twierdzili, że się ukrył i zamierza zesłać gniew Utopionego Boga na Eurona i jego sługi. Wronie Oko rozkazał schwytać Aerona, lecz mimo zastosowania represji wobec utopionych, nie udało się znaleźć Mokrej Czupryny.

Domysły
W tekście istnieją wskazówki, że powodem nienawiści Aerona do Eurona jest molestowanie seksualne w dzieciństwie. Aeron ma koszmary, związane z osobą Wroniego Oka, w których powtarza się motyw otwieranych drzwi i zgrzyt zawiasów, co może wskazywać na niepożądane nocne wizyty. Mówi też o relacji z Euronem z wyraźnym wstrętem: Lepsza wzgarda Balona Odważnego niż miłość Eurona Wroniego Oka(2).

Przypisy:
(1) G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Cienie śmierci, rozdz. Prorok I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2006, wydanie I, str. 42.
(2) G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Cienie śmierci, rozdz. Prorok I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2006, wydanie I, str. 36.

Autor: Rudbekia

Artykuł Aeron Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Po klęsce rebelii Balona, śmierci jego starszych synów i odesłaniu Theona w roli zakładnika do Winterfell, lordowi Greyjoyowi pozostała tylko Asha. Zaczął ją szykować na swą następczynię. Polegał na niej, pozostawiał jej też dużo swobody w kwestii wyboru sposobu życia.

Jako nastolatka Asha była pryszczata i niezbyt atrakcyjna, a przynajmniej tak zapamiętał ją Theon. Jej pierwszą miłością był Tristifer Botley, jeden z wychowanków jej ojca. Nigdy nie przestał jej kochać, ale ona go odrzuciła. Pragnęła nie małżeństwa i macierzyństwa, ale – przygód. Z czasem Asha wyładniała. Jej pierwszym kochankiem był marynarz z Lys. Miała wtedy szesnaście lat. Później związała się z Qarlem Panienką.

Starcie królów

Theon spotkał Ashę, kiedy oglądał swój statek, jednak nie poznał siostry. Kobieta przedstawiła mu się jako Esgred, żona cieśli okrętowego Sigrina, i zachowywała się względem niego uwodzicielsko, wszystko po to, by poznać jego plany i charakter. „Esgred” podsunęła Theonowi pomysł, by nadać statkowi nazwę Morska Dziwka, doradzała też bratu przy wyborze załogi. Na Pyke mistyfikacja wyszła na jaw. Na wyprawionej przez Balona uczcie Asha zajęła honorowe miejsce i drwiła z młodszego brata.

Zgodnie z planem Balona, Asha otrzymała trzydzieści statków. Z powierzonymi jej siłami zdobyła Deepwood Motte i uczyniła z zamku swoją kwaterę główną. Gdy Theon zdobył Winterfell, liczył na to, że Asha przyprowadzi posiłki. Przybyła do Winterfell, ale uznała plan brata za szaleństwo i przez wzgląd na imię matki namawiała go, by wyjechał wraz z nią. Gdy Theon odmówił, wróciła do Deepwood Motte, pozostawiając mu tylko 10 swoich ludzi.

Uczta dla wron

Po śmierci Balona Asha wróciła na Żelazne Wyspy z zamiarem przejęcia władzy, jednak Euron ją uprzedził. Kobieta popłynęła na Harlaw, do wuja. Od niego dowiedziała się, że Aeron zwołał królewski wiec na Starej Wyk. Mimo że wuj stanowczo odradzał jej ubieganie się o koronę, postanowiła popłynąć na wiec. Odrzuciła też zaloty Tristifera Botleya, który po raz kolejny proponował jej małżeństwo.

Asha udała się na Starą Wyk. Jeszcze przed wiecem starła się z Euronem, którego podejrzewała o zabójstwo Balona. Zaoferowała poparcie Victarionowi, pod warunkiem, że ten mianuje ją swoim namiestnikiem, jednak kapitan Żelaznej Floty odmówił. Asha wystąpiła na wiecu z propozycją wykrojenia królestwa z części ziem Północy i zawarcia pokoju z jej lordami. Zyskała wielu zwolenników, jednak ostatecznie żelaźni ludzie wybrali Eurona. Asha i jej ludzie uciekli podczas koronacji.

Taniec ze smokami

Po wiecu Asha popłynęła na Harlaw. Na miejscu dowiedziała się, że Euron wydał ją za jednego z byłych pretendentów do Tronu z Morskiego Kamienia, Erika Ironmakera, osiemdziesięcioletniego starca. Aby Wronie Oko jej nie odnalazł i nie zmusił do posłuszeństwa, uciekła ze swymi zwolennikami do Deepwood Motte. Tam zastanawiała się, co robić dalej. Gdy do zamku zbliżały się oddziały Stannisa Baratheona, dała swym ludziom wybór – kapitulacja lub walka. Żelaźni pod dowództwem Ashy spróbowali przebić się do okrętów, jednak przegrali.

Asha została pojmana i oddana pod straż Alysane Mormont. Na rozkaz króla kobietę traktowano dobrze, ale większość ludzi odnosiła się do niej nieprzychylnie. Mieszkańcy Północy widzieli w niej przede wszystkim przedstawicielkę wrogiego ludu i siostrę Theona Sprzedawczyka, zaś wyznawcy R’hllora uważali ją za czcicielkę demona. Wyjątkiem był Justin Massey, który zaczął się do niej zalecać.

Gdy cały zastęp Stannisa ugrzązł w śniegu trzy dni drogi od Winterfell, z kurczącymi się zapasami, Asha była świadkiem spalenia czterech ludzi, których przyłapano na kanibalizmie. Czciciele R’hllora uważali, że to córkę Balona należy spalić, by wybłagać poprawę pogody. Do obozu króla dotarł bankier Tycho Nestoris z eskortą złożoną z dawnych ludzi Ashy. Przywiózł również Theona i Jeyne Poole, znalezionych przez Morsa Umbera. Tym razem to Asha nie poznała brata. Co więcej, patrzyła na niego z odrazą.

Wichry zimy

Asha wysłuchała opowieści Theona o tym, co się z nim działo. Zaproponowała Stannisowi okup za życie brata, jednak król stanowczo oznajmił, że ze względu na ludzi Północy nie okaże łaski i odda Sprzedawczyka płomieniom. Asha poprosiła, by Stannis wykonał wyrok zgodnie ze zwyczajem Północy, czyli własnoręcznie ściął Theonowi głowę pod czardrzewem.

Domysły

Spekulacje fanów dotyczą intencji Ashy. Najprawdopodobniej po prostu chciała oszczędzić bratu bólu i wyprosić mu szybką śmierć, możliwe jednak, że ma jakiś plan uwolnienia Theona.

autor: Rudbekia

Artykuł Asha Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Według wspomnień Aerona Balon już w dzieciństwie był bardzo odważny i zapowiadał się na świetnego wojownika. Jako trzynastolatek nauczył się wiosłować i był mistrzem w tańcu palców. Jako piętnastolatek popłynął z Dagmerem Rozciętą Gębą na Stopnie i przez całe lato zajmował się łupiestwem. Zabił wtedy pierwszego wroga i zdobył dwie morskie żony. Jako siedemnastolatek został kapitanem własnego statku. Często wypływał na wyprawy z ojcem, Euronem i Victarionem. Gdy lord Quellon zginął na morzu, Balon objął władzę na Pyke. Zaczął od ukarania maestera, który przyczynił się do śmierci jego młodszego brata Urrigona.

Balon ożenił się z Alannys Harlaw. Urodziła mu czworo dzieci: Rodrika, Marona, Ashę i Theona. Lord Greyjoy myślał w tym czasie przede wszystkim o odzyskaniu niezależności Żelaznych Wysp i przywróceniu im ich dawnej potęgi. Podczas rebelii Roberta zachował neutralność. Niedługo później sam się zbuntował i ogłosił się królem Żelaznych Wysp. Liczył na to, że Robert Baratheon nie zdoła zebrać wystarczających sił. Żelaźni ludzie początkowo odnosili sukcesy (Victarion zniszczył flotę Lannisterów), ale szczęście szybko się od nich odwróciło. Stannis Baratheon pokonał ich na morzu, a wojska pod dowództwem króla Roberta i Eddarda Starka dokonały inwazji na wyspy. Starsi synowie Balona polegli w boju – Rodrik w Seagardzie, Maron na Pyke. Balon skapitulował i złożył hołd królowi Robertowi. Theon został zakładnikiem Eddarda Starka.

W następnych latach lord Greyjoy snuł plany zemsty, ale niewiele mógł zrobić. Stał się zgorzkniały. Zmagał się nie tylko ze skutkami klęski militarnej, ale też z kłopotami rodzinnymi. Lady Alannys nie potrafiła się pogodzić ze stratą synów i obwiniała o nią męża. W końcu ciężko zachorowała i przeniosła się do brata na Harlaw. Euron uwiódł ukochaną morską żonę Victariona, więc Balon skazał go na wygnanie, by nie dopuścić do rozlewu krwi między braćmi. Jedyną pociechą lorda Greyjoya była córka Asha, która wyrosła na odważną wojowniczkę i nigdy nie zawiodła swego ojca.

Starcie królów

Na kontynencie trwała walka między pretendentami do Żelaznego Tronu oraz między królem Północy a Lannisterami. Balon postanowił, że wykorzysta sytuację, i zaczął przygotowania do wojny. Gdy Theon został zwolniony przez Robba Starka i przypłynął na Pyke z propozycją sojuszu przeciwko Lannisterom, lord Greyjoy chłodno przyjął syna i stanowczo odrzucił projekt. Postanowił już, że koronuje się na króla Żelaznych Wysp i Północy, oraz opracował plan ataku. Victarion miał zdobyć Fosę Cailin, zaś Asha – Deepwood Motte. Theon miał się zająć pustoszeniem Kamiennego Brzegu, ale zamiast tego zdobył Winterfell i przez pewien czas panował na zamku.

Nawałnica mieczy

Balon zaproponował Lannisterom sojusz. W zamian domagał się, by uznali go królem i pozostawili mu ziemie na północ od Przesmyku. Lord Tywin uznał, że Balon zbyt wiele żąda, a za mało oferuje.

Panowanie Balona nad Żelaznymi Wyspami i Północą trwało krótko. Król zginął podczas sztormu. Zgodnie z oficjalną wersją wydarzeń spadł z mostu, ale niektórzy podejrzewają, że to sprawka Eurona Wronie Oko, który dzień później wrócił z wygnania i objął władzę na wyspach.

autor: Rudbekia
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Balon Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Drugi syn Quellona Greyjoya i jego drugiej żony, nieznanej z imienia kobiety z rodu Sunderly z Saltcliffe, brat Balona, Victariona i Aerona. Nie jest żonaty. Ma bękarty, o które niezbyt się troszczy. Jest najprzystojniejszym z braci Greyjoyów. Ma czarne włosy bez śladu siwizny i krótko przystrzyżoną ciemną brodę, bladą cerę, usta sine wskutek picia cienia wieczoru, wina czarnoksiężników[i]. Jego prawe oko jest niebieskie i opisywane jako „uśmiechnięte”[ii], lewe, czarne i „lśniące złością”[iii], zasłania skórzaną opaską. Jest inteligentny i nieustraszony, ale też okrutny i nieobliczalny. Niektórzy uważają go za szaleńca. Interesuje się czarną magią.

Przedakcja

Podczas rebelii Balona Euron współpracował z braćmi. Jego dziełem był plan ataku na flotę Lannisterów, wykonany przez Victariona. Po klęsce buntu Wronie Oko żeglował na „Ciszy” – statku z załogą złożoną z ludzi, którym kazał wyrwać język. Trudnił się piractwem. Od czasu do czasu zawijał na Żelazne Wyspy. Podczas jednego z pobytów na rodzinnej ziemi uwiódł ukochaną żonę Victariona, która zaszła w ciążę. Gdy młodszy brat dowiedział się o całej sprawie, pobił kobietę na śmierć. Chciał zabić też Eurona, ale powstrzymała go obawa przed klątwą, jaka spada na zabójców krewnych. Po tym wydarzeniu Balon wygnał Wronie Oko i pod karą śmierci zabronił mu wracać na Żelazne Wyspy. Euron spędził trzy lata na ryzykownych wyprawach. Twierdził później, że odwiedził Asshai, a nawet przepłynął Dymiące Morze i dotarł do ruin Valyrii, skąd przywiózł smoczy róg. Ponoć miał też smocze jajo, ale kiedy dopadła go chandra, wrzucił je do morza. Podczas jednego z rejsów zdobył galeasę z Qarthu. Płynęło na niej czterech czarnoksiężników, od których usłyszał niezwykłą historię. Znalazł też na pokładzie beczułkę cienia wieczoru.

Nawałnica mieczy

Robb Stark otrzymał wiadomość, że Balon Greyjoy zginął, a Euron Wronie Oko ogłosił się królem i kazał utopić lorda Botleya, który nie chciał uznać jego władzy.

Uczta dla wron

Euron wezwał lordów Żelaznych Wysp, by złożyli mu hołd. Aeron chciał zapobiec elekcji najstarszego brata i osadzić na tronie Victariona. W tym celu zwołał królewski wiec na Starej Wyk. Wronie Oko udał się na zgromadzenie. Zademonstrował uczestnikom wiecu smoczy róg i obdarował ich cennymi, egzotycznymi darami. Wystąpił z planem zdobycia smoków oraz podboju całego Westeros. Żelaźni ludzie obrali go królem.

Po koronacji Euron przystąpił do rozprawy z tymi, którzy odmówili mu hołdu. Potem popłynął na czele floty do Reach. Gdy żelaźni ludzie zdobyli Wyspy Tarczowe, nadał tytuły lordowskie poplecznikom swoich konkurentów. W ten sposób osłabił rywali. Rozkazał też sprzedać schwytanych ludzi, mimo że było to sprzeczne z dawnymi zwyczajami. Zgodnie z tradycją Żelaznych Wysp kobiety powinny zostać morskimi żonami, a mężczyźni poddanymi. Ludzi nie kupowano ani nie sprzedawano za złoto, można było jedynie płacić za nich żelazem, czyli zdobyć ich w boju.

Wronie Oko zamierzał popłynąć ze wszystkimi ludźmi do Mereen po smoki, jednak żelaźni sprzeciwili się. Uważali, że bardziej im się opłaci splądrowanie Arboru. Euron zmienił zdanie i postanowił wyprawić do Zatoki Niewolniczej tylko Żelazną Flotę pod dowództwem Victariona. Zażądał od młodszego brata, by przywiózł mu narzeczoną – Daenerys Targaryen. W zamian za to obiecał, że gdy zostanie królem Westeros, odda mu władzę nad Żelaznymi Wyspami.

Taniec ze smokami

Euron nie pojawił się w tym tomie. Wiadomo, że wydał swoją bratanicę, Ashę, za Erika Ironmakera i mianował go namiestnikiem na czas swej nieobecności. Rozkazał też znaleźć ukrywającego się na Żelaznych Wyspach Mokrą Czuprynę.

Domysły

Wronie Oko może być odpowiedzialny za śmierć Balona Greyjoya. Wskazuje na to sen staruszki – wieszczki ze wzgórza:

Śnił mi się człowiek, który nie miał twarzy. Czekał na kołyszącym się na wietrze moście, a na jego ramieniu siedziała utopiona wrona z wodorostami zwisającymi ze skrzydeł[iv]

oraz fakt, że Euron przypłynął na Wyspy już dzień po zgonie brata, jakby się go spodziewał. Oficjalnie Balon Greyjoy spadł z mostu w czasie sztormu, jednak Wronie Oko mógł wynająć skrytobójcę, który upozorował nieszczęśliwy wypadek. Euron mógł się też posłużyć czarami – wiadomo, że interesuje się magią i ma przy sobie czarowników.Euron pragnie uchodzić za najśmielszego żeglarza w Westeros, ale pewna rozmowa z Czytaczem budzi wątpliwości, czy rzeczywiście dopłynął do Valyrii:

-Ja jestem sztormem, lordzie Rodriku. Pierwszym i ostatnim. Wyprawiałem się „Ciszą” w dłuższe rejsy i znacznie niebezpieczniejsze. Zapomniałeś o tym? Żeglowałem po Dymiącym Morzu i widziałem Valyrię. (…)
-Naprawdę? – zapytał cichutko Czytacz.
Z sinych ust Eurona zniknął uśmiech.
-Czytaczu – odparł jeszcze ciszej – lepiej byś zrobił, gdybyś trzymał nos w księgach.[v]

Serial

Serial potwierdził fanowską teorię w myśl której Euron odpowiada za śmierć Balona Greyjoya. W odcinku „Dom” widzimy jak Euron zabija brata, a w odcinku 5 siódmego sezonu przyznaje się do tego czynu na królewskim wiecu.

Wichry zimy

Więcej informacji na temat charakteru Wroniego Oka przyniósł rozdział „Porzucony”, odczytany przez Martina podczas jednego z konwentów. Rozdział ten pochodzi z nieopublikowanych jeszcze „Wichrów zimy” i jego ostateczna wersja może nieco odbiegać od tej zaprezentowanej fanom, ale dowiadujemy się z niego, że po królewskim wiecu Euron uwięził swego brata, Aerona, początkowo pod pokładem swego statku, „Ciszy”, a następnie w bliżej niezidentyfikowanych lochach. W rozmowie z Aeronem Wronie Oko  potwierdza, że zlecił zamordowanie Balona Greyjoya. Wspomina również, że zabił w młodości dwóch przyrodnich braci, niemowlaka i chłopaka chorego na szarą łuszczycę, a następnie udał się nad morze i tam bluźnierczo wzywał Utopionego Boga by go ukarał. Potwierdzone zostały też fanowskie domysły na temat molestowania rodzeństwa przez Eurona (we wspomnieniach z dzieciństwa Aerona przewija się motyw skrzypiących zawiasów w drzwiach, a Euron w rozmowie z bratem wprost wspomina, że wieczorami odwiedzał Aerona w jego komnatach i zastanawiał się, czy brat modli się o to, by Euron go wybrał czy o to, aby zmienił zdanie).

Niemal na pewno Euronowi udało się pochwycić czarnoksiężników z Pałacu Pyłu, ścigających Daenerys. Gdy Aeron zostaje uwięziony w drugim lochu do jego celi trafiają kapłani innych bóstw – septoni, dwóch czarnoksiężników ze wschodu oraz kapłan R’Chllora, potwornie okaleczony przez ogień. Euron pije wino czarnoksiężników i częstuje nim kapłana Utopionego Boga. W narkotycznych wizjach Aeron dostrzega brata siedzącego na Żelaznym Tronie, na ostrzach którego zatknięto ciała bogów, zarówno Siedmiu jak i Wielkiego Pasterza, Pana Światła, Boga Motyli i innych, wyznawanych na najdalszych krańcach martinowego uniwersum. W wizji Aerona jego brat Euron dmie w potężny róg, a krakeny, smoki i sfinksy składają mu hołd. W kolejnej wizji Euron nadal zasiada na Żelaznym Tronie, ale nie przypomina człowieka, a kalmara. U jego boku znajduje się cień o kształcie kobiety, długi, wysoki i przerażający. Aeron zauważa, że dłonie kobiety tętnią bladym, białym płomieniem.

O szaleństwie Eurona świadczyć też może sala, w której uczuje wraz ze swymi towarzyszami. Nad głowami biesiadników znajdują się belki, do których przymocowane są ciała, kołyszące się nad stołami.

Euron nosi żelazną koronę, której kolce zostały zrobione z zębów rekina. Posiada też zbroję z valyriańskiej stali, co zdaniem Aerona jest dowodem na to, że faktycznie odnalazł Valyrię. Flota Greyjoya płynie pod dotychczasowymi herbami, ale na rufie każdy statek ma nową flagę, przedstawiającą czerwone oko z czarną źrenicą pod żelazną koroną, z dwiema wronami o bokach.

Rozdział kończy polecenie przymocowania wydobytych z lochu kapłanów do dziobów okrętów. Aeron zostaje umocowany na „Ciszy”, zaś jego towarzyszką po drugiej stronie dziobu jest Falia Flowers, ciężarna kochanka Eurona, której kapitan „Ciszy” kazał wyrwać język.

autor: Rudbekia
fot. mat. prasowe HBO

Przypisy:

[i] [i] G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Sieć spisków, rozdz. Łupieżca I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 200, wydanie I, str. 120.

[ii] G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Cienie śmierci, rozdz. Żelazny Kapitan I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2006, wydanie I, str. 368.

[iii] G.R.R.Martin, Winds of Winter, rozdz. Theon.

[iv] G.R.R.Martin, Nawałnica Mieczy.Stal i śnieg, rozdz. Arya IV, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 200, wydanie I, str. 308.

[v] G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Sieć spisków, rozdz. Łupieżca I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 200, wydanie I, str. 116.

Artykuł Euron Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

(ang. „The Night Lands”)

Arya poznaje Jaqena H’ghara oraz jego nieuprzejmych towarzyszy. Prowadzoną przez Yorena grupę doganiają złote płaszcze, wiozące królewski rozkaz wydania im Gendry’ego. Yoren przypomina im zasadę, że Nocna Straż pozostaje poza czyjąkolwiek egzekucją i zbrojni odjeżdżają z niczym.

Varys odwiedza komnaty Tyriona, rozmawia z Shae, a następnie wraz z karłem udaje się na posiedzenie małej rady. Cersei przyjmuje poselstwo od Robba Starka, a Tyrion próbuje zapoznać zgromadzonych z listem od Jeora Mormonta, w którym lord dowódca prosi o wsparcie i informuje o ataku Innych. Poza Tyrionem nikt nie przejmuje się tym listem.

Sam ratuje przed Duchem jedną z żon Crastera, następnie rozmawia z dziewczyną i prowadzi ją do Jona Snow. Goździk prosi, by zabrali ją ze sobą, gdy będą wracać, ale Jon zdecydowanie odmawia.

Tyrion ucztuje z Janosem Slyntem. Próbuje go wybadać odnośnie tego, kto wydał rozkaz mordowania bękartów Roberta Baratheona. Slynt obrusza się na zarzut braku honoru, ale Tyrion nie przejmuje się jego pogróżkami i zsyła go na Mur. Bronn zostaje nowym dowódcą straży miejskiej.

Gendry nie potrafi powiedzieć, dlaczego złote płaszcze go szukały. Chłopak zauważa w rozmowie, że Arya jest dziewczyną, a ona – prosząc o zachowanie tajemnicy – przyznaje się do swego prawdziwego imienia i nazwiska.

Theon powraca po latach na Żelazne Wyspy, ale w porcie nikt na niego nie czeka. Ojciec przyjmuje go nader chłodno, a dziewczyna, która przywiozła Theona do domu okazuje się być jego siostrą Yarą. Balon Greyjoy odrzuca ofertę Robba, bo zamierza zgodnie ze zwyczajem Żelaznych Ludzi samemu sięgnąć o koronę i zapłacić za nią żelazem.

Davos przekonuje starego pirata, Salladhora Saana, by poparł Stannisa.
Jon Snow zauważa Crastera, jak nocą wymyka się z noworodkiem do lasu. Po chłopca przychodzą zjawy o intensywnie niebieskich oczach.

Różnice między książką a serialem
– Bronn nie objął stanowiska dowódcy złotych płaszczy po zdegradowaniu Janosa Slynta
– w serialu zabrakło braci Balona Greyjoya: Victariona i Aerona
– w książce siostra Theona ma na imię Asha, w serialu zmieniono jej imię na Yara.

(aw)

Artykuł Odcinek 2 – Ciemne krainy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Aeron Greyjoy, zwany Mokrą Czupryną, prorok Utopionego Boga, otrzymuje wiadomość o śmierci króla, Balona Greyjoya. Balon zginął, spadając z wysokiego mostku podczas sztormu, a na jego Tronie z Morskiego Kamienia zasiada Euron Wronie Oko, jego brat, który dziwnym trafem pojawił się po trzyletniej nieobecności tuż po śmierci Balona. Euron wzywa żelaznych ludzi na Pyke, by uznali jego władzę. Konkurentką do tronu jest Asha Greyjoy, której poparcia udzielił Rodrick Harlaw. Mokra Czupryna chce przeforsować innego kandydata i zwołuje królewski wiec, na którym zgodnie z dawną tradycja krakenów ma zostać wybrany nowy król.

Doran Martell, brat Czerwonej Żmii, przebywa w Wodnych Ogrodach. Odwiedzają go kolejno córki zmarłego. Najstarsza ze Żmijowych Bękarcic, Obara, informuje stryja o wzburzeniu mieszkańców Dorne i dopytuje się, w jaki sposób Doran zamierza pomścić śmierć brata. Obara domaga się wojny, Nymeria, jej młodsza siostra, także chce rewanżu za śmierć Żmii. Proponuje, iż wraz z Tyene Sand uśmierci Cersei, Jaimego, Tywina i Tommena. Zapewnia Dorana, że Oberyn zatruł swą broń przed pojedynkiem i że śmierć Gregora Clegane jest więcej niż pewna. Przybyciu księcia Dorana do Słonecznej Włóczni, stolicy Dorne, towarzyszą zamieszki uliczne. Mieszkańcy, prawdopodobnie podjudzeni przez córki Oberyna, domagają się pomszczenia zabitego księcia. Dorana Martella wita jego córka Arianne oraz księżniczka Myrcella z towarzyszami. Na Dorana czeka również Tyene, trzecia z córek Czerwonej Żmii. Ona również potwierdza informację o zatruciu Gregora Clegane. Tyene proponuje, by Myrcellę wydać za mąż i – zgodnie z dornijskim prawem – domagać się dla niej korony. Doran wydaje kapitanowi swej straży polecenie zamknięcia wszystkich Żmijowych Bękarcic w areszcie domowym.

W Królewskiej Przystani Cersei zostaje zbudzona wiadomością o śmierci swego ojca. Tywin Lannister został znaleziony martwy w wychodku, a w jego łożu spoczywała martwa dziwka, Shae. Ciałem Tywina zajmuje się Qyburn, ciało Shae zabiera jeden z Kettleblacków. Cersei prosi Jaimego, by zgodził się objąć urząd królewskiego namiestnika, ale brat odmawia. Królowa zdaje sobie sprawę z nieobecności Varysa. Do komnaty powraca ser Boros Blount z wiadomością, że Tyrion zniknął z celi. Cersei nakazuje zabić strażników pilnujących Tyriona.

Brienne stara się wypełnić zadanie wyznaczone jej przez Jaimego. Wędrując po trakcie, poszukuje Sansy Stark, wypytując po drodze wszystkich o trzynastoletnią dziewicę o kasztanowych włosach. Do Brienne przyłącza się dwóch wędrownych rycerzy. Spotykają po drodze braci ubogich, a nieco później kupca, eskortowanego przez ser Schadricha, i przyłączają się do nich. Schadrich również poszukuje Sansy Stark, chce bowiem otrzymać za nią nagrodę, przyrzeczoną przez Varysa. Brienne nocą wymyka się potajemnie i samotnie kontynuuje poszukiwania Sansy.

Na Murze Nocna Staż naprawia uszkodzenia powstałe podczas ataków dzikich ludzi. Jon Snow nakazał wszystkim braciom ćwiczyć strzelanie z łuku, podkreślając, że Nocna Straż w ostatnich latach zbyt wielką wagę przywiązywała do mieczy. Samwell Tarly spędza wiele godzin w bibliotece, wyszukując informacje na temat historii Nocnej Straży, a przede wszystkim wiadomości, które ułatwią walkę z Innymi. Jon Snow odsyła Goździk z Muru. Wraz z nią wyjechać ma jej dziecko, maester Aemon oraz Sam. Celem ich wyprawy ma być Stare Miasto. Sam ma zostać nowym maestrem Nocnej Straży.

Arya płynie statkiem do Braavos. Zaprzyjaźnia się z niektórymi marynarzami, ale najwięcej czasu spędza z synem właściciela okrętu, który opowiada jej o swoim mieście. Po przybyciu do Braavos dziewczynka udaje się do świątyni zwanej Świętym Azylem, w której czci się bogów, o których świat już zapomniał. Jest to Dom Czerni i Bieli, poświęcony Bogu o Wielu Twarzach. Arya spotyka w świątyni dziewczynkę ubraną w czarno-białe szaty oraz zakapturzonego starszego mężczyznę, który mówi językiem powszechnym. Mężczyzna chce wiedzieć, jakie imię nosi. Arya wymienia po kolei wszystkie swoje przybrane imiona, ale ów kapłan wie, że dziewczynka kłamie. Na koniec pada imię Aryi z rodu Starków. Kapłan mówi, że nie ma dla niej miejsca w tej świątyni, ale Arya prosi, by mogła tu pozostać. Mężczyzna zdejmuje kaptur. Kryje się pod nim pożółkła czaszka, którą Arya ma pocałować. Dziewczynka nie okazuje strachu, a czaszka jest tylko iluzją, skrywającą twarz miłego staruszka.

W Królewskiej Przystani zorganizowano czuwanie przy zwłokach Tywina Lannistera. Milczące siostry ubrały go w najlepszą zbroję, ale proces rozkładu sprawił, że Tywin lekko się uśmiechał, co było nie do pomyślenia za jego życia. Przy zwłokach ojca straż sprawuje Jaime, ubrany w strój królewskiego gwardzisty. Cersei irytuje konieczność brania udziału w ceremoniach pogrzebowych, bowiem uważa, iż rządzenie państwem jest ważniejsze, i wyraża przekonanie, że ojciec by ja zrozumiał. Królowa rozważa, kto z poddanych będzie jej wierny, a kogo z możnych należałoby odsunąć od pełnionych funkcji. Przekonana o własnej wielkości Cersei zaczyna planować sojusze. Qyburn informuje Cersei o monecie z Wysogrodu, znalezionej w izbie jednego z podejrzanych o udział w ucieczce Tyriona, oraz zdaje jej relację z postępów w opiece nad ser Gregorem Clegane’em. Góra umiera powoli, a jego krzyki przeszkadzają mieszkańcom Czerwonej Twierdzy. Cersei wyraża zgodę na przetransportowanie ser Gregora do lochów, w których Qyburn będzie mógł go wykorzystać do medycznych eksperymentów.

Cersei prosi swego stryja, Kevana Lannnistera o to, by zgodził się objąć funkcję królewskiego namiestnika. Kevan zgadza się pod warunkiem, że Cersei mianuje go także regentem, a sama wycofa się do Casterly Rock. Królowa nie chce zrzec się władzy i opuścić syna, Kevan zauważa, że sądząc po tym, jaki był Joffrey, Cersei równie mało nadaje się na matkę, jak i na królową. Oburzona królowa chlusta mu w twarz winem. Kevan daje Cersei kilka dobrych rad na temat rządzenia państwem oraz uświadamia jej, iż wie, że ojcem Tommena jest Jaime.

Jaime czuwa przy zwłokach ojca. Pozbawiony snu od kilkudziesięciu godzin wspomina wydarzenia ostatnich dni, poszukiwania Tyriona i Varysa, własne pasowanie na rycerza. Nocą odwiedza go Cersei, która ponawia propozycję, by został królewskim namiestnikiem, ale Jaime znów odmawia. Proces rozkładu ciała Tywina Lannistera postępuje niezwykle szybko, a smród bijący od trupa jest zbyt intensywny, by zagłuszyły go świątynne kadzidła. Podczas porannych ceremonii zgromadzeni w sepcie z trudem są w stanie wytrzymać panującą tam atmosferę. Mały król Tommen, przerażony widokiem ciała dziadka, próbuje się wyrwać matce, następnie wymiotuje i ucieka ze świątyni. Cersei ostro karci syna, ale Jaime staje w obronie chłopca, sugerując Cersei, że czas zakończyć obrzędy pogrzebowe. Jaime zaprasza Mace’a Tyrella, by wieczorem towarzyszył Cersei i Tommenowi, sugerując Cersei, by wyraziła zgodę na ślub Tommena i Margaery, a następnie wysłała Mace’a Tyrella z misją zdobycia Końca Burzy.

Brienne dociera do Duskendale, pytając po drodze wszystkich o trzynastolatkę o kasztanowych włosach oraz o ser Dontosa Hollarda. Ser Rufus Leek referuje jej historię rodu Hollardów, a Brienne uświadamia sobie, że w tej miejscowości lady Sansy nie znajdzie. Dziewczyna podejrzewa, że Sansa udała się do któregoś ze swych krewnych. Poszukując swej gospody, Brienne ponownie spotyka młodego chłopaka, którego już wcześniej spotkała, a który ucieka na jej widok. W gospodzie rozmawia z zakonnikiem-karłem, który kieruje ją do Stawu Dziewic, bowiem tam spotkał pewnego błazna, szukającego transportu dla trzech osób. Brienne postanawia sprawdzić ten trop. Dziewczyna zleca też przemalowanie swej tarczy, decydując się na herb, który kiedyś widziała w zbrojowni swego ojca – drzewo i spadającą gwiazdę. Brienne dociera do ruin dawnego zamku rodu Hollardów. Tam dogania ją chłopak, którego już wcześniej spotkała, ale jest na tyle nieuważny, że to Brienne zaczyna go śledzić. Chłopakiem jest Podrick Payne, dawny giermek Tyriona Lannistera. Podąża za Brienne, bowiem ma nadzieję, że przy okazji poszukiwań Sansy uda jej się odnaleźć Krasnala.

Artykuł George R. R. Martin „Uczta dla wron. Cienie śmierci” (streszczenie) pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Dopiero Urron Greyiron zwany Czerwonorękim wprowadził dziedziczną monarchię – podczas elekcji na Starej Wyk zamordował pozostałych królów[ii]. Na tronie zasiadł następnie jego syn. Dynastia Urrona wygasła tysiąc lat później, gdy Wyspy zalali Andalowie. Greyjoyowie, podobnie jak inni wyspiarscy lordowie, zmieszali swą krew ze zdobywcami, choć ród z Pyke utrzymuje, że wywodzi się od Szarego Króla z Ery Herosów. Gdy ostatni król Żelaznych Wysp, Harren Czarny z rodu Hoare, wraz z synami zginął podczas upadku Harrenhal, Aegon Zdobywca pozwolił ocalałym żelaznym lordom wskrzesić pradawny zwyczaj i wybrać pierwszego między nimi. Najwięcej zwolenników zdobył Vickon Greyjoy z Pyke. Jak daleko w przeszłość sięga panowanie rodu Greyjoyów nad Pyke, pozostaje niewiadomą.

— Gdzie jest napisane, że nasz król musi być krakenem? — zaczął Drumm. — Kto dał Pyke prawo do sprawowania nad nami rządów? Największą z wysp jest Wielka Wyk, najbogatszą Harlaw, a najświętszą Stara Wyk. To prawda, że gdy czarną dynastię pochłonął smoczy ogień, ludzie z żelaznego rodu oddali władzę Vickonowi Greyjoyowi… ale był on ich lordem, nie królem.[iii]

Przy twierdzy na Pyke nie ma ponoć bezpiecznej przystani portowej ani miejsca na zacumowanie łodzi, ponieważ wybrzeże wokół zamku usiane jest poszarpanymi, ostrymi skałami i stromymi klifami. Port znajduje się po drugiej stronie wyspy (to Lordsport należący do rodu Botleyów). Zamek – jego wieże, mury i kamienne mosty – wydaje się być przedłużeniem czarnoszarych skał, obmywanych morskimi falami oraz upstrzonych ptasimi odchodami i ciemnozielonymi porostami.

Według legendy twierdzę zbudowano na wielkiej skale przylądka.

Przylądek, na którym Greyjoyowie wznieśli swą fortecę, wbijał się ongiś w trzewia oceanu niczym miecz, ale tłukące weń dzień i noc fale już przed tysiącleciami rozkruszyły go na drobne odłamki. Pozostały jedynie trzy nagie, jałowe wyspy oraz tuzin wyniosłych stert kamieni, które wynurzały się z wód niczym kolumny świątyni jakiegoś morskiego boga, nie zważając na szalejące wokół gniewne, spienione fale.[iv]

Artykuł Pyke pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Czwarte dziecko i jedyny żyjący syn lorda Balona Greyjoya i lady Alannys z rodu Harlawów. Jest szczupły, ciemnowłosy, przystojny. Podoba się dziewczynom i prowadzi intensywne życie erotyczne. Często się uśmiecha i zdaniem niektórych osób śmieje się z niewłaściwych rzeczy. Jest zdolnym łucznikiem. Początkowo jest arogancki i lekkomyślny. Traumatyczne przeżycia sprawiają, że bardzo się zmienia, zarówno pod względem wyglądu, jak charakteru.
W momencie rozpoczęcia akcji Gry o tron ma dziewiętnaście lat.

Przedakcja

Theon niezbyt dobrze wspominał swoje dzieciństwo na Pyke. Rodrik i Maron, jego starsi bracia, często go bili i drwili z niego, zaś ojciec traktował najmłodszego syna dość chłodno. Opiekunem Theona był słynny wojownik Dagmer Rozcięta Gęba, który uczył chłopca władania bronią. Przełomem w życiu najmłodszego Greyjoya był bunt Balona. Rodrik i Maron polegli, a Theon, teraz już dziedzic Żelaznych Wysp, został zakładnikiem lorda Eddarda Starka. Miał wówczas niespełna dziesięć[i] lat.

Stosunek Greyjoya do Starków był skomplikowany. Theon miał poczucie, że w Winterfell traktowano go gorzej, niż na to zasługiwał. Poza tym obawiał się, że jego ojciec znów się zbuntuje, a wtedy on jako zakładnik zginie z ręki lorda Eddarda. Mimo wszystko z czasem zapragnął stać się jednym ze Starków. Jako chłopiec marzył, że pewnego dnia wejdzie do rodziny poprzez ślub z Sansą. Polubił też Robba jak młodszego brata.

Gra o tron

Theon był obecny podczas egzekucji Gareda, dezertera z Nocnej Straży. Podał miecz lordowi Eddardowi, a po wszystkim kopnął odciętą głowę skazańca. W drodze powrotnej z miejsca kaźni Robb i Jon znaleźli małe wilkory. Greyjoy był zdania, że należy zabić szczenięta, bo i tak zdechną, ale Jon Snow przekonał lorda Starka, że warto zabrać je na zamek.

Gdy Robert Baratheon przybył do Winterfell, Theon wziął udział w uczcie na cześć króla. Potem uspokajał Robba, kiedy ten pokłócił się z księciem Joffreyem. Tuż przed planowanym wyjazdem króla odbyło się polowanie, na które wyruszyła większość mężczyzn z Winterfell, w tym Theon.

Kiedy lord Eddard wyjechał do Królewskiej Przystani, młody Greyjoy został w Winterfell. Był obecny podczas narady rodzinnej po tym, jak ktoś próbował zamordować Brana. Gdy lady Stark pojechała do stolicy, jej najstarszy syn przejął obowiązki lorda, a Theon był jednym z jego zaufanych ludzi. Greyjoy uratował też życie Branowi, gdy chłopiec został zaatakowany w lesie, ale Robb zwymyślał przyjaciela, zamiast mu podziękować. Wśród napastników była dzika kobieta, Osha, którą ujęto żywcem. Theon chciał ją oddać wilkorom na pożarcie, ale maester Luwin przekonał Robba, że należy ją oszczędzić i zabrać do Winterfell.

Po aresztowaniu lorda Eddarda młody Greyjoy poradził przyjacielowi, by zwołał chorążych. Kiedy Robb wyruszył na wojnę, Theon walczył u jego boku. Podczas bitwy w Szepczącym Lesie omal nie starł się z Królobójcą. Gdy Jaimego pojmano, Greyjoy namawiał Młodego Wilka, by ściął jeńca, ale Robb uznał, że Lannister jest zbyt cenny. Theon wziął też udział w naradzie, podczas której lordowie z Północy i z Dorzecza obwołali Robba królem.

Artykuł Theon Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Victarion od wczesnej młodości brał udział w wyprawach z ojcem i starszymi braćmi. Po przejęciu władzy przez Balona służył mu lojalnie, za co został mianowany dowódcą Żelaznej Floty. Podczas rebelii Victarion uderzył na Lannisport i zniszczył flotę Lannisterów, jednak później poniósł klęskę w starciu ze Stannisem Baratheonem, który zwabił go w pułapkę koło Pięknej Wyspy. Po kapitulacji Balona Victarion nadal służył bratu jako lord kapitan Żelaznej Floty.

Życie osobiste Victariona nie układało się pomyślnie. Jego pierwsza żona zmarła w połogu, drugą zabiła franca, trzecią zaś pobił na śmierć, gdy się dowiedział, że kobieta zaszła w ciążę z Euronem. Mimo że nie była to pełnoprawna małżonka, a jedynie morska żona, Victarion bardzo ją kochał i głęboko przeżył całą sytuację. Przez 3 lata po jej śmierci nie spał z żadną kobietą[i]. Znienawidził Eurona i tylko obawa przed klątwą, jaka spada na zabójcę krewnych, powstrzymała go przed krwawą zemstą na bracie.

Starcie królów

Gdy Balon przygotowywał inwazję na ziemie północy, powierzył Victarionowi dowództwo nad większością wojsk i przeprowadzenie głównego ataku na Fosę Cailin. Operacja zakończyła się sukcesem.

Nawałnica mieczy

Victarion nie pojawił się w tym tomie. Gdy Robb Stark dowiedział się o śmierci Balona Greyjoya, przypuszczał, że kapitan pozostawi garnizon w Fosie Cailin, a sam popłynie na Żelazne Wyspy, by mieć wpływ na sukcesję.

Uczta dla wron

Victarion początkowo nie chciał stawać przeciwko Euronowi, ale gdy Aeron zawiadomił go o królewskim wiecu, lord kapitan przekazał dowództwo w Fosie Cailin Ralfowi Kenningowi i popłynął na Żelazne Wyspy. Wystąpił na wiecu z planem kontynuacji polityki Balona i podarował zgromadzonym dużo złota, srebra i klejnotów. Początkowo miał wielu zwolenników, ale to Wronie Oko został królem.

Victarion uznał władzę Eurona i służył mu. W nagrodę za schwytanie Baelora Blacktyde’a, który odmówił złożenia hołdu nowemu królowi, dostał piękną, smagłą niewolnicę, której wyrwano język. Później Victarion brał udział w walkach o Wyspy Tarczowe. Podczas bitwy morskiej stoczył pojedynek z młodym ser Talbertem Serrym. Zabił go, ale został ranny w rękę.

Z dezaprobatą przyglądał się poczynaniom Eurona, który postępował wbrew starym zwyczajom, jednak nie przeciwstawił mu się otwarcie.

Gdy żelaźni ludzie nie chcieli płynąć do Zatoki Niewolniczej, Wronie Oko postanowił wysłać tam jedynie Żelazną Flotę pod dowództwem Victariona. Kazał mu przywieźć Daenerys Targaryen. W zamian za to Euron obiecał, że kiedy sam zostanie królem Westeros, odstąpi bratu Tron z Morskiego Kamienia. Lord kapitan zgodził się popłynąć, ale postanowił, że zatrzyma Daenerys dla siebie.

Taniec ze smokami

Aby usprawnić żeglugę, Victarion podzielił na Stopniach Żelazną Flotę na trzy części. Okręty miały się spotkać u południowego cypla Wyspy Cedrów. W Volantis lord kapitan dowiedział się, że do Daenerys zbliżają się wojska jej wrogów. Chciał jak najprędzej dotrzeć na miejsce, jednak gdy dopłynął do Wyspy Cedrów, okazało się, że blisko połowa statków zatonęła lub zaginęła, a te, które żelaźni zdobyli, nie mogły skutecznie zastąpić okrętów wojennych. Sama wyspa, mimo obfitości zwierzyny, była niezbyt przyjaznym miejscem. W dniu Zagłady Valyrii opadła na nią wysoka fala, w której utonęła większość mieszkańców, i lord kapitan obawiał się, że wyspa mogła zostać przeklęta. Obecność wszędobylskich małp również była uciążliwa. W dodatku rana Victariona nie chciała się goić. Kapitan podejrzewał, że to sprawka maestera Kerwina, którego przysłał mu Euron. Ze swoich zmartwień zwierzał się tylko smagłej niewolnicy.

Sytuację zmieniło wyłowienie z morza Moqorra, kapłana R’hllora. Żelaźni ludzie chcieli go oddać Utopionemu Bogu, ale Victarion ich powstrzymał. Moqorro wyleczył go za pomocą czarów. Ręka wyglądała po nich jak upieczona, czasem buchał z niej dym, ale nie bolała i była silniejsza niż kiedykolwiek. Od tej pory kapitan oddawał cześć zarówno Utopionemu, jak i R’hllorowi. Żelaźni ludzie bali się kapłana i nazywali go Czarny Płomień, ale Victarion mu ufał, ponieważ wszystkie jego przepowiednie się sprawdzały. Moqorro zbadał też smoczy róg, który kapitan otrzymał od Eurona. Orzekł, że Victarion może zawładnąć instrumentem, ale będzie to wymagało krwi.

Domysły

Victarion uważał, że podtruwa go maester Kerwin, ale za zły stan zdrowia kapitana mogła odpowiadać smagła kobieta z wyrwanym językiem, podarowana mu przez Eurona. Asystowała przy zmianie opatrunków, więc miała okazję szkodzić swemu panu. Podejrzenia wzbudza też jej gwałtowna reakcja, wręcz furia w momencie, gdy Moqorro wszedł do kajuty. Mogła po prostu nie lubić czerwonych kapłanów, ale mogła też przeczuwać, że sługa R’hllora zniweczy jej wysiłki.

Ciekawość fanów wzbudza smoczy róg, znajdujący się obecnie w posiadaniu Victariona. Wiadomo, że po odprawieniu odpowiednich obrzędów daje on władzę nad smokami, ale jest niezwykle niebezpieczny – każdy śmiertelnik, który w niego zadmie, umrze z powodu ciężkiego poparzenia płuc, więc kapitan nie może osobiście używać instrumentu. Nie wiadomo, w jaki sposób przejawia się władza nad smokami i czy za pomocą rogu można poskromić więcej niż jedno zwierzę, ani w jaki sposób smoki zareagują na jednoczesną obecność ich „matki” i pana rogu. Victarion może uratować Meereen, ale jeśli niewłaściwie użyje rogu, może poważnie zaszkodzić sobie lub miastu.

autor: Rudbekia

Przypisy:

[i] G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Cienie śmierci, rozdz. Żelazny Kapitan I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2006, wydanie I, str. 372.

Artykuł Victarion Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.