Zawsze ma też przy sobie bukłak z morską wodą, używaną przy rytuale błogosławieństwa. We włosy i brodę wplata wodorosty. Cechuje go żarliwa religijność, przywiązanie do prastarych tradycji Żelaznych Wysp i ponure usposobienie.
Często powtarza: Bezbożnik nie może zasiadać na Tronie z Morskiego Kamienia(1).

Przedakcja

Według standardów żelaznych ludzi Aeron jako chłopiec był słaby i niewiele wart (a przynajmniej on sam tak się oceniał po latach). Jego idolem był starszy brat Balon, waleczny i nieustraszony, który jednak nie okazywał Aeronowi nic poza wzgardą. Z kolei Euron okazywał najmłodszemu Greyjoyowi życzliwość, jednak zaszło między nimi coś, co sprawiło, że Aeron znienawidził tego brata i zaczął się go obawiać.

Jeszcze jako chłopiec Aeron przyczynił się do śmierci swojego brata Urriego (Urrigona), mającego wówczas czternaście lat. Aeron odciął mu połowę dłoni podczas tańca palców (tradycyjnej, ryzykownej gry uprawianej na Żelaznych Wyspach). Urri zmarł wskutek niewłaściwej opieki medycznej, ale Aeron obwiniał się o tę śmierć.

Po śmierci Urriego najmłodszy z synów Quellona Greyjoya stopniowo zmienił się w hulakę. Śpiewał, tańczył, szydził, grał na dudach i żonglował, dużo pił. Na każdej uczcie demonstrował swój talent – nikt nie potrafił sikać dalej i dłużej niż on. Pewnego razu wygrał zakład, że ugasi w ten sposób ognisko domowe, a na pamiątkę nazwał swój nowy statek „Złocisty Sztorm”. Jak widać, za młodu Aeron miał swoiste poczucie humoru. Jednak lord Balon Greyjoy go nie podzielał i stanowczo sprzeciwił się umieszczania na statku tarana o kształcie nawiązującym do nazwy.

Podczas pierwszego buntu Balona „Złocisty Sztorm” został zatopiony nieopodal Pięknej Wyspy. Aeron przeżył katastrofę okrętu. Morze wyrzuciło go na brzeg, gdzie jacyś rybacy wzięli Greyjoya do niewoli i wydali Lannisterom. Aeron był więziony w Casterly Rock do końca rebelii.

Otarcie się o śmierć bardzo zmieniło Aerona. Po powrocie na Wyspy postanowił zerwać z dawnym życiem i zwrócił się ku religii. Został kapłanem Utopionego Boga i ascetą, a jego główną troską było zachowanie prastarych obyczajów na wyspach. Przeprowadzał też ceremonie inicjacji nowych kapłanów (utopionych), polegające na utopieniu i prymitywnej resuscytacji adepta. Szczycił się tym, że jeszcze żaden z inicjowanych nie umarł, co zdaniem Aerona dowodziło szczególnej łaski Utopionego Boga.

Starcie królów

Balon wysłał Aerona na wybrzeże, by odprowadził Theona na Pyke. Aeron odnosił się do krewniaka podejrzliwie, chciał wiedzieć, czy Theon nie stał się Starkiem i nie przyjął wiary w bogów Północy. Później Mokra Czupryna wziął udział w wojnie. Na rozkaz Balona towarzyszył bratankowi na Kamiennym Brzegu, by mu doradzać. Ludzie Theona darzyli Aerona większym szacunkiem, niż swego nominalnego dowódcę. Podczas wyprawy Aeron pełnił też obowiązki kapłańskie. Złożył w ofierze pojmanego przez Żelaznych Benfreda Tallharta, który bluźnił przeciw Utopionemu Bogu. Gdy Theon postanowił zdobyć Winterfell, pozostawił stryjowi łupienie Kamiennego Brzegu.

Uczta dla wron

Aeron przebywał na Wielkiej Wyk, gdzie dokonywał ceremonii inicjacji utopionych, gdy dotarła do niego wiadomość o śmierci Balona. Pojechał do Twardych Wzgórz, siedziby lorda Gorolda Goodbrothera. Tam dowiedział się, że Euron powrócił i zasiada na Tronie z Morskiego Kamienia. Mokra Czupryna uważał, że korona powinna przypaść Victarionowi, dowódcy Żelaznej Floty, młodszemu, ale pobożniejszemu od Wroniego Oka. Kapłan postanowił zwołać królewski wiec na Starej Wyk, w nadziei, że obwoła królem Victariona. Sprawy nie potoczyły się po jego myśli. Wiec się odbył, ale Żelaźni wybrali na króla Eurona Wronie Oko. Aeron musiał ukoronował starszego z braci, ale zaraz po tym zaczął się zastanawiać, w jaki sposób go obalić, i namawiał dowódcę Żelaznej Floty do buntu. Dzień po wiecu znikł, ale przedtem powiedział Victarionowi, że zamierza podburzyć prostych ludzi przeciwko nowemu królowi.

Taniec ze smokami

Aeron nie pojawił się w tym tomie. Utopieni twierdzili, że się ukrył i zamierza zesłać gniew Utopionego Boga na Eurona i jego sługi. Wronie Oko rozkazał schwytać Aerona, lecz mimo zastosowania represji wobec utopionych, nie udało się znaleźć Mokrej Czupryny.

Domysły
W tekście istnieją wskazówki, że powodem nienawiści Aerona do Eurona jest molestowanie seksualne w dzieciństwie. Aeron ma koszmary, związane z osobą Wroniego Oka, w których powtarza się motyw otwieranych drzwi i zgrzyt zawiasów, co może wskazywać na niepożądane nocne wizyty. Mówi też o relacji z Euronem z wyraźnym wstrętem: Lepsza wzgarda Balona Odważnego niż miłość Eurona Wroniego Oka(2).

Przypisy:
(1) G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Cienie śmierci, rozdz. Prorok I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2006, wydanie I, str. 42.
(2) G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Cienie śmierci, rozdz. Prorok I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2006, wydanie I, str. 36.

Autor: Rudbekia

Artykuł Aeron Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Arya Wszędobylska
Arya o Końskim Pysku lub Końska Gęba
Arry
Kostropaty Łeb
Łasica
Nan/ Nymeria
Gołąbek
Sola
Cat znad Kanałów
Ślepa Beth

Młodsza z córek Neda i Cat. Jako jedyna z dzieci Catelyn odziedziczyła urodę po Starkach – ma brązowe, matowe włosy oraz pociągłą i poważną twarz. W odróżnieniu od swojej starszej siostry, Sansy, Arya nie przepada za wyszywaniem i haftowaniem, nie dba o stroje i nie oddaje się typowo dziewczęcym rozrywkom. Pod wpływem emocji lub w zamyśleniu przygryza wargę.

Arya sama przyznaje, że nieźle radzi sobie z rachunkami i prowadzeniem domu. Bardzo dobrze jeździ konno, interesuje ją broń. Jest leworęczna.

Z rodzeństwa najlepiej dogaduje się z przyrodnim bratem, Jonem Snow.

W momencie rozpoczęcia Gry o tron ma dziewięć lat.

Arya to jedyna bohaterka mająca swój rozdział (POV) w każdym z dotychczas wydanych tomów serii.

Przedakcja

Arya chętnie spędza czas ze służbą i nisko urodzonymi mieszkańcami Winterfell, lubi słuchać opowieści giermków i częściej niż z własną siostrą bawi się z dziećmi służby.

Jest odważna. Pewnego dnia Robb zabrał ją, Sansę i małego Brana do krypt, by pokazać im miejsca zarezerwowane na ich własne groby. Zza nagrobków wysunął się obsypany mąką Jon Snow, który straszył dzieci. Sansa z wrzaskiem uciekła, ale Arya wymierzyła „duchowi” cios, a potem skarciła braci za straszenie Brana.

Gra o tron

Arya otrzymuje jedno ze szczeniąt wilkora, znalezionych przez Robba i Jona. Nadaje mu imię na cześć wojowniczej królowej Nymerii.

Podczas uczty wydanej na cześć Roberta Baratheona i jego dworu Arya towarzyszy młodszemu księciu, Tommenowi. Wraz z księżniczką Myrcellą, Sansą i innymi dziewczętami z Winterfell spędza poranek na ćwiczeniu umiejętności wyszywania, ale znudzona ucieka, by w towarzystwie Jona Snow obserwować rycerzy trenujących na dziedzińcu Winterfell.

Dziewczynka jest nieustającym źródłem trosk dla opiekującej się nią septy Mordane. Przy pakowaniu ubrań na wyjazd do Królewskiej Przystani wrzuca odzież do skrzyni bardzo niedbale i septa nakazuje jej powtórnie się spakować, tym razem układając porządnie ubrania. Aryę odwiedza Jon Snow i wręcza jej podarunek – prawdziwy miecz o imieniu Igła, wykuty w kuźni zamkowej i specjalnie dostosowany do jej ręki. Brat udziela jej pierwszej nauki posługiwania się bronią, mówiąc, że należy ukłuć przeciwnika ostrym końcem.

W drodze do Królewskiej Przystani Arya spędza czas w towarzystwie nisko urodzonych. Dziewczynka chętnie zaprzyjaźnia się z giermkami i służącymi, a jej najlepszym przyjacielem staje się Mycah, syn rzeźnika. W odróżnieniu od swojej lubiącej piękne stroje siostry, Arya potrafi chodzić przez kilka dni pod rząd w tym samym ubłoconym ubraniu. Pewnego dnia Cersei zaprasza Aryę i jej siostrę do wspólnej podróży królewskim domem na kołach, ale Arya postanawia zlekceważyć zaproszenie i spędza ten dzień z Mycahem. Na jej prośbę chłopak trenuje z nią walkę na kije. Podczas ćwiczeń natykają się na nich Joffrey i Sansa. Książę zarzuca Mycahowi, że chce zostać rycerzem i rani chłopaka, a Arya staje w obronie przyjaciela i rozbija księciu kij na głowie. Wściekły Joffrey rzuca się na dziewczynkę z mieczem, ale zostaje powstrzymany przez Nymerię. Arya wrzuca do rzeki broń księcia i wraz z wilkorem ucieka. Przez trzy doby nikt nie może ich odszukać, czwartego dnia Jory przyprowadza do obozu Aryę. Dziewczynka zostaje przejęta przez Lannisterów, doprowadzona przed oblicze króla i tam składa relację z ostatnich wydarzeń. Joffrey opowiada własną historię, zarzucając Aryi że napadła na niego, a Nymeria próbowała odgryźć mu rękę. Przywołana na świadka Sansa deklaruje, że nic nie pamięta z wydarzeń nad rzeką. Wściekła Arya rzuca się na siostrę z pięściami, zarzucając jej kłamstwo. Ofiarą tego konfliktu są Mycah i Dama, wilkorzyca Sansy.

Przez kolejne tygodnie stosunki między siostrami są dalekie od poprawności, Sansa wini Aryę za śmierć Damy, zaś Arya nie może wybaczyć Sansie, że nie stanęła po jej stronie i nie może odżałować śmierci Mycaha, zamordowanego przez Ogara. W Królewskiej Przystani Ned zabiera młodszą córkę na poważną rozmowę i wyjaśnia jej, że w obecnej sytuacji rodzina musi trzymać się razem. Ojciec zauważa jej miecz i widząc, że dziewczynka nie ma pojęcia o tym, jak się posługiwać bronią, zatrudnia dla niej nauczyciela. Syrio Forel uczy Aryę wodnego tańca z Bravoos. Ten styl walki opiera się na zwinności, zręczności i szybkości, a Syrio oprócz trenowania ciosów zadaje swojej podopiecznej także ćwiczenia gimnastyczne oraz uczy ją funkcjonowania opartego na zmysłach słuchu, węchu czy dotyku. Aryi bardzo się te lekcje podobają, przedkłada je nad obserwowanie zmagań rycerzy, biorących udział w turnieju rycerskim. Jednym z zadań zlecanych jej przez Syria jest łapanie kotów. Pewnego dnia Arya zapędza się za jednouchym starym kocurem w nieznane jej rejony zamku. W piwnicach znajduje smocze czaszki i podsłuchuje rozmowę dwóch mężczyzn (z opisów sądząc Illyria Mopatisa i przebranego Varysa), dyskutujących o namiestniku i jego poszukiwaniach królewskich bękartów oraz o możliwości uśmiercenia królewskiego namiestnika. Dziewczynka po wydostaniu się z podziemi opowiada Nedowi o podsłuchanej rozmowie, ale ojciec lekceważy te doniesienia, sądząc, że Arya spotkała aktorów ćwiczących swe role. Rozmowę przerywa im przybycie czarnego brata Yorena.

Po ataku Jaimego Lannistera na ludzi Neda Arya przez kilka dni trwa w zaciętym milczeniu. Kilkanaście dni później Arya kłóci się z Sansą przy śniadaniu, wyśmiewa marzenia siostry o byciu królową i rzuca w nią owocem, niszcząc suknię starszej dziewczynki. Po paru godzinach przeprasza Sansę. Propozycję powrotu do Winterfell przyjmuje ze szczerą radością, prosi tylko ojca, by Syrio mógł pojechać razem z nimi. W dzień wyjazdu z Królewskiej Przystani Arya ćwiczy po raz kolejny ze swoim nauczycielem. Forel oprócz przekazywania zasad szermierki wpaja dziewczynie zasady, według których powinien postępować wodny tancerz. Lekcję przerywa wtargnięcie kilku lannisterskich żołnierzy, dowodzonych przez ser Meryna Tranta. Syrio każe Aryi uciekać, a sam staje do walki. Dziewczynka przekonuje się, że to, co Forel pokazywał jej podczas zajęć to były tylko ćwiczenia, a w prawdziwej walce jest nieporównywalnie szybszy. Arya ucieka z sali, gdy bezbronny Syrio staje naprzeciw uzbrojonego i zakutego w zbroję ser Meryna. Od tego momentu uchodzi za zaginioną.

Dziewczynka omija Wieżę Namiestnika i okrężną drogą udaje się do stajni, gdzie znajduje rozbitą skrzynię ze swoimi ubraniami. Zabiera trochę ciepłej odzieży oraz Igłę. Zabija chłopaka stajennego, który próbuje ją zatrzymać, a następnie decyduje się na pieszą ucieczkę. Kolejne dni Arya spędza na ulicy w dzielnicy biedoty. Sprawdza, czy uda się jej wydostać przez którąś z bram miasta, ale są one bardzo pilnie strzeżone. Nocuje w bramach, na dachach domów lub w stajniach i już pierwszej nocy ktoś kradnie jej zapasowe ubranie. Dziewczynka głoduje, próbuje polować na gołębie i wymieniać je na żywność, coraz częściej odczuwa pokusę kradzieży żywności. Na ulicach słucha plotek, które pod wieloma względami są sprzeczne, ale zgodnie donoszą że król Robert nie żyje. Powtarza się w nich również nazwisko królewskiego namiestnika. Zgodnie z zaleceniami Syria stara się zwracać baczną uwagę na otoczenie i zauważa obcych żołnierzy w barwach Starków, pilnujących statku, którym miała wraz z rodziną odpłynąć na północ. Arya powraca do Zapchlonego Tyłka i wraz z tłumem udaje się na plac przed Septem Baelora. Tam jest świadkiem, jak Eddard Stark przyznaje się do zdrady, a Joffrey rozkazuje ściąć mu głowę. Arya rzuca się ojcu na ratunek, ale nie może przebić się przez tłum. Samego momentu egzekucji dziewczynka nie widzi, gdyż Yoren z Nocnej Straży wyciąga ją z tłumu. Czarny brat zabiera ze sobą i ścina jej włosy.

Artykuł Arya Stark pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Po klęsce rebelii Balona, śmierci jego starszych synów i odesłaniu Theona w roli zakładnika do Winterfell, lordowi Greyjoyowi pozostała tylko Asha. Zaczął ją szykować na swą następczynię. Polegał na niej, pozostawiał jej też dużo swobody w kwestii wyboru sposobu życia.

Jako nastolatka Asha była pryszczata i niezbyt atrakcyjna, a przynajmniej tak zapamiętał ją Theon. Jej pierwszą miłością był Tristifer Botley, jeden z wychowanków jej ojca. Nigdy nie przestał jej kochać, ale ona go odrzuciła. Pragnęła nie małżeństwa i macierzyństwa, ale – przygód. Z czasem Asha wyładniała. Jej pierwszym kochankiem był marynarz z Lys. Miała wtedy szesnaście lat. Później związała się z Qarlem Panienką.

Starcie królów

Theon spotkał Ashę, kiedy oglądał swój statek, jednak nie poznał siostry. Kobieta przedstawiła mu się jako Esgred, żona cieśli okrętowego Sigrina, i zachowywała się względem niego uwodzicielsko, wszystko po to, by poznać jego plany i charakter. „Esgred” podsunęła Theonowi pomysł, by nadać statkowi nazwę Morska Dziwka, doradzała też bratu przy wyborze załogi. Na Pyke mistyfikacja wyszła na jaw. Na wyprawionej przez Balona uczcie Asha zajęła honorowe miejsce i drwiła z młodszego brata.

Zgodnie z planem Balona, Asha otrzymała trzydzieści statków. Z powierzonymi jej siłami zdobyła Deepwood Motte i uczyniła z zamku swoją kwaterę główną. Gdy Theon zdobył Winterfell, liczył na to, że Asha przyprowadzi posiłki. Przybyła do Winterfell, ale uznała plan brata za szaleństwo i przez wzgląd na imię matki namawiała go, by wyjechał wraz z nią. Gdy Theon odmówił, wróciła do Deepwood Motte, pozostawiając mu tylko 10 swoich ludzi.

Uczta dla wron

Po śmierci Balona Asha wróciła na Żelazne Wyspy z zamiarem przejęcia władzy, jednak Euron ją uprzedził. Kobieta popłynęła na Harlaw, do wuja. Od niego dowiedziała się, że Aeron zwołał królewski wiec na Starej Wyk. Mimo że wuj stanowczo odradzał jej ubieganie się o koronę, postanowiła popłynąć na wiec. Odrzuciła też zaloty Tristifera Botleya, który po raz kolejny proponował jej małżeństwo.

Asha udała się na Starą Wyk. Jeszcze przed wiecem starła się z Euronem, którego podejrzewała o zabójstwo Balona. Zaoferowała poparcie Victarionowi, pod warunkiem, że ten mianuje ją swoim namiestnikiem, jednak kapitan Żelaznej Floty odmówił. Asha wystąpiła na wiecu z propozycją wykrojenia królestwa z części ziem Północy i zawarcia pokoju z jej lordami. Zyskała wielu zwolenników, jednak ostatecznie żelaźni ludzie wybrali Eurona. Asha i jej ludzie uciekli podczas koronacji.

Taniec ze smokami

Po wiecu Asha popłynęła na Harlaw. Na miejscu dowiedziała się, że Euron wydał ją za jednego z byłych pretendentów do Tronu z Morskiego Kamienia, Erika Ironmakera, osiemdziesięcioletniego starca. Aby Wronie Oko jej nie odnalazł i nie zmusił do posłuszeństwa, uciekła ze swymi zwolennikami do Deepwood Motte. Tam zastanawiała się, co robić dalej. Gdy do zamku zbliżały się oddziały Stannisa Baratheona, dała swym ludziom wybór – kapitulacja lub walka. Żelaźni pod dowództwem Ashy spróbowali przebić się do okrętów, jednak przegrali.

Asha została pojmana i oddana pod straż Alysane Mormont. Na rozkaz króla kobietę traktowano dobrze, ale większość ludzi odnosiła się do niej nieprzychylnie. Mieszkańcy Północy widzieli w niej przede wszystkim przedstawicielkę wrogiego ludu i siostrę Theona Sprzedawczyka, zaś wyznawcy R’hllora uważali ją za czcicielkę demona. Wyjątkiem był Justin Massey, który zaczął się do niej zalecać.

Gdy cały zastęp Stannisa ugrzązł w śniegu trzy dni drogi od Winterfell, z kurczącymi się zapasami, Asha była świadkiem spalenia czterech ludzi, których przyłapano na kanibalizmie. Czciciele R’hllora uważali, że to córkę Balona należy spalić, by wybłagać poprawę pogody. Do obozu króla dotarł bankier Tycho Nestoris z eskortą złożoną z dawnych ludzi Ashy. Przywiózł również Theona i Jeyne Poole, znalezionych przez Morsa Umbera. Tym razem to Asha nie poznała brata. Co więcej, patrzyła na niego z odrazą.

Wichry zimy

Asha wysłuchała opowieści Theona o tym, co się z nim działo. Zaproponowała Stannisowi okup za życie brata, jednak król stanowczo oznajmił, że ze względu na ludzi Północy nie okaże łaski i odda Sprzedawczyka płomieniom. Asha poprosiła, by Stannis wykonał wyrok zgodnie ze zwyczajem Północy, czyli własnoręcznie ściął Theonowi głowę pod czardrzewem.

Domysły

Spekulacje fanów dotyczą intencji Ashy. Najprawdopodobniej po prostu chciała oszczędzić bratu bólu i wyprosić mu szybką śmierć, możliwe jednak, że ma jakiś plan uwolnienia Theona.

autor: Rudbekia

Artykuł Asha Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Zbudowane wyłącznie z czarnego kamienia: domy, brakaki, świątynie, pałace, ulice, mury, bazary. Kamień z Asshai jest nieprzyjemnie oleisty w dotyku i wydaje się spijać światło świec, pochodni oraz ogni na kominkach. Noce w Asshai są wyjątkowo czarne, a najpogodniejsze z dni szare i posępne.

Miasto ciągnie się całymi milami na obu brzegach rzeki Popiół. Asshai jest ogromne – w jego murach zmieściłyby się razem Volantis, Qarth, Królewska Przystań i Stare Miasto. Słabo zaludnione – w jednym na dziesięć budynków pali się światło. Na targach nie znajdziemy pokrzykujących handlarzy, a przy studniach piorących kobiet.

Mieszkańcy Asshai noszą maski i zasłony na twarzy. Poruszają się ukradkiem bądź w lektykach z hebanu i żelaza niesionych przez niewolników. W Asshai nie ma dzieci.

Mimo mrocznej aury statki kupieckie z całego świata zawijają do portu. Większość przywozi żywność i wino, gdyż w obrębie murów Asshai nie rośnie praktycznie nic poza zjawotrawą. Jej świecące źdźbła nie nadają się do jedzenia. Miasto słynie z bogactw – kupcy znajdą tu dużo złota i klejnotów. Według plotek złoto z Krainy Cienia jest niezdrowe, podobnie jak rosnące tu owoce.

W Asshai nikt nie jeździ konno – wojownicy, kupcy czy książęta. W mieście nie ma koni, słoni, mułów, osłów, zorsów czy psów. Jeśli ktoś przywiezie ze sobą zwierzę na statku, nie pożyje ono długo w Asshai. Harmon w dziele “O miazmatach” sugeruje, że zwierzęta są bardziej narażone na opary z zanieczyszczonych wód Popiołu. Septon Barth spekulował na ten temat, odwołując się do wyższych tajemnic.

Na czarnych bazarach Asshai handlują czarownicy, czarodzieje, alchemicy, księżycowe śpiewaczki, czerwoni kapłani, czarni alchemicy, nekromanci, aeoromanci, magowie krwi, truciciele, nocni wędrowcy, zmiennokształtni, czciciele Czarnego Kozła, Bladego Dzieciątka i Lwa Nocy. Mogą tu swobodnie praktykować. Najbardziej złowrogimi ze wszystkich czarnoksiężników są władcy cieni, noszący lakierowane maski, które skrywają ich twarze przed wzrokiem bogów i ludzi. Tylko oni pływają w górę rzeki Popiół, w samo serce Cienia.

Podobno w spowitych ciemnością Górach Jutrzenki żyją demony, smoki i jeszcze gorsze stworzenia. Im dalej od Asshai, tym bardziej wypaczone istoty spotyka się w drodze do Stygai, miasta trupów położonego w sercu Cienia. Jednak żaden ze znanych podróżników (Lomas Obieżyświat czy Corlys Wąż Morski Velaryon) nie dotarł do Krain Cienia, a ze znanych Cytadeli osób jedynie arcymaester Marwyn przesyłał raporty z Asshai.

Z czasów starożytnych zachowały się w tym legendarnym mieście szczątkowe relacje. W rocznikach można znaleźć informacje o ciemności i bohaterze walczącym z nią z czerwonym mieczem w ręku. Wyznawcy R’hllora nazywają go Azorem Ahai i przepowiadają jego powrót. Według legend Asshai jest starsze od Valyrii czy Starego Ghis. Pewne zachowane teksty Asshai’i utrzymują, że smoki wyłoniły się z Cienia. Udomowił je tam starożytny nienazwany z imienia, który następnie sprowadził je do Valyrii i nauczył panować nad nimi, po czym zniknął z kart historii.

W ostatnich latach panowania król Aegon V Targaryen poszukiwał wiedzy o wykluwaniu i hodowli smoków. Posłał do Asshai w nadziei na odnalezienie tekstów, które nie zachowały się w Westeros.

(opracowanie na podstawie „Świata Lodu i Ognia”)

Gra o Tron

• Magister Illyrio daje w prezencie ślubnym Daenerys Targaryen smocze jaja z Krainy Cieni za Asshai.
• W jednej z wizji podczas śpiączki Brandon Stark widzi smoki wygrzewające się w słońcu za Asshai.
• Jorah Mormont opowiada Dany o zjawotrawie z Asshai i Krainy Cieni. Gdy wjeżdżają do Vaes Dothrak w alei posągów zapomnianych bogów Daenerys widzi brzydkie posągi, które prawdopodobnie pochodzą z miasta nad Popiołem.
• Na Wschodnim Targu pod Matką Gór khaleesi obserwuje ciemnoskórych Asshai handlujących z innymi kupcami.
• W Lhazarze Mirri Maz Duur opowiada Dany i ser Jorahowi o maesterze Marwynie, którego poznała w Asshai. Otworzył dla niej ludzkie ciało i nauczył tajemnic uzdrawiania.
• Przed rozpadem khalasaru Drogo ser Jorah proponuje Daenerys, by uciekli do Asshai. Gdy khal gorączkuje i spada z konia, Mirri proponuje użycia zaklęcia, którego nauczył ją mag krwi z Krainy Cieni.
• Varys donosi lordowi Tywinowi Lannisterowi, że Stannis Baratheon sprowadził na Smoczą Skałę władczynię cieni z Asshai.
• Przed spaleniem khala Drogo na stosie Jorah ponownie sugeruje Daenerys, że powinni udać się w podróż do Asshai i sprzedać smocze jaja.

Starcie Królów

• Maester Cressen stara się nie dopuścić do tego, by Melisandre z Asshai miała wpływ na Stannisa Baratheona. Zamierza użyć dusiciela, trucizny wytwarzanej z liści rośliny rosnącej na wyspach Morza Nerfytowego, która w języku Asshai’i miała własną nazwę.
• Podczas palenia posągów Siedmiu na Smoczej Skale czerwona kapłanka wymawia inkantacje w języku Asshai’i. Wspomina o starożytnych księgach z Asshai, w których opisany został powrót Azora Ahai. Po wyciągnięciu przez Stannisa Światłonoścy ze spalonych figur, kapłanka śpiewa w pradawnym języku władców cieni.
• Na Czerwonym Pustkowiu Jorah Mormont wspomina mapy znanego świata, na których zaznaczone jest Asshai.
• Podczas rozmowy Theona z Esgred (Ashą) wspomniany zostaje Euron Wronie Oko, którego drakkar (“Cisza”) o czarnych żaglach i ciemnoczerwonym kadłubie znany jest we wszystkich portach od Ibben aż po Asshai.
• Daenerys w Qarthu otrzymuje smocze szkło z Asshai. Prawdopodobnie sprzedaje je na łapówki, by móc stanąć przed ludźmi czystej krwi.
• Quaithe, władczyni cieni z Asshai, próbuje przekonać Dany do podróży przez cień. Gdy Jorah słyszy o tym z ust khaleesi, odradza jej rejs do Asshai.
• Sansa otrzymuje od Dontosa siatkę na włosy z czarnymi ametystami z Asshai.

Nawałnica Mieczy

• Na włóczni króla merlingów Davos obwina o klęskę Melisandre z Asshai, która kazała spalić posągi Siedmiu na Smoczej Skale oraz boży gaj w Końcu Burzy. Po ocaleniu przez załogę lyseńskiego statku Davos żywi przekonanie, że Matka zachowała go po to, by zgładził czerwoną kapłankę z Asshai.
• Mance Rayder opowiada Jonowi Snow o córce znachorki, która zacerowała jego płaszcz wszywając szkarłatny jedwab z Asshai. W Wieży Cieni nie pozwolono mu zachować zreperowanego płaszcza, dlatego zdezerterował z Nocnej Straży.
• Kapitan “Myraham” opowiada królowi Robbowi Starkowi i jego chorążym o powrocie z Asshai Eurona Greyjoya, który zasiadł na Tronie z Morskiego Kamienia po śmierci swojego brata.
• W dzień zaślubin króla Joffreya i Margaery Sansa (za namową Dontosa) zakłada na włosy siatkę z czarnymi ametystami z Asshai. Gdy ucieka z wesela Joffreya i zdejmuje ją z włosów, zauważa, że jednego z kamieni brakuje.Chowa siateczkę do kieszeni płaszcza. Oskarża Hollarda o otrucie króla, ale później słyszy z ust Petyra Baelisha sugestię, iż zrobiła to Olenna Tyrell.
• Gdy Samwell wraca z Goździk do Czarnego Zamku, słyszy z ust Grenna opowieść o Melisandre z Asshai i jej dokonaniach.

Uczta dla Wron

• Pate przysłuchuje się rozmowie Armena, Allerasa i Mollandera o plotkach powtarzanych przez marynarzy: podobno w Qarth i Asshai widziano smoki.
• Gdy Euron zostaje nazwany przez Mokrą Czuprynę bezbożnikiem, odpowiada ze śmiechem, że jest najpobożniejszym z ludzi i służy wielu bogom, gdyż od Ibb po Asshai wszyscy modlą się na widok żagli jego “Ciszy”. Na królewskim wiecu Wronie Oko chwali się pobytem w Asshai, gdzie “ujrzał cuda i okropności wykraczające poza wszelkie wyobrażenie”.
• W dworze seneszala Samwell opowiada Allerasowi m.in. o Melisandre z Asshai. Później powtarza historię arcymaesterowi Marwynowi, który postanawia popłynąć do Daenerys.

Taniec ze Smokami

• Tyrion Lannister znajduje w piwnicach Illyrio Mopatisa trunki z Asshai. Gdy rozmawiają o dekonspiracji obecności karła w Pentos, magister zapewnia Krasnala, że galera, która go przywiozła z Królewskiej Przystani, jest w drodze do Asshai. Miną dwa lata zanim powróci na wąskie morze.
• Gerris Drinkwater zastanawia się w Domu Kupieckim, czy Braavosi przewiozą kompanię księcia Quentyna do Zatoki Niewolniczej – według plotek fioletowe żagle braavoskich statków można spotkać nawet w Asshai.
• W Domu Kupieckim w Volantis można spotkać zamaskowanych władców cieni z Asshai.
• Od przybycia na Mur Melisandre obserwuje wzrost swojej mocy. Czuje się znacznie potężniejsza niż w Asshai i jest pewna, że będzie mogła przywołać potężne cienie.
• Quaithe, władczyni cieni z Asshai, prawdopodobnie przenika do snów Daenerys za pomocą szklanych świec.

Cytaty o Asshai

- Smocze jaja. Z Krainy Cieni za Asshai – odpowiedział magister Illyrio. – Eony zamieniły je w kamień, lecz mimo to nic nie straciły ze swego piękna.
„Gra o Tron” Daenerys II str. 112 (2011)

Bran podniósł oczy i z łatwością popatrzył ponad wodami wąskiego morza na Wolne Miasta, na zielone morze Dothraków, a potem sięgnął wzrokiem jeszcze dalej do Vaes Dothraki, baśniowej krainy Jadeitowego Morza, do Asshai w Cieniu, gdzie smoki wygrzewały się w słońcu.
„Gra o Tron” Bran III str. 173 (2011)

Mirri Maz Duur przysiadła na piętach i wpatrywała się w Dany swoimi czarnymi jak noc oczyma.
- Istnieje pewne zaklęcie. – Powiedziała to cicho, nieomal szeptem. – Ale to bardzo mroczne zaklęcie, pani. Niektórzy powiedzieliby, że śmierć jest jaśniejsza. Nauczyłam się go w Asshai i drogo za nie zapłaciłam. Moim nauczycielem był mag krwi z Krainy Cieni.
„Gra o Tron” Daenerys VIII str. 738 (2011)

- W starożytnych księgach Asshai napisane jest, że po długim lecie nadejdzie dzień, gdy gwiazdy spłyną krwią, a na świat spadnie ciężkie, zimne tchnienie ciemności. W owej straszliwej godzinie wojownik wyciągnie z ognia płonący miecz. A oręż ów będzie Światłonoścą, Czerwonym Mieczem Bohaterów, ten zaś, kto ujmie go w dłonie, będzie Azorem Ahai narodzonym na nowo i ciemność przed nim pierzchnie.
„Starcie Królów” Davos I str. 155-156 (2012)

– Żeby dotrzeć na północ, trzeba zmierzać na południe. Żeby znaleźć się na zachodzie, powinno się podążać na wschód. Żeby iść naprzód, należy się cofać, a żeby dotknąć światła, musi się przejść przez cień.
Asshai – pomyślała Dany. Chce, bym wyruszyła do Asshai.
– Czy Asshai’i dadzą mi armię? – zapytała. – Czy znajdę tam okręty? Co takiego jest w Asshai, czego nie znajdę w Qarthu?
– Prawda – odparła zamaskowana kobieta, po czym pokłoniła się i zniknęła w tłumie.
Rakharo prychnął pogardliwie pod czarnymi, obwisłymi wąsiskami.
– Khaleesi, lepiej jest połknąć skorpiona niż zaufać pomiotowi cienia, który nie waży się wystawiać twarzy na słońce. Wszyscy to wiedzą.
– Wszyscy to wiedzą – zgodził się Aggo.
Xaro Xhoan Daxos przypatrywał się całej tej rozmowie ze swych poduszek.
– Twoje dzikusy są mądrzejsze, niżby się zdawało – powiedział, gdy zasiadła obok niego w palankinie. – Prawdy, które znają Asshai’i, nie przywołają na twe usta uśmiechu.
„Starcie Królów” Daenerys III str. 591 (2012)

Poprzednim razem wiozłem do Końca Burzy życie pod postacią cebuli. Teraz wiozę śmierć pod postacią Melisandre z Asshai.
„Starcie Królów” Davos II str. 628 (2012)

Zacerowała też rozdarcia mojego płaszcza szkarłatnym jedwabiem z Asshai, który jej babcia wydobyła z wraka kogi wyrzuconego na Lodowy Brzeg. To był jej największy skarb i oddała go mnie.
„Nawałnica Mieczy” t.1 Jon I str. 119 (2013)

– Euron. Ten, którego zwą Wronim Okiem. Najstraszniejszy pirat, jaki kiedykolwiek żeglował po morzach. Nie widziano go od lat, ale ledwie lord Balon zdążył ostygnąć, wpłynął do Lordsportu na swojej „Ciszy”. Czarne żagle, czerwony kadłub i załoga złożona z niemych. Słyszałem, że wrócił z Asshai. Gdziekolwiek jednak był, teraz jest już w domu. Poszedł prosto do Pyke i usadził dupę na Tronie z Morskiego Kamienia. Gdy lord Botley się temu sprzeciwił, utopił go w beczce morskiej wody. Wtedy właśnie uciekłem na „Myraham” i podniosłem kotwicę, mając nadzieję, że w zamieszaniu uda mi się wymknąć z portu.
„Nawałnica Mieczy” t.2 Catelyn V str. 39 (2014)

– Powiedziałeś, że muszę nałożyć siatkę na włosy. Srebrną siatkę z… co to były za kamienie?
– Ametysty. Czarne ametysty z Asshai, pani.
– To nie są ametysty. Prawda? Prawda? Okłamałeś mnie.
– Czarne ametysty – zarzekał się. – Miały w sobie magię.
– Miały w sobie morderstwo!
– Cicho, pani, cicho. To nie było morderstwo. Zadławił się pasztetem z gołębi. – Dontos zachichotał. – Och, to był pyszny pasztet. Srebro i kamienie, nie było w niej nic więcej, srebro, kamienie i magia.
Dzwony wciąż biły, a wiatr świstał przeraźliwie, jakby usiłował zaczerpnąć oddechu.
– Otrułeś go. Otrułeś. Wyjąłeś kamień z moich włosów…
„Nawałnica Mieczy” t.2 Sansa V str. 259 (2014)

Rzeźbiony kufer, który przywiozła ze sobą zza wąskiego morza, był już w więcej niż trzech czwartych opróżniony. Choć Melisandre posiadała wiedzę potrzebną do produkcji nowych proszków, brakowało jej wielu rzadkich składników. Zaklęcia powinny mi wystarczyć. Na Murze była potężna, jeszcze potężniejsza niż w Asshai. Każde jej słowo i gest miały więcej mocy i potrafiła dokonać rzeczy, jakie nigdy dotąd nie były dla niej możliwe. Cienie, jakie mogę tu przywołać, będą straszliwe. Żaden stwór ciemności im się nie oprze. Mając na swe rozkazy podobne czary, nie powinna więcej potrzebować marnych sztuczek alchemików i piromantów.
„Taniec ze Smokami” t.1 Melisandre I str. 538 (2011)

autor: Mya Stone
fot. mat. prasowe HBO

Artykuł Asshai pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Według wspomnień Aerona Balon już w dzieciństwie był bardzo odważny i zapowiadał się na świetnego wojownika. Jako trzynastolatek nauczył się wiosłować i był mistrzem w tańcu palców. Jako piętnastolatek popłynął z Dagmerem Rozciętą Gębą na Stopnie i przez całe lato zajmował się łupiestwem. Zabił wtedy pierwszego wroga i zdobył dwie morskie żony. Jako siedemnastolatek został kapitanem własnego statku. Często wypływał na wyprawy z ojcem, Euronem i Victarionem. Gdy lord Quellon zginął na morzu, Balon objął władzę na Pyke. Zaczął od ukarania maestera, który przyczynił się do śmierci jego młodszego brata Urrigona.

Balon ożenił się z Alannys Harlaw. Urodziła mu czworo dzieci: Rodrika, Marona, Ashę i Theona. Lord Greyjoy myślał w tym czasie przede wszystkim o odzyskaniu niezależności Żelaznych Wysp i przywróceniu im ich dawnej potęgi. Podczas rebelii Roberta zachował neutralność. Niedługo później sam się zbuntował i ogłosił się królem Żelaznych Wysp. Liczył na to, że Robert Baratheon nie zdoła zebrać wystarczających sił. Żelaźni ludzie początkowo odnosili sukcesy (Victarion zniszczył flotę Lannisterów), ale szczęście szybko się od nich odwróciło. Stannis Baratheon pokonał ich na morzu, a wojska pod dowództwem króla Roberta i Eddarda Starka dokonały inwazji na wyspy. Starsi synowie Balona polegli w boju – Rodrik w Seagardzie, Maron na Pyke. Balon skapitulował i złożył hołd królowi Robertowi. Theon został zakładnikiem Eddarda Starka.

W następnych latach lord Greyjoy snuł plany zemsty, ale niewiele mógł zrobić. Stał się zgorzkniały. Zmagał się nie tylko ze skutkami klęski militarnej, ale też z kłopotami rodzinnymi. Lady Alannys nie potrafiła się pogodzić ze stratą synów i obwiniała o nią męża. W końcu ciężko zachorowała i przeniosła się do brata na Harlaw. Euron uwiódł ukochaną morską żonę Victariona, więc Balon skazał go na wygnanie, by nie dopuścić do rozlewu krwi między braćmi. Jedyną pociechą lorda Greyjoya była córka Asha, która wyrosła na odważną wojowniczkę i nigdy nie zawiodła swego ojca.

Starcie królów

Na kontynencie trwała walka między pretendentami do Żelaznego Tronu oraz między królem Północy a Lannisterami. Balon postanowił, że wykorzysta sytuację, i zaczął przygotowania do wojny. Gdy Theon został zwolniony przez Robba Starka i przypłynął na Pyke z propozycją sojuszu przeciwko Lannisterom, lord Greyjoy chłodno przyjął syna i stanowczo odrzucił projekt. Postanowił już, że koronuje się na króla Żelaznych Wysp i Północy, oraz opracował plan ataku. Victarion miał zdobyć Fosę Cailin, zaś Asha – Deepwood Motte. Theon miał się zająć pustoszeniem Kamiennego Brzegu, ale zamiast tego zdobył Winterfell i przez pewien czas panował na zamku.

Nawałnica mieczy

Balon zaproponował Lannisterom sojusz. W zamian domagał się, by uznali go królem i pozostawili mu ziemie na północ od Przesmyku. Lord Tywin uznał, że Balon zbyt wiele żąda, a za mało oferuje.

Panowanie Balona nad Żelaznymi Wyspami i Północą trwało krótko. Król zginął podczas sztormu. Zgodnie z oficjalną wersją wydarzeń spadł z mostu, ale niektórzy podejrzewają, że to sprawka Eurona Wronie Oko, który dzień później wrócił z wygnania i objął władzę na wyspach.

autor: Rudbekia
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Balon Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Lord Ryswell pragnął wydać córkę za któregoś ze Starków i z tego powodu życzliwie przyjmował wizyty dziedzica Winterfell. Brandon Stark miał krótki romans z Barbrey, ale zgodnie z wolą swego ojca zaręczył się z Catelyn Tully.

Barbrey uznała, że to maester z Winterfell zaszczepił Starkom „południowe ambicje” i znienawidziła maesterów. Lord Ryswell miał jeszcze nadzieję, że wyda córkę za Eddarda Starka, ale to też się nie udało. Barbrey wyszła w końcu za lorda Wiliama Dustina. Pół roku później Eddard Stark zwołał chorągwie, by wesprzeć swego przyjaciela Roberta Baratheona. Lord Dustin miał krewnych, którzy mogliby go zastąpić, ale uparł się, że osobiście poprowadzi oddziały z Barrowton. Zginął pod Wieżą Radości i został pogrzebany w Dorne. Barbrey, która chciała przynajmniej pochować męża, nie mogła przeboleć, że Eddard nie przywiózł jego kości. Właśnie wtedy do cna znienawidziła Starków.

Lady Dustin nie wyszła powtórnie za mąż. Zarządzała majątkiem odziedziczonym po mężu. Przez trzy lata zajmowała się siostrzeńcem, Domerikiem Boltonem, który służył na jej dworze jako paź.

Taniec ze smokami

Barbrey Dustin opowiedziała się po stronie Boltonów. Miała wpływ na Ryswellów i Dustinów, zwołała też pospolite ruszenie z Barrowton, co czyniło z niej wartościową sojuszniczkę. Kiedy Roose przywiózł na Północ „Aryę Stark”, narzeczoną Ramsaya, Barbrey uparła się, że aż do dnia ślubu będzie sprawować opiekę nad dziewczyną.

Podczas wesela lady Dustin siedziała obok Theona Greyjoya. Opowiedziała mu o swojej nienawiści do maesterów i o tym, co sądzi o niektórych lordach z Północy. Przewidywała, że Roose zwycięży w nadchodzącej bitwie. Gdy lord Bolton otrzymał wiadomość, że Stannis wymaszerował z Deepwood Motte, zaprosił lordów na naradę do samotni. Lady Dustin podążyła za nimi.

Jakiś czas później Barbrey zapragnęła odwiedzić krypty Winterfell i zażądała, by Theon ją tam zaprowadził. Powiedziała mu, że ludzie z Północy słyszą płacz żony Ramsaya, co wzbudza w nich niechęć do Boltonów. Opowiedziała też o przyczynach swojej urazy do Starków. Dodała, że jeśli kości lorda Eddarda wrócą na Północ, ona zamierza je przechwycić i rzucić psom.

Gdy w zamku doszło do tajemniczych morderstw i podejrzewano o nie Theona, Barbrey zwróciła uwagę, że jest on zbyt słaby, by mógł ich dokonać. Przypomniała też Freyom, że większość północnych rodów ich nienawidzi i każdy mógłby wystąpić przeciwko nim.

autor: Rudbekia

Artykuł Barbrey Dustin pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Wraz ze swym rodzeństwem był na pamiętnym turnieju rycerskim w Harrenhall. Jego siostrę, Lyannę, wzruszyła pieśń śpiewana przez Rhaegara Targaryena, a gdy Benjen zaczął się z niej wyśmiewać, dziewczyna wylała mu wino na głowę. Podczas rebelii Roberta pozostał w Winterfell. Po powrocie Neda do domu wstąpił do Nocnej Straży.

Gra o tron

Benjen Stark przybywa do Winterfell na wezwanie swego brata, by móc wziąć udział w uroczystościach związanych z wizytą króla Roberta Baratheona. Podczas uczty wyprawianej na cześć królewskich gości Benjen rozmawia z Jonem Snow. Jego bratanek wyznaje mu, że pragnie wstąpić do Nocnej Straży. Benjen próbuje odwieść krewniaka od tej decyzji. Wskazuje, że jako bardzo młody chłopak Jon nie ma świadomości wyrzeczeń, jakie wiążą się z przywdzianiem czerni, ale młodzieniec nie chce zmienić swego postanowienia.

Po zakończeniu wizyty w Winterfell Benjen wraz ze swymi ludźmi, Jonem oraz Tyrionem Lannisterem z obstawą wyruszają na Mur. Gdy docierają na miejsce, Stark poświęca swemu bratankowi o wiele mniej czasu, nie jest też tak serdeczny jak w Winterfell.

Wkrótce po przybyciu na Mur Benjen wyrusza wraz z sześcioma ludźmi na wyprawę do nawiedzanego lasu, by zbadać te tereny oraz odszukać zwiadowców, którzy nie wrócili z poprzedniej wyprawy. Odtąd słuch po nim ginie.

Bracia z Nocnej Straży na czele z Jonem Snow nadal mają nadzieję na szczęśliwy powrót Benjena, ale im więcej czasu upływa od jego zaginięcia, tym bardziej wiara ta słabnie. Jednym z celów, jakie zamierza osiągnąć Jeor Mormont organizujący wielką wyprawę za Mur, jest odnalezienie Starka i jego ludzi.

Teorie fanów

Niektórzy czytelnicy uważają, że Benjen Stark jest Zimnorękim, tajemniczym osobnikiem, który pomaga Samowi Tarly’emu oraz Branowi Starkowi.

Fani zastanawiają się także, czemu młody Benjen wstąpił do Nocnej Straży. Być może następne tomy sagi przyniosą odpowiedź na to pytanie.

Cytaty

„To nie jest Winterfell. Na Murze dostajesz tylko tyle, na ile zasłużyłeś”
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 174)

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Benjen Stark pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Młody rycerz o złocistorudych włosach. Jeyne Poole, przyjaciółka Sansy Stark, uważała że jest bardzo przystojny i była gotowa natychmiast wyjść za niego za mąż.
Edric Dayne wspomina, że lord Beric był obiecany jego ciotce.
W chwili rozpoczęcia „Gry o tron” ma 23 lata.

Gra o tron
Beric przybywa do Królewskiej Przystani, by wziąć udział w turnieju namiestnika i wygrać te zawody, jednak, mimo buńczucznych zapowiedzi, po kilku zwycięskich pojedynkach przegrywa walkę z Thorosem z Myr, kapłanem R’hllora.

Gdy do stolicy przybywają wieśniacy, by poskarżyć się na działania Góry, Która Jeździ, Eddard Stark wysyła ludzi pod dowództwem Dondarriona, by wymierzyli królewską sprawiedliwość Gregorowi Clegane.

Starcie królów

O Dondarrionie zaczyna być głośno wśród prostaczków. Po śmierci króla Roberta lord Beric toczy partyzancką wojnę z Gregorem Cleganem. Jednocześnie stara się choć w minimalnym stopniu ulżyć doli wieśniaków, między innymi poprzez udzielanie im materialnego wsparcia. Beric zostaje pokonany przez Górę, jednak pogłoski krążące wśród ludzi mówią, że Lord Błyskawica jest nieśmiertelny i nie można go zabić.

Nawałnica mieczy

Beric Dondarrion dowodzi grupą zwącą się Bractwem bez Chorągwi. Jego ludzie biorą do niewoli Aryę Stark. Dziewczynka przyznaje się do swego prawdziwego nazwiska, ale Lord Błyskawica, mimo znajomości z Eddardem Starkiem, nie chce zwrócić dziewczynce wolności. Banici zamierzają dostarczyć Aryę do matki w zamian za sowity okup. Kolejnym jeńcem, który wpada w ręce Bractwa, jest Sandor Clegane. Beric skazuje go na próbę walki i wyznacza siebie na przeciwnika. Miecz Dondarriona łamie się podczas pojedynku. Beric zostaje śmiertelnie ugodzony przez Ogara, jednak żarliwe modlitwy Thorosa z Myr przywracają go do życia… po raz szósty. Banici wypuszczają Clegane’a, lecz zabierają całe jego złoto.

Dondarrion nadal ubiera się w szaty ozdobione herbem jego rodu. Jego tarcza, napierśnik oraz płaszcz mają znak błyskawicy, ale strój Berica jest sfatygowany, napierśnik powgniatany, a płaszcz postrzępiony i wyblakły. Mężczyzna jest wymizerowany, przez skórę jego twarzy przebija zarys czaszki. Uważny obserwator jest w stanie dostrzec pamiątki po poprzednich śmiertelnych obrażeniach doznanych od przeciwników: szramę na szyi po powieszeniu, wgniecenie na skroni, ranę w miejscu jednego oka. Ożywiony Lord Błyskawica nic nie je, od czasu do czasu wypija kielich wina. Arya zauważa, że nie potrzebuje on także snu.

Beric i jego ludzie kontynuują swoją wędrówkę. W jednej z wiosek pokonują oddział Dzielnych Kompanionów. Lord Błyskawica bierze czynny udział w walce, nakazuje też puścić wolno dwóch Kompanionów, by mogli zanieść do Harrenhall wiadomość o porażce.

Beric w rozmowie z Aryą przyznaje, że Thoros nie pierwszy raz przywołał go z zaświatów. Zauważa też, iż ceną za ponowne życie jest stopniowe zatracanie swej poprzedniej tożsamości: Dondarrion nie jest sobie w stanie przypomnieć koloru włosów dawnej ukochanej; nie pamięta, kto pasował go na rycerza; nie umiałby też znaleźć drogi do swej rodzinnej posiadłości.

Okazuje się, że Ogar śledzi banitów, aby odzyskać swój majątek. Beric stanowczo odmawia zwrotu złota. Tłumaczy, że przeznaczył je na pomoc materialną dla ubogiej ludności Dorzecza dotkniętej wojennymi represjami.

Po Krwawych Godach banici znajdują na brzegu rzeki zwłoki Catelyn Stark. Ze względu na czas, jaki upłynął od śmierci kobiety, Thoros z Myr odmawia podjęcia prób wskrzeszenia zmarłej. Wówczas Beric Dondarrrion przekazuje jej dar R’hllora. Tym samym ostatecznie opuszcza świat żywych.

Uczta dla wron

Po śmierci Berica rolę przywódcy przejmuje lady Stoneheart, a Bractwo podupada moralnie.

Cytaty

Miałem kiedyś zamek na Pograniczu. Była też kobieta, którą poprzysiągłem poślubić. Dzisiaj już nie potrafiłbym znaleźć drogi do tego zamku, ani powiedzieć ci, jakiego koloru miała włosy.

(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, t 1 Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 542)

Inni bohaterowie o Bericu

Lord Beric też jest bohaterem. Zawsze dzielny i rycerski.
(Jeyne Poole
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 455)

Lorch załatwił go pod Rwącym Wodospadem, a Góra utłukł go już dwa razy. Stawiam srebrnego jelenia, że tym razem też nie umarł na dobre.
(anonimowy zbrojny w Harrenhall
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 419)

Lord Beric nie lubi, jak skazuje się ludzi na śmierć z pragnienia.
(Cytryn Cytrynowy Płaszcz
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, t 1 Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 404)

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Beric Dondarrion pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Niewiele wiadomo o dzieciństwie Plamy. Być może pochodzi on z Essos. Spotkał go bowiem w Volantis podczas swojej podróży lord Końca Burzy Steffon Baratheon.

Znaleźliśmy nadzwyczajnego błazna – pisał Steffon do Cressena (…) – To jeszcze chłopiec, ale jest zwinny jak małpka i bystry jak tuzin dworaków. Umie żonglować, opowiadać zagadki, zna sztuczki magiczne i potrafi ładnie śpiewać w czterech językach. Wykupiliśmy go z niewoli i mamy nadzieję przywieźć ze sobą. Robert będzie nim zachwycony, a błazen może z czasem nauczy śmiechu nawet Stannisa.[v]

Około 278AL, gdy lord Steffon wracał z zamorskiej podróży, jego statek przy rozszalałym sztormie zatonął w Zatoce Rozbitków tuż przy Końcu Burzy. Fale wyrzuciły nagiego chłopca na brzeg na trzeci dzień po katastrofie. Po traumie dwóch dni w morzu miał trudności początkowo z mówieniem.

Być może kiedyś potrafił jednym ciętym żartem wywołać huragany śmiechu, lecz morze odebrało mu tę umiejętność, wraz z większością rozumu i wszystkimi wspomnieniami.[vi]

Pod opieką maestera Cressena dochodził błazen stopniowo do zdrowia. Czy niemożliwym jest, aby wróciła mu jednak pełnia sił? Czy błazen Plama symuluje swój stan?

Mądry ptak, mądry człowiek, bardzo mądry błazen – odezwał się Plama przy akompaniamencie dzwonków. – Oj, bardzo, bardzo mądry błazen.[vii]

Według Melisandre Plama niesie zagrożenie.

Ten stwór jest niebezpieczny. Wielokrotnie widziałam go w płomieniach. Niekiedy otaczają go czaszki, a usta ma czerwone od krwi.[viii]

Artykuł Błazen Plama pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Konstrukcja i otoczenie twierdzy

Bliźniaki w rzeczywistości, jak sama nazwa wskazuje, nie są jednym zamkiem, lecz dwoma. Położone są w górnym biegu Zielonych Wideł, jeden zamek na zachodnim, a drugi na wschodnim brzegu rzeki. Połączone są mostem z szarego kamienia, który stanowi najbardziej wysuniętą na północ przeprawę przez Zielone Widły. Jest on tak szeroki, że mogą po nim jechać dwa wozy obok siebie. Pośrodku mostu, a zatem pośrodku nurtu rzeki, wznosi się Wodna Wieża. Jej konstrukcja pozwala kontrolować zarówno most, jak i rzekę. Obydwa zamki mają bardzo podobną konstrukcję: otoczone są fosami wypełnionymi wodą doprowadzoną z rzeki, bramy są chronione przez wieże bramne. Zamykane są opuszczanymi kratami oraz mostami zwodzonymi. Główne bramy zamków chroniły barbakany. Zamki miały też małe bramy służące do wyprowadzania wycieczek. Ludzie chcący się przeprawić przez rzekę mają do pokonania prostą drogę – przez bramę, zewnętrzny dziedziniec, umocnienia broniące most, sam most, a potem przez te same struktury w drugim zamku w odwrotnej kolejności.

Kwatery Lorda Przeprawy znajdują się w we Wschodnim Bliźniaku, Tam też jest Sala Tronowa Freyów, a w niej Tron Lorda. Jest to wysokie krzesło z czarnego dębu, którego oparcie wyrzeźbiono w kształcie dwóch wież połączonych mostem. Komnata ma pod stropem galerię. Wieża Maestera znajduje się we wschodnim Bliźniaku.

Bliźniaki położone są mniej więcej na poziomie rzeki, teren na wschód i na zachód od zamków podnosi się nieznacznie. Naprzeciw głównej bramy wschodniego zamku jest wzniesienie, które nie jest zalewane przez rzekę, nawet gdy ta mocno wzbierze.

Historia zamku

Bliźniaki są stosunkowo młodą budowlą. Sam ród Frey liczy sobie jedynie 6oo lat, a zamki są od niego młodsze. Freyowie wznieśli zamki, by móc kontrolować rzekę i pobierać opłaty za przejście od podróżnych udających się z Północy na Zachód przez Dorzecze oraz wędrujących w przeciwnym kierunku. Pierwszym elementem, jaki powstał, był kamienny most łączący oba brzegi Zielonych Wideł. Wznoszono go przez około 50 lat (trzy pokolenia Freyów). Gospodarze dla ochrony mostu wznieśli najpierw drewniane forty, dopiero potem przebudowano je, zastępując drewno kamieniem. Najstarszym kamiennym dziełem fortecznym prawdopodobnie jest Wodna Wieża, wznosząca się pośrodku mostu.

Nie wiemy, czy i ile razy Bliźniaki były oblegane. Przed Podbojem Zamek ten był w granicach państwa Harrena Czarnego, w czasie Podboju Freyowie zbuntowali się przeciw Żelaznym Ludziom i poparli Aegona Zdobywcę. W czasie Tańca Smoków Freyowie byli stronnikami Czarnych. Nie wiemy, kogo wsparli w czasie I Rebelii Blackfyre, lord Frey był jednym z lordów próbujących wzniecić II Rebelię. W czasie Rebelii Roberta Baratheona Freyowie z Bliźniaków poparli Jelenia, ale dołączyli do niego dopiero po Bitwie Nad Tridentem. Nie ma jednak wzmianek, czy w którymkolwiek z tych konfliktów Bliźniaki były oblężone.

W czasie, w którym toczy się akcja opowieści, zamkiem włada lord Walder Frey, mający już 90 lat (na początku). Pod Bliźniaki podchodzi Armia Północy lorda Robba Starka. Układ zawarty przez lorda Robba z lordem Walderem pozwala na zaskoczenie wojsk Lannisterów i uzyskanie przez siły Północy przewagi w wojnie. Potem jednak zostaje ona zaprzepaszczona. W Bliźniakach odbywa się też wesele lorda Edmure’a Tully’ego z córką lorda Waldera, Roslin, które potem zyskało sobie miano Krwawych Godów, gdyż zginął na nim Król Północy.

autor: Bzhydack

Artykuł Bliźniaki pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.