Druga córka Oberyna Martella. Jej matka pochodzi ze szlachetnej rodziny z Volantis.

Ma dwadzieścia pięć lat, jest wysoka, smukła i pełna gracji. Czarne włosy splata w długi warkocz, ma ciemne oczy, a na czole – podobnie jak jej ojciec – dwa symetryczne zakola. Jest piękna, ma jasną cerę, pełne usta i wysokie kości policzkowe.

Jej bronią są noże i znakomicie się nimi posługuje.

Uczta dla wron

Nymeria dogania orszak Dorana Martella, zmierzający do Słonecznej Włóczni, i – podobnie jak jej starsza siostra – domaga się zemsty za śmierć Czerwonej Żmii. Od ser Daemona wie o szczegółach walki Oberyna z Gregorem Clegane’em i zapewnia swego stryja, że Góra umrze wskutek odniesionych ran. Nymeria ma precyzyjny plan zemsty, wraz z Tyene Sand zamierza zabić Tywina Lannistera, Cersei i Jaimego oraz małego Tommena. Doran nie daje błogosławieństwa jej zamiarom i nakazuje jej czekać. Zniecierpliwiona Nymeria zapewnia stryja, że Żmijowe Bękarcice nie będą czekały kilkanaście lat na swoją zemstę i udaje się do Słonecznej Włóczni. Prawdopodobnie przyczynia się do podburzania tłumu i wywołania zamieszek. Wkrótce na polecenie księcia Dorana Martella zostaje zatrzymana i umieszczona w areszcie domowym.

Taniec ze smokami

Lady Nym jest obecna na uczcie wyprawianej przez Dorana Martella, podczas której obecnym zademonstrowano czaszkę Gregora Clegane’a. W rozmowie z ser Balonem Swannem stwierdza, że jeśli ktokolwiek na świecie zasłużył na śmierć w cierpieniach, to był to właśnie Góra. Skinieniem dłoni odmawia spełnienia toastu za pomyślność króla Tommena. Pod koniec uczty na życzenie stryja odprowadza go wraz z pozostałymi Bękarcicami do komnat.

Nymeria wyraża wątpliwości, czy czaszka jaką przysłano do Dorne na pewno należała do Gregora Clegane’a. Zgadza się ze swoją siostrą, że śmierć Góry to dopiero początek, a rachunki z Lannisterami zostaną wyrównane dopiero gdy pękną mury Casterly Rock i upadnie imperium stworzone przez Tywina Lannistera. Nymeria żałuje, że Tywin Lannister nie zginął z jej ręki, bowiem wówczas jego śmierć nie byłaby taka łatwa. Dziewczyna jest głucha na argumenty Ellarii Sand podkreślającej, że dążenie do zemsty to błędne koło. Doran żąda od Nymerii i od pozostałych Bękarcic przysięgi na grób ojca, zanim wtajemniczy je w swoje plany. Lady Nym ma się udać do Królewskiej Przystani. Będzie towarzyszyła w drodze księżniczce Myrcelli, a w stolicy obejmie miejsce w małej radzie, zwolnione po śmierci Oberyna.

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Nymeria Sand pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Doran Martell uważa, że Obara za bardzo lubi wino, by powierzać jej tajemnice.
Obara ma około trzydziestu lat.

Przedakcja

Obara wspomina jak przed laty Oberyn przybył, aby odebrać ją matce. Mając do wyboru ojcowską broń lub łzy matki, dziewczynka wybrała włócznię, co zdaniem Oberyna potwierdzało dodatkowo, że to on jest jej ojcem. Nie minął rok i matka Obary zapiła się na śmierć.

Uczta dla wron

Na wieść o śmierci ojca Obara przybywa do Wodnych Ogrodów. Rozmawia z księciem Doranem, domagając się natychmiastowej zemsty za Czerwoną Żmiję. Ku jej wzburzeniu i zniecierpliwieniu Doran unika konkretnych deklaracji i nakazuje jej czekać na swą odpowiedź. Rozgniewana kobieta powraca do stolicy Dorne, by tam podburzać lud przeciwko Lannisterom. Doran udaje się do Słonecznej Włóczni w ślad za nią i, widząc jak niespokojni są mieszkańcy stolicy, wydaje rozkaz aresztowania Obary oraz jej sióstr.

Taniec ze smokami

Doran uwalnia Żmijowe Bękarcice z aresztu i zaprasza je na ucztę wydaną na cześć ser Balona Swanna. Królewski Gwardzista przyjechał do Dorne z głową Gregora Clegane’a. Podczas kolacji Obara podobnie jak jej siostry odmawia spełnienia toastu za zdrowie króla Tommena, wylewa wino na podłogę i opuszcza salę, ale Arianne namawia ją do powrotu. Kobieta daleka jest od beztroskiego nastroju, przez większość uczty siedzi z gniewną miną. Pod koniec wieczerzy Doran prosi ją, by odwiozła go do jego komnat. Obara prowadzi fotel na kółkach stanowczo zbyt szybko i zbyt gwałtownie, ale na prośbę stryja zwalnia. W komnacie przygląda się czaszce Góry i zauważa, że to dobry początek. Doran i Arianne przedstawiają Żmijowym Bękarcicom plan działania. Ser Balon Swann ma się dowiedzieć, że za śmiercią Arysa i zranieniem Myrcelli stoi Ciemna Gwiazda. Rycerz prawdopodobnie ruszy za nim w pogoń, a Obara ma mu towarzyszyć w tej wyprawie.

Kobieta gwałtownie reaguje na informację o planowanym przez Cersei napadzie na Trystane’a Martella i deklaruje, że za czaszkę Góry odeśle lannisterskiej królowej cały worek głów.

Cytaty:

Obara Sand zawsze chodziła zbyt szybko.

(Areo Hotah
George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 48)

Stara się dogonić coś, czego nigdy nie zdoła schwytać.
(Doran Martell
George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 48)

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Obara Sand pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Młodszy brat księcia Dorne, Dorana Martella.

Ma 42 lata, jest wysoki, szczupły, zgrabny. Ma wielkie, czarne, błyszczące oczy i wąskie łukowate brwi, a na czole – niewielkie zakola. Jego włosy również są czarne, przetykane pojedynczymi nitkami siwizny.

Znakomicie jeździ konno.

Przedakcja

Oberyn już jako młody chłopak jest bardzo wojowniczy i szybki niczym wodny wąż. W zabawie potrafi przewracać chłopaków znacznie większych od siebie.

Szesnastoletni Oberyn miał romans z faworytą starego lorda Yronwooda. Ten ostatni wyzwał młodzieńca na pojedynek, podczas którego obaj przeciwnicy odnieśli rany. Oberyn szybko wyzdrowiał, natomiast obrażenia Yronwooda goiły się fatalnie i przywiodły go do śmierci. Plotka głosiła, iż chłopak zatruł swój miecz przed walką. Odtąd młody Martell nosił miano Czerwonej Żmii.

Tuż po narodzinach Tyriona Oberyn wraz z matką i siostrą, Ellią, odwiedził Casterly Rock. Wyprawa miała na celu wstępne zeswatanie nastoletnich Martellów z kilkuletnimi lannisterskimi bliźniętami. Pora na wizytę była zła, bo Joanna Lannister zmarła przy porodzie, a jej najmłodsze dziecko, Tyrion, okazało się zdeformowanym karłem. Plotki, jakie rozprzestrzeniały się po Westeros, dotarły także do uszu młodych Martellów, którzy zapragnęli obejrzeć niemowlę. Oberyn po latach wspomina, iż był rozczarowany zwyczajnym wyglądem Tyriona. Z planów małżeńskich Martellów także nic nie wyszło, ostatecznie Elia poślubiła Rhaegera Targaryena.

Oberyn za młodu odwiedził Wolne Miasta. Wyuczył się tam rzemiosła truciciela, a plotki głosiły, iż zgłębiał tajniki także innych, mroczniejszych sztuk. Studiował w Cytadeli i wykuł sześć ogniw w łańcuchu maestra, następnie, znudzony nauką, zaciągnął się do wojska. Walczył na Spornych Ziemiach, początkowo służył w Drugich Synach, potem założył własną kompanię najemników.

Czerwona Żmija nie jest lubiany przez Tyrellów, którzy obciążają go winą za spowodowanie kalectwa Willasa Tyrella, najstarszego syna lorda Mace’a. Sam Oberyn podkreśla, że Willas stał się kaleką na skutek wypadku odniesionego podczas turnieju rycerskiego. Żmija wskazuje, że umiejętności młodego Tyrella były wówczas niewystarczające, by móc potykać się z innymi uczestnikami jak równy z równym, zatem winnym kalectwa syna jest nazbyt ambitny ojciec. Martell po wypadku podesłał Willasowi maestra, który uratował nogę chłopca, ale nie był w stanie ustrzec go przed utykaniem. Obecnie stosunki pomiędzy dziedzicem Wysogrodu a Oberynem układają się poprawnie, panowie wymieniają korespondencję na neutralne tematy.

Po śmierci Lewyna Martella i Elli, Czerwona Żmija próbował wywołać w Dorne powstanie na rzecz księcia Viserysa. Do wojny nie doszło dzięki dyplomatycznym zabiegom Jona Arryna, ale król Robert Baratheon od tego czasu nie odwiedzał Dorne.

Oberyn korzysta z życia, bierze udział w turniejach, pojedynkach, nie odmawia sobie i innych przyjemności. W Dorne żyją jego liczne bękarcie córki, zwane potocznie Żmijowymi Bękarcicami (Sand Snakes. Jest to zarazem gra słów: dosłownie „piaskowe żmije”. Przydomek „snakes” nawiązuje do pseudonimu Oberyna, zaś „Sand” to nazwisko zwyczajowo nadawane dzieciom z nieprawego łoża w Dorne). Najstarszą ze swych córek, Obarę, zabrał od matki. Kobieta była prostytutką w Starym Mieście i zapewniała Oberyna, że mało prawdopodobnym jest by to on był ojcem dziecka. Czerwona Żmija uderzył swą byłą konkubinę w twarz po czym polecił córce, by wybrała między łzami matki a jego bronią. Obara wzięła do ręki włócznię i odeszła wraz z Oberynem. Jej matka w ciągu roku zapiła się na śmierć.

O Oberynie powiadają, że ma kochanków obojga płci.

Nawałnica mieczy

W zastępstwie Dorana Martella do Królewskiej Przystani przybywa Oberyn wraz z orszakiem. Dornijski książę ma wziąć udział w królewskim ślubie, ponadto, zgodnie z obietnicą złożoną przez Tyriona, ma zająć miejsce w radzie króla Joffreya. Oberyn oczekuje też sprawiedliwości za śmierć swej siostry, Elii. Przed bramami miasta wita go Tyrion. Pełniący obowiązki królewskiego namiestnika Tywin Lannister nie zamierza dotrzymywać obietnic złożonych przez swego syna, a na pewno nie chce wydać Gregora Clegane’a sprawiedliwości Dornijczyków.

Oberyn bierze udział w uroczystościach związanych ze ślubem Joffreya. Młody król otrzymuje od niego w prezencie złotą broszę w kształcie skorpiona. Po ślubie Joffreya, śmierci młodego króla oraz aresztowaniu Tyriona, Czerwona Żmija wraz z Tywinem Lannisterem i Mace’em Tyrellem tworzą skład sędziowski, który ma wydać wyrok w procesie Tyriona. Oberyn odwiedza Krasnala w noc poprzedzającą ostatni dzień rozprawy. Wskazuje, iż zebrane przez Cersei dowody tak bardzo sugerują winę Tyriona, iż jego zdaniem Lannister jest niewinny zarzucanej mu zbrodni. Czerwona Żmija zdaje sobie sprawę z tego, że gdyby nie oskarżono karła, to prawdopodobnie on sam byłby podejrzewany o zabicie króla. Alternatywą dla procesu jest sąd boży. Lannisterska królowa już wcześniej ogłosiła, że jej reprezentantem będzie Gregor Clegane, a szukający zemsty na Górze Oberyn decyduje się reprezentować Tyriona podczas walki.

Bronią, jaką Czerwona Żmija zamierza pokonać ser Gregora, jest długa na osiem stóp włócznia, której ostrze pokryto tajemniczą substancją. Oberyn przystępuje do walki ubrany w lekką zbroję, ponieważ chce wykorzystać w pełni atut, jakim jest szybkość i zwinność. Podczas walki z Clegane’em Oberyn nieustannie wypomina przeciwnikowi wydarzenia sprzed kilkunastu lat (Elia Martell, księżniczka Dorne. Zgwałciłeś ją. Zamordowałeś ją. Zabiłeś jej dzieci(1)) aby wymusić na ser Gregorze przyznanie się do popełnionych zbrodni. Oberyn walczy sprytnie, dąży do zmęczenia odzianego w pełną zbroję przeciwnika. Clegane z czasem traci siły, irytuje go również litania niezmordowanie recytowana przez Żmiję. Martell wykorzystuje nadarzającą się okazję, oślepia na chwilę Gregora i zadaje mu poważne obrażenia. Zamiast dobić leżącego przeciwnika domaga się, by Clegane głośno wypowiedział imię jego siostry i przyznał się do zamordowania Elii i jej dzieci. Leżący Góra okazuje się być śmiertelnie groźnym przeciwnikiem: wykorzystuje moment nieuwagi Oberyna – przewraca go, następnie wbija mu palce w oczy, gruchocze zęby i pięścią rozbija głowę. Jednocześnie Clegane głośno przyznaje, że przed kilkunastu laty zgwałcił i zabił Elię z Dorne.

Uczta dla wron

Po śmierci Oberyna w Dorne dochodzi do rozruchów. Tysiące ludzi wyrusza w drogę, by towarzyszyć swemu księciu w ostatniej podróży. Córki Czerwonej Żmii domagają się od Dorana Martella pomszczenia ich ojca.

Tyene, jedna z córek Oberyna, wyznaje Doranowi, iż wie, jaką substancją Żmija pokrył swoją włócznię przed walką z Górą. Jej zdaniem żadna inna trucizna nie działa wolniej ani nie przysparza większych cierpień.

Przypisy
(1) – George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str.366.

Cytaty

„Dnia, w którym przestraszę się gniewu karła, pójdę się utopić w beczce czerwonego wina”.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 298).
„- Czy sędziom wolno odwiedzać oskarżonych?
– Książętom wolno chodzić, dokąd tylko zechcą. Tak przynajmniej powiedziałem strażnikom”.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str 303).
„- Czy powinieneś pić przed walką?
– Zawsze piję przed walką”.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 360).

„Chłopcy czy dziewczęta, sami musimy toczyć swoje walki, ale bogowie dają nam wybór broni”.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron, t. I: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 53)

Cytaty dotyczące Czerwonej Żmii:

„- Ilu Dornijczyków potrzeba, żeby wywołać wojnę? Tylko jednego”.
(Tyrion Lannister
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 527).

Pewien stary septon powiedział, że Oberyn jest żywym dowodem dobroci bogów: „Gdyby bogowie byli okrutni, to ja byłbym pierworodnym dzieckiem mojej matki, a Doran trzecim. Widzisz, ja jestem krwiożerczy. A teraz będziecie mieli do czynienia ze mną, nie z moim cierpliwym, ostrożnym, cierpiącym na podagrę bratem”.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 534).
„Jego brat to człowiek ostrożny, rozsądny, subtelny, roztropny, a nawet do pewnego stopnia opieszały. Waży konsekwencje każdego słowa lub czynu. Oberyn jednak zawsze był na wpół obłąkany.”
(Tywin Lannister o braciach Martell
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 116)

„Nie pozwoliłbyś? Jakbyś mógł go powstrzymać. Czerwona Żmija z Dorne jeździł, dokąd chciał”.
(Obara Sand do Dorana Martella
George R. R. Martin, Uczta dla wron, t. I: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 53).

„Oberyn zawsze był żmiją. Śmiertelnie groźną i nieprzewidywalną. Ja byłem trawą. Miłą, uległą trawą o słodkim zapachu, kołyszącą się przy każdym podmuchu wiatru. Któż bałby się stąpać po trawie?
Ale to w trawie żmija kryje się przed swymi wrogami, czekając na chwilę, w której będzie mogła uderzyć. Ja i wasz ojciec współpracowaliśmy ze sobą bliżej, niż wam się wydaje…”
(Doran Martell
(George R. R. Martin, Taniec ze smokami, tom II, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2011, str. 49).
„Książę Oberyn znał mnóstwo historii”.
(Garin
George R. R. Martin, Uczta dla wron, t. I: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 421).

Asia Witek
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Oberyn Martell pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Arya Stark dopływa do Braavos, a kapitan statku dostarcza ją bezpośrednio pod Dom Czerni i Bieli, obiecując, że znajdzie tam tego, kogo szukała. Arya puka do czarno-białych drzwi, ale starszy mężczyzna, który pojawia się w progu, nie zamierza jej pomóc i twierdzi, że wewnątrz nie przebywa nikt o imieniu Jaqen H’ghar.  Dziewczyna spędza godziny na schodach budynku, powtarzając swoją „modlitwę” i wymieniając nazwiska wrogów, którym życzy śmierci. Po długim oczekiwaniu rozgoryczona Arya wrzuca otrzymany od Jaqena pieniążek do morza i odchodzi.

Brienne i Podrick zatrzymują się w gospodzie, w której przebywają Sansa Stark i Petyr Baelish. Brienne oferuje Sansie swój miecz, ale dziewczyna wysłuchawszy uwag Littlefingera odrzuca jej propozycję. Brienne ucieka z gospody, wprowadzając zamieszanie w szeregach zbrojnych lorda Baelisha. Żołnierze rzucają się w pogoń za nią i za Podrickiem, a Sansa i Littlefinger oddalają się. Brienne nie rezygnuje z dotrzymania słowa danego Catelyn Stark i mimo sprzeciwu Sansy nadal pragnie ją chronić.

Cersei Lannister wzywa Jaimego i pokazuje mu naszyjnik, przysłany z Dorne. Królowa rozpoznaje klejnot, który należy do Myrcelli. Jej zdaniem Martellowie w ten sposób ostrzegają Królewską Przystań przed pochopnym działaniem. Jaime deklaruje, że uda się do Dorne i przywiezie Myrcellę do domu. Na wyprawę zamierza zabrać ze sobą Bronna, choć ten szykuje się do ślubu z lady Stokeworth.

W Dorne Myrcella Baratheon spędza czas z Trystane Martellem. Ellaria Sand z oddali przygląda się młodym, a następnie odwiedza Dorana Martella. Nalega, by ten pomścił śmierć swego brata. Wskazuje, że córki Oberyna stoją po jej stronie i proponuje, by Doran oddał jej Myrcellę, a śmierć dziewczyny będzie zemstą za życie Oberyna. Doran odmawia.

Szary Robak i Daario Naharis patrolują ulice Meereen w poszukiwaniu Synów Harpii. Daario uzyskał informacje, które pozwalają im schwytać jednego ze skrytobójców. Podczas narady u Daenerys ma zapaść decyzja odnośnie przyszłości jeńca, a zdania wśród doradców smoczej królowej są podzielone. Po naradzie ser Barristan pozostaje jeszcze w komnacie i opowiada Daenerys o jej ojcu, Szalonym Królu. Stary rycerz wskazuje, że opowieści szerzone przez wrogów Targaryenów były prawdą. Dany obiecuje, że Syna Harpii czeka sprawiedliwy proces.

Tyrion wraz z Varysem podróżują do Volantis, by stamtąd udać się do Meereen. W karecie Tyrion zgodnie ze złożoną wcześniej obietnicą cały czas pije, co irytuje Varysa. Dla własnego bezpieczeństwa Tyrion musi się cały czas ukrywać, bowiem Cersei wyznaczyła nagrodę za jego głowę. Do Królewskiej Przystani przybywają łowcy nagród z makabrycznymi trofeami, ale żadna z dostarczonych przez nich głów nie należała do Tyriona. Szczątki zabiera do swych eksperymentów Qyburn. Królowa bierze udział w posiedzeniu małej rady. Jako doradca króla informuje o mianowaniu Mace’a Tyrella starszym nad okrętami i monetą, Qyburn obejmuje stanowisko starszego nad szeptaczami, zaś Kevan Lannister starszego nad armią. Stryj Kevan nie okazuje radości z nominacji i chce usłyszeć od niej bezpośrednio z ust króla. Twierdzi, że nie zamierza być marionetką Cersei i opuszcza posiedzenie małej rady, udając się do Casterly Rock.

Shireen uczy Goździk, a lekcjom czytania przysłuchuje się Sam. Dziewczyny rozmawiają o szarej łuszczycy, a Goździk opowiada o swoich siostrach, które zmarły na tę chorobę. Pogawędkę przerywa wejście królowej Selyse.
Jon Snow rozmawia ze Stannisem. Wyjaśnia królowi, że dzicy ludzie nigdy nie poprą jego sprawy i nie pójdą walczyć w jego wojnie. Stannis Baratheon pokazuje chłopakowi list, otrzymany od dziesięcioletniej Lyanny Mormont, która na prośbę o wsparcie zripostowała, że Północ zna tylko jednego króla, Starka. Stannis uważa, że w zbliżających się wyborach lorda dowódcy Nocnej Straży wygra ser Alliser. W zamian za oddanie hołdu i ofiarowanie służby Stannis obiecuje Jonowi Snow zalegalizowanie pochodzenia, nazwisko Stark i tytuł lorda Winterfell.
Rozpoczynają się wybory lorda dowódcy. Za ser Alliserem gardłuje Janos Slynt, za wiekowym ser Dennisem przemawia jeden z braci, a tuż przed rozpoczęciem głosowania Samwell Tarly wygłasza mowę, w której przypomina zebranym zasługi Jona Snow. W głosowaniu Jon i Alliser otrzymują identyczną liczbę głosów, ale maester Aemon dokłada swój głos i on przeważa.
998 lordem dowódcą Nocnej Straży zostaje Jon Snow.

Arya poluje na gołębie na ulicach Braavos. Zaczepiona przez trzech młodych mężczyzn wyciąga miecz, ale rzezimieszki rzucają się do panicznej ucieczki na widok staruszka z Domu Czerni i Bieli. Arya podąża za nim, a ten nie zatrzymując się idzie prosto do świątyni. Przed drzwiami oddaje Aryi wrzuconą przez nią do morza monetę. Starzec ruchem ręki odmienia swoją twarz. Przed Aryą stoi Jaqen H’ghar i gestem zaprasza ją do przekroczenia progu Domu Czerni i Bieli.

W Meereen Mossador, który podczas narady doradzał Daenerys uśmiercenie pojmanego Syna Harpii, odwiedza jeńca w więzieniu i zabija go. Daenerys zamierza ściśle przestrzegać prawa i skazuje go na śmierć, nie słuchając błagań ani samego skazanego, ani zebranych. Publiczna egzekucja powoduje gwałtowną zmianę w nastawieniu mieszkańców miasta, którzy otwarcie okazują Daenerys wrogość. W mieście dochodzi do zamieszek. Nocą na szczyt piramidy w której mieszka Daenerys przylatuje Drogon.

Gra o tron – różnice między serialem a powieścią

– w Braavos Aryę na brzeg wysadza jeden z synów kapitana statku, również pod Domem Czerni i Bieli. Tam dziewczyna spotyka kapłana określanego przez nią mianem „miłego staruszka”.

– książkowa Arya nie wciągnęła Waldera Freya na swoją listę

– podczas swej wędrówki Brienne nie spotkała Sansy

– od ucieczki z Królewskiej Przystani Sansa przedstawia się wszędzie jako Alayne Stone, nieprawo urodzona córka Littlefingera. Jej prawdziwą tożsamość zna tylko kilka osób, a Sansa farbuje włosy, by ich rudy kolor nie naprowadził nikogo na skojarzenia odnośnie jej pochodzenia.

– Jaime Lannister nie podróżował do Dorne. Myrcellę miał przywieźć jeden z królewskich gwardzistów (ser Balon Swann), zaś Jaime po pogrzebie Tywina i po ślubie Tommena wyjechał do Dorzecza, by tam zaprowadzić pokój. Bronn faktycznie ożenił się z Lollys Stokeworth, ale nie towarzyszył Jaimemu w podróży. Kompanem Lannistera, a zarazem partnerem w ćwiczeniach z mieczem, był niemy kat, ser Illyn Payne.

– w książce Ellaria Sand wykazywała się dużym opanowaniem i, mimo iż opłakiwała śmierć Oberyna, to dostrzegała bezsens zemsty i próbowała powstrzymać Żmijowe Bękarcice. Z Doranem rozmawiały kolejno Obara Sand, Nymeria Sand i Tyene Sand i każda z nich domagała się od niego reakcji.

– Tyrion podróżował z Illyrio Mopatisem. Varys po uwolnieniu go z więzienia najprawdopodobniej pozostał w Królewskiej Przystani.

– Kevan Lannister nie chciał się podporządkować Cersei. Odmówił objęcia stanowiska królewskiego namiestnika, stawiając zaporowy dla Cersei warunek, by opuściła Królewską Przystań i miejsce u boku syna.

– Samwell Tarly zaangażował się w przekonanie braci do kandydatury Jona, wykazując spore talenty polityczne. Za pomocą zręcznych argumentów przekonał niektórych kontrkandydatów, by swoje głosy przekazali Jonowi.

– Jednym z warunków postawionych przez Stannisa Baratheona było przyjęcie wiary w R’hllora. Jon Snow poważnie rozważał propozycję Stannisa, ale pojawienie się Ducha było dla Jona sygnałem, że powinien dochować wierności starym bogom i dotrzymać przysięgi złożonej Nocnej Straży.

– kandydaturę Jona na dowódcę Nocnej Straży zgłosił Edd Cierpiętnik, który również startował w wyborach. Jon Snow wygrał wybory ze znaczną przewagą nad kontrkandydatami.

– Daenerys wzięła od starych rodów Meereen zakładników, ale po kolejnych zabójstwach dokonanych przez Synów Harpii stanowczo odmówiła uśmiercenia ich. Epizod z Mossadorem pojawia się tylko w serialu.

(aw)

Artykuł Odcinek 2 – Dom Czerni i Bieli pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Aeron Greyjoy, zwany Mokrą Czupryną, prorok Utopionego Boga, otrzymuje wiadomość o śmierci króla, Balona Greyjoya. Balon zginął, spadając z wysokiego mostku podczas sztormu, a na jego Tronie z Morskiego Kamienia zasiada Euron Wronie Oko, jego brat, który dziwnym trafem pojawił się po trzyletniej nieobecności tuż po śmierci Balona. Euron wzywa żelaznych ludzi na Pyke, by uznali jego władzę. Konkurentką do tronu jest Asha Greyjoy, której poparcia udzielił Rodrick Harlaw. Mokra Czupryna chce przeforsować innego kandydata i zwołuje królewski wiec, na którym zgodnie z dawną tradycja krakenów ma zostać wybrany nowy król.

Doran Martell, brat Czerwonej Żmii, przebywa w Wodnych Ogrodach. Odwiedzają go kolejno córki zmarłego. Najstarsza ze Żmijowych Bękarcic, Obara, informuje stryja o wzburzeniu mieszkańców Dorne i dopytuje się, w jaki sposób Doran zamierza pomścić śmierć brata. Obara domaga się wojny, Nymeria, jej młodsza siostra, także chce rewanżu za śmierć Żmii. Proponuje, iż wraz z Tyene Sand uśmierci Cersei, Jaimego, Tywina i Tommena. Zapewnia Dorana, że Oberyn zatruł swą broń przed pojedynkiem i że śmierć Gregora Clegane jest więcej niż pewna. Przybyciu księcia Dorana do Słonecznej Włóczni, stolicy Dorne, towarzyszą zamieszki uliczne. Mieszkańcy, prawdopodobnie podjudzeni przez córki Oberyna, domagają się pomszczenia zabitego księcia. Dorana Martella wita jego córka Arianne oraz księżniczka Myrcella z towarzyszami. Na Dorana czeka również Tyene, trzecia z córek Czerwonej Żmii. Ona również potwierdza informację o zatruciu Gregora Clegane. Tyene proponuje, by Myrcellę wydać za mąż i – zgodnie z dornijskim prawem – domagać się dla niej korony. Doran wydaje kapitanowi swej straży polecenie zamknięcia wszystkich Żmijowych Bękarcic w areszcie domowym.

W Królewskiej Przystani Cersei zostaje zbudzona wiadomością o śmierci swego ojca. Tywin Lannister został znaleziony martwy w wychodku, a w jego łożu spoczywała martwa dziwka, Shae. Ciałem Tywina zajmuje się Qyburn, ciało Shae zabiera jeden z Kettleblacków. Cersei prosi Jaimego, by zgodził się objąć urząd królewskiego namiestnika, ale brat odmawia. Królowa zdaje sobie sprawę z nieobecności Varysa. Do komnaty powraca ser Boros Blount z wiadomością, że Tyrion zniknął z celi. Cersei nakazuje zabić strażników pilnujących Tyriona.

Brienne stara się wypełnić zadanie wyznaczone jej przez Jaimego. Wędrując po trakcie, poszukuje Sansy Stark, wypytując po drodze wszystkich o trzynastoletnią dziewicę o kasztanowych włosach. Do Brienne przyłącza się dwóch wędrownych rycerzy. Spotykają po drodze braci ubogich, a nieco później kupca, eskortowanego przez ser Schadricha, i przyłączają się do nich. Schadrich również poszukuje Sansy Stark, chce bowiem otrzymać za nią nagrodę, przyrzeczoną przez Varysa. Brienne nocą wymyka się potajemnie i samotnie kontynuuje poszukiwania Sansy.

Na Murze Nocna Staż naprawia uszkodzenia powstałe podczas ataków dzikich ludzi. Jon Snow nakazał wszystkim braciom ćwiczyć strzelanie z łuku, podkreślając, że Nocna Straż w ostatnich latach zbyt wielką wagę przywiązywała do mieczy. Samwell Tarly spędza wiele godzin w bibliotece, wyszukując informacje na temat historii Nocnej Straży, a przede wszystkim wiadomości, które ułatwią walkę z Innymi. Jon Snow odsyła Goździk z Muru. Wraz z nią wyjechać ma jej dziecko, maester Aemon oraz Sam. Celem ich wyprawy ma być Stare Miasto. Sam ma zostać nowym maestrem Nocnej Straży.

Arya płynie statkiem do Braavos. Zaprzyjaźnia się z niektórymi marynarzami, ale najwięcej czasu spędza z synem właściciela okrętu, który opowiada jej o swoim mieście. Po przybyciu do Braavos dziewczynka udaje się do świątyni zwanej Świętym Azylem, w której czci się bogów, o których świat już zapomniał. Jest to Dom Czerni i Bieli, poświęcony Bogu o Wielu Twarzach. Arya spotyka w świątyni dziewczynkę ubraną w czarno-białe szaty oraz zakapturzonego starszego mężczyznę, który mówi językiem powszechnym. Mężczyzna chce wiedzieć, jakie imię nosi. Arya wymienia po kolei wszystkie swoje przybrane imiona, ale ów kapłan wie, że dziewczynka kłamie. Na koniec pada imię Aryi z rodu Starków. Kapłan mówi, że nie ma dla niej miejsca w tej świątyni, ale Arya prosi, by mogła tu pozostać. Mężczyzna zdejmuje kaptur. Kryje się pod nim pożółkła czaszka, którą Arya ma pocałować. Dziewczynka nie okazuje strachu, a czaszka jest tylko iluzją, skrywającą twarz miłego staruszka.

W Królewskiej Przystani zorganizowano czuwanie przy zwłokach Tywina Lannistera. Milczące siostry ubrały go w najlepszą zbroję, ale proces rozkładu sprawił, że Tywin lekko się uśmiechał, co było nie do pomyślenia za jego życia. Przy zwłokach ojca straż sprawuje Jaime, ubrany w strój królewskiego gwardzisty. Cersei irytuje konieczność brania udziału w ceremoniach pogrzebowych, bowiem uważa, iż rządzenie państwem jest ważniejsze, i wyraża przekonanie, że ojciec by ja zrozumiał. Królowa rozważa, kto z poddanych będzie jej wierny, a kogo z możnych należałoby odsunąć od pełnionych funkcji. Przekonana o własnej wielkości Cersei zaczyna planować sojusze. Qyburn informuje Cersei o monecie z Wysogrodu, znalezionej w izbie jednego z podejrzanych o udział w ucieczce Tyriona, oraz zdaje jej relację z postępów w opiece nad ser Gregorem Clegane’em. Góra umiera powoli, a jego krzyki przeszkadzają mieszkańcom Czerwonej Twierdzy. Cersei wyraża zgodę na przetransportowanie ser Gregora do lochów, w których Qyburn będzie mógł go wykorzystać do medycznych eksperymentów.

Cersei prosi swego stryja, Kevana Lannnistera o to, by zgodził się objąć funkcję królewskiego namiestnika. Kevan zgadza się pod warunkiem, że Cersei mianuje go także regentem, a sama wycofa się do Casterly Rock. Królowa nie chce zrzec się władzy i opuścić syna, Kevan zauważa, że sądząc po tym, jaki był Joffrey, Cersei równie mało nadaje się na matkę, jak i na królową. Oburzona królowa chlusta mu w twarz winem. Kevan daje Cersei kilka dobrych rad na temat rządzenia państwem oraz uświadamia jej, iż wie, że ojcem Tommena jest Jaime.

Jaime czuwa przy zwłokach ojca. Pozbawiony snu od kilkudziesięciu godzin wspomina wydarzenia ostatnich dni, poszukiwania Tyriona i Varysa, własne pasowanie na rycerza. Nocą odwiedza go Cersei, która ponawia propozycję, by został królewskim namiestnikiem, ale Jaime znów odmawia. Proces rozkładu ciała Tywina Lannistera postępuje niezwykle szybko, a smród bijący od trupa jest zbyt intensywny, by zagłuszyły go świątynne kadzidła. Podczas porannych ceremonii zgromadzeni w sepcie z trudem są w stanie wytrzymać panującą tam atmosferę. Mały król Tommen, przerażony widokiem ciała dziadka, próbuje się wyrwać matce, następnie wymiotuje i ucieka ze świątyni. Cersei ostro karci syna, ale Jaime staje w obronie chłopca, sugerując Cersei, że czas zakończyć obrzędy pogrzebowe. Jaime zaprasza Mace’a Tyrella, by wieczorem towarzyszył Cersei i Tommenowi, sugerując Cersei, by wyraziła zgodę na ślub Tommena i Margaery, a następnie wysłała Mace’a Tyrella z misją zdobycia Końca Burzy.

Brienne dociera do Duskendale, pytając po drodze wszystkich o trzynastolatkę o kasztanowych włosach oraz o ser Dontosa Hollarda. Ser Rufus Leek referuje jej historię rodu Hollardów, a Brienne uświadamia sobie, że w tej miejscowości lady Sansy nie znajdzie. Dziewczyna podejrzewa, że Sansa udała się do któregoś ze swych krewnych. Poszukując swej gospody, Brienne ponownie spotyka młodego chłopaka, którego już wcześniej spotkała, a który ucieka na jej widok. W gospodzie rozmawia z zakonnikiem-karłem, który kieruje ją do Stawu Dziewic, bowiem tam spotkał pewnego błazna, szukającego transportu dla trzech osób. Brienne postanawia sprawdzić ten trop. Dziewczyna zleca też przemalowanie swej tarczy, decydując się na herb, który kiedyś widziała w zbrojowni swego ojca – drzewo i spadającą gwiazdę. Brienne dociera do ruin dawnego zamku rodu Hollardów. Tam dogania ją chłopak, którego już wcześniej spotkała, ale jest na tyle nieuważny, że to Brienne zaczyna go śledzić. Chłopakiem jest Podrick Payne, dawny giermek Tyriona Lannistera. Podąża za Brienne, bowiem ma nadzieję, że przy okazji poszukiwań Sansy uda jej się odnaleźć Krasnala.

Artykuł George R. R. Martin „Uczta dla wron. Cienie śmierci” (streszczenie) pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Podczas wizyty w pustynnym Shandystone młodziutka Sarella zaglądała pod kamienie, czyściła mozaiki z piasku i chciała się dowiedzieć jak najwięcej o ludziach, którzy niegdyś zamieszkiwali te okolice.

Obecnie przebywa poza Dorne. Doran sugeruje Hotahowi, by pozostawić Sarellę jej grze.

Teorie fanów

Prawdopodobnie Sarella przebywa w Cytadeli, gdzie pod imieniem Allerasa kształci się na maestra.
Alleras z wyglądu przypomina Oberyna Martella, a córki Żmii odziedziczyły po ojcu pewne charakterystyczne cechy, m.in. zakola nad czołem i bystre spojrzenie.

Jego imię jest anagramem imienia Sarella.

Nymeria Sand zauważa, że jej młodsza siostra bardzo kocha Stare Miasto, a właśnie tam znajduje się Cytadela.

(aw)

Artykuł Sarella Sand pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Tę dornijską warownię wybudowano na wysuniętym w głąb Wąskiego Morza skalisto-piaszczystym cyplu, z trzech stron otoczonym wodą. W głównej mierze zamek powstał z cegieł i słomy (błotnych cegieł wypalanych prawdopodobnie w słońcu), ale również ze szlachetniejszego surowca – piaskowca, bloków skalnych, marmurów i …złota. Mury Słonecznej Włóczni gościły m.in.: Rhaenys Targaryen w czasach Podboju Aegona Zdobywcy, Jona Arryna po rebelii Roberta oraz Myrcellę Baratheon.

Ufortyfikowany zamek sąsiaduje z rozległym miastem cieni (the shadow city) o specyficznym zapachu, będącym mieszanką kurzu, potu, piasku, smoły, morskiej wody, wodorostów i dymu. Owe osiedle u zachodniego podnóża twierdzy ożywa po zmroku, gdy chłód nocy przegania nieznośne, dzienne upały.[i] Najbliżej zamkowych murów przycupnęły domy kupieckie, przeróżne sklepy i pozbawione okien chaty. Dalej od warowni znajdują się stajnie, zajazdy, winne szynki, domy rozkoszy i przeróżne inne budowle – wszystkie wniesiono z błotnych cegieł. Niektóre budynki posiadają nawet własne fortyfikacje, bądź wchodzą w zakres chronionego skomplikowaną siecią zamkowych murów terenu. Miasto cieni nie może się równać ani wielkością, ani wspaniałością z Wolnymi Miastami Essos, jednak jest osiedlem najbliżej spełniającym kryteria miasta, jakie można napotkać w pustynnym Dorne. Prawdopodobnie w obrębie tego osiedla nie ma przystani portowej. Wymiana handlowa ma dokonywać się w Mieście z Desek (the Planky Town) – porcie znajdującym się u ujścia Zielonej Krwi (głównej rzeki Dorne – the Greenblood), na południowy-zachód od Słonecznej Włóczni. Jednak do Słonecznej Włóczni przybywają karawany kupców, nim wyruszą w długą drogę przez czerwone i białe piaski pustyni do Książęcego Przejścia (the Prince’s Pass) w Czerwonych Górach (the Red Mountains), oddzielających Dorne od krain żyznego Reach.

W zakresie potrójnych murów Słonecznej Włóczni mieści się Stary Pałac (the Old Palace). Najszybsza droga do Starego Pałacu wiedzie przez Potrójną Bramę (the Threefold Gate) – szereg bram osadzonych w linii prostej w rzędzie potrójnych Krętych Murów (the Winding Walls). Droga ta jest wybrukowana cegłami. Inne kręte ścieżki wiodą przez wąskie alejki, ukryte dziedzińce i hałaśliwe bazary. Trzy największe wieże Starego Pałacu to Włócznia (the Spear Tower), Wieża Słońca (the Tower of the Sun) oraz Piaskowy Okręt (the Sandship). Kręte Mury wybudowane przed około 700 laty niczym wąż opasają Stary Pałac.

Popołudniowe cienie były już długie i ciemne, a słońce czerwone i obrzękłe jak stawy księcia, gdy wreszcie ujrzeli na wschodzie wieże Słonecznej Włóczni. Pierwsza pojawiła się na horyzoncie smukła Włócznia, wysoka na sto pięćdziesiąt stóp i ukoronowana iglicą z pozłacanej stali, która zwiększała jej wysokość o dodatkowe trzydzieści stóp. Druga była potężna Wieża Słońca z kopułą ze złota i barwionego szkła, a na koniec ciemnobrązowy Piaskowy Okręt, wyglądający jak jakaś monstrualna dromona, która obróciła się w kamień po wyrzuceniu na piasek przez morskie fale.[ii]

Włócznia jest najwyższą wieżą – wznosi się na 150 stóp (około 46 metrów). Jest zbudowana z piaskowca, smukła i zwieńczona pozłacaną stalową włócznią, co dodaje jej kolejne 30 stóp wysokości (ok. 9 m). To na szczycie tej wieży znajdują się cele, w których są przetrzymywani szlachetnie urodzeni więźniowie. Okna w najwyżej położonych pomieszczenia Włóczni są najszersze, zaś niektóre z otworów okiennych komnat położonych niżej są wąskie niczym grot strzały.[iii]

Na zachód od Włóczni znajduje się Wieża Słońca – potężna budowla z kopułą wykonaną ze złota i barwionego szkła. To w Wieży Słońca rezyduje książę Dorne, gdy z rzadka obecny jest w Słonecznej Włóczni – ponieważ Doran Martell nade wszystko lubi spędzać czas w swych ulubionych Wodnych Ogrodach (the Water Gardens), do których wiedzie ze Słonecznej Włóczni 9 mil traktu (ok. 14,5 km) brzegiem Wąskiego Morza. W Wieży Słońca pod złotą kopułą mieści się okazała sala tronowa, do której to komnaty wiodą długie, kamienne schody. Ponieważ kolorowe i grube szkło użyte do konstrukcji kopuły przepuszcza wielobarwne promienie słoneczne, blady marmur okrągłej sali tronowej mieni się za dnia feerią barw. Na podwyższeniu znajdują dwa trony, a wokół podium rozmieszczonych jest wiele poduszek – przeznaczonych dla dworzan. Oba trony są bliźniaczo do siebie podobne – z tą różnicą, że mają odmienne zdobienia wysoko na oparciach pleców. Jeden z tronów intarsjowany jest złotą włócznią Martellów. Drugi zaś – wizerunkiem gorejącego słońca Rhoyne, które to powiewało na masztach statków legendarnej Nymerii, walecznej królowej, która przybyła do Dorne przed tysiącem lat zza Wąskiego Morza. Książę Doran zasiadał na tronie zdobionym włócznią, zanim jeszcze choroba nie zmusiła go do korzystania z fotela na kółkach.

Ostatnią z okazałych wież Słonecznej Włóczni jest Piaskowy Okręt – ogromna, przysadzista budowla w kolorze burego, ciemnobrązowego piasku i w kształcie potężnego dromonu. Przypomina żaglowiec, który zamienił się kamień. Jest to najstarsza część Słonecznej Włóczni. Jeszcze sprzed przybycia Nymerii na czele Rhoynarów.

Tak oto wygląda stolica piaszczystego Dorne, siedziba rodu Nymeros Martell – powszechnie znanego jako Martell, który włada Dorne od tysiąca lat. Stolica krainy tak odmiennej w swych prawach i zwyczajach od reszty Westeros. Krainy, która oparła się podbojowi Aegona przed 300 laty i dopiero blisko dwa wieki później poprzysięgła wierność Żelaznemu Tronowi, pieczętując sojusz węzłem małżeńskim między rodami Targaryenów i Martellów. Czy zaręczyny Myrcelli Baratheon i księcia Trystane’a scementują kolejny sojusz? A Dorne – kraina rozsławiona przez zdradliwe głębokie piaski pustyni, mocne czerwone wina, pikantne potrawy, soczyste cytrusy, gorące kobiety, zabójcze skorpiony i piaskowe węże – włączy się do gry o Żelazny Tron? Koronny towar eksportowy Słonecznej Włóczni w nadchodzących „Wichrach Zimy”? Żmijowe Bękarcice! Westeros, miej się na baczności!

autor: Maegi

Przypisy:

[i]     GRRM, Uczta dla wron: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2006, rozdział 13: Zbrukany rycerz, str. 264.

[ii]    GRRM, Uczta dla wron: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2006, rozdział 2: Kapitan straży, str. 62.

[iii]   GRRM, Uczta dla wron: Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2006, rozdział 40: Księżniczka w wieży, str. 326.

Artykuł Słoneczna Włócznia pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Miałem nadzieję, że odbiorę mu wszystko, co dla niego drogie, zanim go zabiję.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 339)

W tym celu zaplanował on ślub swojej córki i dziedziczki Dorne, Arianne Martell, z prawowitym dziedzicem rodu Targaryenów, Viserysem. Śmierć tego drugiego pokrzyżowała jednak plany księcia, w związku z czym wysłał on do Essos swojego syna Quentyna, aby ten przekonał siostrę Viserysa – Daenerys, do ożenku z nim. Zdaniem Jacobsa jednak, Doran Martell, człowiek opisywany w sadze jako ostrożny, roztropny i bardzo rozsądny, ważący jednocześnie konsekwencje każdego czynu, nie mógł opracować planu tak ryzykownego, zakładającego ślub dziedziczki Dorne z sierotą bez armii i lichymi perspektywami powodzenia. Twórca teorii wychodzi więc z założenia, iż przedstawione w „Uczcie dla Wron” wyjaśnienie stanowi jedynie przykrywkę dla wielkiego, szeroko zakrojonego Master Planu Dorana Martella.

CZĘŚĆ I

Pierwszy etap prawdziwego Dornish Master Planu, mający na celu zniszczenie Lannisterów, składa się z sześciu kroków:

1. Zabicie Tywina Lannistera
2. Zabicie Armory’ego Lorcha (odpowiedzialnego za śmierć córki Elii Martell, księżniczki Rhaenys)
3. Zabicie Gregora „Góry” Clegane (odpowiedzialnego za śmierć Elii Martell i jej syna, księcia Aegona)
4. Usunięcie Jaimego Lannistera
5. Usunięcie Cersei Lannister
6. Usunięcie Tommena Baratheona

Jacobs zaznacza, iż najważniejszą osobą pozwalającą Doranowi wykonać ów trudny plan był jego brat, Oberyn Martell. Młodszy książę, poza posiadaniem doświadczenia w walce i założeniem własnej kompanii w Essos, był człowiekiem o rozległej wiedzy – podróżował po Wolnych Miastach, uczył się trucizn i czarnej magii, pod okiem maestera Marwyna studiował w Cytadeli, gdzie zdobył sześć ogniw maesterskiego łańcucha. Był on również zafascynowany religią siedmiu oraz miał córkę Tyene, której matka była septą. Warto zwrócić uwagę, iż inna z córek Oberyna, Sarella, również studiuje w Cytadeli. Jacobs przychyla się w tym momencie do popularnej wśród fanów tezy, jakoby przebywający w Cytadeli Alleras był pseudonimem Żmijowej Bękarcicy (Alerras to Sarella pisane wspak). Twórca teorii bardzo mocno podkreśla znaczenie religii siedmiu w planie Dorana. Nie uważa on za przypadek, iż w czasie przebywania w wieży po nieudanym spisku, księżniczka Arianne Martell otrzymała do przeczytania cztery książki, dotyczące septonów, smoków, dornijskiego prawa i historii. Zdaniem Jacobsa wszystkie te elementy:

• septoni
• smoki
• dornijskie prawo
• historia

są bardzo istotne dla planu Dorana.

Jak wspomniane zostało wcześniej, kluczową postacią mającą zapewnić powodzenie dornijskiego planu był Oberyn. Jacobs podkreśla raz jeszcze złożoność historii młodszego księcia, w której zasadnicze znaczenie mają doświadczenia z Essos (gdzie tworzył kampanię najemników) oraz z Cytadeli, jak również fascynacja wiarą, truciznami i czarną magią. Zauważa on, iż bardzo podobnymi doświadczeniami cechuje się obecna w sadze kompania najemników – Dzielni Kompanioni, znani też jako Krwawi Komedianci. Kluczowe jest, iż jednym z jej członków był Qyburn – pozbawiony łańcucha Maester, który nie tylko studiował w Cytadeli i uczył się czarnej magii oraz trucizn, ale również, co potwierdza jego wypowiedź w „Uczcie dla Wron”, ma powiązania z Dorne:

Kazałem swoim informatorom wszędzie węszyć za Krasnalem (…) W Starym Mieście, Gulltown, Dorne, nawet w Wolnych Miastach. Dokądkolwiek by umknął, moi szeptacze go odnajdą.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 337)

Cechą charakterystyczną Krwawych Komediantów, podobnie jak Oberyna, była fascynacja Wiarą w Siedmiu. Znajduje to swoje potwierdzenia na kartach sagi – kiedy Kompania została rozwiązana, wielu z byłych jej członków udało się do Cytadeli.

Urswyck i jego banda ruszyli na południe, do Starego Miasta.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 414)

Powiązanie Martellów z Dzielnymi Kompanionami niesie ogromne konsekwencje dla rozwoju „Dornish Master Plan”. Zdaniem Jacobsa, mocnym potwierdzeniem faktu, iż Komedianci nie działali niezależnie, jest fakt, iż początkowo wynajęci przez Lannisterów, zupełnie niewytłumaczalnie i wbrew logice działań najemników przeszli oni nagle na stronę mniej zamożnych Boltonów. Jacobs zauważa, iż pierwsze działanie Kompanionów – zabicie Lorcha, również kłóci się z tym, jak zachowywać się powinni najemnicy. Rzucili oni bowiem rycerza na pożarcie niedźwiedziowi, bez wcześniejszej próby uzyskania okupu od bogatej rodziny (w herbie Lorchów znajdowały się trzy złote monety). Dodatkowo, taka śmierć nie pozostawia ciała które mogłoby służyć jako element odstraszający wrogów. Niedorzeczne? Niekoniecznie, jeśli pracują oni dla Martellów. Tym sposobem Doranowi udało się pozbyć pierwszej z listy sześciu osób, których usunięcie miało doprowadzić do zagłady Lannisterów. Co więcej, to właśnie przywódca Krwawych Komediantów, Vargo Hoat, doprowadził do trwałego okaleczenia Jaimego Lannistera, pozbawiając najlepszego rycerza siedmiu Królestw ręki. Zdaniem Jacobsa działanie takie miało mało wspólnego z logiką, nawet jeśli weźmie się pod uwagę sadystyczne skłonności Vargo. Dlaczego bowiem pochodzący z Qohoru najemnik zakazał krzywdzić Brienne, przekonany wizją otrzymania wielkiego okupu za jej życie:

Uważaj, żebyś nie połamał jej kości – zawołał Urswyck – Dziewka ma końską gębę, ale jest warta tyle szafirów, ile sama waży.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 303)

jednocześnie decydując się obciąć rękę synowi najpotężniejszego lorda w Westeros? Okaleczenie Jaimego wywołało frustrację nawet Roose’a Boltona, tym bardziej więc działania Vargo wydają się nie mieć sensu… Chyba że pracuje on dla Dorana Martella. Dzięki działaniom Hoata, Doranowi udało się wyeliminować drugą osobę na liście – Jaime nigdy nie wrócił już bowiem do swojej pełnej sprawności. Kontynuując ten sam tok rozważań, Jacobs po raz kolejny podkreśla rolę Qyburna w całej sprawie. To on odpowiedzialny był za leczenie Jaimego, czym zaskarbił sobie wielkie zaufanie samej Cersei Lannister.

Uzdrowicielskie umiejętności Lorda Qyburna uratowały życie mojemu bratu i nie wątpię, że będzie on służył królowi lepiej niż ten mizdrzący się eunuch.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 339)

Twórca teorii zauważa również kolejną, istotną dla dornijskiego planu rzecz. Mimo iż Roose Bolton nakazał Dzielnym Kompanionom pozbyć się wojsk Lannisterów z okolic Harrenhall, kiedy doszło do spotkania Komediantów z Jaimem i Brienne, ci pierwsi oddawali się… plądrowaniu septu.

Gdy znaleźli Vargo Hoata, słońce skłaniało się ku zachodowi. Kozioł plądrował mały Sept w towarzystwie dwunastu jego Dzielnych Kompanionów.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 302)

Świadkiem podobnych działań była również Arya, podróżująca wraz z Bractwem bez Chorągwi:

Wtem septor eksplodował Komediantami, którzy wyroili sie z niego niczym rozgniewane mrówki.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 538)

Kiedy w „Uczcie dla Wron” podróżująca Brienne spotkała przyszłego Wielkiego Wróbla, przemieszczał się on z wozem wypełnionym ciałami martwych septonów. Wniosek z tego jeden – Krwawi Kompanioni są odpowiedzialni nie tylko za mordowanie przedstawicieli Wiary, ale również za powstanie samego ruchu Wróbli, których fanatyzm wyrósł na obserwowaniu bestialstwa i braku poszanowania dla religii Siedmiu. Jak wiemy z kart sagi, to właśnie Wróble przyczynili się do późniejszej zguby Cersei Lannister.

Zmierzamy do miasta — oznajmiła wysoka kobieta zaprzężona do wozu — by zanieść te święte kości do Błogosławionego Baelora oraz poprosić króla o wsparcie i opiekę.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 94)

W dalszej części teorii Jacobs powraca do Oberyna, skupiając się tym razem na jego pobycie w Królewskiej Przystani. Zgodnie z wypowiedzią samego Dorana w „Tańcu Ze Smokami”, Oberyn jechał do stolicy z przekonaniem, że przyjdzie mu walczyć z Górą.

Nieraz widziałem, jak przewracał chłopaków znacznie większych od siebie. Przypomniał mi o tym tego dnia, gdy wyjeżdżał do Królewskiej Przystani. Przysiągł, że zrobi to jeszcze raz. W przeciwnym razie nigdy nie pozwoliłbym mu pojechać.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 53)

Przegrał on jednak pojedynek, umierając straszliwą śmiercią. Analizując przyczyny zgonu Oberyna Jacobs podkreśla jednak, iż wynik pojedynku mógłby być zupełnie inny gdyby książę:

1. nie rzucił zaklęcia na truciznę, doprowadzając do spowolnienia efektu jej działania. Potwierdza to wymiana zdań między Cersei a Qyburnem z „Uczty dla Wron”.

Żmija zatruł włócznię jadem mantykory ze wschodu. Mógłbym na to postawić własne życie.
— Pycelle jest innego zdania. Powiedział mojemu panu ojcu, że jad mantykory zabija, gdy tylko dotrze do serca.
— To prawda. Ale ten jad w jakiś sposób zagęszczono, żeby przedłużyć agonię Góry.
— Zagęszczono? A jak? Jakąś inną substancją?
— Niewykluczone, że było tak, jak sugeruje Wasza Miłość choć w większości przypadków zanieczyszczanie trucizny zmniejsza jej moc. Powiedzmy, że przyczyna jest… nie tak naturalna. Myślę, że to było zaklęcie.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 159-160)

2. nie domagał się od Góry przyznania do winy.

– Przyszedłeś tu gadać czy walczyć?
– Przyszedłem wysłuchać twojego wyznania.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 366)

Jacobs zauważa, iż owe elementy były na tyle ważne, że warto było dla nich zginąć. Oberyn pożegnał się z życiem, a trucizna odebrała je ostatecznie Górze. Tym sposobem wyeliminowana została trzecia osoba z listy Dorana Martella. Wydawać się może jednak dziwne, skąd przybywający do Królewskiej Przystani Oberyn wiedział, że nastąpi zamach na życie Joffreya, a o królobójstwo oskarżony zostanie Tyrion. Odpowiedź jest zdaniem Jacobsa prosta: nie wiedział. Przybył on bowiem do stolicy z zamiarem otrucia Tywina, spodziewając się że to w sprawie jego morderstwa wytoczony zostanie proces. Co więcej, Oberyn wykonał zadanie. Tyrion Lannister, mordując swojego ojca, strzelał do umierającego już człowieka. Potwierdzić mają to zdaniem Jacobsa wypowiedzi Maestera Pycelle’a z procesu Tyriona, opisującego truciznę o nazwie wdowia krew, powodującej śmierć w wyniku zaparcia.

A ten specyfik nazywa sie wdowia krew, z uwagi na kolor. To bardzo okrutny środek. Paraliżuje pęcherz i kiszki, aż człowiek topi sie we własnych truciznach.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 299)

Dodatkowo, młodszy Lannister obserwując ojca w czasie procesu doszedł do wniosku, iż wygląda on jakby był otruty.

Twarz lorda Tywina pociemniała tak bardzo, że przez pół uderzenia serca Tyrion zastanawiał się, czy jego ojciec również nie wypił zatrutego wina.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 358)

Po śmierci Tywina jego ciało zaczęło gnić, trafiając, podobnie jak w przypadku Góry, do Qyburna. W ten sposób historia po raz kolejny zazębia się, a Doran pozbył się kolejnego nazwiska ze swojej listy. Na tym nie kończy się jednak rola byłego Maestera w dornijskim planie.

Jak wspomniane zostało powyżej, Dzielni Kompanioni, oficjalnie pracując jeszcze dla Lannisterów, zgotowali w Westeros rzeź septonów, doprowadzając do narodzenia się ruchu Wróbli. Po dojściu do władzy Wielki Wróbel gotowy był postawić przed sąd przedstawicielkę Lannisterów – Cersei, pod praktycznie każdym pretekstem. Zdaniem Jacobsa to właśnie manipulacje Qyburna doprowadziły do popełniania przez Cersei kolejnych grzechów przeciwko wierze. Co więcej, okaleczony i nieobecny w Królewskiej Przystani Jaime nie mógł już obronić swojej siostry. Stworzenie przez Qyburna nowego championa – Roberta Stronga, możliwe było dzięki umiejętnościom Qyburna, ale też truciźnie z włóczni Oberyna, pozwalającej przedłużyć żywot Góry. W obliczu śmierci księcia Dorne, Cersei i żyjący jeszcze Tywin zostali zmuszeni do obiecania Dornijczykom dostarczenia głowy Clegane’a. Znajduje to potwierdzenie w wypowiedzi samego Dorana Martella w „Uczcie dla Wron”:

Lord Tywin obiecał nam jego głowę.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 66)

Cersei rozkazała Qyburnowi wysłać czaszkę Góry do Dorne, jednak była ona obdarta aż do kości, co uniemożliwiało identyfikację. Dornijczycy zauważyli jednak, iż osoba o budowie Góry, mierząca ponad osiem stóp wzrostu, rzuca się w oczy i trudna jest do pomylenia. Zgodnie ze słowami Nymerii Sand, jeśli Gregor Clegane żyje, prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw.

Jeśli Gregor Clegane żyje, prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw. On miał osiem i pół stopy wzrostu. W całym Westeros nie ma drugiego takiego jak on. Jeśli ktoś taki pojawi się znowu, kłamstwo Cersei Lannister zostanie zdemaskowane przed calymi Siedmioma Królestwami.
(George R. R. Martin, Taniec ze smokami t. II, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i S-ka, Poznań 2011, str. 44)

Rzecz jasna, w momencie gdy Cersei użyje Roberta Stronga w próbie walki, jej oszustwo wobec Martellów ujrzy światło dzienne. O to właśnie chodzi Doranowi.

Tym sposobem Doranowi udało się usunąć pięć z sześciu postaci z listy, doprowadzając Lannisterów do zguby. Należy jednak podkreślić, iż cała teoria Jacobsa wykracza poza kwestię zniszczenia Lwów, co przedstawione jest w kolejnych jej częściach.

Artykuł Teorie fanów: Dornish Master Plan cz.I pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

CZĘŚĆ III

W trzeciej części „Dornish Master Plan” Preston Jacobs skupia się na kolejnej próbie pozyskania przez ród Martellów smoków. Zanim jednak autor teorii przechodzi do tego zagadnienia, poświęca on sporo uwagi innemu ważnemu dornijskiemu rodowi – Yronwoodom. Jacobs podkreśla, iż mimo iż Yronwoodowie przysięgli wierność Martellom, jako drugi najpotężniejszy ród w księstwie byli oni jednocześnie największym wrogiem Słonecznej Włóczni. Niesnaski między Martellami i Yronwoodami trwały bez przerwy od tysięcy lat, czego doskonałym przykładem w najnowszej historii Westeros mogą być rebelie Blackfyre, w którym rody te walczyły po dwóch różnych stronach. Yronwoodowie konsekwentnie wspierali rebeliantów, licząc tym samym na osłabienie swoich zwierzchników. Dodatkowo, czytelnikom sagi znana jest historia romansu Oberyna Martella z faworytą Lorda Yornwooda, którego efektem był pojedynek między księciem Dorne a Lordem Edgarem Yornwoodem. Mimo że walka toczyła się tylko do pierwszej krwi, rany Lorda Edgara zaogniły się, a on sam zmarł kilka dni później. W wyniku pogłosek jakoby śmierć nastąpiła w wyniku użycia przez Oberyna zatrutego ostrza, książę Dorne zmuszony został do udania się na wygnanie do Wolnych Miast.

W przeciwieństwie do Oberyna, którego stosunek do najpotężniejszego wasala był, co zrozumiałe, negatywny, sympatią do rodu Yornwoodów pałał starszy syn księcia Dorana – Quentyn Martell. Młody książę wysłany został przez swojego ojca do Yronwood gdzie służył jako giermek Lorda Andersa. To właśnie Quentyn jest głównym bohaterem opowieści Jacobsa o trzeciej próbie pozyskania przez Martellów smoków.

Kradzież smoków: Próba 3.

Analizując trzecią próbę kradzieży smoków, Jacobs podkreśla zaskakujący fakt związany z wyprawą Quentyna do Essos. Mianowicie, w jego staraniach o rękę Daenerys Targaryen nie towarzyszył mu żaden przedstawiciel rodu Martellów. Mógł on polegać tylko na Yronwoodach. Wydaje się to wyjątkowo zaskakujące, szczególnie biorąc pod uwagę jak szerokie kontakty wypracował sobie Oberyn Martell przebywając w Essos – miał on koneksje w Lys, Volantis i wśród Drugich Synów.
Twórca teorii zauważa, że bardzo ważną rolę w wyprawie Quentyna odegrał Gerris „Drink” Drinkwater. To właśnie on namówił resztę podróżników do podjęcia wyprawy w towarzystwie wiernej Yunkai kompanii Plewy na Wietrze. Zdaniem Jacobsa stanowi to niezbity dowód, że w historię podróży starszego Martella do Essos zamieszany był rywalizujący z Doranem o smocze jaja Illyrio Mopatis. Aby udowodnić swoją tezę, autor teorii proponuje cofnąć się w czasie do pierwszego tomu sagi – „Gry o Tron”, oraz rozmowy Illyria z Varysem, ktorą podsłuchała Arya.

To już nie jest gra dla dwóch graczy.
(Arya III, „Gra o Tron”)

Słowa te wyraźnie sugerują, że na pewnym etapie istniało ni mniej ni więcej tylko dwóch graczy. Z poniższych cytatów wyraźnie wynika, iż postaciami konspirującymi
najdłużej byli Doran Martell oraz Illyrio Mopatis.

Pracowałem nad doprowadzeniem do upadku Tywina Lannistera już od dnia, gdy opowiedzieli mi o Elii i jej dzieciach.
(Księżniczka w Wieży, „Uczta dla Wron”, czesć II. Sieć Spisków)

Aegona przygotowywano do sprawowania władzy, odkąd nauczył się chodzić. Uczono go władania bronią, jak przystoi przyszłemu rycerzowi, ale jego edukacja nie zakończyła się na tym.
(Epilog, „Taniec ze Smokami”, część II)

W poprzedniej części teorii przedstawiona została rywalizacja Dorana i Illyria o smoki w Mereen. Jacobs podkreśla jednak, iż bohaterowie ci rywalizowali również w swoich planach pogrążenia Tyriona Lannistera. W czasie sprzedaży niewolników odbywającej się na przedmieściach Mereen, w licytację Tyriona włączyła się handlarka niewolników Zahrina, jak później się okaże mająca powiązania z Plewami na Wietrze oraz z Brązowym Benem Plummem, który również brał udział w licytacji.
Tyrion został ostatecznie kupiony przez Yezzana. Jacobs zauważa, że w czasie biesiady w posiadłości handlarza niewolników obecny był zarówno dowódca Plew – Obdarty Książę, jak i Brązowy Ben Plumm z Drugich Synów.

Pierwszy był eleganckim siwowłosym Pentoshijczykiem noszącym jedwabny strój oraz płaszcz pozszywany z dziesiątków kawałków wystrzępionej, zakrwawionej tkaniny. Drugim kapitanem był śniady człowiek o upstrzonej siwizną brodzie, który próbował ich kupić dziś rano.
(Tyrion X „Uczta dla Wron”, część II. Sieć Spisków)

Tyrion podjął decyzję o dołączeniu do Drugich Synów, co poskutkowało jego zadłużeniem się względem kompanii. Doprowadzenie do bankructwa młodszego syna Tywina Lannistera traktować można więc jako kolejny krok w planie Dorana Martella, którego pragnieniem był upadek wszystkich Lannisterów.
Co jednak interesujące, w czasie składania przysięgi Drugim Synom, Tyrion wprost podkreślił, iż powinni oni wypowiedzieć posłuszeństwo Yunkai i stanąć po stronie Daenerys.

Stoimy na przegranej pozycji.
(Tyrion II, „Wichry Zimy”).

Istotne jest jednak, iż dopiero informacja o przejściu Plew na stronę Daenerys przekonała Bena Plumma do zmiany decyzji. Według Jacobsa świadczy to o istnieniu rywalizacji między dwoma kompaniami, z których pierwsza (Plewy) pracowała dla Illyria, druga zaś dla Dorana Martella.

Wracając do misji Quentyna, autor teorii przypomina, że po opuszczeniu przez niego i jego towarzyszy Dorne, udali się oni do Lys gdzie zmienili statek. W czasie drogi do Volantis trzech uczestników podróży zostało zabitych przez piratów. Jedynymi kompanami Quentyna zostali Gerris „Drink” Drinkwater i Archibald „Arch” Yronwood. W samym już Volantis Quentyn pragnął kontynuować podróż na statku „Przygoda”, lecz za na mową Gerrisa zdecydowali się oni płynąć z Plewami na Wietrze. Po pewnym czasie Quentyn, w dalszym ciągu nieprzekonany do pomysłu Drinka, planował nawet dezercję, obawiając się że przyjdzie mu walczyć przeciwko Daenerys. Gerris przekonywał go jednak, aby zaczekali jeszcze chwilę.

- Musimy się wymknąć, nim będziemy zmuszeni walczyć z kobietą, o której rękę miałem zabiegać.
– Zaczekaj do Yunkai. – Gerris wskazał na wzgórza. – Te ziemie należą do Yunkai’i. Nikt nie zechce dać żywności ani schronienia trójce dezerterów. Na północ od miasta zaczyna się ziemia niczyja.
(Plewy na Wietrze, „Taniec ze Smokami”, część I)

W obliczu braku kompetencji żołnierzy z Yunkai, Obdarty Książę nakazał swoim westeroskim najemnikom, w tym Quentynowi, Gerrisowi i Archibaldowi, udawać grupę pragnącą opuścić Plewy na Wietrze i dołączyć do Daenerys. W tym czasie sam dowódca z resztą najemników mieli przygotowywać się do walki z Matką Smoków. Wybieg taki miał w przekonaniu Obdartego Króla zabezpieczyć mu wszelkie możliwe scenariusze, również potencjalną porażkę jego oddziałów z siłami Mereen. Niestety, dzień w którym Quentyn wraz z towarzyszami dotarli przed oblicze Królowej, był jednocześnie dniem poprzedzającym jej ślub z Hizdahrem zo Loraqem. W tych okolicznościach, mając na względzie potencjalną wojnę z Yunkai, politycznym samobójstwem byłoby odrzucenie oświadczyn Hizdahra i przyjęcie propozycji Quentyna. Młody Martell określony został przez Barristana Selmy’ego „Księciem Który Przybył za Późno”. Jacobs wysuwa więc tezę, iż ród Yronwoodów wraz z Plewami na Wietrze wspólnie zabiegali o niepowodzenie planu Quentyna. W tym kontekście widać wykształcenie się podziału na dwie drużyny, który już wcześniej sugerował Jacobs: wierni Doranowi przedstawiciele rodu Martellów i Drudzy Synowie występują tu w opozycji do opowiadających się po stronie Illyria Plew na Wietrze i Yronwoodów.

Quentyn, odrzucając sugestię powrotu do Westeros, nie chcąc zawieść ojca zdecydował się wykraść Daenerys smoka. Pomysł ten nie spodobał się Gerrisowi, ale w obliczu nacisków księcia sprowadził on Plewy na Wietrze, którzy mieli pomóc w ryzykownym planie młodego Martella. Jacobs zauważa, iż w tych okolicznościach po raz kolejny pojawiła się Zahrina. To ona skierowała Quentyna na spotkanie z Obdartym Księciem w piwnicy szynku Fioletowy Lotos. Co ciekawe, miała ona na sobie ubranie obszyte złotymi czaszkami – symbolem Złotej Kompanii, podobnie jak Plewy działające po stronie Illyria.
Wyszła z nich zasuszona staruszka w ciemnoczerwonym tokarze obszytym maleńkimi złotymi czaszkami.
(Wzgardzony Zalotnik, „Taniec ze Smokami”, część II)
W czasie spotkania z Obdartym Księciem osiągnięto porozumienie, w wyniku którego zorganizowana została misja mająca na celu kradzież smoka. W piwnicach gdzie przetrzymywane były Rhaegal i Viserion doszło jednak do niespodziewanego wydarzenia. Jeden z Plew wyjął bowiem łuk i oddał strzał w stronę smoka. Jacobs zwraca uwagę, iż ruch taki uznać można za całkowicie uzasadniony z punktu widzenia celów Illyria. Plewy mogli bowiem nie tylko zabić smoka i osłabić przez to Daenerys, ale również pokrzyżować plany Quentyna. Co prawda smoka zabić się nie udało, ale misja księcia uznana została za porażkę Martellów….
Ale czy na pewno?

Przeczytaj także: Teorie fanów: Dornish Master Plan cz.I

Jacobs podkreśla, że Doran, wysyłając Quentyna do Essos, nie zapewnił mu praktycznie żadnych środków, dodatkowo otoczył go przedstawicielami rodu będącego największym wrogiem Martellów w Dorne. Nie było żadnym sekretem, że Yronwoodowie po cichu wspierali Złotą Kompanię i prawa Blackfyre’ów do tronu. Doran, jako człowiek mądry i przezorny, musiał wiedzieć że będą oni robili wszystko, aby nie dopuścić do ślubu Quentyna z Daenerys. W związku z tym porażka starszego syna musiała być wpisana w plan Dorana. Jako dowód, Jacobs przytacza wypowiedź Quentyna, w której chwali się Daenerys, że Dorne posiada aż pięćdziesiąt tysięcy żołnierzy. Z wypowiedzi samego Dorana wiemy, że było zupełnie inaczej:

Dorne to pięćdziesiąt tysięcy włóczni i mieczy zaprzysiężonych służbie naszej królowej.
(Daenerys VII, „Taniec ze Smokami”, część II)

Dorne jest najmniej ludnym z Siedmiu Królestw. Młody Smok podał przesadną liczebność naszych armii w tej swojej księdze, by uczynić swój triumf bardziej chwalebnym, a my z radością podlewaliśmy zasiane przez niego ziarno, by wrogowie uważali nas za potężniejszych niż w rzeczywistości.
(Księżniczka w Wieży, „Uczta dla Wron”, część II. Sieć Spisków)

Jacobs jest jednak zdania, że w przeciwieństwie do ożenku z Daenerys, kradzież smoka była autorskim pomysłem Quentyna. Zwraca on uwagę, iż książę był w stanie podjąć próbę kradzieży jedynie dzięki szczęściu, gdyż Daenerys przypadkowo pokazała mu jak trafić do miejsca gdzie smoki były przetrzymywane.

Za stajniami pierwszy poziom Wielkiej Piramidy stawał się labiryntem, ale Quentyn Martell szedł już tędy z królową i pamiętał drogę.
(Poskromiciel Smoków, „Taniec ze Smokami”, część II)

Trudno uwierzyć aby Doran, będący ostrożnym człowiekiem, ryzykował życie swojego syna do tego stopnia. Wynika więc z tego, że książę chciał sprzymierzyć się z Aegonem, bądź chociaż chciał aby wyglądało, jakby się z nim sprzymierzył. Ale…  Jacobs również i w tym momencie dostrzega pewien problem.
W dalszej części teorii Jacobs udowadnia bowiem, iż śmierć Quentyna w wyniku poparzeń smoczym ogniem nie miała miejsca, a więc starszy syn Dorana Martella wcale nie został przez George’a R. R. Martina pozbawiony życia. Skąd takie przekonanie? Według Jacobsa towarzysze Quentyna – Drink i Arch, kłamali twierdząc, że to dornijski książę padł ofiarą smoka.
Bezpośrednio po ucieczce Rhaegala i Viseriona, Sir Barristan aresztował Archa Yronwooda i Gerrisa Drinkwatera, umieszczając ich w celi. W tym momencie Jacobs zwraca uwagę na charaktery dwóch bohaterów.
Archa Yronwooda uznać można za osobę honorową i szczerą:

Kolos zyskał tu zbyt wielu przyjaciół. Wie, że zawsze mieliśmy zamiar uciec do Daenerys, ale nie spodoba mu się myśl o porzuceniu ludzi, u boku których walczył. Jeśli będziemy zwlekać zbyt długo, to zacznie wyglądać, jakbyśmy chcieli zdezerterować w przeddzień bitwy, a na to nigdy nie przystanie. Znasz go równie dobrze jak ja.
(Plewy na Wietrze, „Taniec ze Smokami”, część I)

Gerris Drinkwater nie miał natomiast problemów z mówieniem nieprawdy, nawet prosto w twarz rozmówcy:

Gerris spełnił jego prośbę, kłamiąc co drugie słowo, ponieważ nie śmiał powiedzieć prawdy o tym, kim byli i dlaczego wyruszyli w tę podróż.
(Sługa Kupca, Taniec Ze Smokami cz. I)

Warto zwrócić uwagę, że kiedy Barristan przekazał Dornijczykom informację o śmierci Quentyna, Gerris stracił panowanie nad sobą, uderzył ręką w ścianę i oskarżył o tragedię Matkę Smoków.

Ser Gerris walnął pięścią w ścianę. – Mówiłem mu, że to szaleństwo. Błagałem, żebyśmy wracali do domu. Twoja królowa nie chciała mieć z nim nic wspólnego. Każdy by to zauważył. Przemierzył cały świat, by ofiarować jej swą miłość i wierność, a ona wyśmiała go przy wszystkich.
(Namiestnik Królowej, Taniec ze Smokami cz II)

Jacobs zastanawia się jak możliwe jest że człowiek, który nigdy do tej pory nie stracił panowania nas sobą, nawet w momencie gdy trzech jego przyjaciół zostało zamordowanych na statku, nagle wybuchł takim gniewem. Co więcej, kiedy Barristan zadał Dornijczykom pytanie dotyczące tego, co naprawdę stało się w lochach, Arch i Drink wymienili się spojrzeniami i… nie udzielili odpowiedzi na najbardziej nurtujące kwestie. Kiedy Gerris zaczął zarysowywać szczegóły planu:

- Quentyn zapewnił Obdartego Księcia, że potrafi nad nimi zapanować (…) Mówił, że ma to we krwi. W jego żyłach płynęła krew Targaryenów.
(Namiestnik Królowej, „Taniec ze Smokami”, część II)

niespodziewanie przerwał mu Arch, który przedstawił Barristanowi cały szereg dokładnych, ale mało istotnych detali, takich jak reakcje Quentyna, łańcuchy w które zakłute były smoki, zachowanie Plew. Kiedy w końcu doszedł on do kulminacyjnego i najbardziej interesującego czytelników punktu opowieści, stwierdził jedynie:

I wtedy… wtedy zrobiło się paskudnie.
(Namiestnik Królowej, „Taniec ze Smokami”, część II)

A Plewy na Wietrze zwiały – dodał ser Gerris.
(Namiestnik Królowej, „Taniec ze Smokami”, część II)

Brakuje jakiegokolwiek komentarza na temat dalszego rozwoju akcji oraz tego, co dokładnie stało się z Quentynem. Zdaniem Jacobsa, w tej sytuacji nasuwa się co najmniej kilka pytań:
1. Dlaczego pod wpływem takiej temperatury Quentyn nie rozpuścił się a jego oczy nie eksplodowały?
2. Smoczy ogień jest jedną z najgorętszych rzeczy na świecie – jak Archowi udało się wyciągnąć Quentyna?
3. Dlaczego Plewy uciekły dopiero po ataku na Quentyna? Dlaczego nie bezpośrednio po tym, gdy zginął pierwszy ich człowiek?
4. W jaki sposób spanikowani najemnicy zdołali odnaleźć drogę powrotną z labiryntu?
5. Kiedy uciekły smoki? Czemu Arch i Drink nie zostali przez nie zjedzeni?
Oraz, zdaniem Jacobsa, najważniejsze pytanie:
6. Dlaczego Drink stał nad Quentynem z mieczem w dłoni?

Gerris Drinkwater stał przy nich z mieczem w dłoni
(Namiestnik Królowej, „Taniec ze Smokami”, część II)

Dla kogo był ten miecz? Plewy uciekły, smoki odleciały. Czyżby miał on być dla spalonej osoby leżącej na ziemi? Jacobs przypomina, że niemożliwe było zidentyfikowanie ciała, które nie miało nawet ust. Przywołuje on jednocześnie wypowiedź Daenerys z początku „Tańca ze Smokami”

Ludzie potrafią rozpalić ogień. (…) Kości niczego nie dowodzą.
(Daenerys I, „Taniec ze Smokami”. część I)

Po zobaczeniu ciała Quentyna Missandei wypowiedziała opinię, która również wydawać się może zastanawiająca:

Widzisz? Uśmiecha się.
(Namiestnik Królowej, „Taniec ze Smokami” część II)

szczególnie w kontekście charakterystyki Quentyna z początku tomu:

Uśmiechy nigdy nie przychodziły Quentynowi Martellowi łatwo, podobnie jak jego panu ojcu.
(Sługa Kupca, Taniec Ze Smokami część I)

Misja Quentyna Martella, niezależnie czy ostatecznie zakończona powodzeniem czy porażką, nie była ostatnią próbą, którą podjęli Martellowie w celu realizacji swojego planu.

Artykuł Teorie fanów: Dornish Master Plan cz.II pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Sprawia wrażenie słodkiej trzpiotki, która w mgnieniu oka potrafi przejść od spraw śmiertelnie poważnych do całkowicie błahych.

Specjalizuje się w truciznach.

Przedakcja

Matką Tyene była septą i, wedle słów Czerwonej Żmii, czytała ona swej malutkiej córce ustępy z „Gwiazdy Siedmioramiennej”.

Jest najbliższą przyjaciółką Arianne Martell. Wspólnie dorastają, razem uczą się jeździć konno, czytać i tańczyć. Wspólnie wypijają pierwszy dzban wina, skradziony przez Arianne. Dzielą się wszystkim, śpią w jednym łóżku, mają wspólną biżuterię i zamierzają razem uwieść tego samego chłopaka.

Tyene wie wszystko na temat trucizn. Pierwsze nauki pobierała u swego ojca, który podczas pobytu w Shandystone pokazywał dziewczynce, jak najbezpieczniej pozyskać jad z piaskowych żmii.

Uczta dla wron

W Słonecznej Włóczni Tyene spotyka się ze swym stryjem, Doranem Martellem. Dopytuje się o jego zdrowie i pokazuje wyszywany dla niego portret Oberyna Martella. Tyene wie, jakiej trucizny użył Oberyn podczas walki z ser Gregorem i ma świadomość, że nie istnieje specyfik zadający śmierć wolniej i boleśniej. Dziewczyna również namawia Dorana do wojny z Lannisterami, ale w odróżnieniu od swych sióstr uważa, że Dornijczycy najlepiej spiszą się walcząc na swojej ziemi i na swoich warunkach. Do wojny z Dorne ma jej zdaniem sprowokować Królewską Przystań ślub Myrcelli Baratheon z Trystanem Martellem i ogłoszenie dziewczynki – zgodnie z dornijskim prawem – królową. Tyene proponuje stryjowi, że chętnie zorganizuje zaślubiny i dopilnuje wykonania koron dla młodych. Na koniec prosi stryja o błogosławieństwo.

Reputacja specjalizującej się w truciznach Tyene jest doskonale znana na dornijskim dworze, bo po jej wyjściu maester dokładnie sprawdza czy na dłoniach Dorana nie ma śladu ukłuć.

Doran postanawia przemyśleć jej propozycję, ale tego samego wieczora wydaje Areo Hotahowi polecenie aresztowania Tyene i osadzenia jej – wraz z siostrami – w pojedynczych celach na szczycie Włóczni.

Taniec ze smokami

Tyene i pozostałe Bękarcice zostają uwolnione z domowego aresztu i zaproszone na ucztę przygotowaną na cześć Balona Swanna. Tyene ubiera na ucztę suknię o długich rękawach, skromną i niewinną, w której wygląda na najcnotliwszą istotkę.

Podczas kolacji zebranym demonstruje się czaszkę ser Gregora. Tyene, tonem dziewczyny pragnącej wiedzieć, czy dobrze wygląda w swej sukni, dopytuje się o szczegóły śmierci Góry. Podobnie jak pozostałe obecne na sali Bękarcice odmawia spełnienia toastu za zdrowie i pomyślność króla Tommena. Późnym wieczorem wraz z siostrami, Arianne i Ellarią odprowadza Dorana Martella do jego komnat. Po drodze krytykuje ostrożność i powolność stryja. Aprobuje plan Arianne, według którego Myrcella ma przekonać Balona Swanna, że to Ciemna Gwiazda odpowiada za śmierć Arysa i okaleczenie księżniczki. Tyene, chociaż sprawia wrażenie spokojnej, również rwie się do działania. Doran Martell, po odebraniu od bratanic uroczystej przysięgi, wysyła ją do Królewskiej Przystani z zadaniem przeniknięcia do otoczenia Wielkiego Septona. Dziewczyna prawdopodobnie przebierze się za septę.

Cytaty

„Nie wierzcie młodszej siostrze, jeśli chcecie, ale nigdy nie wątpcie w naszego ojca”.
(George R. R. Martin, Taniec ze smokami t. II, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i S-ka, Poznań 2011, str.45)

„Katowski miecz nie jest odpowiednim końcem dla dzielnego ser Gregora. Tak długo modliliśmy się o jego śmierć, że sprawiedliwość wymaga, by on również się o nią modlił”.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań 2006, str. 66)
xc
Cytaty o Tyene:

„Jej miękkie białe dłonie zadawały śmierć być może nawet skuteczniej niż pokryte stwardnieniami ręce Obary”.
(Areo Hotah
George R. R. Martin, Taniec ze smokami t. II, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i S-ka, Poznań 2011, str. 36).

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Tyene Sand pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.