Zawsze ma też przy sobie bukłak z morską wodą, używaną przy rytuale błogosławieństwa. We włosy i brodę wplata wodorosty. Cechuje go żarliwa religijność, przywiązanie do prastarych tradycji Żelaznych Wysp i ponure usposobienie.
Często powtarza: Bezbożnik nie może zasiadać na Tronie z Morskiego Kamienia(1).

Przedakcja

Według standardów żelaznych ludzi Aeron jako chłopiec był słaby i niewiele wart (a przynajmniej on sam tak się oceniał po latach). Jego idolem był starszy brat Balon, waleczny i nieustraszony, który jednak nie okazywał Aeronowi nic poza wzgardą. Z kolei Euron okazywał najmłodszemu Greyjoyowi życzliwość, jednak zaszło między nimi coś, co sprawiło, że Aeron znienawidził tego brata i zaczął się go obawiać.

Jeszcze jako chłopiec Aeron przyczynił się do śmierci swojego brata Urriego (Urrigona), mającego wówczas czternaście lat. Aeron odciął mu połowę dłoni podczas tańca palców (tradycyjnej, ryzykownej gry uprawianej na Żelaznych Wyspach). Urri zmarł wskutek niewłaściwej opieki medycznej, ale Aeron obwiniał się o tę śmierć.

Po śmierci Urriego najmłodszy z synów Quellona Greyjoya stopniowo zmienił się w hulakę. Śpiewał, tańczył, szydził, grał na dudach i żonglował, dużo pił. Na każdej uczcie demonstrował swój talent – nikt nie potrafił sikać dalej i dłużej niż on. Pewnego razu wygrał zakład, że ugasi w ten sposób ognisko domowe, a na pamiątkę nazwał swój nowy statek „Złocisty Sztorm”. Jak widać, za młodu Aeron miał swoiste poczucie humoru. Jednak lord Balon Greyjoy go nie podzielał i stanowczo sprzeciwił się umieszczania na statku tarana o kształcie nawiązującym do nazwy.

Podczas pierwszego buntu Balona „Złocisty Sztorm” został zatopiony nieopodal Pięknej Wyspy. Aeron przeżył katastrofę okrętu. Morze wyrzuciło go na brzeg, gdzie jacyś rybacy wzięli Greyjoya do niewoli i wydali Lannisterom. Aeron był więziony w Casterly Rock do końca rebelii.

Otarcie się o śmierć bardzo zmieniło Aerona. Po powrocie na Wyspy postanowił zerwać z dawnym życiem i zwrócił się ku religii. Został kapłanem Utopionego Boga i ascetą, a jego główną troską było zachowanie prastarych obyczajów na wyspach. Przeprowadzał też ceremonie inicjacji nowych kapłanów (utopionych), polegające na utopieniu i prymitywnej resuscytacji adepta. Szczycił się tym, że jeszcze żaden z inicjowanych nie umarł, co zdaniem Aerona dowodziło szczególnej łaski Utopionego Boga.

Starcie królów

Balon wysłał Aerona na wybrzeże, by odprowadził Theona na Pyke. Aeron odnosił się do krewniaka podejrzliwie, chciał wiedzieć, czy Theon nie stał się Starkiem i nie przyjął wiary w bogów Północy. Później Mokra Czupryna wziął udział w wojnie. Na rozkaz Balona towarzyszył bratankowi na Kamiennym Brzegu, by mu doradzać. Ludzie Theona darzyli Aerona większym szacunkiem, niż swego nominalnego dowódcę. Podczas wyprawy Aeron pełnił też obowiązki kapłańskie. Złożył w ofierze pojmanego przez Żelaznych Benfreda Tallharta, który bluźnił przeciw Utopionemu Bogu. Gdy Theon postanowił zdobyć Winterfell, pozostawił stryjowi łupienie Kamiennego Brzegu.

Uczta dla wron

Aeron przebywał na Wielkiej Wyk, gdzie dokonywał ceremonii inicjacji utopionych, gdy dotarła do niego wiadomość o śmierci Balona. Pojechał do Twardych Wzgórz, siedziby lorda Gorolda Goodbrothera. Tam dowiedział się, że Euron powrócił i zasiada na Tronie z Morskiego Kamienia. Mokra Czupryna uważał, że korona powinna przypaść Victarionowi, dowódcy Żelaznej Floty, młodszemu, ale pobożniejszemu od Wroniego Oka. Kapłan postanowił zwołać królewski wiec na Starej Wyk, w nadziei, że obwoła królem Victariona. Sprawy nie potoczyły się po jego myśli. Wiec się odbył, ale Żelaźni wybrali na króla Eurona Wronie Oko. Aeron musiał ukoronował starszego z braci, ale zaraz po tym zaczął się zastanawiać, w jaki sposób go obalić, i namawiał dowódcę Żelaznej Floty do buntu. Dzień po wiecu znikł, ale przedtem powiedział Victarionowi, że zamierza podburzyć prostych ludzi przeciwko nowemu królowi.

Taniec ze smokami

Aeron nie pojawił się w tym tomie. Utopieni twierdzili, że się ukrył i zamierza zesłać gniew Utopionego Boga na Eurona i jego sługi. Wronie Oko rozkazał schwytać Aerona, lecz mimo zastosowania represji wobec utopionych, nie udało się znaleźć Mokrej Czupryny.

Domysły
W tekście istnieją wskazówki, że powodem nienawiści Aerona do Eurona jest molestowanie seksualne w dzieciństwie. Aeron ma koszmary, związane z osobą Wroniego Oka, w których powtarza się motyw otwieranych drzwi i zgrzyt zawiasów, co może wskazywać na niepożądane nocne wizyty. Mówi też o relacji z Euronem z wyraźnym wstrętem: Lepsza wzgarda Balona Odważnego niż miłość Eurona Wroniego Oka(2).

Przypisy:
(1) G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Cienie śmierci, rozdz. Prorok I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2006, wydanie I, str. 42.
(2) G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Cienie śmierci, rozdz. Prorok I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2006, wydanie I, str. 36.

Autor: Rudbekia

Artykuł Aeron Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Arya Wszędobylska
Arya o Końskim Pysku lub Końska Gęba
Arry
Kostropaty Łeb
Łasica
Nan/ Nymeria
Gołąbek
Sola
Cat znad Kanałów
Ślepa Beth

Młodsza z córek Neda i Cat. Jako jedyna z dzieci Catelyn odziedziczyła urodę po Starkach – ma brązowe, matowe włosy oraz pociągłą i poważną twarz. W odróżnieniu od swojej starszej siostry, Sansy, Arya nie przepada za wyszywaniem i haftowaniem, nie dba o stroje i nie oddaje się typowo dziewczęcym rozrywkom. Pod wpływem emocji lub w zamyśleniu przygryza wargę.

Arya sama przyznaje, że nieźle radzi sobie z rachunkami i prowadzeniem domu. Bardzo dobrze jeździ konno, interesuje ją broń. Jest leworęczna.

Z rodzeństwa najlepiej dogaduje się z przyrodnim bratem, Jonem Snow.

W momencie rozpoczęcia Gry o tron ma dziewięć lat.

Arya to jedyna bohaterka mająca swój rozdział (POV) w każdym z dotychczas wydanych tomów serii.

Przedakcja

Arya chętnie spędza czas ze służbą i nisko urodzonymi mieszkańcami Winterfell, lubi słuchać opowieści giermków i częściej niż z własną siostrą bawi się z dziećmi służby.

Jest odważna. Pewnego dnia Robb zabrał ją, Sansę i małego Brana do krypt, by pokazać im miejsca zarezerwowane na ich własne groby. Zza nagrobków wysunął się obsypany mąką Jon Snow, który straszył dzieci. Sansa z wrzaskiem uciekła, ale Arya wymierzyła „duchowi” cios, a potem skarciła braci za straszenie Brana.

Gra o tron

Arya otrzymuje jedno ze szczeniąt wilkora, znalezionych przez Robba i Jona. Nadaje mu imię na cześć wojowniczej królowej Nymerii.

Podczas uczty wydanej na cześć Roberta Baratheona i jego dworu Arya towarzyszy młodszemu księciu, Tommenowi. Wraz z księżniczką Myrcellą, Sansą i innymi dziewczętami z Winterfell spędza poranek na ćwiczeniu umiejętności wyszywania, ale znudzona ucieka, by w towarzystwie Jona Snow obserwować rycerzy trenujących na dziedzińcu Winterfell.

Dziewczynka jest nieustającym źródłem trosk dla opiekującej się nią septy Mordane. Przy pakowaniu ubrań na wyjazd do Królewskiej Przystani wrzuca odzież do skrzyni bardzo niedbale i septa nakazuje jej powtórnie się spakować, tym razem układając porządnie ubrania. Aryę odwiedza Jon Snow i wręcza jej podarunek – prawdziwy miecz o imieniu Igła, wykuty w kuźni zamkowej i specjalnie dostosowany do jej ręki. Brat udziela jej pierwszej nauki posługiwania się bronią, mówiąc, że należy ukłuć przeciwnika ostrym końcem.

W drodze do Królewskiej Przystani Arya spędza czas w towarzystwie nisko urodzonych. Dziewczynka chętnie zaprzyjaźnia się z giermkami i służącymi, a jej najlepszym przyjacielem staje się Mycah, syn rzeźnika. W odróżnieniu od swojej lubiącej piękne stroje siostry, Arya potrafi chodzić przez kilka dni pod rząd w tym samym ubłoconym ubraniu. Pewnego dnia Cersei zaprasza Aryę i jej siostrę do wspólnej podróży królewskim domem na kołach, ale Arya postanawia zlekceważyć zaproszenie i spędza ten dzień z Mycahem. Na jej prośbę chłopak trenuje z nią walkę na kije. Podczas ćwiczeń natykają się na nich Joffrey i Sansa. Książę zarzuca Mycahowi, że chce zostać rycerzem i rani chłopaka, a Arya staje w obronie przyjaciela i rozbija księciu kij na głowie. Wściekły Joffrey rzuca się na dziewczynkę z mieczem, ale zostaje powstrzymany przez Nymerię. Arya wrzuca do rzeki broń księcia i wraz z wilkorem ucieka. Przez trzy doby nikt nie może ich odszukać, czwartego dnia Jory przyprowadza do obozu Aryę. Dziewczynka zostaje przejęta przez Lannisterów, doprowadzona przed oblicze króla i tam składa relację z ostatnich wydarzeń. Joffrey opowiada własną historię, zarzucając Aryi że napadła na niego, a Nymeria próbowała odgryźć mu rękę. Przywołana na świadka Sansa deklaruje, że nic nie pamięta z wydarzeń nad rzeką. Wściekła Arya rzuca się na siostrę z pięściami, zarzucając jej kłamstwo. Ofiarą tego konfliktu są Mycah i Dama, wilkorzyca Sansy.

Przez kolejne tygodnie stosunki między siostrami są dalekie od poprawności, Sansa wini Aryę za śmierć Damy, zaś Arya nie może wybaczyć Sansie, że nie stanęła po jej stronie i nie może odżałować śmierci Mycaha, zamordowanego przez Ogara. W Królewskiej Przystani Ned zabiera młodszą córkę na poważną rozmowę i wyjaśnia jej, że w obecnej sytuacji rodzina musi trzymać się razem. Ojciec zauważa jej miecz i widząc, że dziewczynka nie ma pojęcia o tym, jak się posługiwać bronią, zatrudnia dla niej nauczyciela. Syrio Forel uczy Aryę wodnego tańca z Bravoos. Ten styl walki opiera się na zwinności, zręczności i szybkości, a Syrio oprócz trenowania ciosów zadaje swojej podopiecznej także ćwiczenia gimnastyczne oraz uczy ją funkcjonowania opartego na zmysłach słuchu, węchu czy dotyku. Aryi bardzo się te lekcje podobają, przedkłada je nad obserwowanie zmagań rycerzy, biorących udział w turnieju rycerskim. Jednym z zadań zlecanych jej przez Syria jest łapanie kotów. Pewnego dnia Arya zapędza się za jednouchym starym kocurem w nieznane jej rejony zamku. W piwnicach znajduje smocze czaszki i podsłuchuje rozmowę dwóch mężczyzn (z opisów sądząc Illyria Mopatisa i przebranego Varysa), dyskutujących o namiestniku i jego poszukiwaniach królewskich bękartów oraz o możliwości uśmiercenia królewskiego namiestnika. Dziewczynka po wydostaniu się z podziemi opowiada Nedowi o podsłuchanej rozmowie, ale ojciec lekceważy te doniesienia, sądząc, że Arya spotkała aktorów ćwiczących swe role. Rozmowę przerywa im przybycie czarnego brata Yorena.

Po ataku Jaimego Lannistera na ludzi Neda Arya przez kilka dni trwa w zaciętym milczeniu. Kilkanaście dni później Arya kłóci się z Sansą przy śniadaniu, wyśmiewa marzenia siostry o byciu królową i rzuca w nią owocem, niszcząc suknię starszej dziewczynki. Po paru godzinach przeprasza Sansę. Propozycję powrotu do Winterfell przyjmuje ze szczerą radością, prosi tylko ojca, by Syrio mógł pojechać razem z nimi. W dzień wyjazdu z Królewskiej Przystani Arya ćwiczy po raz kolejny ze swoim nauczycielem. Forel oprócz przekazywania zasad szermierki wpaja dziewczynie zasady, według których powinien postępować wodny tancerz. Lekcję przerywa wtargnięcie kilku lannisterskich żołnierzy, dowodzonych przez ser Meryna Tranta. Syrio każe Aryi uciekać, a sam staje do walki. Dziewczynka przekonuje się, że to, co Forel pokazywał jej podczas zajęć to były tylko ćwiczenia, a w prawdziwej walce jest nieporównywalnie szybszy. Arya ucieka z sali, gdy bezbronny Syrio staje naprzeciw uzbrojonego i zakutego w zbroję ser Meryna. Od tego momentu uchodzi za zaginioną.

Dziewczynka omija Wieżę Namiestnika i okrężną drogą udaje się do stajni, gdzie znajduje rozbitą skrzynię ze swoimi ubraniami. Zabiera trochę ciepłej odzieży oraz Igłę. Zabija chłopaka stajennego, który próbuje ją zatrzymać, a następnie decyduje się na pieszą ucieczkę. Kolejne dni Arya spędza na ulicy w dzielnicy biedoty. Sprawdza, czy uda się jej wydostać przez którąś z bram miasta, ale są one bardzo pilnie strzeżone. Nocuje w bramach, na dachach domów lub w stajniach i już pierwszej nocy ktoś kradnie jej zapasowe ubranie. Dziewczynka głoduje, próbuje polować na gołębie i wymieniać je na żywność, coraz częściej odczuwa pokusę kradzieży żywności. Na ulicach słucha plotek, które pod wieloma względami są sprzeczne, ale zgodnie donoszą że król Robert nie żyje. Powtarza się w nich również nazwisko królewskiego namiestnika. Zgodnie z zaleceniami Syria stara się zwracać baczną uwagę na otoczenie i zauważa obcych żołnierzy w barwach Starków, pilnujących statku, którym miała wraz z rodziną odpłynąć na północ. Arya powraca do Zapchlonego Tyłka i wraz z tłumem udaje się na plac przed Septem Baelora. Tam jest świadkiem, jak Eddard Stark przyznaje się do zdrady, a Joffrey rozkazuje ściąć mu głowę. Arya rzuca się ojcu na ratunek, ale nie może przebić się przez tłum. Samego momentu egzekucji dziewczynka nie widzi, gdyż Yoren z Nocnej Straży wyciąga ją z tłumu. Czarny brat zabiera ze sobą i ścina jej włosy.

Artykuł Arya Stark pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Po klęsce rebelii Balona, śmierci jego starszych synów i odesłaniu Theona w roli zakładnika do Winterfell, lordowi Greyjoyowi pozostała tylko Asha. Zaczął ją szykować na swą następczynię. Polegał na niej, pozostawiał jej też dużo swobody w kwestii wyboru sposobu życia.

Jako nastolatka Asha była pryszczata i niezbyt atrakcyjna, a przynajmniej tak zapamiętał ją Theon. Jej pierwszą miłością był Tristifer Botley, jeden z wychowanków jej ojca. Nigdy nie przestał jej kochać, ale ona go odrzuciła. Pragnęła nie małżeństwa i macierzyństwa, ale – przygód. Z czasem Asha wyładniała. Jej pierwszym kochankiem był marynarz z Lys. Miała wtedy szesnaście lat. Później związała się z Qarlem Panienką.

Starcie królów

Theon spotkał Ashę, kiedy oglądał swój statek, jednak nie poznał siostry. Kobieta przedstawiła mu się jako Esgred, żona cieśli okrętowego Sigrina, i zachowywała się względem niego uwodzicielsko, wszystko po to, by poznać jego plany i charakter. „Esgred” podsunęła Theonowi pomysł, by nadać statkowi nazwę Morska Dziwka, doradzała też bratu przy wyborze załogi. Na Pyke mistyfikacja wyszła na jaw. Na wyprawionej przez Balona uczcie Asha zajęła honorowe miejsce i drwiła z młodszego brata.

Zgodnie z planem Balona, Asha otrzymała trzydzieści statków. Z powierzonymi jej siłami zdobyła Deepwood Motte i uczyniła z zamku swoją kwaterę główną. Gdy Theon zdobył Winterfell, liczył na to, że Asha przyprowadzi posiłki. Przybyła do Winterfell, ale uznała plan brata za szaleństwo i przez wzgląd na imię matki namawiała go, by wyjechał wraz z nią. Gdy Theon odmówił, wróciła do Deepwood Motte, pozostawiając mu tylko 10 swoich ludzi.

Uczta dla wron

Po śmierci Balona Asha wróciła na Żelazne Wyspy z zamiarem przejęcia władzy, jednak Euron ją uprzedził. Kobieta popłynęła na Harlaw, do wuja. Od niego dowiedziała się, że Aeron zwołał królewski wiec na Starej Wyk. Mimo że wuj stanowczo odradzał jej ubieganie się o koronę, postanowiła popłynąć na wiec. Odrzuciła też zaloty Tristifera Botleya, który po raz kolejny proponował jej małżeństwo.

Asha udała się na Starą Wyk. Jeszcze przed wiecem starła się z Euronem, którego podejrzewała o zabójstwo Balona. Zaoferowała poparcie Victarionowi, pod warunkiem, że ten mianuje ją swoim namiestnikiem, jednak kapitan Żelaznej Floty odmówił. Asha wystąpiła na wiecu z propozycją wykrojenia królestwa z części ziem Północy i zawarcia pokoju z jej lordami. Zyskała wielu zwolenników, jednak ostatecznie żelaźni ludzie wybrali Eurona. Asha i jej ludzie uciekli podczas koronacji.

Taniec ze smokami

Po wiecu Asha popłynęła na Harlaw. Na miejscu dowiedziała się, że Euron wydał ją za jednego z byłych pretendentów do Tronu z Morskiego Kamienia, Erika Ironmakera, osiemdziesięcioletniego starca. Aby Wronie Oko jej nie odnalazł i nie zmusił do posłuszeństwa, uciekła ze swymi zwolennikami do Deepwood Motte. Tam zastanawiała się, co robić dalej. Gdy do zamku zbliżały się oddziały Stannisa Baratheona, dała swym ludziom wybór – kapitulacja lub walka. Żelaźni pod dowództwem Ashy spróbowali przebić się do okrętów, jednak przegrali.

Asha została pojmana i oddana pod straż Alysane Mormont. Na rozkaz króla kobietę traktowano dobrze, ale większość ludzi odnosiła się do niej nieprzychylnie. Mieszkańcy Północy widzieli w niej przede wszystkim przedstawicielkę wrogiego ludu i siostrę Theona Sprzedawczyka, zaś wyznawcy R’hllora uważali ją za czcicielkę demona. Wyjątkiem był Justin Massey, który zaczął się do niej zalecać.

Gdy cały zastęp Stannisa ugrzązł w śniegu trzy dni drogi od Winterfell, z kurczącymi się zapasami, Asha była świadkiem spalenia czterech ludzi, których przyłapano na kanibalizmie. Czciciele R’hllora uważali, że to córkę Balona należy spalić, by wybłagać poprawę pogody. Do obozu króla dotarł bankier Tycho Nestoris z eskortą złożoną z dawnych ludzi Ashy. Przywiózł również Theona i Jeyne Poole, znalezionych przez Morsa Umbera. Tym razem to Asha nie poznała brata. Co więcej, patrzyła na niego z odrazą.

Wichry zimy

Asha wysłuchała opowieści Theona o tym, co się z nim działo. Zaproponowała Stannisowi okup za życie brata, jednak król stanowczo oznajmił, że ze względu na ludzi Północy nie okaże łaski i odda Sprzedawczyka płomieniom. Asha poprosiła, by Stannis wykonał wyrok zgodnie ze zwyczajem Północy, czyli własnoręcznie ściął Theonowi głowę pod czardrzewem.

Domysły

Spekulacje fanów dotyczą intencji Ashy. Najprawdopodobniej po prostu chciała oszczędzić bratu bólu i wyprosić mu szybką śmierć, możliwe jednak, że ma jakiś plan uwolnienia Theona.

autor: Rudbekia

Artykuł Asha Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Według wspomnień Aerona Balon już w dzieciństwie był bardzo odważny i zapowiadał się na świetnego wojownika. Jako trzynastolatek nauczył się wiosłować i był mistrzem w tańcu palców. Jako piętnastolatek popłynął z Dagmerem Rozciętą Gębą na Stopnie i przez całe lato zajmował się łupiestwem. Zabił wtedy pierwszego wroga i zdobył dwie morskie żony. Jako siedemnastolatek został kapitanem własnego statku. Często wypływał na wyprawy z ojcem, Euronem i Victarionem. Gdy lord Quellon zginął na morzu, Balon objął władzę na Pyke. Zaczął od ukarania maestera, który przyczynił się do śmierci jego młodszego brata Urrigona.

Balon ożenił się z Alannys Harlaw. Urodziła mu czworo dzieci: Rodrika, Marona, Ashę i Theona. Lord Greyjoy myślał w tym czasie przede wszystkim o odzyskaniu niezależności Żelaznych Wysp i przywróceniu im ich dawnej potęgi. Podczas rebelii Roberta zachował neutralność. Niedługo później sam się zbuntował i ogłosił się królem Żelaznych Wysp. Liczył na to, że Robert Baratheon nie zdoła zebrać wystarczających sił. Żelaźni ludzie początkowo odnosili sukcesy (Victarion zniszczył flotę Lannisterów), ale szczęście szybko się od nich odwróciło. Stannis Baratheon pokonał ich na morzu, a wojska pod dowództwem króla Roberta i Eddarda Starka dokonały inwazji na wyspy. Starsi synowie Balona polegli w boju – Rodrik w Seagardzie, Maron na Pyke. Balon skapitulował i złożył hołd królowi Robertowi. Theon został zakładnikiem Eddarda Starka.

W następnych latach lord Greyjoy snuł plany zemsty, ale niewiele mógł zrobić. Stał się zgorzkniały. Zmagał się nie tylko ze skutkami klęski militarnej, ale też z kłopotami rodzinnymi. Lady Alannys nie potrafiła się pogodzić ze stratą synów i obwiniała o nią męża. W końcu ciężko zachorowała i przeniosła się do brata na Harlaw. Euron uwiódł ukochaną morską żonę Victariona, więc Balon skazał go na wygnanie, by nie dopuścić do rozlewu krwi między braćmi. Jedyną pociechą lorda Greyjoya była córka Asha, która wyrosła na odważną wojowniczkę i nigdy nie zawiodła swego ojca.

Starcie królów

Na kontynencie trwała walka między pretendentami do Żelaznego Tronu oraz między królem Północy a Lannisterami. Balon postanowił, że wykorzysta sytuację, i zaczął przygotowania do wojny. Gdy Theon został zwolniony przez Robba Starka i przypłynął na Pyke z propozycją sojuszu przeciwko Lannisterom, lord Greyjoy chłodno przyjął syna i stanowczo odrzucił projekt. Postanowił już, że koronuje się na króla Żelaznych Wysp i Północy, oraz opracował plan ataku. Victarion miał zdobyć Fosę Cailin, zaś Asha – Deepwood Motte. Theon miał się zająć pustoszeniem Kamiennego Brzegu, ale zamiast tego zdobył Winterfell i przez pewien czas panował na zamku.

Nawałnica mieczy

Balon zaproponował Lannisterom sojusz. W zamian domagał się, by uznali go królem i pozostawili mu ziemie na północ od Przesmyku. Lord Tywin uznał, że Balon zbyt wiele żąda, a za mało oferuje.

Panowanie Balona nad Żelaznymi Wyspami i Północą trwało krótko. Król zginął podczas sztormu. Zgodnie z oficjalną wersją wydarzeń spadł z mostu, ale niektórzy podejrzewają, że to sprawka Eurona Wronie Oko, który dzień później wrócił z wygnania i objął władzę na wyspach.

autor: Rudbekia
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Balon Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Lord Ryswell pragnął wydać córkę za któregoś ze Starków i z tego powodu życzliwie przyjmował wizyty dziedzica Winterfell. Brandon Stark miał krótki romans z Barbrey, ale zgodnie z wolą swego ojca zaręczył się z Catelyn Tully.

Barbrey uznała, że to maester z Winterfell zaszczepił Starkom „południowe ambicje” i znienawidziła maesterów. Lord Ryswell miał jeszcze nadzieję, że wyda córkę za Eddarda Starka, ale to też się nie udało. Barbrey wyszła w końcu za lorda Wiliama Dustina. Pół roku później Eddard Stark zwołał chorągwie, by wesprzeć swego przyjaciela Roberta Baratheona. Lord Dustin miał krewnych, którzy mogliby go zastąpić, ale uparł się, że osobiście poprowadzi oddziały z Barrowton. Zginął pod Wieżą Radości i został pogrzebany w Dorne. Barbrey, która chciała przynajmniej pochować męża, nie mogła przeboleć, że Eddard nie przywiózł jego kości. Właśnie wtedy do cna znienawidziła Starków.

Lady Dustin nie wyszła powtórnie za mąż. Zarządzała majątkiem odziedziczonym po mężu. Przez trzy lata zajmowała się siostrzeńcem, Domerikiem Boltonem, który służył na jej dworze jako paź.

Taniec ze smokami

Barbrey Dustin opowiedziała się po stronie Boltonów. Miała wpływ na Ryswellów i Dustinów, zwołała też pospolite ruszenie z Barrowton, co czyniło z niej wartościową sojuszniczkę. Kiedy Roose przywiózł na Północ „Aryę Stark”, narzeczoną Ramsaya, Barbrey uparła się, że aż do dnia ślubu będzie sprawować opiekę nad dziewczyną.

Podczas wesela lady Dustin siedziała obok Theona Greyjoya. Opowiedziała mu o swojej nienawiści do maesterów i o tym, co sądzi o niektórych lordach z Północy. Przewidywała, że Roose zwycięży w nadchodzącej bitwie. Gdy lord Bolton otrzymał wiadomość, że Stannis wymaszerował z Deepwood Motte, zaprosił lordów na naradę do samotni. Lady Dustin podążyła za nimi.

Jakiś czas później Barbrey zapragnęła odwiedzić krypty Winterfell i zażądała, by Theon ją tam zaprowadził. Powiedziała mu, że ludzie z Północy słyszą płacz żony Ramsaya, co wzbudza w nich niechęć do Boltonów. Opowiedziała też o przyczynach swojej urazy do Starków. Dodała, że jeśli kości lorda Eddarda wrócą na Północ, ona zamierza je przechwycić i rzucić psom.

Gdy w zamku doszło do tajemniczych morderstw i podejrzewano o nie Theona, Barbrey zwróciła uwagę, że jest on zbyt słaby, by mógł ich dokonać. Przypomniała też Freyom, że większość północnych rodów ich nienawidzi i każdy mógłby wystąpić przeciwko nim.

autor: Rudbekia

Artykuł Barbrey Dustin pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Wraz ze swym rodzeństwem był na pamiętnym turnieju rycerskim w Harrenhall. Jego siostrę, Lyannę, wzruszyła pieśń śpiewana przez Rhaegara Targaryena, a gdy Benjen zaczął się z niej wyśmiewać, dziewczyna wylała mu wino na głowę. Podczas rebelii Roberta pozostał w Winterfell. Po powrocie Neda do domu wstąpił do Nocnej Straży.

Gra o tron

Benjen Stark przybywa do Winterfell na wezwanie swego brata, by móc wziąć udział w uroczystościach związanych z wizytą króla Roberta Baratheona. Podczas uczty wyprawianej na cześć królewskich gości Benjen rozmawia z Jonem Snow. Jego bratanek wyznaje mu, że pragnie wstąpić do Nocnej Straży. Benjen próbuje odwieść krewniaka od tej decyzji. Wskazuje, że jako bardzo młody chłopak Jon nie ma świadomości wyrzeczeń, jakie wiążą się z przywdzianiem czerni, ale młodzieniec nie chce zmienić swego postanowienia.

Po zakończeniu wizyty w Winterfell Benjen wraz ze swymi ludźmi, Jonem oraz Tyrionem Lannisterem z obstawą wyruszają na Mur. Gdy docierają na miejsce, Stark poświęca swemu bratankowi o wiele mniej czasu, nie jest też tak serdeczny jak w Winterfell.

Wkrótce po przybyciu na Mur Benjen wyrusza wraz z sześcioma ludźmi na wyprawę do nawiedzanego lasu, by zbadać te tereny oraz odszukać zwiadowców, którzy nie wrócili z poprzedniej wyprawy. Odtąd słuch po nim ginie.

Bracia z Nocnej Straży na czele z Jonem Snow nadal mają nadzieję na szczęśliwy powrót Benjena, ale im więcej czasu upływa od jego zaginięcia, tym bardziej wiara ta słabnie. Jednym z celów, jakie zamierza osiągnąć Jeor Mormont organizujący wielką wyprawę za Mur, jest odnalezienie Starka i jego ludzi.

Teorie fanów

Niektórzy czytelnicy uważają, że Benjen Stark jest Zimnorękim, tajemniczym osobnikiem, który pomaga Samowi Tarly’emu oraz Branowi Starkowi.

Fani zastanawiają się także, czemu młody Benjen wstąpił do Nocnej Straży. Być może następne tomy sagi przyniosą odpowiedź na to pytanie.

Cytaty

„To nie jest Winterfell. Na Murze dostajesz tylko tyle, na ile zasłużyłeś”
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 174)

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Benjen Stark pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Młody rycerz o złocistorudych włosach. Jeyne Poole, przyjaciółka Sansy Stark, uważała że jest bardzo przystojny i była gotowa natychmiast wyjść za niego za mąż.
Edric Dayne wspomina, że lord Beric był obiecany jego ciotce.
W chwili rozpoczęcia „Gry o tron” ma 23 lata.

Gra o tron
Beric przybywa do Królewskiej Przystani, by wziąć udział w turnieju namiestnika i wygrać te zawody, jednak, mimo buńczucznych zapowiedzi, po kilku zwycięskich pojedynkach przegrywa walkę z Thorosem z Myr, kapłanem R’hllora.

Gdy do stolicy przybywają wieśniacy, by poskarżyć się na działania Góry, Która Jeździ, Eddard Stark wysyła ludzi pod dowództwem Dondarriona, by wymierzyli królewską sprawiedliwość Gregorowi Clegane.

Starcie królów

O Dondarrionie zaczyna być głośno wśród prostaczków. Po śmierci króla Roberta lord Beric toczy partyzancką wojnę z Gregorem Cleganem. Jednocześnie stara się choć w minimalnym stopniu ulżyć doli wieśniaków, między innymi poprzez udzielanie im materialnego wsparcia. Beric zostaje pokonany przez Górę, jednak pogłoski krążące wśród ludzi mówią, że Lord Błyskawica jest nieśmiertelny i nie można go zabić.

Nawałnica mieczy

Beric Dondarrion dowodzi grupą zwącą się Bractwem bez Chorągwi. Jego ludzie biorą do niewoli Aryę Stark. Dziewczynka przyznaje się do swego prawdziwego nazwiska, ale Lord Błyskawica, mimo znajomości z Eddardem Starkiem, nie chce zwrócić dziewczynce wolności. Banici zamierzają dostarczyć Aryę do matki w zamian za sowity okup. Kolejnym jeńcem, który wpada w ręce Bractwa, jest Sandor Clegane. Beric skazuje go na próbę walki i wyznacza siebie na przeciwnika. Miecz Dondarriona łamie się podczas pojedynku. Beric zostaje śmiertelnie ugodzony przez Ogara, jednak żarliwe modlitwy Thorosa z Myr przywracają go do życia… po raz szósty. Banici wypuszczają Clegane’a, lecz zabierają całe jego złoto.

Dondarrion nadal ubiera się w szaty ozdobione herbem jego rodu. Jego tarcza, napierśnik oraz płaszcz mają znak błyskawicy, ale strój Berica jest sfatygowany, napierśnik powgniatany, a płaszcz postrzępiony i wyblakły. Mężczyzna jest wymizerowany, przez skórę jego twarzy przebija zarys czaszki. Uważny obserwator jest w stanie dostrzec pamiątki po poprzednich śmiertelnych obrażeniach doznanych od przeciwników: szramę na szyi po powieszeniu, wgniecenie na skroni, ranę w miejscu jednego oka. Ożywiony Lord Błyskawica nic nie je, od czasu do czasu wypija kielich wina. Arya zauważa, że nie potrzebuje on także snu.

Beric i jego ludzie kontynuują swoją wędrówkę. W jednej z wiosek pokonują oddział Dzielnych Kompanionów. Lord Błyskawica bierze czynny udział w walce, nakazuje też puścić wolno dwóch Kompanionów, by mogli zanieść do Harrenhall wiadomość o porażce.

Beric w rozmowie z Aryą przyznaje, że Thoros nie pierwszy raz przywołał go z zaświatów. Zauważa też, iż ceną za ponowne życie jest stopniowe zatracanie swej poprzedniej tożsamości: Dondarrion nie jest sobie w stanie przypomnieć koloru włosów dawnej ukochanej; nie pamięta, kto pasował go na rycerza; nie umiałby też znaleźć drogi do swej rodzinnej posiadłości.

Okazuje się, że Ogar śledzi banitów, aby odzyskać swój majątek. Beric stanowczo odmawia zwrotu złota. Tłumaczy, że przeznaczył je na pomoc materialną dla ubogiej ludności Dorzecza dotkniętej wojennymi represjami.

Po Krwawych Godach banici znajdują na brzegu rzeki zwłoki Catelyn Stark. Ze względu na czas, jaki upłynął od śmierci kobiety, Thoros z Myr odmawia podjęcia prób wskrzeszenia zmarłej. Wówczas Beric Dondarrrion przekazuje jej dar R’hllora. Tym samym ostatecznie opuszcza świat żywych.

Uczta dla wron

Po śmierci Berica rolę przywódcy przejmuje lady Stoneheart, a Bractwo podupada moralnie.

Cytaty

Miałem kiedyś zamek na Pograniczu. Była też kobieta, którą poprzysiągłem poślubić. Dzisiaj już nie potrafiłbym znaleźć drogi do tego zamku, ani powiedzieć ci, jakiego koloru miała włosy.

(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, t 1 Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 542)

Inni bohaterowie o Bericu

Lord Beric też jest bohaterem. Zawsze dzielny i rycerski.
(Jeyne Poole
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 455)

Lorch załatwił go pod Rwącym Wodospadem, a Góra utłukł go już dwa razy. Stawiam srebrnego jelenia, że tym razem też nie umarł na dobre.
(anonimowy zbrojny w Harrenhall
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 419)

Lord Beric nie lubi, jak skazuje się ludzi na śmierć z pragnienia.
(Cytryn Cytrynowy Płaszcz
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, t 1 Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 404)

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Beric Dondarrion pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Niewiele wiadomo o dzieciństwie Plamy. Być może pochodzi on z Essos. Spotkał go bowiem w Volantis podczas swojej podróży lord Końca Burzy Steffon Baratheon.

Znaleźliśmy nadzwyczajnego błazna – pisał Steffon do Cressena (…) – To jeszcze chłopiec, ale jest zwinny jak małpka i bystry jak tuzin dworaków. Umie żonglować, opowiadać zagadki, zna sztuczki magiczne i potrafi ładnie śpiewać w czterech językach. Wykupiliśmy go z niewoli i mamy nadzieję przywieźć ze sobą. Robert będzie nim zachwycony, a błazen może z czasem nauczy śmiechu nawet Stannisa.[v]

Około 278AL, gdy lord Steffon wracał z zamorskiej podróży, jego statek przy rozszalałym sztormie zatonął w Zatoce Rozbitków tuż przy Końcu Burzy. Fale wyrzuciły nagiego chłopca na brzeg na trzeci dzień po katastrofie. Po traumie dwóch dni w morzu miał trudności początkowo z mówieniem.

Być może kiedyś potrafił jednym ciętym żartem wywołać huragany śmiechu, lecz morze odebrało mu tę umiejętność, wraz z większością rozumu i wszystkimi wspomnieniami.[vi]

Pod opieką maestera Cressena dochodził błazen stopniowo do zdrowia. Czy niemożliwym jest, aby wróciła mu jednak pełnia sił? Czy błazen Plama symuluje swój stan?

Mądry ptak, mądry człowiek, bardzo mądry błazen – odezwał się Plama przy akompaniamencie dzwonków. – Oj, bardzo, bardzo mądry błazen.[vii]

Według Melisandre Plama niesie zagrożenie.

Ten stwór jest niebezpieczny. Wielokrotnie widziałam go w płomieniach. Niekiedy otaczają go czaszki, a usta ma czerwone od krwi.[viii]

Artykuł Błazen Plama pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

• prawdopodobnie w małej radzie jako starszy nad szeptaczami w czasie panowania Daerona II.
• królewski namiestnik w latach 209-221AC w czasie rządów króla Aerysa I.
• prawdopodobnie królewski namiestnik w latach 221-233AC w czasie rządów króla Maekara I.
• lord dowódca Nocnej Straży w latach 239-252AC.

Historia dzieciństwa Bryndena Riversa pozostaje nieznana. Być może mały Brynden wychowywał się w Dorzeczu, w starożytnej siedzibie rodu Blackwoodów – Raventree Hall. Znanym faktem z życia Bryndena jest to, że po uznaniu przez ojca miał (być może w czasie rządów swego przyrodniego brata Daerona II) dzierżyć stanowisko starszego nad szeptaczami w małej radzie. Tajemnicą poliszynela była intymna relacja Bloodravena z przyrodnią siostrą – lady Shierą Seastar[vi] (Gwiazdą Morza[vii]). Piękna Shiera miała mieć wielu kochanków, a darzący ją gorącym uczuciem Bloodraven miał wielokrotnie i bezskutecznie prosić ją o rękę. Postulowanym zarzewiem konfliktu z Bittersteelem (Aegorem Riversem bękarcim starszym bratem obojga kochanków) miało być pożądanie tej samej siostry oraz niesnaski między dwoma skłóconymi od wieków rodami z Dorzecza: Blackwoodami (z którego pochodziła matka Bryndena) i Brackenami (z niego wywodziła się matka Aegora zwanego Bittersteelem).   W trakcie buntu Blackfyrów Bloodraven pozostał lojalny koronie. Dowodził oddziałem łuczników zwanym Zębami Kruka. Zabójcze strzały tych łuczników dosięgły wrogie wojska z odległości 300 jardów (ok. 274 metrów) podczas decydującej bitwy tłumiącej bunt Daemona Blackfyre’a (najstarszego ze znanych dotychczas nieślubnych dzieci szlacheckiego pochodzenia Aegona IV zwanego Niegodnym). Strzały zabiły Daemona oraz jego dwóch bliźniaczych synów – z tego powodu Bloodraven był później zwany zabójcą krewnych. Również w trakcie bitwy na Polu Czerwonej Trawy w 196AC Brynden stoczył pojedynek z Bittersteelem, który popierał Daemona Blackfyre’a i jego roszczenia do Żelaznego Tronu. W wyniku walki Bloodraven stracił lewe oko. Od tego czasu czasami nosił opaskę zasłaniającą bliznę i pusty oczodół, zwykle jednak zaczesywał długie włosy na lewą stronę. Prawą stronę twarzy Bryndena szpeciło znamię koloru wina (prawdopodobnie dużych rozmiarów naczyniak) przez niektórych opisywane jako o kształcie przypominającym kruka, od tego znamienia wzięło się przezwisko Bryndena – Bloodraven. Ponieważ jego skóra była bardzo wrażliwa na promienie słoneczne, Rivers zazwyczaj ubierał się w długie płaszcze, a głowę zakrywał kapturem.

W roku 209AC wielka wiosenna zaraza zbierała swoje krwawe żniwo. Wśród wielu ofiar znalazł się również król Daeron II. W tym trudnym momencie rozpoczął swoje panowanie Aerys I. Jego prawą ręką został Bloodraven. Jedną z pierwszych decyzji nowego namiestnika był rozkaz palenia przy użyciu dzikiego ognia zwłok zmarłych w wyniku szalejącej zarazy.[viii] W stolicy palono zwłoki w Smoczej Jamie na wzgórzu Rhaenys. Około dwuletnia ciężka susza podczas panowania Aerysa I nastawiła niechętnie ludność do króla i jego namiestnika. Narastały niepokoje społeczne. Szeptano między sobą również w owym czasie, że Bloodraven jest czarnoksiężnikiem, że sprowadził na królestwo karę bogów jako zabójca krewnych, że obłożył klątwą króla i że ma ów namiestnik swoich szpiegów wszędzie.   Niektórzy twierdzili, że królewski namiestnik studiował czarną sztukę i potrafi zmienić twarz, przybrać wygląd jednookiego psa, a nawet obrócić się w mgłę. Powiadano, że jego wrogów dopadają stada szarych, wychudłych wilków, a wrony szpiegują dla niego i szepczą mu do ucha tajemnice. Dunk nie wątpił, że większość tych opowieści to zwykłe bajania. Nie sposób też jednak było wątpić, że Bloodraven wszędzie ma donosicieli.[ix]   Popularna była wtenczas (a może i wcześniej, gdy być może Brynden był jeszcze starszym nad szeptaczami w małej radzie) taka zagadka: „Ile oczu ma lord Bloodraven? Tysiąc i jedno”.[x] Pisano również o Bloodravenie pieśni. Jedną z nich zatytułowano „Tysiąc oczu i jedno”.

W opowiadaniu GRRM „Tajemniczy rycerz” ser Duncan Wysoki spotyka pod Białymi Murami królewskiego namiestnika. Czytelnik ma wówczas okazję docenić poczucie humoru oraz zmysł polityczny lorda Bryndena Riversa:   Lord Bloodraven oderwał wzrok od dokumentu. - Ta decyzja [dotycząca egzekucji uzurpatora – przyp.] należy do króla Aerysa… ale Daemon ma czterech młodszych braci, a także siostry. Gdybym był na tyle głupi, by pozbawić go tej ładnej głowy, jego matka pogrąży się w żałobie, jego przyjaciele przeklną mnie jako zabójcę krewnych, a Bittersteel ukoronuje jego brata Haegona. Martwy młody Daemon byłby bohaterem. Żywy stanie się przeszkodą na drodze mojego przyrodniego brata. Trudno mu będzie ukoronować trzeciego króla z rodu Blackfyre’ów, dopóki drugi uporczywie będzie się trzymał życia. Poza tym tak szlachetnie urodzony jeniec stanie się ozdobą naszego dworu oraz żywym świadectwem łaskawości i dobroci Jego Miłości króla Aerysa.[xi]   …i zasadę, którą ma Bloodraven się kierować: „lepiej jest budzić strach, niż mu ulegać[xii]„.   Po śmierci króla Maekara I Brynden zwołał Wielką Radę, aby lordowie królestwa mogli wybrać nowego króla. Za podstęp z egzekucją Aenysa Blackfyre’a (jednego z kandydatów do korony) został Bloodraven wtrącony do lochów Czerwonej Twierdzy, gdy rządy objął Aegon V (syn Maekara I). Brynden Rivers zgodził się przywdziać czerń i został wysłany z lochów na Mur jako jeden z członków honorowej straży Aemona Targaryena (brata Aegona V) – maestera, który postanowił tak jak Bloodraven przywdziać czerń. Około 233AC orszak na pokładzie Złotego Smoka wyruszył ze stolicy do Wschodniej Strażnicy na Murze. Bloodraven złożył przysięgę Nocnej Straży i w 239AC został wybrany na lorda dowódcę przez czarnych braci. Miał zaginąć gdzieś za Murem około 252AC.

Okoliczności, w jakich Brynden miałby znaleźć się na stałe za Murem, wśród dzieci lasu, pozostają dotąd nieznane. Silne przesłanki wskazują bowiem, że tożsamość tajemniczej postaci – którą spotyka Bran i którą nazywa od czasów swoich snów w Winterfell trójoką wroną[xiii] – to wiekowy lord Brynden Rivers. Człowiek zwany ostatnim zielonym jasnowidzem jest najpewniej około 125-letnim Bloodravenem.   W jaskini pod pustym wzgórzem: trójoka wrona, zwany też ostatnim zielonym jasnowidzem, czarodziej i chodzący w snach, ongiś człowiek z Nocnej Straży imieniem Brynden, obecnie raczej drzewo niż człowiek.[xiv]   Przyjrzyjmy się pierwszemu spotkaniu twarzą w twarz małego Brana Starka i lorda Bryndena:   Blady lord obleczony w czarny strój siedział, pogrążony w snach, w splątanym gnieździe korzeni. Splątany tron z czardrewna obejmował jego zwiędłe kończyny jak matka ściskająca dziecko. Był chudy jak szkielet, a szaty miał doszczętnie zbutwiałe. W pierwszej chwili Bran wziął go za jeszcze jednego umarłego, który siedział tu tak długo, że korzenie otoczyły go ze wszystkich stron, przerastając ciało. Skóra trupiego lorda była zupełnie biała, pomijając tylko krwawe znamię, przechodzące z szyi na policzek. Również białe włosy, cienkie i delikatne jak witki wyrastające z korzeni, były tak długie, że opadały na ziemię. Korzenie owijały się wokół jego nóg na podobieństwo drewnianych węży. Jeden z nich przeszywał spodnie i wnikał w wyschnięte udo, by wyjść na zewnątrz przez bark. Z czaszki wyrastało skupisko ciemnoczerwonych liści, a czoło pokrywały szare grzyby. Na twarzy zostało tylko niewiele skóry, rozciągniętej i twardej jak wygarbowana. Nawet ona strzępiła się już jednak i tu i ówdzie sterczały spod niej brązowe albo żółte kości. – Czy jesteś trójoką wroną? – usłyszał własny głos Bran. Trójoka wrona powinna mieć troje oczu, a on ma tylko jedno i to czerwone. Bran czuł, że lśniące w blasku pochodni jak kałuża krwi oko wpatruje się w niego. Tam, gdzie powinno być drugie, z pustego oczodołu wyrastał cienki biały korzeń, opadający po policzku i wnikający w szyję. – Wroną? – głos bladego lorda był suchy. Jego wargi poruszały się powoli, jakby zapomniały, jak się kształtuje słowa. – Kiedyś nią byłem, tak. Czarne szaty i czarna krew. – Jego szaty przegniły i wyblakły, porosły mchem i robaki wyżarły w nich dziury, ale kiedyś były czarne. – Byłem wieloma ludźmi, Bran, a teraz jestem taki, jakim mnie widzisz. Wreszcie rozumiesz, dlaczego nie mogłem do ciebie przyjść… poza snami. Obserwowałem cię tysiącem oczu i jednym. Widziałem, jak przyszedłeś na świat i twój pan ojciec przed tobą. Widziałem twój pierwszy krok, słyszałem twe pierwsze słowo, byłem częścią twego pierwszego snu. Patrzyłem, jak spadałeś. A teraz wreszcie do mnie przyszedłeś, Brandonie Stark, choć godzina jest już późna.[xv]

Niepokojące i mroczne są słowa dzieci lasu, myśli małego Brana i lekcje ostatniego zielonego jasnowidza.   - Żył znacznie dłużej niż czas przeznaczony śmiertelnikom, ale nadal się trzyma. Dla nas, dla ciebie, dla królestw ludzi. W jego ciele zostało już bardzo niewiele sił. Ma tysiąc i jedno oko, ale jest tak wiele rzeczy do obserwowania.[xvi]

Siedzący na tronie z korzeni w swej wielkiej jaskini pół trup, pół drzewo, jakim był lord Brynden, przypominał nie tyle człowieka, ile jakąś makabryczną rzeźbę wykonaną z wypaczonego drewna, starych kości i przegniłej wełny. Jedynym, co wykazywało oznaki życia w upiornych resztkach jego twarzy, było czerwone oko, gorejące jak ostatni węgielek w wygasłym ognisku, otoczone powykręcanymi korzeniami i strzępami stwardniałej białej skóry zwisającymi z pożółkłej czaszki. Bran nadal bał się tego widoku. Korzeni czardrzewa wnikających w zwiędłe ciało i wychodzących z niego, grzybów porastających policzki, białego drewnianego robaka wysuwającego się ze ślepego oczodołu. Czuł się lepiej, gdy zgaszono pochodnie. W ciemności mógł udawać, że to trójoka wrona do niego szepcze, nie jakiś okropny, mówiący trup.[xvii]

- Ja również mam swoje duchy, Bran. Brata, którego kochałem, drugiego, którego nienawidziłem, kobietę, której pożądałem. Dzięki drzewom nadal mogę ich widzieć, ale żadne moje słowa do nich nie docierają. Przeszłość pozostaje przeszłością. Możemy się z niej uczyć, ale nie jesteśmy w stanie jej zmienić.[xviii]  

Spekulacje:   Jaki jest cel działań Bloodravena? Jak daleko sięgają jego moce? Co się z nim właściwie działo przez wszystkie te lata? M.in. takie pytania pojawiają się wielokrotnie w umysłach czytelników. A także czy i jak pokieruje lord Brynden w kolejnych tomach Branem? Ile i jakich lekcji udzieli mu jeszcze swoim ochrypłym szeptem[xix]? I co oznaczają jego słowa: „Nigdy już nie będziesz chodził Bran. (…) Ale nauczysz się latać.”[xx]?

autor: Maegi

Przypisy
[i]     GRRM, Taniec ze smokami: część II, tłum. Michał Jakuszewski 2011, wyd. Zysk i Ska, rozdział 48: Jaime (I), strona 235.
[ii]    GRRM, Rycerz Siedmiu Królestw: Zaprzysiężony miecz, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, strona 178.
[iii]  GRRM, Rycerz Siedmiu Królestw: Tajemniczy rycerz, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, strona 353.
[iv] GRRM, Rycerz Siedmiu Królestw: Zaprzysiężony miecz, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, strona 118.
[v]  GRRM, Rycerz Siedmiu Królestw: Tajemniczy rycerz, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, strona 349.
[vi] GRRM, Rycerz Siedmiu Królestw: Zaprzysiężony miecz, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, strona 157.
[vii] GRRM, Taniec ze smokami: część II, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 67: Niszczyciel królów, strona 565.
[viii] GRRM, Rycerz Siedmiu Królestw: Zaprzysiężony miecz, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, strona 177.
[ix] GRRM, Rycerz Siedmiu Królestw: Tajemniczy rycerz, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, strona 237.
[x] GRRM, Rycerz Siedmiu Królestw: Zaprzysiężony miecz, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, strona 179.
[xi]   GRRM, Rycerz Siedmiu Królestw: Tajemniczy rycerz, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, strona 355.
[xii]  GRRM, Rycerz Siedmiu Królestw: Tajemniczy rycerz, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, strona 336.
[xiii] GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 17: Bran (III), strona 174.
[xiv] GRRM, Taniec ze smokami: część II, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, dodatek: za Murem, strona 740.
[xv]  GRRM, Taniec ze smokami: część I, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 13: Bran (II), strony 236-237.
[xvi] GRRM, Taniec ze smokami: część I, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 34: Bran (III), strony 586-587.
[xvii] GRRM, Taniec ze smokami: część I, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 34: Bran (III), strony 594-595.
[xviii] GRRM, Taniec ze smokami: część I, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 34: Bran (III), strona 599.
[xix] GRRM, Taniec ze smokami: część I, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 34: Bran (III), strona 588.
[xx]  GRRM, Taniec ze smokami: część I, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 13: Bran (II), strona 237.

Artykuł Brynden Rivers pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Czasami czuję się rozdarta na kawałki. Chciałabym podzielić się na pięć matek, po jednej dla każdego dziecka, żebym mogła wszystkim zapewnić bezpieczeństwo.[i]

Catelyn całą sobą żyje i działa dla rodziny. Jakby zawołanie rodowe Tullych – Rodzina. Obowiązek. Honor. – było jej kompasem moralnym. Jaką postacią jest właściwie Catelyn Stark? Bardzo złożoną. Zdeterminowana, dumna i przesądnie wierząca w znaki kobieta starająca się odnaleźć swoje miejsce w męskim świecie. Oddana religii Siedmiu acz dopuszczająca moc sprawczą starych bogów. A jednocześnie rozsądna lady mocno stąpająca po ziemi.

Catelyn bardziej ufała wiedzy maestera niż modlitwom septona.[ii]

Świadoma swoich możliwości i swoich ograniczeń – w sytuacjach kryzysowych potrafiąca zwrócić się po pomoc i przyznać do słabości. Starająca się okazywać siłę, choć w obliczu wielu trudności i przeciwności losu nieustannie szarpana wątpliwościami i obawami.

Catelyn wysunęła się z cienia na sztywnych nogach i spojrzała na odcinek ścieżki, który miały pokonać: długi na dwadzieścia stóp, szeroki na trzy, z przepaścią po obu stronach. Wiatr wył przeraźliwie. (…) Zrobiła pierwszy krok i natychmiast poczuła, że strach pochwycił ją w swoje szpony. Dosłownie czuła pustkę czarnej otchłani po obu stronach przejścia. Zatrzymała się drżąca, niezdolna do wykonania następnego kroku. Wiatr smagał jej twarz, szarpał za ubranie, próbując ściągnąć ją w dół. Spróbowała cofnąć się ostrożnie, lecz muł stał tuż za nią. Zginę tutaj, pomyślała. Poczuła na plecach kropelki zimnego potu.(…) Catelyn Tully Stark przełknęła resztki dumy.

– Ja… ja tego nie zrobię, moje dziecko – krzyknęła.

– Zrobisz, pani – odpowiedziała dziewczyna. – Zobacz, jaka szeroka jest ścieżka.

– Nie chcę patrzeć. – Catelyn miała wrażenie, że wszystko dookoła – góra, niebo, muły – wiruje, niczym ogromny bąk. Zamknęła oczy i spróbowała uspokoić oddech.[iii]

Inteligentna i kochająca Catelyn ma także mroczną stronę natury. Nigdy nie wybacza, zawsze pamięta przewiny. Bywa surowa, wymagająca i gdy trzeba bezwzględna. Nigdy nie wybaczyła mężowi, że sprowadził bękarta do ich domu.

Wielu mężczyzn płodziło bękarty. Catelyn dojrzewała, posiadając już tę wiedzę. Nie zdziwiła się więc, kiedy w pierwszym roku ich małżeństwa dowiedziała się, że Ned spłodził syna z jakąś dziewczyną spotkaną przypadkowo w czasie jednej z wypraw. Rozumiała to, miał swoje potrzeby, cały rok spędzili oddaleni od siebie, on na wojnie, na południu, ona bezpieczna w zamku swojego ojca w Riverrun. Większą uwagę poświęcała Robbowi, którego wtedy nosiła jeszcze przy piersi, niż mężowi, którego ledwie znała. Rozumiała, że potrzebuje pociech między kolejnymi bitwami. Nie wątpiła też, że zajmie się dzieckiem, gdyby zdarzyło mu się je spłodzić. On jednak posunął się dalej. Starkowie różnili się od innych. Ned zabrał swojego bękarta do domu i na oczach całej północy nazwał go „synem”. Kiedy wojny wreszcie się skończyły i Catelyn zjechała do Winterfell, Jon i jego mamka zdążyli się już zadomowić. Dla niej był to bolesny cios.[iv]

Odkąd Catelyn zamieszkała na zimnej i pod wieloma względami obcej jej Północy, Jon Snow był piekącą zadrą w sercu Catelyn. Zadrą tym boleśniejszą, że chłopiec z wyglądu bardziej przypominał Neda niż którekolwiek z dzieci, które mu urodziła. Catelyn nigdy nie mogła się zdobyć na cieplejsze uczucie wobec Jona. Chłód wobec chłopca był stale obecny i widoczny dla wszystkich na przestrzeni wielu lat, które spędzili razem w Winterfell. Jej niechęć i uraza były zbyt silne.

Nie widział jednak przed sobą twarzy lorda Eddarda, tylko oblicze lady Catelyn. Ze swymi ciemnoniebieskimi oczyma i zaciśniętymi twardo ustami przypominała trochę Stannisa. Żelazo – pomyślał. Ale kruche. Patrzyła na niego tak, jak kiedyś w Winterfell, gdy tylko okazał się lepszy od Robba w walce na miecze, w rachunkach czy w czymkolwiek. Kim jesteś? – zawsze zdawało się pytać jej spojrzenie. To nie twoje miejsce. Dlaczego tu przebywasz?[v]

Obowiązek nakazywał jednak kobiecie szanować swego męża. Tak jak w latach jej dzieciństwa nakazywał jej po śmierci matki, Minisy Whent, zająć się młodszym rodzeństwem – bratem Edmurem oraz siostrą Lysą. Być posłuszną panu ojcu i poślubić mężczyznę, którego wskaże. Być dla lorda Hostera zarazem córką i synem. Być panią Riverrun, a następnie sprostać zadaniu bycia panią Winterfell.

„Północ jest twarda, zimna i nie zna litości”. Tak powiedział jej Ned, gdy po raz pierwszy przybyła do Winterfell.[vi]

Jak doszło do małżeństwa Catelyn z Nedem? Gdy Cat była dwunastoletnią dziewczynką, jej ojciec, lord Hoster Tully, w porozumieniu z lordem Rickardem Starkiem zaręczył ją z Brandonem – starszym bratem Eddarda, ówczesnym dziedzicem Winterfell. Miało to przypieczętować sojusz dwóch wielkich rodów: Starków z Północy oraz Tullych z Dorzecza. Jednak śmierć Brandona i wybuch Rebelii Roberta zmieniły te plany. Catelyn miała wówczas 18 lat i dla podtrzymania sojuszu Tullych ze Starkami zgodnie z wolą ojca poślubiła brata Brandona – Eddarda. Po blisko dwóch tygodniach lord Eddard odjechał, aby walczyć u boku Roberta Baratheona na południu. Owocem nocy poślubnej był pierworodny Robb.

Przypomniała sobie dziecinne rozczarowanie, które poczuła, gdy po raz pierwszy ujrzała na oczy Eddarda Starka. Wyobrażała go sobie jako młodszą wersję jego brata Brandona, prawda wyglądała jednak inaczej. Ned był niższy, miał brzydszą twarz i był bardzo poważny. Przemawiał do niej uprzejmie, lecz pod jego słowami wyczuwała chłód zupełnie nieprzypominający Brandona, którego ataki wesołości były równie szalone jak napady gniewu. Nawet gdy zabrał jej dziewictwo, w ich miłości było więcej obowiązku niż namiętności. Ale spłodziliśmy tej nocy Robba, daliśmy życie królowi. A po wojnie, w Winterfell, znalazłam tyle miłości, że wystarczyłoby jej dla każdej kobiety. Musiałam tylko odkryć dobre, słodkie serce ukryte za poważną twarzą Neda.[vii]

Z biegiem lat przychodziły na świat kolejne dzieci z tego związku: Sansa, Arya, Bran i Rickon. Obraz związku Cat i Neda we wspomnieniach małych Starków od czasu do czasu się pojawia na kartach sagi.

Pamiętała, jak pani matka mówiła kiedyś ojcu, żeby zrobił lordowską minę i załatwił jakąś sprawę. Ojciec roześmiał się na te słowa.[viii]

Catelyn przez lata małżeństwa pokochała męża całym sercem i zaakceptowała realia Północy.

- Kiedy przybyłam do Winterfell, było mi przykro za każdym razem, gdy Ned szedł do bożego gaju siedzieć pod drzewem sercem. Wiedziałam, że to drzewo kryje w sobie cząstkę jego duszy, jakiś jej fragment, do którego nigdy nie dotrę. Wkrótce jednak zrozumiałam, że bez tego fragmentu nie byłby Nedem. Jeyne, dziecko, poślubiłaś północ, tak samo jak ja… a na północy czasem nadchodzą zimy. – Spróbowała się uśmiechnąć. – Bądź cierpliwa. Bądź wyrozumiała. On cię kocha i potrzebuje. Wkrótce do ciebie wróci. Może jeszcze dziś w nocy. Czekaj na niego. To wszystko, co mogę ci radzić.[ix]

Gra o tron

Gdy król Robert Baratheon przybywa z orszakiem do Winterfell, by poprosić lorda Eddarda o przyjęcie nominacji na królewskiego namiestnika, Catelyn usilnie namawia na tenże urząd pełnego wątpliwości męża. Uważa bowiem, że odmowa może sprowadzić niebezpieczeństwo na rodzinę, a dodatkowym argumentem jest list od siostry. Lysa twierdzi, że Jon Arryn (jej zmarły mąż a zarazem poprzedni namiestnik i mentor Neda z czasów dzieciństwa) został zamordowany przez Lannisterów. Zanim królewski orszak wyruszy z powrotem na południe, dochodzi do wypadku – mały Bran spada z wieży. Chłopiec jest nieprzytomny.

Błagała Neda, żeby został, żeby nie wyjeżdżał po tym, co się stało. Próbowała go przekonać, że wszystko się zmieniło. Czy on tego nie widział? Bezskutecznie. Odpowiedział jej, że nie ma wyboru, i odjechał.[x]

Pogrążona w rozpaczy Catelyn czuwa blisko trzy tygodnie dniem i nocą przy łóżku dziecka, a obowiązek doglądania Winterfell po wyjeździe Neda spada na barki Robba. Oprócz tego chłopak zajmuje się trzy-letnim Rickonem, gdyż Sansa i Arya wyruszyły wraz z ojcem, a matka całą swą uwagę poświęca Branowi. Z letargu i rozpaczy wybudza Catelyn próba zamachu na chłopca. Podczas obrony syna kobieta doznaje głębokich ran dłoni, a dwa ostatnie palce jej lewej ręki ulegają trwałemu uszkodzeniu. Blizny na dłoniach będą jej przypominać o zamachu na syna. Ostatecznie niedoszły zabójca Brana ginie od zębów i pazurów wilkora. W tym momencie Catelyn zaczyna patrzeć na wilkory swoich dzieci przychylnym okiem.

- Widziałam, jak w Winterfell wilk Brana rozerwał człowiekowi gardło – przerwała mu ostro. – Kochałam go za to.[xi]

Drogocenny sztylet z valyriańskiej stali wydaje się być tropem do odkrycia zleceniodawcy zamachu. Catelyn pragnie ostrzec męża i odkryć, do kogo należała tak cenna broń. Wyrusza wraz ze zbrojmistrzem Winterfell, ser Rodrikiem Casselem, do Królewskiej Przystani. Płynie statkiem, dlatego dociera do stolicy wcześniej niż jej mąż. W mieście znany Cat z dzieciństwa Petyr Baelish informuje ją, że sztylet zamachowca należał do Tyriona Lannistera. Wzajemne relacje Cat i Littlefingera pozostają nie bez wpływu przeszłych wydarzeń. To Petyr Baelish, który jako chłopiec był wychowankiem lorda Hostera Tully’ego w Riverrun, na wieść o planowanym ślubie Brandona i Cat wyzwał starszego z braci Starków na pojedynek …choć nie miał żadnych szans. Tak wspomina Catelyn te zdarzenia:

Dałam Brandonowi wstążkę, a gdy Petyr został ranny, ani razu go nie odwiedziłam i nawet się z nim nie pożegnałam, kiedy ojciec go odesłał. A potem Brandona zamordowano i ojciec powiedział, że muszę wyjść za jego brata.”[xii]

Petyr jest natomiast przekonany, że Catelyn go kochała i oddała mu swoje dziewictwo, ponieważ myli ją w swoich wspomnieniach z Lysą. Swobodnie opowiada o rozdziewiczeniu Catelyn na dworze w Królewskiej Przystani.

Petyr spróbował pocałować twoją matkę, ale ona go odepchnęła. Wyśmiała go. Miał taką zrozpaczoną minę, że myślałam, iż serce mi pęknie ze współczucia. Potem upił się tak, że aż wpadł pod stół. Stryj Brynden zaniósł go do łóżka, żeby ojciec nie widział go w takim stanie. (…) Tej nocy zakradłam się do jego łoża, by go pocieszyć. Akurat krwawiłam, lecz ból był słodki. Zapewnił, że mnie kocha, ale tuż przed zaśnięciem szepnął do mnie „Cat”. Mimo to zostałam z nim aż do chwili, gdy niebo zaczęło jaśnieć. Twoja matka nie zasługiwała na niego. Nie chciała mu nawet ofiarować wstążki, kiedy pojedynkował się z Brandonem Starkiem. Ja bym mu dała wstążkę.[xiii]

Po rozmowie z mężem, której świadkiem jest Littlefinger, Catelyn wyrusza w drogę powrotną na Północ, aby – jak polecił Ned – pomóc przygotować ich ziemie do ewentualnej wojny. W trakcie podróży zrządzeniem losu udaje jej się pojmać Tyriona Lannistera. Wyrusza z zakładnikiem do Orlego Gniazda.

Miała wrażenie, że jej serce zamieniło się w kamień; sześciu dzielnych ludzi zginęło, aby ona mogła tutaj dojechać, a ona nawet nie zapłakała po ich śmierci. Ich imiona odchodziły w zapomnienie.[xiv]

W wyniku próby walki stoczonej w Orlim Gnieździe – w siedzibie jej siostry Lysy – karzeł odzyskuje wolność. Niestety za późno. Tywin Lannister, ojciec Tyriona, wysyła swoich ludzi, aby pustoszyli Dorzecze. W królestwie tli się zaczątek wojny domowej. W drodze powrotnej na Północ z Orlego Gniazda towarzyszy Catelyn stryj Brynden – doświadczony wojownik. W Fosie Cailin Cat dołącza do sił, z którymi Robb wyruszył do walki na wieść o uwięzieniu Eddarda Starka w stolicy po śmierci króla Roberta Baratheona. Wiadomości o umierającym lordzie Hosterze powstrzymują Catelyn przed powrotem do Winterfell. Armia młodego Starka w drodze na południe potrzebuje dogodnej przeprawy przez rzekę. Miejscem, przez które wielka armia może się przedostać suchą stopą na drugi brzeg Zielonych Wideł, są Bliźniaki. Zadania negocjacji z lordem Przeprawy, Walderem Freyem, podejmuje się Catelyn. Jednym z uzyskanym warunków przejścia jest obietnica małżeństwa Robba z jedną z Freyówien.

Catelyn miała ochotę napluć na tego gderliwego starca i upiec go na rożnie, ale pamiętała, że musi otworzyć most przed zmrokiem.[xv]

Siły Starków podążają dalej na południe, trwają walki. Wtedy nadchodzi straszliwa wieść ze stolicy – lord Eddard Stark został zabity na rozkaz młodocianego króla Joffreya. Pogrążona w żalu Cat znajduje dość sił, aby wciąż być oparciem dla Robba i móc czuwać przy łożu umierającego ojca. W trakcie narady wojennej w Riverrun Cat optuje za pokojowym rozwiązaniem, aby móc wynegocjować bezpieczny powrót swoich córek do domu ze szponów Lannisterów. Zebrani lordowie jednak odrzucają jej propozycję i ogłaszają Robba królem Północy. Wojna trwa.

Starcie królów

Król Robb wysyła matkę z misją dyplomatyczną do Renly’ego Baratheona, jednego z pretendentów do Żelaznego Tronu, w celu zawarcia sojuszu przeciw Lannisterom. Pomimo przeżywanej głębokiej żałoby po śmierci męża oraz troski o umierającego ojca i o dzieci, Catelyn stara się jak najlepiej wykonać powierzone jej zadanie.

Obudziła się obolała, samotna i zmęczona. Zmęczona jazdą, bólem i obowiązkami. Chciałabym się rozpłakać – pomyślała. Chciałabym, żeby ktoś mnie pocieszył. Nie chcę już dłużej być silna. Choć raz pragnę poczuć się głupia i wystraszona. Tylko na chwilkę, to wszystko… na dzień… na godzinę…[xvi]

Pokonałam tyle tysięcy mil i co z tego przyszło? Komu pomogłam? Straciłam córki, Robb mnie nie potrzebuje, a Bran i Rickon z pewnością myślą, że jestem zimną, nieczułą matką. Nie byłam nawet z Nedem, kiedy zginął… (…) Kiedy go ścięli, zabili również i mnie.[xvii]

Catelyn udaje się do Krain Burzy wraz z armią Renly’ego i jest świadkiem pertraktacji braci Baratheonów oraz późniejszej, nagłej, tajemniczej śmierci młodszego z nich. Ucieka wraz z Brienne oraz ze swoją eskortą m.in. z Halisem Mollenem, ser Wendelem Manderlym, ser Perwynem Freyem oraz Lucasem Blackwoodem do Riverrun. Tam blisko dwa miesiące później docierają do niej wieści o tym, że Theon Greyjoy (który wbrew jej radom został wysłany wcześniej celem zdobycia poparcia Żelaznych Wysp) zdradził zaufanie Starków, zajął Winterfell oraz zamordował Brana i Rickona. Wiadomość o śmierci najmłodszych synów oraz silne pragnienie ratowania życia córek popychają Catelyn ku uwolnieniu w tajemnicy Jaime’go Lannistera. Catelyn liczy na spełnienie przysięgi danej przez Tyriona Lannistera.

Przypomniała sobie noc, gdy lady Catelyn dowiedziała się o śmierci synów, dwóch małych chłopców, których zostawiła w Winterfell, sądząc, że tam będą bezpieczni. Brienne zapytała ją wówczas, czy dostała wieści o synach, a ona odpowiedziała: „nie mam już żadnych synów poza Robbem”. Głos lady Catelyn brzmiał tak, jakby ktoś wbił jej nóż w brzuch. (…) Potem zaczęła opowiadać o córkach.[xviii]

Wysyła Jaime’a po długiej z nim rozmowie pod eskortą Brienne do Królewskiej Przystani. Ma nadzieję, że zdoła wymienić cennego więźnia na swoje córki.

…a na mnie czeka dwóch martwych synów, puste łoże i zamek pełen duchów. (…) Przyprowadź mi moje dziewczynki, Brienne. Przyprowadź je bezpiecznie.[xix]

Nawałnica mieczy

Catelyn pozostaje w areszcie w Riverrun, gdzie dowiaduje się o złamaniu przez Robba przyrzeczenia danego Frey’om. Aby odzyskać poparcie tego rodu, król Północy popiera pomysł ożenienia wuja, Edmure’a, z jedną z córek lorda Waldera. W Bliźniakach po zaślubinach okazuje się, że lordowie Walder Frey oraz Roose Bolton zawarli porozumienie z Tywinem Lannisterem. Większość ludzi Starków i Tullych zostaje zamordowana. W desperackiej próbie ratowania życia swego pierworodnego Catelyn grozi zabiciem jednego z potomków starego Freya, jednak próba w starciu z bezlitosnym lordem Walderem jest bezcelowa. Robb ginie na jej oczach. W rozpaczy Catelyn rozszarpuje paznokciami swoją twarz.

Mogli z nią zrobić, co zechcą; uwięzić ją, zgwałcić, zabić, to nie miało znaczenia. Żyła już zbyt długo i czekał na nią Ned. Bała się tylko o Robba. (…) Do Robba podszedł mężczyzna w ciemnej zbroi i jasnoróżowym, splamionym krwią płaszczu.

– Jaime Lannister przesyła pozdrowienia.

Przebił mieczem serce jej syna i obrócił ostrze w ranie. Robb złamał słowo, lecz Catelyn go dotrzymała. Pociągnęła mocno za włosy półgłówka i zaczęła piłować mu szyję, aż ostrze zgrzytnęło o kość. (…) Wreszcie ktoś wyrwał nóż z rąk Catelyn. Spływające po policzkach łzy paliły ją niczym ocet. Dziesięć oszalałych kruków rozdzierało jej twarz ostrymi pazurami, wyrywało z niej pasma mięsa, pozostawiając głębokie bruzdy, które broczyły krwią. Czuła w ustach jej smak. To tak strasznie boli – myślała. Nasze dzieci, Ned, wszystkie nasze słodkie dzieci. Rickon, Bran, Arya, Sansa, Robb… Robb… proszę, Ned, proszę, niech to się wreszcie skończy, zrób coś, żeby przestało mnie boleć… Białe i czerwone łzy mieszały się ze sobą, aż jej twarz, twarz, którą kochał Ned, przerodziła się w krwawiącą, rozszarpaną maskę. Catelyn Stark uniosła dłonie, spoglądając na krew, która ściekała po jej długich palcach i nadgarstkach, spływając pod rękawy sukni. Czerwone robaki pełzły powoli po jej ramionach i pod ubraniem. To łaskocze. Roześmiała się na tę myśl tak gwałtownie, że aż zaczęła krzyczeć.

– Oszalała – powiedział ktoś. – Straciła rozum.

– Skończcie z nią – dodał ktoś inny. Czyjaś dłoń złapała ją za włosy, tak jak ona zrobiła to z Dzwoneczkiem. Nie, nie obcinajcie mi włosów – pomyślała. Ned tak je kocha. Potem poczuła na gardle stal, której dotyk był zimny i czerwony.[xx]

Martwe, nagie ciało Catelyn zostaje wrzucone do rzeki w drwinie z obyczajów pogrzebowych rodu Tullych. Trzy dni później odnajduje je na brzegu lord Beric Dondarrion, dowodzący Bractwem bez Chorągwi. Jednak to Nymeria pod kontrolą Aryi wyciąga na brzeg rzeki ciało zmarłej matki dziewczynki.

Rzeka pełna była intensywnych, wilgotnych zapachów, ale to nie one ją przyciągały. Wabiła ją ostra, czerwona woń zimnej krwi, słodki, mdły odór śmierci. Ścigała to coś tak, jak często ścigała czerwone jelenie pośród drzew. Na koniec dopadła je i zamknęła szczęki na bladym ramieniu. Potrząsnęła nim, by się poruszyło, lecz czuła wyłącznie smak śmierci i krwi. Była już jednak zmęczona i zdołała jedynie przyciągnąć to do brzegu. (…) Białe coś leżało w błocie twarzą do dołu. Martwe ciało było blade i pomarszczone, a z gardła ciekła zimna krew. Wstań – pomyślała. Wstań, jedz i biegaj z nami. Odwróciła głowę, słysząc konie. Ludzie. Zbliżali się pod wiatr, nie poczuła więc ich zapachu, byli już jednak prawie na miejscu. (…) Zostawiła białą, zimną zdobycz w błocie i czmychnęła, nie czując z tego powodu wstydu.

Rankiem Ogar nie musiał krzyczeć na Aryę ani potrząsać nią, by ją obudzić. (…)

– Jeśli chodzi o twoją matkę… – odezwał się potem Ogar.

– To już nieważne – odparła pozbawionym wyrazu głosem Arya. – Wiem, że ona nie żyje. Widziałam ją we śnie.[xxi]

Lord Błyskawica ulega błaganiom Harwina i przekazuje zwłokom w pocałunku ogień i życie R’hllora. Tak oto rodzi się Pani Kamienne Serce. Istota straszna, bezlitosna i przesiąknięta żądzą zemsty za Krwawe Gody.

Gdy ruszyła w jego stronę, banici rozstąpili się bez słowa. Kiedy opuściła kaptur, coś zacisnęło się mocno w piersi Merretta. Przez chwilę nie był w stanie zaczerpnąć oddechu. Nie. Nie. Widziałem, jak zginęła. Była już martwa całą dobę, nim rozebrali ją do naga i wrzucili ciało do rzeki. Raymund poderżnął jej gardło od ucha do ucha. Nie żyła.

Bliznę pozostawioną przez ostrze jego brata ukrywały płaszcz i kołnierz, lecz jej twarz wyglądała jeszcze gorzej, niż ją zapamiętał. Od długiego przebywania w wodzie ciało stało się miękkie niczym budyń, a skóra nabrała koloru zsiadłego mleka. Połowa włosów jej wypadła, a druga połowa stała się biała i krucha jak u zgrzybiałej staruchy. Rozoraną paznokciami twarz pokrywały strzępy skóry i czarna krew. Najstraszliwsze jednak były oczy. Widziały go i były pełne nienawiści.

– Nie może mówić – oznajmił mężczyzna w żółtym płaszczu. – Zbyt głęboko poderżnęliście jej gardło, cholerne skurwysyny. Ale pamięta. – Spojrzał na martwą kobietę. – Czy on tam był, pani? – zapytał. – Czy brał w tym udział?

Lady Catelyn ani na chwilę nie spuszczała z niego oczu. Skinęła głową.[xxii]

Spekulacje:

Czy po śmierci pozostało wiele z dawnej Catelyn? Jak wiele? Kim jest Pani Kamienne Serce, która nigdy nie sypia?

Robię się zgorzkniała – pomyślała Catelyn. – Nie cieszy mnie mięso ani miód, a śpiew i śmiech stały się dla mnie podejrzanymi nieznajomymi. Dla mnie zostały jedynie żal, pył i gorzka tęsknota. Tam, gdzie kiedyś miałam serce, zieje pustka.[xxiii]

Co planuje uczynić zmarła lady Catelyn? Odnaleźć Aryę? Odnaleźć Sansę? Czy szaleństwo rozpaczy ją rzeczywiście zniszczyło? Czy też kolejny raz uczyniło ją silniejszą?

Muszę być silniejsza – powtarzała sobie. (…) Jeśli wpadnę w rozpacz, żałoba mnie zniszczy.[xxiv]

Co czeka Catelyn poza zemstą? I poza śmiercią?

Catelyn zastanawiała się, jak ogromny byłby wodospad z jej łez, gdyby umarła.[xxv]

Czy może jej marzenia o możliwości porozumienia się z umarłymi spełniły się w przewrotny sposób?

Milczące siostry nie mówią z żywymi – pomyślała otępiała Catelyn. Niektórzy jednak twierdzą, że potrafią one rozmawiać z umarłymi. Jakże im tego zazdrościła…[xxvi]

W przecinającej jaskinię szczelinie ustawiono na kozłach stół. Siedziała za nim spowita w szary płaszcz z kapturem kobieta. W rękach trzymała koronę, diadem z brązu otoczony pierścieniem żelaznych mieczy. Wpatrywała się w nią, głaszcząc palcami klingi, jakby chciała sprawdzić ich ostrość. Pod kapturem błyszczały oczy. Szary był kolorem milczących sióstr, służebnic Nieznajomego. Brienne poczuła przebiegający wzdłuż kręgosłupa dreszcz.[xxvii]

Co planuje Bractwo bez Chorągwi pod przewodnictwem Kamiennego Serca? Pod Fairmarket Kamienne Serce odzyskuje koronę Robba z brązu i żelaza, a ser Ryman Frey i jego towarzysze kończą na stryczku. Co uczyni dalej Bractwo? Co zrobi Tom Siódemka w Riverrun? Czy ktoś z Bractwa jest w Bliźniakach? Kogo napotka jeszcze na swojej drodze Catelyn? Czy będzie to ktoś z jej bliskich? Stryj Brynden? Arya? Nymeria? Sansa? Rickon? Bran? A może będzie to Jon Snow? Czy przekaże komuś pocałunek i płomień życia? Minstrele zapewne ułożą o niej wiele mrocznych pieśni. O Pani Kamiennym Sercu. O Milczącej Siostrze. O Matce bez Miłosierdzia. O Wieszaczce.

Niech sobie mają swoje pieśni, jeśli dodaje im to odwagi – pomyślała Catelyn, bawiąc się srebrnym pucharem.[xxviii]

I cóż uczyni Catelyn z Jaimem Lannisterem? Jaki sąd czeka Królobójcę? Jaki los czeka Brienne? Jak potoczą się dalsze dzieje Catelyn? To dopiero przed czytelnikami.

Kobieta w szarych szatach nie odpowiedziała. Przyjrzała się mieczowi i dokumentowi, a potem popatrzyła na koronę z brązu i żelaza. Na koniec sięgnęła ręką do szyi, jakby chciała sama się udusić. Ale zamiast tego przemówiła… jej głos był słaby, urywany, udręczony. Zdawało się, że dobiega z gardła. Brzmieniem przypominał ochrypły charkot konającego.

To język potępionych – pomyślała Brienne. (…)

Lady Catelyn wbiła palce głęboko w gardło. Z jej ust posypały się słowa, zdławione, urywane i zimne jak lód.

– Powiedziała, że musisz wybrać – oznajmił człowiek z północy. – Weźmiesz miecz i zabijesz Królobójcę albo zawiśniesz za zdradę. Powiedziała: „miecz albo pętla”. Powiedziała: „wybieraj”.[xxix]

autor: Maegi

Przypisy

[i]               GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 45: Catelyn (VI), strona 661.

[ii]              GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 34: Catelyn (VI), strona 378.

[iii]             GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 34: Catelyn (VI), strona 391.

[iv]            GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 6: Catelyn (II), strona 72.

[v]                                                   GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 79: Jon (XII), strona 534.

[vi]              GRRM, Nawałnica mieczy: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2013, rozdział 20: Catelyn (III), strony 309-310.

[vii]           GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 45: Catelyn (V), strona 30.

[viii]          GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 30: Arya (VII), strona 473.

[ix]              GRRM, Nawałnica mieczy: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2013, rozdział 20: Catelyn (III), strony 319-320.

[x]              GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 14: Catelyn (III), strona 139.

[xi]             GRRM, Nawałnica mieczy: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2013, rozdział 14: Catelyn (II), strona 224.

[xii]            GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 45: Catelyn (VI), strona 659.

[xiii]           GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 80: Sansa (VII), strony 557-558.

[xiv]           GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 34: Catelyn (VI), strona 377.

[xv]            GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 59: Catelyn (IX), strona 670.

[xvi] GRRM, Starcie Królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 22: Catelyn (II), strona 342

[xvii]          GRRM, Starcie Królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 33: Catelyn (IV), strona 506

[xviii]         GRRM, Uczta dla wron: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2015, rozdział 9: Brienne (II), strona 190.

[xix]           GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 45: Catelyn (V), strona 28.

[xx]            GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 51: Catelyn (VII), strony 117-118.

[xxi]           GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 65: Arya (XII), strona 316.

[xxii]          GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, Epilog: Merrett Frey, strony 576-577.

[xxiii]         GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 55: Catelyn (VII), strona 789.

[xxiv]         GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 45: Catelyn (V), strona 29.

[xxv]          GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 40: Catelyn (VII), strona 450.

[xxvi]         GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 39: Catelyn (V), strona 581.

[xxvii]        GRRM, Uczta dla wron: Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2015, rozdział 42: Brienne (VIII), strona 362.

[xxviii]       GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 45: Catelyn (VI), strona 668.

[xxix]          GRRM, Uczta dla wron: Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2015, rozdział 42: Brienne (VIII), strony 364, 366.

Artykuł Catelyn Stark pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.