Casterly Rock, zwana w skrócie Skałą, góruje nad zatoką i położonym poniżej miastem. Krainy zachodniego Westeros są niezwykle bogate w surowce, a w szczególności w cenne kruszce – stąd Lannisport, czerpiący zyski z pobliskich kopalń złota oraz z handlu, jest największym i najbogatszym miastem portowym górzystej krainy Zachodu (jest jednak mniejszy niż Królewska Przystań czy Stare Miasto). Natomiast samo Casterly Rock jest bogatą twierdzą, której w całej historii Westeros wg opowieści nigdy nie zdobyto orężem. Uchodzi za jeden z najlepiej ufortyfikowanych zamków w całym królestwie.

Nazwa warowni pochodzi od nazwiska Casterlych, którzy mieli jeszcze w czasach Pierwszych Ludzi objąć w posiadanie kopalnie cennego kruszcu kryjące się w Skale. Legenda głosi, że zostali oni podstępem przekonani do opuszczenia twierdzy przez Lanna Sprytnego. Protoplasta Lannisterów po kądzieli (po mieczu ród ma mieć andalskie korzenie) wg jednej z opowieści sam osiadł w zamku, zaś ród Casterlych wymarł. Barwne legendy opisują różne sztuczki, jakich miał się imać sprytny Lann – prawda ginie jednak w mrokach odległej Ery Herosów.

W pięciu pierwszych tomach PLiO pojawiały się pojedyncze wzmianki o rodowej siedzibie Lannisterów. W jej podziemiach mają znajdować się liczne korytarze kopalni złota oraz przestronne komory wykute w potężnej skale, ciągnące się na wielu poziomach. Głębiej położone pomieszczenia są najprawdopodobniej wykorzystywane jako lochy. Niektóre z cel są tak wąskie, że przebywający w nich człowiek nie może się odwrócić.[i] W podziemiach ponoć mieści się też zbrojownia oraz miejsce, gdzie są trzymane w klatkach lwy.[ii] W najniższych partiach skalnych korytarzy znajdują się zalane wodą jaskinie. W trzewiach Skały znajduje się nawet przystań portowa wystarczająco głęboka dla kupieckich kog!

W Casterly Rock znajdują się między innymi pełna przepychu Złota Galeria (the Golden Gallery), ogromna jaskinia wysoka na 200 stóp zwana Lwią Paszczą (the Lion’s Mouth) oraz Komnata Bohaterów[iii] (the Hall of Heroes), gdzie pochowani są Lannisterowie oraz przedstawiciele pokrewnych rodów a setki kosztownych lannisterskich zbroi mają stać na wieczystej straży. Wg słów Tyriona w Komnacie Bohaterów słychać dobiegający z dołu huk morskich fal rozbijających się o skały. W obrębie murów twierdzy mieścić ma się również sept oraz Kamienny Ogród (the Stone Garden) – boży gaj z pokracznym czardrzewem.[iv]

W czasie wojny pięciu królów zamkiem żelazną ręką władał lord Tywin Lannister. W późniejszym czasie królowa Cersei mianowała kasztelanem zamku jednego ze swych kuzynów – ser Damiona Lannistera[v]. Można mieć nadzieję, że więcej o Casterly Rock czytelnicy będą mogli się dowiedzieć z The Winds of Winter oraz A Dream of Spring – z kolejnych, oczekiwanych części sagi.

Ciekawostki:

Tyrion Lannister wspomina, że gdy wkroczył w wiek dorosły i zapragnął odbyć podróż za Wąskie Morze do Essos, jego pan ojciec lord Tywin zakazał mu wyprawy i uczynił odpowiedzialnym za odpływ nieczystości w Casterly Rock.

Ścieki nigdy nie funkcjonowały nawet w połowie tak dobrze, jak wtedy, gdy odpowiadał za nie Tyrion.[vi]

Być może wiedza o drogach odpływu ścieków z zamku przyda się Tyrionowi w przyszłości. Czy w ten sposób zdobędzie upragnione Casterly Rock?

autor: Maegi
(na podstawie opracowań radrufa)

Przypisy:

[i]     GRRM, Uczta dla wron: Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2006, rozdział 44: Jaime (VII), strona 418.

[ii]    GRRM, Taniec ze smokami: część II, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 65: Cersei (II), strona 526.

[iii]   GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 60: Tyrion (VIII), strona 233.

[iv]   GRRM, Taniec ze smokami: część II, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 48: Jaime (I), strona 228.

[v]    GRRM, Uczta dla wron: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2006, rozdział 12: Cersei (III), strona 252.

[vi]   GRRM, Taniec ze smokami: część I, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 8: Tyrion (III), strona 161.

Artykuł Casterly Rock pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Królewska Przystań

Tywin Lannister zleca stopienie miecza rodowego Starków, Lodu, należącego do Eddarda Starka, na dwa mniejsze. Lord Tywin przygląda się procesowi, po czym pali pochwę miecza z wilczej skóry.

Tywin prezentuje jeden z mieczy swojemu synowi Jaimemu. Ten jest pod wrażeniem oręża, gdyż Lannisterowie od dawna nie mieli własnego miecza z valyriańskiej stali, a od Zagłady Valyrii nie słyszano o wykuwaniu nowych. Tywin przyznaje, że wynajął kowala, by przekuć miecz kogoś, kto miecza już nie będzie potrzebował. Królobójca wydaje się być wdzięczny ojcu za wspaniały prezent, jednakże ma problemy ze schowaniem broni do pochwy – jego lewa ręka wciąż nie dorównuje sprawnością utraconej prawej dłoni, co nie uchodzi uwadze ojca. Tywin brutalnie stwierdza, że Jaime nie może służyć w Królewskiej Gwardii mając tylko jedną dłoń. Między mężczyznami rodzi się napięcie, gdyż Królobójca nie chce słyszeć o opuszczeniu Gwardii, nawet gdy ojciec proponuje mu zwolnienie z przysiąg i powrót do Casterly Rock, by Jaime zaczął rządzić jako lord. Tywin jest wściekły z powodu odmowy syna. Wydziedzicza go, pozwala jednak zachować miecz.

Tyrion Lannister wraz z Bronnem i Podrickiem czeka na dornijską delegację z księciem Doranem Martellem na czele, zaproszonych na królewskie wesele. Ku zaskoczeniu Krasnala, książę nie zjawia się z powodu choroby. Dornijscy lordowie informują Tyriona, że zamiast Dorana przybył jego młodszy brat, książę Oberyn, zwany Czerwoną Żmiją. Ku większej konsternacji Tyriona, Oberyn zjawił się w mieście przed świtem. Karzeł postanawia odnaleźć księcia Oberyna, zanim ten zdąży narobić kłopotów. Eskortowanie dornijskich lordów do ich komnat poleca Straży Miejskiej.

Tymczasem książę Oberyn, wraz ze swoją faworytą Ellarią Sand, ocenia prostytutki w jednym z wielu domu uciech w stolicy. Gdy jednak Oberyn słyszy „Deszcze Castamere” dobiegające z sąsiedniego pomieszczenia, wścieka się i wplątuje w utarczkę z ludźmi Lannisterów. Jeden z żołnierzy sięga po miecz, jednak książę jest szybszy: rani przeciwnika w dłoń nożem. Gdy do komnaty wchodzą Tyrion z Bronnem, Oberyn i Tyrion wychodzą na zewnątrz, by porozmawiać w cztery oczy. Książę Dorne otwarcie przyznaje, że przyjechał do stolicy w poszukiwaniu sprawiedliwości oraz zemsty za swoją siostrę, Elię Martell i jej dzieci, którzy zginęli z ręki Gregora „Góry” Clegane’a podczas grabieży Królewskiej Przystani na rozkaz Tywina Lannistera. Tyrion jest zakłopotany tak otwartym oskarżeniem swego ojca o tę zbrodnię. (Jak dotąd nikt nie śmiał głośno przyznać, że to Tywin Lannister nakazał zamordować dzieci księcia Rhaegara).

Sansa Lannister z domu Stark, jej mąż Tyrion i służka Shae siedzą w ogrodach. Shae jest zmartwiona Sansą, która straciła apetyt. Dziewczyna jednak jest wciąż zrozpaczona po śmierci brata i matki. Tyrion prosi, by Shae wyszła, gdyż chce porozmawiać z żoną na osobności. Lannister bierze Sansę za rękę, co nie uchodzi uwadze zazdrosnej Shae. Sansa cofa dłoń, lecz Tyrion nie poddaje się. Mówi, że musi spróbować jej pomóc. Dziewczyna opowiada mu, że nie śpi w nocy, bo wciąż myśli o zamordowanych członkach swojej rodziny. Tyrion proponuje leki, jednak Sansa uparcie ignoruje jego rady. Daje mu do zrozumienia, że wie o drastycznych szczegółach śmierci matki i brata. Prosi męża, by pozwolił jej iść do Bożego Gaju. To jedyne miejsce, którym może być sama. Lannister zgadza się.

Tyrion zaś udaje się do swoich komnat, gdzie spotyka Shae. Kobieta pragnie znowu być jego kochanką. Karzeł jej odmawia. Jest zły na nią i martwi się, że ktoś mógł zauważyć, że służka wchodziła do jego komnat, co mogłoby sprowadzić na nią niebezpieczeństwo. Shae jest zazdrosna o Sansę. Zarzuca Tyrionowi, że chciał odesłać swą kochankę za Wąskie Morze. Tyrion jest skonfundowany, a Shae opuszcza komnatę.

Qyburn sporządził Jaimemu złotą dłoń. Lannister nie jest zachwycony atrapą. W komnacie znajduje się również Cersei, która wyraża wdzięczność eksmaesterowi za sprawienie jej bratu nowej dłoni. Gdy Qyburn opuszcza pomieszczenie, Królobójca zauważa, że jego siostra zaczęła pić. Cersei zgryźliwie stwierdza, że w ostatnich czasach za dużo na nią spadło: śmierć jej męża, wyjazd Myrcelli do Dorne, oblężenie Królewskiej Przystani, ślub Joffrey’a z Margaery… Jaime mówi, że pozostaje w Królewskiej Gwardii, więc wciąż będzie mógł być blisko niej. Próbuje ją pocałować, jednak królowa go odtrąca. Cersei czyni mu wyrzuty z powodu jego nieobecności. Nie zważa na tłumaczenia Jaimego, że był przecież więźniem. Kłótnię przerywa im służka, donosząca królowej, że Shae odwiedziła komnaty Tyriona.

Lady Olenna pomaga wnuczce w przygotowaniach do ślubu. Wybiera biżuterię dla przyszłej królowej. Rozmowę przerywa im Brienne z Tarthu. Olenna jest pod wrażeniem wojowniczki, która chciała porozmawiać z Margaery na osobności o Renlym Baratheonie. Brienne zwierza się Tyrellównie, że ich król został zabity przez tajemniczy cień o twarzy Stannisa Baratheona. Margaery zdaje się niewiele przejmować się informacjami od Brienne. Mówi, że teraz ich królem jest Joffrey,

Jaime Lannister, ser Meryn i Joffrey ustalają szczegóły ochrony królewskiego wesela. Joffrey szydzi z wuja, że jedynym jego osiągnięciem jest zabicie Aerysa Szalonego, a teraz, po stracie ręki, nie tylko nie zdoła zdobyć sławy swoich poprzedników, lecz także nie będzie w stanie dostatecznie chronić swego króla.

Sansa modli się Bożym Gaju. Z góry obserwują ją Jaime i Brienne. Kobieta przypomina Królobójcy przysięgę, którą ten złożył Catelyn Stark – rycerz miał czuwać nad jej córkami, by te były bezpieczne. Jaime z rozczarowaniem stwierdza, że i tak już zawalił, gdyż młodszej dziewczynki nie widziano od czasu śmierci Eddarda Starka. Jego zdaniem Arya jest martwa. Zaś Sansa została żoną Tyriona i Królobójca nie widzi wyjścia innego, niż pozostawić ją w Królewskiej Przystani. Brienne naciska na niego, że to wciąż nie zwalnia go z przysięgi. Jaime irytuje się na przyjaciółkę, jednak po chwili przyznaje jej rację.

Sansa modli się, dopóki nie usłyszy niepokojącego szelestu krzaków. W drodze powrotnej z Bożego Gaju czuje się śledzona. Podąża za nią gruby mężczyzna. Okazuje się być nim ser Dontos Hollard, podupadły rycerz-pijak, którego Sansa uratowała od śmierci z rąk Joffreya. Mężczyzna dziękuje jej za uratowanie życia i wręcza dziewczynie naszyjnik z niebieskimi kryształami, który należał do jego matki. Sansa, z początku niechętna, przyjmuje podarek. Obiecuje, że będzie nosić go z dumą.

Północ

Dzicy obozują w wąwozie. Ygritte, wyraźnie sfrustrowana, struga strzały. Tormund kpi sobie z niej, że nie była w stanie zabić Jona Snow, mimo że jest wyśmienitą łuczniczką. Stwierdza, że Ygritte puściła go żywym specjalnie, gdyż wciąż żywi do niego uczucia. Do obozu wkracza grupa mężczyzn; Dzicy nie wydają się być z tego powodu zachwyceni. Przybyszami są Thennowie, plemię kanibali. Zostali wysłani przez Mance’a, by wspomogli grupę Tormunda w pustoszeniu okolicznych ziem. Przywódca Thennów, Styr, zadaje Tormundowi niewygodne pytania, m.in. co się stało z ich wargiem i dlaczego nie ma z nimi Jona Snow. Tormund stwierdza, że odpowiada tylko przed Królem Zza Murem. Styr droczy się z Tormundem i Ygritte, że powinni spróbować ludzkiego mięsa, zwłaszcza mięsa Wron z Czarnego Zamku. Tormund i Ygritte spoglądają z niesmakiem na ludzkie ramię zawieszone nad paleniskiem.

Czarny Zamek

W Czarnym Zamku trwają przygotowania obrony przed najazdem Dzikich. Jon już wyzdrowiał z ran zadanych mu przez Ygritte, jednak wciąż wyraźnie kuleje. Spotyka się z kolejnym bolesnym ciosem – wieści o śmierci Robba. Jon zwierza się Samowi, że w dawnych czasach był zazdrosny o brata z prawego łoża, który we wszystkim przodował. Przyznaje się, że mimo wszystko zawsze kochał Robba.

Sam powiadamia przyjaciela, że już czas, by złożył zeznania przed sądem złożonym z tymczasowego zastępcy dowódcy ser Allisera Thorna, maestra Aemona Targaryena, pierwszego budowniczego Othella Yarwycka i, Janosa Slynta, który do nie dawna był dowódcą Straży Miejskiej Królewskiej Przystani. Thorne przepytuje Snowa o szczegóły śmierci Qhorina Półrękiego. Jon zeznaje zgodnie z prawdą, co jednak nie przekonuje wrogo nastawionych Thorne’a i Slynta . Mężczyźni oskarżają go o kolaborację z Dzikimi. Jon wścieka się, że bycie podwójnym agentem było zadaniem powierzonym mu przez Półrękiego, ale przyznaje, że złamał celibat z dziewczyną z Wolnych Ludzi. Slynt i Thorne uważają to za wyśmienity pretekst do ukarania Jona. Snow ripostuje, że w czasie, gdy oni czczo rozmawiają o jego złamanych przysięgach, Mance Rayder wraz z potężną, stutysięczną armią, szykuje atak na Nocną Straż od północy. Informuje ich, że drugi oddział Dzikich ma w tym samym czasie napaść na Czarny Zamek od południa. Thorne wciąż nie jest przekonany, lecz przesłuchanie kończy maester Aemon, stwierdzeniem, że Jon mówi prawdę. Komisja zostaje odwołana.

Za Wąskim Morzem

Daenerys Targaryen siedzi wraz ze swoimi trzema smokami nad brzegiem morza. Każdy ze smoków urósł do rozmiarów małego konia. Gdy Viserion i Rhaegal walczą o kawałek owczego mięsa, Drogon włącza się do potyczki. Dany próbuje uspokoić czarnego smoka, ale ten groźnie warczy i kłapie na nią zębami. Daenerys jest roztrzęsiona. Zjawia się zmartwiony Jorah Mormont. Mężczyzna zauważa, że nawet Matka Smoków nie jest w stanie do końca kontrolować tych bestii.

Daenerys wraca do swojej armii Nieskalanych. Pytają o Daaria Naharisa i Szarego Robaka. Okazuje się, że obaj mężczyźni siedzą naprzeciw siebie, a każdy na wyciągniętych rękach trzyma swój miecz. Daario informuje Daenerys, że ten, który dłużej utrzyma oręż, będzie mógł jechać obok Daenerys. Dany odpowiada z przekąsem, że ten przywilej należy do Joraha Mormonta i ser Barristana Selmy’ego, po czym stwierdza, że ten, który jako ostatni będzie trzymał miecz może sobie znaleźć nową królową, by dla niej walczyć. Daario i Szary Robak szybko rezygnują z konkurencji.

Daenerys i Missandei obserwują przemarsz wojsk Nieskalanych. Dany planuje atak na niewolnicze miasto Meereen. Do kobiet podchodzi Daario Naharis. Prosi, by Missandei zostawiła go samego z królową, gdyż chce omówić z nią strategię. Jak się okazuje, mężczyzna przyniósł Dany kwiaty. Ta jest z początku poirytowana, ale po paru chwilach ulega urokowi najemnika. Armia Nieskalanych zatrzymuje się. Zaniepokojona Daenerys podchodzi do ser Barristana i Joraha. Rycerze wpatrują się w ukrzyżowane dziecko-niewolnika. Ser Jorah informuje królową, że krzyże z dziećmi znaczą każdą milę na ich drodze do Meereen. Dany o odległość tego miejsca od miasta w milach. Dowiaduje się, że 163. Daenerys poleca swoim przybocznym, aby usunęli niewolniczą obrożę niewolniczej z ciała dziecka, zanim je pogrzebią.

Dorzecze

Arya Stark i Sandor Clegane wędrują po zrujnowanym przez wojnę Dorzeczu. Arya naciska na towarzysza, żeby sprawił jej konia. Dziewczynka zapewnia go, że nie ucieknie. Jej cała rodzina jest nie żyje, więc nie ma się do kogo udać. Sandor odpowiada, że planuje ją zawieźć do ciotki, lady Lysy Arryn w Dolinie, i uzyskać za nią okup.

Podróżni obserwują gospodę. Arya rozpoznaje jednego z gości. Okazuje się być nim Polliver, człowiek Góry, który zabił jej przyjaciela Lommy’ego. Co więcej, okazuje się, że żołdak wciąż ma jej miecz, Igłę. Arya rusza na spotkanie z Polliverem, aby odzyskać oręż i zemścić się jednak zostaje zatrzymana przez Ogara pod drzwiami gospody. Razem wchodzą do środka. Gdy siadają przy stole, zwracają uwagę Pollivera, który rozpoznaje Sandora. Zaczyna się rozmowa między dwoma mężczyznami. Polliver zachęca Sandora do plądrowania okolic, jako że obaj służą Lannisterom. Clegane kwituje to słowami „pieprzyć króla”. Polliver orientuje się, iż pogłoski o porzuceniu Lannisterów przez Ogara są prawdziwe. W karczmie wywiązuje się bijatyka między Sandorem a ludźmi Góry. Arya z początku nie miesza się do potyczki, wkrótce jednak wspiera w walce Ogara. Dziewczynka dostrzega szansę, by zemścić się na Polliverze. Zabiera mu Igłę i powtarza nad powalonym mężczyzną te same słowa, które żołdak mówił przed zabiciem Lommy’ego. Dziewczynka uśmierca żołnierza. Zapewne Ogar był pod wrażeniem, bo gdy po chwili razem opuszczają karczmę, Starkówna dosiada własnego wierzchowca.

 
„Gra o tron” – różnice między książką a serialem:
- Książę Oberyn od razu wychodzi na spotkanie Tyrionowi,
– Polliver ginie zabity przez Ogara,
– Ogar zostaje ciężko ranny w wyniku starcia w karczmie,
– Arya zabija w podobny sposób innego człowieka Góry, Raffa Słodyczka,
– Thennowie są nie kanibalami, lecz jednymi z najbardziej cywilizowanych ludów za Murem,
– ser Alliser Thorne nie był zastępcą Lorda Dowódcy,
– przesłuchanie Jona ma miejsce dopiero po bitwie o Czarny Zamek,
– Sansa specjalnie chodzi do Bożego Gaju, by omawiać tam z ser Dontosem plan ucieczki ze stolicy. Spotykała się z upadłym rycerzem kilkakrotnie,
– Sansa od ser Dontosa otrzymała siatkę na włosy, nie naszyjnik,
– Jamie i Brienne docierają do Królewskiej Przystani już po weselu Joffreya,
– Brienne zaraz po przybyciu do stolicy została zatrzymana w sprawie śmierci Renly’ego.

autor: Il Biondo

Artykuł Odcinek 1 – Dwa miecze pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Miałem nadzieję, że odbiorę mu wszystko, co dla niego drogie, zanim go zabiję.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 339)

W tym celu zaplanował on ślub swojej córki i dziedziczki Dorne, Arianne Martell, z prawowitym dziedzicem rodu Targaryenów, Viserysem. Śmierć tego drugiego pokrzyżowała jednak plany księcia, w związku z czym wysłał on do Essos swojego syna Quentyna, aby ten przekonał siostrę Viserysa – Daenerys, do ożenku z nim. Zdaniem Jacobsa jednak, Doran Martell, człowiek opisywany w sadze jako ostrożny, roztropny i bardzo rozsądny, ważący jednocześnie konsekwencje każdego czynu, nie mógł opracować planu tak ryzykownego, zakładającego ślub dziedziczki Dorne z sierotą bez armii i lichymi perspektywami powodzenia. Twórca teorii wychodzi więc z założenia, iż przedstawione w „Uczcie dla Wron” wyjaśnienie stanowi jedynie przykrywkę dla wielkiego, szeroko zakrojonego Master Planu Dorana Martella.

CZĘŚĆ I

Pierwszy etap prawdziwego Dornish Master Planu, mający na celu zniszczenie Lannisterów, składa się z sześciu kroków:

1. Zabicie Tywina Lannistera
2. Zabicie Armory’ego Lorcha (odpowiedzialnego za śmierć córki Elii Martell, księżniczki Rhaenys)
3. Zabicie Gregora „Góry” Clegane (odpowiedzialnego za śmierć Elii Martell i jej syna, księcia Aegona)
4. Usunięcie Jaimego Lannistera
5. Usunięcie Cersei Lannister
6. Usunięcie Tommena Baratheona

Jacobs zaznacza, iż najważniejszą osobą pozwalającą Doranowi wykonać ów trudny plan był jego brat, Oberyn Martell. Młodszy książę, poza posiadaniem doświadczenia w walce i założeniem własnej kompanii w Essos, był człowiekiem o rozległej wiedzy – podróżował po Wolnych Miastach, uczył się trucizn i czarnej magii, pod okiem maestera Marwyna studiował w Cytadeli, gdzie zdobył sześć ogniw maesterskiego łańcucha. Był on również zafascynowany religią siedmiu oraz miał córkę Tyene, której matka była septą. Warto zwrócić uwagę, iż inna z córek Oberyna, Sarella, również studiuje w Cytadeli. Jacobs przychyla się w tym momencie do popularnej wśród fanów tezy, jakoby przebywający w Cytadeli Alleras był pseudonimem Żmijowej Bękarcicy (Alerras to Sarella pisane wspak). Twórca teorii bardzo mocno podkreśla znaczenie religii siedmiu w planie Dorana. Nie uważa on za przypadek, iż w czasie przebywania w wieży po nieudanym spisku, księżniczka Arianne Martell otrzymała do przeczytania cztery książki, dotyczące septonów, smoków, dornijskiego prawa i historii. Zdaniem Jacobsa wszystkie te elementy:

• septoni
• smoki
• dornijskie prawo
• historia

są bardzo istotne dla planu Dorana.

Jak wspomniane zostało wcześniej, kluczową postacią mającą zapewnić powodzenie dornijskiego planu był Oberyn. Jacobs podkreśla raz jeszcze złożoność historii młodszego księcia, w której zasadnicze znaczenie mają doświadczenia z Essos (gdzie tworzył kampanię najemników) oraz z Cytadeli, jak również fascynacja wiarą, truciznami i czarną magią. Zauważa on, iż bardzo podobnymi doświadczeniami cechuje się obecna w sadze kompania najemników – Dzielni Kompanioni, znani też jako Krwawi Komedianci. Kluczowe jest, iż jednym z jej członków był Qyburn – pozbawiony łańcucha Maester, który nie tylko studiował w Cytadeli i uczył się czarnej magii oraz trucizn, ale również, co potwierdza jego wypowiedź w „Uczcie dla Wron”, ma powiązania z Dorne:

Kazałem swoim informatorom wszędzie węszyć za Krasnalem (…) W Starym Mieście, Gulltown, Dorne, nawet w Wolnych Miastach. Dokądkolwiek by umknął, moi szeptacze go odnajdą.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 337)

Cechą charakterystyczną Krwawych Komediantów, podobnie jak Oberyna, była fascynacja Wiarą w Siedmiu. Znajduje to swoje potwierdzenia na kartach sagi – kiedy Kompania została rozwiązana, wielu z byłych jej członków udało się do Cytadeli.

Urswyck i jego banda ruszyli na południe, do Starego Miasta.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 414)

Powiązanie Martellów z Dzielnymi Kompanionami niesie ogromne konsekwencje dla rozwoju „Dornish Master Plan”. Zdaniem Jacobsa, mocnym potwierdzeniem faktu, iż Komedianci nie działali niezależnie, jest fakt, iż początkowo wynajęci przez Lannisterów, zupełnie niewytłumaczalnie i wbrew logice działań najemników przeszli oni nagle na stronę mniej zamożnych Boltonów. Jacobs zauważa, iż pierwsze działanie Kompanionów – zabicie Lorcha, również kłóci się z tym, jak zachowywać się powinni najemnicy. Rzucili oni bowiem rycerza na pożarcie niedźwiedziowi, bez wcześniejszej próby uzyskania okupu od bogatej rodziny (w herbie Lorchów znajdowały się trzy złote monety). Dodatkowo, taka śmierć nie pozostawia ciała które mogłoby służyć jako element odstraszający wrogów. Niedorzeczne? Niekoniecznie, jeśli pracują oni dla Martellów. Tym sposobem Doranowi udało się pozbyć pierwszej z listy sześciu osób, których usunięcie miało doprowadzić do zagłady Lannisterów. Co więcej, to właśnie przywódca Krwawych Komediantów, Vargo Hoat, doprowadził do trwałego okaleczenia Jaimego Lannistera, pozbawiając najlepszego rycerza siedmiu Królestw ręki. Zdaniem Jacobsa działanie takie miało mało wspólnego z logiką, nawet jeśli weźmie się pod uwagę sadystyczne skłonności Vargo. Dlaczego bowiem pochodzący z Qohoru najemnik zakazał krzywdzić Brienne, przekonany wizją otrzymania wielkiego okupu za jej życie:

Uważaj, żebyś nie połamał jej kości – zawołał Urswyck – Dziewka ma końską gębę, ale jest warta tyle szafirów, ile sama waży.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 303)

jednocześnie decydując się obciąć rękę synowi najpotężniejszego lorda w Westeros? Okaleczenie Jaimego wywołało frustrację nawet Roose’a Boltona, tym bardziej więc działania Vargo wydają się nie mieć sensu… Chyba że pracuje on dla Dorana Martella. Dzięki działaniom Hoata, Doranowi udało się wyeliminować drugą osobę na liście – Jaime nigdy nie wrócił już bowiem do swojej pełnej sprawności. Kontynuując ten sam tok rozważań, Jacobs po raz kolejny podkreśla rolę Qyburna w całej sprawie. To on odpowiedzialny był za leczenie Jaimego, czym zaskarbił sobie wielkie zaufanie samej Cersei Lannister.

Uzdrowicielskie umiejętności Lorda Qyburna uratowały życie mojemu bratu i nie wątpię, że będzie on służył królowi lepiej niż ten mizdrzący się eunuch.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 339)

Twórca teorii zauważa również kolejną, istotną dla dornijskiego planu rzecz. Mimo iż Roose Bolton nakazał Dzielnym Kompanionom pozbyć się wojsk Lannisterów z okolic Harrenhall, kiedy doszło do spotkania Komediantów z Jaimem i Brienne, ci pierwsi oddawali się… plądrowaniu septu.

Gdy znaleźli Vargo Hoata, słońce skłaniało się ku zachodowi. Kozioł plądrował mały Sept w towarzystwie dwunastu jego Dzielnych Kompanionów.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 302)

Świadkiem podobnych działań była również Arya, podróżująca wraz z Bractwem bez Chorągwi:

Wtem septor eksplodował Komediantami, którzy wyroili sie z niego niczym rozgniewane mrówki.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 538)

Kiedy w „Uczcie dla Wron” podróżująca Brienne spotkała przyszłego Wielkiego Wróbla, przemieszczał się on z wozem wypełnionym ciałami martwych septonów. Wniosek z tego jeden – Krwawi Kompanioni są odpowiedzialni nie tylko za mordowanie przedstawicieli Wiary, ale również za powstanie samego ruchu Wróbli, których fanatyzm wyrósł na obserwowaniu bestialstwa i braku poszanowania dla religii Siedmiu. Jak wiemy z kart sagi, to właśnie Wróble przyczynili się do późniejszej zguby Cersei Lannister.

Zmierzamy do miasta — oznajmiła wysoka kobieta zaprzężona do wozu — by zanieść te święte kości do Błogosławionego Baelora oraz poprosić króla o wsparcie i opiekę.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 94)

W dalszej części teorii Jacobs powraca do Oberyna, skupiając się tym razem na jego pobycie w Królewskiej Przystani. Zgodnie z wypowiedzią samego Dorana w „Tańcu Ze Smokami”, Oberyn jechał do stolicy z przekonaniem, że przyjdzie mu walczyć z Górą.

Nieraz widziałem, jak przewracał chłopaków znacznie większych od siebie. Przypomniał mi o tym tego dnia, gdy wyjeżdżał do Królewskiej Przystani. Przysiągł, że zrobi to jeszcze raz. W przeciwnym razie nigdy nie pozwoliłbym mu pojechać.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 53)

Przegrał on jednak pojedynek, umierając straszliwą śmiercią. Analizując przyczyny zgonu Oberyna Jacobs podkreśla jednak, iż wynik pojedynku mógłby być zupełnie inny gdyby książę:

1. nie rzucił zaklęcia na truciznę, doprowadzając do spowolnienia efektu jej działania. Potwierdza to wymiana zdań między Cersei a Qyburnem z „Uczty dla Wron”.

Żmija zatruł włócznię jadem mantykory ze wschodu. Mógłbym na to postawić własne życie.
— Pycelle jest innego zdania. Powiedział mojemu panu ojcu, że jad mantykory zabija, gdy tylko dotrze do serca.
— To prawda. Ale ten jad w jakiś sposób zagęszczono, żeby przedłużyć agonię Góry.
— Zagęszczono? A jak? Jakąś inną substancją?
— Niewykluczone, że było tak, jak sugeruje Wasza Miłość choć w większości przypadków zanieczyszczanie trucizny zmniejsza jej moc. Powiedzmy, że przyczyna jest… nie tak naturalna. Myślę, że to było zaklęcie.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 159-160)

2. nie domagał się od Góry przyznania do winy.

– Przyszedłeś tu gadać czy walczyć?
– Przyszedłem wysłuchać twojego wyznania.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 366)

Jacobs zauważa, iż owe elementy były na tyle ważne, że warto było dla nich zginąć. Oberyn pożegnał się z życiem, a trucizna odebrała je ostatecznie Górze. Tym sposobem wyeliminowana została trzecia osoba z listy Dorana Martella. Wydawać się może jednak dziwne, skąd przybywający do Królewskiej Przystani Oberyn wiedział, że nastąpi zamach na życie Joffreya, a o królobójstwo oskarżony zostanie Tyrion. Odpowiedź jest zdaniem Jacobsa prosta: nie wiedział. Przybył on bowiem do stolicy z zamiarem otrucia Tywina, spodziewając się że to w sprawie jego morderstwa wytoczony zostanie proces. Co więcej, Oberyn wykonał zadanie. Tyrion Lannister, mordując swojego ojca, strzelał do umierającego już człowieka. Potwierdzić mają to zdaniem Jacobsa wypowiedzi Maestera Pycelle’a z procesu Tyriona, opisującego truciznę o nazwie wdowia krew, powodującej śmierć w wyniku zaparcia.

A ten specyfik nazywa sie wdowia krew, z uwagi na kolor. To bardzo okrutny środek. Paraliżuje pęcherz i kiszki, aż człowiek topi sie we własnych truciznach.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 299)

Dodatkowo, młodszy Lannister obserwując ojca w czasie procesu doszedł do wniosku, iż wygląda on jakby był otruty.

Twarz lorda Tywina pociemniała tak bardzo, że przez pół uderzenia serca Tyrion zastanawiał się, czy jego ojciec również nie wypił zatrutego wina.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 358)

Po śmierci Tywina jego ciało zaczęło gnić, trafiając, podobnie jak w przypadku Góry, do Qyburna. W ten sposób historia po raz kolejny zazębia się, a Doran pozbył się kolejnego nazwiska ze swojej listy. Na tym nie kończy się jednak rola byłego Maestera w dornijskim planie.

Jak wspomniane zostało powyżej, Dzielni Kompanioni, oficjalnie pracując jeszcze dla Lannisterów, zgotowali w Westeros rzeź septonów, doprowadzając do narodzenia się ruchu Wróbli. Po dojściu do władzy Wielki Wróbel gotowy był postawić przed sąd przedstawicielkę Lannisterów – Cersei, pod praktycznie każdym pretekstem. Zdaniem Jacobsa to właśnie manipulacje Qyburna doprowadziły do popełniania przez Cersei kolejnych grzechów przeciwko wierze. Co więcej, okaleczony i nieobecny w Królewskiej Przystani Jaime nie mógł już obronić swojej siostry. Stworzenie przez Qyburna nowego championa – Roberta Stronga, możliwe było dzięki umiejętnościom Qyburna, ale też truciźnie z włóczni Oberyna, pozwalającej przedłużyć żywot Góry. W obliczu śmierci księcia Dorne, Cersei i żyjący jeszcze Tywin zostali zmuszeni do obiecania Dornijczykom dostarczenia głowy Clegane’a. Znajduje to potwierdzenie w wypowiedzi samego Dorana Martella w „Uczcie dla Wron”:

Lord Tywin obiecał nam jego głowę.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 66)

Cersei rozkazała Qyburnowi wysłać czaszkę Góry do Dorne, jednak była ona obdarta aż do kości, co uniemożliwiało identyfikację. Dornijczycy zauważyli jednak, iż osoba o budowie Góry, mierząca ponad osiem stóp wzrostu, rzuca się w oczy i trudna jest do pomylenia. Zgodnie ze słowami Nymerii Sand, jeśli Gregor Clegane żyje, prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw.

Jeśli Gregor Clegane żyje, prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw. On miał osiem i pół stopy wzrostu. W całym Westeros nie ma drugiego takiego jak on. Jeśli ktoś taki pojawi się znowu, kłamstwo Cersei Lannister zostanie zdemaskowane przed calymi Siedmioma Królestwami.
(George R. R. Martin, Taniec ze smokami t. II, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i S-ka, Poznań 2011, str. 44)

Rzecz jasna, w momencie gdy Cersei użyje Roberta Stronga w próbie walki, jej oszustwo wobec Martellów ujrzy światło dzienne. O to właśnie chodzi Doranowi.

Tym sposobem Doranowi udało się usunąć pięć z sześciu postaci z listy, doprowadzając Lannisterów do zguby. Należy jednak podkreślić, iż cała teoria Jacobsa wykracza poza kwestię zniszczenia Lwów, co przedstawione jest w kolejnych jej częściach.

Artykuł Teorie fanów: Dornish Master Plan cz.I pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Wygląd i charakter

Tyrion przez wielu uznawany jest za człowieka gorszej kategorii ze względu na swój niski wzrost i rzucający się w oczy brak urody. Jak każdy Lannister ma włosy koloru blond, jednak cechami odróżniającymi go od reszty familii są oczy – jedno zielone, a drugie – czarne. Poza tym ma krótkie nogi, nienaturalnie długie ręce oraz twarz, która uznawana jest za niezwykle brzydką. Splot wyżej wymienionych niekorzystnych cech wyglądu zewnętrznego sprawia, że jest często lekceważony przez członków rodziny, a przez ludzi spoza swego rodu – uważany za potwora.

Mimo wielu defektów fizycznych, Tyrion Lannister jest niezwykle bystrym mężczyzną. Jego przebiegłość, spryt i inteligencja są powszechnie znane w całym Westeros i doceniane również przez jego wrogów. Udawało mu się wyjść obronną ręką z wielu niebezpiecznych sytuacji – kiedy dopadli go wojownicy z dzikich klanów Gór Księżycowych, z żądzą mordu wymalowaną na twarzach, spytany o sposób w jaki chciałby umrzeć, ze stoickim spokojem odpowiedział: W wieku osiemdziesięciu lat, we własnym łóżku, z brzuchem pełnym wina i kogutem w ustach dziwki.[i] Wydarzenie to świetnie pokazuje jego pewność siebie, umiejętności perswazji i manipulowania ludźmi. Jak nietrudno się domyślić po przytoczonym cytacie, Tyrion jest również postacią obdarzoną błyskotliwością i poczuciem humoru. Tego ostatniego nie brakuje mu mimo negatywnych reakcji otoczenia, z jakim spotykał się od początku swego życia. Zdarzają mu się także szlachetne porywy serca.

Według prawa to on powinien być dziedzicem Casterly Rock, gdyż Jaime wstąpił do Królewskiej Gwardii, a Cersei – jako kobieta – dziedziczy dopiero po swych braciach i ich ewentualnych dzieciach, jednak lord Tywin nie chce o tym słyszeć. Mimo bardzo złych relacji z ojcem, siostrą i najstarszym siostrzeńcem, Tyrion jest lojalny wobec swej rodziny… do czasu.

Tyrion jest wrażliwy na kobiece wdzięki, ale często spędza noce nad książkami. Pasjonują go zwłaszcza historie o smokach. Zna starovalyriański. Bardzo dobrze gra w cyvasse. Nie stroni od alkoholu.

Historia:

Przedakcja

Tyrion urodził się jako trzecie dziecko Tywina i Joanny, kiedy bliźnięta Jaime i Cersei miały już 9 lat. Jego matka zmarła w połogu, czego nie mógł mu wybaczyć pan ojciec… jak również faktu, że chłopiec narodził się karłowaty. Tyrion został praktycznie wykluczony z codziennego rodzinnego życia, szczególnie przez ojca i siostrę, co odczuwał dotkliwie w dzieciństwie. Brat darzył go ciepłymi uczuciami.

Gdy Tyrion miał trzynaście lat, razem z bratem Jaimem uratował córkę zagrodnika, Tyshę, z rąk bandytów. Jaime ruszył za oprychami, a Tyrion zaopiekował się dziewczyną i wkrótce się w niej zakochał, jak mu się wydawało, z wzajemnością. W związku z tym postanowił wezwać septona i wziąć z Tyshą tajemny ślub. Ich małżeństwo trwało jedynie dwa tygodnie – do czasu, kiedy o wszystkim dowiedział się Tywin. Pan Casterly Rock nakazał Jaimemu powiedzieć bratu, że Tysha była prostytutką, która miała „uczynić z niego mężczyznę”. Ponieważ ladacznica nie mogła zostać żoną Lannistera, Tywin pomysłowo ukarał młodszego syna – kazał swoim żołnierzom gwałcić Tyshę i dawać jej za każdy stosunek srebrnika… a wszystko to na oczach Tyriona. A potem lord stwierdził, że eksmąż też powinien się przyłączyć. Syn go posłuchał. („Powinienem mu się sprzeciwić, ale kutas mnie zdradził i zrobiłem to, co mi kazano” – wspomina po latach).[ii]

W wieku szesnastu lat Tyrion zgodnie z prawem panującym w Westeros stał się dorosłym mężczyzną. Chciał wówczas, podobnie jak jego wujowie Gerion i Tygett, odbyć podróż do Wolnych Miast, jednak nie uzyskał na to pozwolenia ojca – w zamian otrzymał funkcję zarządcy kanalizacji Casterly Rock, co niewątpliwie miało być upokorzeniem. Co ciekawe, po latach Tyrion stwierdził, że kanały zamku nigdy nie działały tak sprawnie jak w czasie, w którym sprawował nad nimi pieczę.

Gra o tron

Tyrion przybywa do Winterfell wraz z resztą orszaku króla Roberta Baratheona. Po upadku Brana Starka z wieży wydaje się, że chłopiec nie przeżyje, więc Tyrion sugeruje młodemu księciu, Joffreyowi żeby ten ostatni przekazał rodzicom Brana wyrazy współczucia z powodu wypadku syna. Jednak krnąbrny książę nie słucha wuja. Tyrion policzkuje chłopca, potem zaś zwraca uwagę na osobliwą reakcję swojego rodzeństwa, Jaimego i Cersei, na wieść, że młody Stark może przeżyć.

Król Robert wraz z rodziną i resztą świty opuszcza Winterfell, Tyrion zaś postanawia w tym samym czasie wybrać się jeszcze dalej na północ, żeby zobaczyć Mur przed powrotem w rodzime strony. Wraz z nim jadą: Benjen Stark, bękart Neda Starka – Jon Snow, który chce dołączyć do Nocnej Straży – oraz dwóch strażników, Jyck i Morrec. Na miejscu Lannister na własne oczy przekonuje się o złej sytuacji, w jakiej znalazła się Nocna Straż: brakuje jej rekrutów i zapasów, Dzicy masowo próbują przedostać się na południe. W związku z tym Lord Dowódca, Jeor Mormont, prosi Tyriona o wstawiennictwo u króla w sprawie czarnych braci i przekonanie go o fatalnej sytuacji na Murze.

Podczas pobytu w Czarnym Zamku Tyrion zaprzyjaźnia się z Jonem Snow. Lannister doradza chłopcu i pomaga zrozumieć pewne istotne życiowe kwestie. Tyrion zauważa podobieństwo między sobą a Jonem – obaj są wyrzutkami, obaj żyją na marginesie i obaj nie są akceptowani przez społeczeństwo. Zanim karzeł opuścił Mur, Snow poprosił go, żeby pomógł też sposób Branowi, któremu bez wątpienia nie jest łatwo po upadku z wieży. Tyrion zgadza się i w drodze powrotnej na południe zatrzymuje się w Winterfell. Daje maesterowi Luwinowi plan specjalnego siodła, dzięki któremu niepełnosprawny chłopiec mógłby dosiadać konia.

W drodze powrotnej do Królewskiej Przystani Tyrion zatrzymuje się w przydrożnym zajeździe. Trafia tam na Catelyn Stark, która opowiada mu o sztylecie, którego użyto przy nieudanym zamachu na Brana, a który rzekomo należy do Tyriona. Lady Stark aresztuje Lannistera i zabiera do Orlego Gniazda, siedziby siostry. Lysa Arryn stawia go przed sądem za wysłanie zabójcy do Brana oraz za zamordowanie jej męża, Jona Arryna, mimo że Tyrion jest niewinny w obu przypadkach. Lysa zamyka karła w podniebnej celi, żeby go złamać. Mimo zamknięcia w celi, która znajduje się na wysokości setek metrów, ma pochyloną podłogę i brakuje jednej ściany, Tyrion radzi sobie nadzwyczajnie dobrze. Spędza czas na zastanawianiu się, kto faktycznie popełnił zarzucane mu czyny. Myśli, że Jaime i Cersei mogą być za nie odpowiedzialni, jednak zamach na Branie wydaje mu się zbyt nieudolny, by być dziełem bliźniąt. Tyrionowi ostatecznie udaje się przekupić strażnika, Morda, żeby przekazał Lysie Arryn, że jest gotów przyznać się do winy. Przed obliczem lady Arryn z humorem opowiada o wszystkich swoich zabawnych przewinieniach z dalekiej przeszłości, jednak nie wspomina nic o tym, co mu zarzucono. W końcu wykorzystuje swoje prawa do rozstrzygnięcia sprawy poprzez próbę walki. Czempion Tyriona, Bronn, po długiej i wyczerpującej walce zabija przedstawiciela Lysy Arryn, ser Vardisa Egena. Lannister odzyskuje wolność i wyrusza z najemnikiem w niebezpieczną samotną wędrówkę na południe. Podróżni znów wpadają na górskie klany z Księżycowych Gór. Spryt i zdolności perswazyjne Tyriona pozwalają im nie tylko przeżyć, ale też przeciągnąć klany na swoją stronę. Razem docierają do armii Tywina Lannistera stacjonującej w Dorzeczu.

Tywin umieszcza młodszego syna i wojowników z klanów w pierwszym rzędzie w nadchodzącej bitwie z siłami Robba Starka. Tyrion dostaje nowego giermka – dwunastoletniego Podricka Payne’a. Wysyła też Bronna na poszukiwanie „damy do towarzystwa”. Najemnik przyprowadza czarnowłosą prostytutkę o imieniu Shae, która natychmiast wzbudza sympatię karła. Następnego dzień Tyrion bierze udział w bitwie przeciwko siłom Starków dowodzonym przez Roose’a Boltona. Potyczkę wygrywają Lannisterowie, ale okazuje się, że to był tylko taktyczny manewr, którego celem było odwrócenie uwagi i schwytanie Jaimego pod Riverrun. Tywin wycofuje się do Harrenhall i wysyła Tyriona do Królewskiej Przystani, by ten pod nieobecność ojca piastował urząd królewskiego namiestnika. Tywin ma nadzieję, że karzeł powstrzyma Joffreya przed popełnieniem kolejnych błędów. Zabrania Tyrionowi zabrać Shae ze sobą, ale syn go nie słucha.

Starcie królów

Tyrion przyjeżdża do Królewskiej Przystani. Towarzyszą mu członkowie górskich klanów, Bronn oraz Shae. Wieść, że karłowaty brat ma pełnić obowiązki namiestnika złości Cersei. Królowa mówi Tyrionowi, że może wtrącić go do lochu i że list od ojca jest sfałszowany, ale zmienia zdanie, kiedy karzeł deklaruje, że uwolni Jaimego. Cersei przyznaje, że potrzebuje pomocy w rządzeniu, ale nie ma zamiaru się zatrzymywać w swoich działaniach. Prowadzi to do nieustannej rywalizacji między rodzeństwem. Tyrion wprowadza się do Wieży Namiestnika. Jego pierwszym posunięciem jest zdjęcie głów ludzi Starków z Czerwonej Twierdzy.

Tyrion, przy pomocy Varysa, usuwa Janosa Slynta z funkcji komendanta Straży Miejskiej i wysyła go wraz z kilkoma jego współpracownikami na Mur. Jest to pierwszy krok ku pozbyciu się z małej rady sługusów Cersei i zastąpienia ich swoimi ludźmi. Następnie na osobności opowiada Petyrowi „Littlefingerowi” Baelishowi, Varysowi i Maesterowi Pycelle, o swoich planach wobec młodszych dzieci Cersei, Tommena i Marcelli. Każdy z rozmówców słyszy inną wersję. Tyrion chce się przekonać, który z tej trójki szpieguje go rzecz królowej regentki. Zdrajcą okazuje się Pycelle. Karzeł chce wysłać Myrcellę do Dorne, by zaręczyć ją z młodym księciem, Trystanem Martellem. Tyrion chce w ten sposób uzyskać poparcie Dorne, dodatkowo obiecując im wydanie zabójcy Elii, siostry Dorana Martella, oraz miejsce w małej radzie dla Dorana.

Tyrion jest przebiegły i stara się wyprzedzić na każdym kroku Cersei. Rozpoczyna szereg działań, mających na celu przygotować miasto do oblężenia: każe rybakom budować łodzie, wysyła wielu myśliwych po zwierzynę, a kowalom nakazuje budowę olbrzymiego łańcucha, który ma zablokować Czarny Nurt. Każe Bronnowi werbować zdolnych najemników, aby walczyli dla niego i pomagali w utrzymywaniu pokoju w mieście (z różnym skutkiem). Idzie też do Hallyne’a – piromanty, który wraz ze swoimi ludźmi jest w stanie wytworzyć dziki ogień. W końcu rozkazuje górskim klanom łupić tereny wokół Królewskiej Przystani w nadziei, że osłabią stacjonujących tam ludzi Stannisa.

W obawie o bezpieczeństwo Shae Tyrion nie pozwala dziewczynie długo przebywać w Czerwonej Twierdzy. Znajduje dla dziewczyny bezpieczny dom, do którego wiedzie tunel prowadzący przez dom publiczny Littlefingera, więc może zjawiać się tam niepostrzeżenie. Jednak po zamieszkach w mieście Tyrion sprowadza Shae z powrotem do zamku, tym razem jako służącą lady Tandy Stokeworth.

Ser Cleos Frey przynosi warunki pokojowe od Robba Starka: Sansa i Arya mają wrócić do domu (mimo iż ta druga nie przebywa obecnie w Królewskiej Przystani), w zamian za to Starkowie uwolnią wszystkich jeńców, za wyjątkiem Jaimego Lannistera. Joffrey miałby też zrzec się roszczeń do Północy. Tyrion uznaje, że warunki te są nie do przyjęcia i wysyła Cleosa z własną ofertą: zwolni dziewczęta w zamian za Jaimego i wierność Robba koronie. Niewiele później Tyriona odwiedza ser Alliser Thorne z Nocnej Straży. Przynosi ze sobą rękę odciętą nieumarłemu jako dowód, że na Północy czyha poważne zagrożenie. Niestety, ręka już zgniła. Ser Thorne zostaje wyśmiany przez Tyriona, ale karzeł obiecuje czarnemu bratu garść nowych rekrutów z lochów Królewskiej Przystani.

Po śmierci Renly’ego Baratheona Tyrion zauważa okazję do przeciągnięcia Tyrellów na stronę Lannisterów. Wysyła Petyra Baelisha do negocjacji i oferuje Joffreya jako potencjalnego męża dla Margaery Tyrell. Karzeł dalej rywalizuje z siostrą. Postanawia przechwycić jej młodszego syna, Tommena, w drodze do Rosby i umieścić pod strażą zaufanych ludzi. Cersei pojmała Alayayę, prostytutkę którą uważa za kochankę brata. Karzeł nie zdradza przed siostrą faktu, że nic go nie łączy z Alayayą. Na widok obrażeń, jakie dziewczyna zaznała od Kettleblacków, Tyriona ogarnia wściekłość. Mówi Cersei, że zabierze jej wszystko co jest dla niej cenne.

Kiedy flota Stannisa zbliża się do Królewskiej Przystani, Tyrion rozkazuje rozciągnąć łańcuch na Czarnym Nurcie. Tym samym uniemożliwia statkom ucieczkę przez dzikim ogniem, ukrytym na pokładzie jednostek Lannisterów. Stannisowi Baratheonowi ostatecznie udaje się wraz z armią dotrzeć pod bramy miasta. Toczą się walki, okolicę spowija upiorna zielona łuna. Okazuje się, że to Tyrion musi poprowadzić kolejny wypad wojska, bo Sandor Clegane, przerażony płonącą rzeką, odmawia wykonania rozkazu i ucieka. Kiedy sprawa wydaje się już być przegrana, na odsiecz przybywa lord Tywin wraz z armią Tyrellów, co przesądza o zwycięstwie obrońców stolicy. Tyrion podczas bitwy zostaje zaatakowany przez członka królewskiej gwardii, ser Mandona Moore’a. Traci nos. Od niechybnej śmierci ratuje go giermek Podrick Payne, który zabija napastnika. Lannister mdleje. Budzi się wiele dni po bitwie. Uważa, że zamach na jego życie jest sprawką Cersei.

Artykuł Tyrion Lannister pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.