Podczas amerykańskiego konwentu gośćmi honorowymi byli dwaj twórcy związani z Pieśnią Lodu i Ognia. Oprócz George’a R. R. Martina status honorowego gościa otrzymał John Picaccio, artysta znany ze znakomitych prac przedstawiających bohaterów „Gry o tron”, które m.in. złożyły się przed laty na jeden z tematycznych kalendarzy. Martin wielokrotnie podkreślał, że czytanie fragmentów książki, nad jaką aktualnie pracuje, stanowi dla niego esensję bycia pisarzem, gdyż daje mu to niepowtarzalną okazję do ujrzenia, jak fani reagują na jego twórczość. Reakcje na najnowszy rozdział Aerona są co najmniej pozytywne.

Podczas tradycyjnego zadawania pytań Martin poświęcił kilka zdań Brienne z Tarthu. Pośrednio przyznał, że jednym z przodków Brienne był Dunk (ser Duncan Wysoki, legendarny rycerz i lord dowódca gwardii królewskiej), co potwierdza fanowskie teorie odnośnie rodzinnych związków Brienne i Dunka. Martin wskazał również, że kreacja Brienne jest jego odpowiedzią na typowe wojowniczki wyjęte żywcem z serii Dungeons&Dragons, paradujące w zbroi która bardziej przypomina bikini.

Najbliższym konwentem, na którym George Martin ma się pojawić, będzie Worldcon (MidAmericon2) w połowie sierpnia 2016 roku.

(aw)

Artykuł Kolejny rozdział z „Wichrów zimy” odczytany na Balticonie pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Arya Stark dopływa do Braavos, a kapitan statku dostarcza ją bezpośrednio pod Dom Czerni i Bieli, obiecując, że znajdzie tam tego, kogo szukała. Arya puka do czarno-białych drzwi, ale starszy mężczyzna, który pojawia się w progu, nie zamierza jej pomóc i twierdzi, że wewnątrz nie przebywa nikt o imieniu Jaqen H’ghar.  Dziewczyna spędza godziny na schodach budynku, powtarzając swoją „modlitwę” i wymieniając nazwiska wrogów, którym życzy śmierci. Po długim oczekiwaniu rozgoryczona Arya wrzuca otrzymany od Jaqena pieniążek do morza i odchodzi.

Brienne i Podrick zatrzymują się w gospodzie, w której przebywają Sansa Stark i Petyr Baelish. Brienne oferuje Sansie swój miecz, ale dziewczyna wysłuchawszy uwag Littlefingera odrzuca jej propozycję. Brienne ucieka z gospody, wprowadzając zamieszanie w szeregach zbrojnych lorda Baelisha. Żołnierze rzucają się w pogoń za nią i za Podrickiem, a Sansa i Littlefinger oddalają się. Brienne nie rezygnuje z dotrzymania słowa danego Catelyn Stark i mimo sprzeciwu Sansy nadal pragnie ją chronić.

Cersei Lannister wzywa Jaimego i pokazuje mu naszyjnik, przysłany z Dorne. Królowa rozpoznaje klejnot, który należy do Myrcelli. Jej zdaniem Martellowie w ten sposób ostrzegają Królewską Przystań przed pochopnym działaniem. Jaime deklaruje, że uda się do Dorne i przywiezie Myrcellę do domu. Na wyprawę zamierza zabrać ze sobą Bronna, choć ten szykuje się do ślubu z lady Stokeworth.

W Dorne Myrcella Baratheon spędza czas z Trystane Martellem. Ellaria Sand z oddali przygląda się młodym, a następnie odwiedza Dorana Martella. Nalega, by ten pomścił śmierć swego brata. Wskazuje, że córki Oberyna stoją po jej stronie i proponuje, by Doran oddał jej Myrcellę, a śmierć dziewczyny będzie zemstą za życie Oberyna. Doran odmawia.

Szary Robak i Daario Naharis patrolują ulice Meereen w poszukiwaniu Synów Harpii. Daario uzyskał informacje, które pozwalają im schwytać jednego ze skrytobójców. Podczas narady u Daenerys ma zapaść decyzja odnośnie przyszłości jeńca, a zdania wśród doradców smoczej królowej są podzielone. Po naradzie ser Barristan pozostaje jeszcze w komnacie i opowiada Daenerys o jej ojcu, Szalonym Królu. Stary rycerz wskazuje, że opowieści szerzone przez wrogów Targaryenów były prawdą. Dany obiecuje, że Syna Harpii czeka sprawiedliwy proces.

Tyrion wraz z Varysem podróżują do Volantis, by stamtąd udać się do Meereen. W karecie Tyrion zgodnie ze złożoną wcześniej obietnicą cały czas pije, co irytuje Varysa. Dla własnego bezpieczeństwa Tyrion musi się cały czas ukrywać, bowiem Cersei wyznaczyła nagrodę za jego głowę. Do Królewskiej Przystani przybywają łowcy nagród z makabrycznymi trofeami, ale żadna z dostarczonych przez nich głów nie należała do Tyriona. Szczątki zabiera do swych eksperymentów Qyburn. Królowa bierze udział w posiedzeniu małej rady. Jako doradca króla informuje o mianowaniu Mace’a Tyrella starszym nad okrętami i monetą, Qyburn obejmuje stanowisko starszego nad szeptaczami, zaś Kevan Lannister starszego nad armią. Stryj Kevan nie okazuje radości z nominacji i chce usłyszeć od niej bezpośrednio z ust króla. Twierdzi, że nie zamierza być marionetką Cersei i opuszcza posiedzenie małej rady, udając się do Casterly Rock.

Shireen uczy Goździk, a lekcjom czytania przysłuchuje się Sam. Dziewczyny rozmawiają o szarej łuszczycy, a Goździk opowiada o swoich siostrach, które zmarły na tę chorobę. Pogawędkę przerywa wejście królowej Selyse.
Jon Snow rozmawia ze Stannisem. Wyjaśnia królowi, że dzicy ludzie nigdy nie poprą jego sprawy i nie pójdą walczyć w jego wojnie. Stannis Baratheon pokazuje chłopakowi list, otrzymany od dziesięcioletniej Lyanny Mormont, która na prośbę o wsparcie zripostowała, że Północ zna tylko jednego króla, Starka. Stannis uważa, że w zbliżających się wyborach lorda dowódcy Nocnej Straży wygra ser Alliser. W zamian za oddanie hołdu i ofiarowanie służby Stannis obiecuje Jonowi Snow zalegalizowanie pochodzenia, nazwisko Stark i tytuł lorda Winterfell.
Rozpoczynają się wybory lorda dowódcy. Za ser Alliserem gardłuje Janos Slynt, za wiekowym ser Dennisem przemawia jeden z braci, a tuż przed rozpoczęciem głosowania Samwell Tarly wygłasza mowę, w której przypomina zebranym zasługi Jona Snow. W głosowaniu Jon i Alliser otrzymują identyczną liczbę głosów, ale maester Aemon dokłada swój głos i on przeważa.
998 lordem dowódcą Nocnej Straży zostaje Jon Snow.

Arya poluje na gołębie na ulicach Braavos. Zaczepiona przez trzech młodych mężczyzn wyciąga miecz, ale rzezimieszki rzucają się do panicznej ucieczki na widok staruszka z Domu Czerni i Bieli. Arya podąża za nim, a ten nie zatrzymując się idzie prosto do świątyni. Przed drzwiami oddaje Aryi wrzuconą przez nią do morza monetę. Starzec ruchem ręki odmienia swoją twarz. Przed Aryą stoi Jaqen H’ghar i gestem zaprasza ją do przekroczenia progu Domu Czerni i Bieli.

W Meereen Mossador, który podczas narady doradzał Daenerys uśmiercenie pojmanego Syna Harpii, odwiedza jeńca w więzieniu i zabija go. Daenerys zamierza ściśle przestrzegać prawa i skazuje go na śmierć, nie słuchając błagań ani samego skazanego, ani zebranych. Publiczna egzekucja powoduje gwałtowną zmianę w nastawieniu mieszkańców miasta, którzy otwarcie okazują Daenerys wrogość. W mieście dochodzi do zamieszek. Nocą na szczyt piramidy w której mieszka Daenerys przylatuje Drogon.

Gra o tron – różnice między serialem a powieścią

– w Braavos Aryę na brzeg wysadza jeden z synów kapitana statku, również pod Domem Czerni i Bieli. Tam dziewczyna spotyka kapłana określanego przez nią mianem „miłego staruszka”.

– książkowa Arya nie wciągnęła Waldera Freya na swoją listę

– podczas swej wędrówki Brienne nie spotkała Sansy

– od ucieczki z Królewskiej Przystani Sansa przedstawia się wszędzie jako Alayne Stone, nieprawo urodzona córka Littlefingera. Jej prawdziwą tożsamość zna tylko kilka osób, a Sansa farbuje włosy, by ich rudy kolor nie naprowadził nikogo na skojarzenia odnośnie jej pochodzenia.

– Jaime Lannister nie podróżował do Dorne. Myrcellę miał przywieźć jeden z królewskich gwardzistów (ser Balon Swann), zaś Jaime po pogrzebie Tywina i po ślubie Tommena wyjechał do Dorzecza, by tam zaprowadzić pokój. Bronn faktycznie ożenił się z Lollys Stokeworth, ale nie towarzyszył Jaimemu w podróży. Kompanem Lannistera, a zarazem partnerem w ćwiczeniach z mieczem, był niemy kat, ser Illyn Payne.

– w książce Ellaria Sand wykazywała się dużym opanowaniem i, mimo iż opłakiwała śmierć Oberyna, to dostrzegała bezsens zemsty i próbowała powstrzymać Żmijowe Bękarcice. Z Doranem rozmawiały kolejno Obara Sand, Nymeria Sand i Tyene Sand i każda z nich domagała się od niego reakcji.

– Tyrion podróżował z Illyrio Mopatisem. Varys po uwolnieniu go z więzienia najprawdopodobniej pozostał w Królewskiej Przystani.

– Kevan Lannister nie chciał się podporządkować Cersei. Odmówił objęcia stanowiska królewskiego namiestnika, stawiając zaporowy dla Cersei warunek, by opuściła Królewską Przystań i miejsce u boku syna.

– Samwell Tarly zaangażował się w przekonanie braci do kandydatury Jona, wykazując spore talenty polityczne. Za pomocą zręcznych argumentów przekonał niektórych kontrkandydatów, by swoje głosy przekazali Jonowi.

– Jednym z warunków postawionych przez Stannisa Baratheona było przyjęcie wiary w R’hllora. Jon Snow poważnie rozważał propozycję Stannisa, ale pojawienie się Ducha było dla Jona sygnałem, że powinien dochować wierności starym bogom i dotrzymać przysięgi złożonej Nocnej Straży.

– kandydaturę Jona na dowódcę Nocnej Straży zgłosił Edd Cierpiętnik, który również startował w wyborach. Jon Snow wygrał wybory ze znaczną przewagą nad kontrkandydatami.

– Daenerys wzięła od starych rodów Meereen zakładników, ale po kolejnych zabójstwach dokonanych przez Synów Harpii stanowczo odmówiła uśmiercenia ich. Epizod z Mossadorem pojawia się tylko w serialu.

(aw)

Artykuł Odcinek 2 – Dom Czerni i Bieli pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Królewska Przystań
Wielki Septon koronuje Tommena Baratheona królem Siedmiu Królestw. Gdy możni składają mu hołd, z daleka przyglądają się temu Margaery i Cersei. Cersei widzi, że Tommen posyła Tyrellównie spojrzenia i uśmiechy. Zarzuca Margaery hipokryzję, mówiąc, że wiedziała jaki był Joffrey lecz mimo tego, wciąż nosi po nim żałobę. Cersei wyraźnie daje do zrozumienia, że zdawała sobie sprawę z tego, że jej syn był potworem, jednak wciąż darzyła go miłością. Wyraża również ubolewanie nad Tommenem, który był zmuszony wstąpić na tron tak wcześnie. Mówi, że Tommen to pokorny i porządny chłopiec, będzie więc potrzebował pomocy w rządzeniu królestwem. Cersei proponuje Margaery by poślubiła Tommena. Obiecuje jej, że pomówi z ojcem na ten temat.

Cersei rozmawia z księciem Oberynem Martellem. Temat schodzi na córki księcia. Oberyn opowiada o piątej z córek, Elii. Mówi, że nadał jej imię po zmarłej siostrze, której wciąż nie udało mu się pomścić. Cersei mówi, że bardzo dobrze rozumie frustrację. Sama odczuwa złość gdy myśli o swoim zmarłym synu i jedyna okazja by się zemścić to proces, w którym Tyrion zostanie skazany na śmierć. Wspomina swoją córkę Myrcellę, która znajduje się w Dorne. Oberyn zapewnia królową, że Myrcella jest bezpieczna i szczęśliwa, gdyż w Dorne nikt nie krzywdzi małych dziewczynek. Cersei prosi Oberyna by zawiózł Myrcelli prezent na dzień imienia i przekazał jej, że matka bardzo za nią tęskni.

Cersei spełnia swoją obietnicę rozmawiając z Tywinem o ewentualnym ślubie Margaery i Tommena. Tywin uważa to za dobry pomysł, ustalają datę. Ojciec pyta córki kiedy miałby się odbyć jej ewentualny ślub z Lorasem. Cersei odpowiada, ze zaplanowała go na dwa tygodnie po ślubie Tommena i Margaery. Tywin informuje Cersei, że Lannisterowie są na skraju bankructwa a królestwo opłacane jest dzięki kredytowi zaciągniętemu w Żelaznym Banku Braavos. Dzięki sojuszowi z bogatymi Tyrellami, Lannisterom będzie łatwiej spłacić ten dług.

Meereen
Do Daenerys docierają wieści o śmierci króla Joffrey’a Baratheona. Targaryeńska królowa jest zachwycona. Daario Naharis informuje ją, że udało mu się zdobyć flotę Meereen, 93 statki. Daenerys pyta czy flota wystarczy by najechać na Królewską Przystać. Jorah twierdzi, że jest to zbyt mało; Lannisterowie mają znaczną przewagę. Barristan nie zgadza się z nim, mówiąc, ze są wyczerpani po wojnie i być może szanse na zdobycie miasta nie są takie nikłe. Jorah wciąż nie jest przekonany. Nawet jeżeli udałoby się im zdobyć stolicę, wciąż nie będą w stanie zdobyć poparcia werterowskich lordów, którzy ruszą z odsieczą. Jorah ma jeszcze bardziej pesymistyczne wieści. Astaporczycy poprzysięgli zemstę na Daenerys i zbierają armię obaliwszy radę ustaloną przez Daenerys. Dziewczyna każe opuścić komnatę wszystkim oprócz ser Mormonta. Zwierza się mu, że podbój Zatoki Niewolniczej nie idzie jej tak dobrze, jak przypuszczała. Jorah pociesza ją, że zawsze może wrócić do Westeros i zostawić za sobą Zatokę Niewolniczą. Daenerys wyraża jednak swoje wątpliwości – skoro nie potrafi poradzić sobie z jednym miastem, nie będzie w stanie poradzić sobie z całym królestwem. Postanawia, że zostanie w Meereen i będzie rządzić tutaj, biorąc na siebie odpowiedzialność za ludzi, których wyzwoliła.

Dolina
Littlefinger z Sansą docierają do Krwawej Bramy w Dolinie. Baelish przedstawia ją jako swoją siostrzenicę, Alayne. W Orlim Gnieździe czekają na nich Robin i Lysa Arryn. Robin z radością wita się z Littlefingerem. Sansa próbuje się przedstawić swojej ciotce jako Alayne, jednak Lysa wie kogo sprowadził Petyr i rozpoznaje ją jako swoją siostrzenicę. Sansa jest zachwycona. Lysa zabrania jej zwracać się do niej jako do ciotki. Sansa musi utrzymać swoją tożsamość w tajemnicy, by plotki o jej pobycie w Orlim Gnieździe nie dotarły do Lannisterów. Poleca swojemu synowi, Robinowi, by ten zaprowadził kuzynkę do jej komnat. Lysa z Petyrem zostają sam na sam. Okazuje się, że to Lysa z Littlefingerem stoją za otruciem Lorda Arryna oraz że Lysa wysłała list do Catelyn mówiący, że Lannisterowie stanowią dla Starków zagrożenie. Kobieta naciska na lorda Baelisha by natychmiast się pobrali. Mówi, że nie ma sensu odwlekać ślubu, gdyż septon i świadkowie czekają za głównymi drzwiami. Lysa oznajmia oświadcza, że podczas nocy poślubnej będzie krzyczeć tak głośno, ze usłyszą ją za Wąskim Morzem. Później tej nocy krzyki Lysy nie pozwalają Sansie zasnąć.
Sansa spożywa wieczerzę z ciotką. Wspominają lady Catelyn. Lysa opowiada jej, że Catelyn również lubiła słodycze, dopiero gdy została żoną Neda udzieliła jej się surowość Północy. Rozmowa schodzi na Petyra. Lysa nie może wyjść z podziwu ile Littlefinger uczynił by uratować Sansę ze szponów Lannisterów. Sansa przytakuje mówiąc, że Petyr najwidoczniej czuje się za nią odpowiedzialny. Lysa wpada w szał, jest wyraźnie zazdrosna o męża. Wypomina Sansie, że Catelyn gardziła uczuciem Petyra, wybierając Brandona Starka, a Petyr teraz tak samo poświęca się dla jej córki. Pyta siostrzenicę czy ta jest w ciąży. Sansa, ze łzami w oczach odpowiada, że nie. Jest zdezorientowana dziwnym zachowaniem ciotki. Gdy Lysa widzi, że Sansa mówi prawdę, obiecuje jej, że gdy tylko skażą Tyriona za morderstwo na Joffrey’u, Sansa poślubi Robina by zostać panią Doliny.

Dorzecze
Arya odmawia swoją „modlitwę”, co irytuje Ogara. Każe się jej zamknąć. Arya mówi, że nie zaśnie póki nie wymówi wszystkich imion osób, które chce zabić. Sandor pozwala jej kontynuować; okazuje się, że ostatnim imieniem na jej liście jest właśnie on. Dziewczynka zasypia, zostawiając Sandora w osłupieniu. O poranku Sandor zastaje puste posłanie Aryi. Szuka jej w okolicy. Znajduje ją nad brzegiem rzeki. Dziewczynka ćwiczy Wodny Taniec Braavos z Igłą. Mężczyzna drwi sobie z Wodnego Tańca, pytając kto nauczył ją takich bzdur. Arya odpowiada, że pobierała nauki u najlepszego szermierza Braavos, Syrio Forela, który zginął zabity przez Meryna Tranta i jego ludzi. To jeszcze bardziej rozbawia Ogara, który kontynuuje drwinę. Arya rozzłoszczona wbija mu Igłę w zbroję, bez większego skutku. Clegane uderza Aryę, ta upada na ziemię. Tłumaczy jej, że w tym świecie przewagę ma ten, kto ma lepszą zbroję i większy miecz.

Brienne jest poirytowana Podrickiem, który nie potrafi okiełznać konia. Towarzysze rozmawiają o celu podróży. Brienne chce udać się na Mur podejrzewając, że Sansa mogła się udać do swojego przyrodniego brata w Czarnym Zamku.
Brienne i Podrick obozują w Dorzeczu. Podrick próbuje upiec królika, jednak bez oskórowania go co kończy się fiaskiem. Brienne jest zażenowana faktem, że Podrick nie potrafi zrobić niczego co powinien każdy giermek. Nie pozwala mu pomóc w ściąganiu zbroi. Pyta czy w służbie u Tyriona robił cokolwiek co było związane z walką. Pod przytakuje, przyznając, że w czasie Bitwy o Czarny Nurt stanął w obronie swego pana zabijając rycerza Gwardii Królewskiej. Brienne zaczyna spoglądać na niego z podziwem. Pozwala Podrickowi by pomógł jej ze zbroją. Pod jest zachwycony.

Twiedza Crastera
Locke zakrada się pod twierdzę Crastera. Obserwuje buntowników i znajduje miejsce, w którym przetrzymywany jest Bran wraz z Reedami. Bran podejrzewa, że ktoś ich obserwuje, jednak nie zauważa nikogo. Jojen jest w złym stanie. Mówi jednak Branowi, że nie może się poddać. Miał wizję mówiącą, że Branowi uda się dotrzeć do wielkiego drzewa na wzgórzu i że to jeszcze nie koniec ich podróży.
Locke wraca do obozu Czarnych Braci w pobliżu Twierdzy Crastera, którzy przygotowują się do ataku na buntowników. Oświadcza, że buntowników jest tylko jedenastu, większość jest pijana i nie wystawili straży. Z łatwością powinni sobie poradzić. Poleca jednak by trzymać się z daleka od szopy na zachodniej stronie. Kłamie, że jest pełna psów, które mogłyby zdradzić ich obecność, gdy będą brali buntowników z zaskoczenia. Jon postanawia, że ruszą na Twierdzę o zachodzie słońca.
W tym czasie Karl Tanner zmierza do szopy z zamiarem zgwałcenia Meery. Bran natychmiast protestuje. Jojen podchodzi jednak do sprawy dyplomatyczniej. Mówi, że przewidział śmierć Tannera. Karl niewiele się tym przejmuje, wracając do dobierania się do Meery. Przeszkadza mu w tym Rast, który wpada do szopy. Mówi, że przybyła Nocna Straż. Czarni bracia walczą z buntownikami, dowodzi im Jon Snow. W tym czasie Locke zakrada się do szopy, w której znajduje się Bran z Reedami. Oświadcza Branowi i Reedom, że przybył im na ratunek wraz z Jonem Snow. Gdy Locke pyta Brana czy jest Brandonem Starkiem, chłopiec milczy. Locke rani go w nogę, Bran nie reaguje co go zdradza. Wysłannik Boltonów wie, że Brandon Stark nie ma czucia w nogach. Chłopiec orientuje się, że Locke wcale nie przybył z pomocą i zaczyna wołać Jona. Locke grozi, że jeżeli nie zamilknie zabije Reedów i Hodora. Locke uwalnia Brana i wynosi go z szopy. Bran, na znak od Jojena, wwargowywuje w Hodora. Olbrzym zrywa się z łańcuchów, podąża za Locke’m , brutalnie wyłamuje mu obojczyk i łamie kark. Bran wyrywa się z transu; Hodor zaś jest zszokowany faktem, że zabił człowieka. Chłopiec rozkazuje Hodorowi by ten uwolnił resztę przyjaciół. Z dala widzi walczącego Jona. Nawołuje brata. Gdy do Brana dołącza Jojen, zakazuje mu tego. Reed jest przekonany, że Jon będzie chciał chronić brata i nie pozwoli mu dokończyć misji. Bran z ciężkim sercem rezygnuje ze spotkania z ukochanym bratem. Decyduje, że muszą uwolnić Latę i ruszyć w podróż.
Tymczasem Jon Snow wchodzi do chaty Crastera, konfrontując się z Karlem Tannerem w pojedynku. Karl używa brudnych sztuczek, po pewnym czasie zyskując przewagę nad Snowem. Jon upada. Gdy Karl chce wyprowadzić ostateczny cios, z tyłu atakuje go jedna z żon Crastera. Karl odwraca się ze wściekłością, a Jon to wykorzystuje przebijając czaszkę Tannera na wylot. Snow pomaga dziewczynie wstać.
Nocna Straż dobija ostatnich buntowników i liczy ciała. Edd wlecze za sobą ciało Locke’a, oświadczając, że wraz z Locke’m stracili pięciu ludzi. Przyjaciele zastanawiają się kto mógł w taki sposób zmasakrować człowieka. Po przeliczeniu ciał, okazuje się, że brakuje jednego buntownika. Edd orientuje się, że brakuje Rasta.
Rast ucieka z miejsca bitwy. Błądząc po otaczającym okolice lesie, natrafia na pustą klatkę Ducha. Słyszy krakanie wron. Nagle atakuje go wilkor, rozszarpując mu gardło. Duch powraca do Twierdzy Crastera ku radości Jona, który nie widział swojego pupila od czasu, gdy przekroczył Mur.
Nocna Straż zastanawia się co zrobić z kobietami Crastera. Jon proponuje im, że mogą z nimi wrócić do Czarnego Zamku, gdyż nie są tu bezpieczne. W lesie czają się Biali Wędrowcy oraz armia Mance’a, który idzie na Czarny Zamek. Najstarsza z żon odmawia w imieniu pozostałych. Mówi, że poradzą sobie same. Prosi tylko by mężczyźni spalili ich dom wraz z ciałami tych, którzy zginęli.

Różnice między serialem a książką:
– Ogar uderzył Aryę tylko raz, gdy chciał jej ratować życie podczas Krwawych Godów,
– Alayne jest córką, nie siostrzenicą Baelisha,
– Lysa zdradza kto stoi za zabójstwem Jona Arryna w obecności Sansy,
– Lannisterowie nie doświadczają problemów finansowych, sojusz z Tyrellami ma podłoże militarno-polityczne,
– Daenerys nie przejmuje floty Meereen,
– Bran, Reedowie i Hodor nie są więźniami w Twierdzy Crastera,
– Jon Snow nigdy nie prowadzi ekspedycji do Twierdzy Crastera, buntowników zabija Zimnoręki, przewodnik Brana,
– Postać Karla Tannera nie istnieje w książkach,
– Jon spotyka Ducha dopiero po Bitwie o Czarny Zamek.

autor: Il Biondo

Artykuł Odcinek 5 – Pierwszy tego imienia pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Aeron Greyjoy, zwany Mokrą Czupryną, prorok Utopionego Boga, otrzymuje wiadomość o śmierci króla, Balona Greyjoya. Balon zginął, spadając z wysokiego mostku podczas sztormu, a na jego Tronie z Morskiego Kamienia zasiada Euron Wronie Oko, jego brat, który dziwnym trafem pojawił się po trzyletniej nieobecności tuż po śmierci Balona. Euron wzywa żelaznych ludzi na Pyke, by uznali jego władzę. Konkurentką do tronu jest Asha Greyjoy, której poparcia udzielił Rodrick Harlaw. Mokra Czupryna chce przeforsować innego kandydata i zwołuje królewski wiec, na którym zgodnie z dawną tradycja krakenów ma zostać wybrany nowy król.

Doran Martell, brat Czerwonej Żmii, przebywa w Wodnych Ogrodach. Odwiedzają go kolejno córki zmarłego. Najstarsza ze Żmijowych Bękarcic, Obara, informuje stryja o wzburzeniu mieszkańców Dorne i dopytuje się, w jaki sposób Doran zamierza pomścić śmierć brata. Obara domaga się wojny, Nymeria, jej młodsza siostra, także chce rewanżu za śmierć Żmii. Proponuje, iż wraz z Tyene Sand uśmierci Cersei, Jaimego, Tywina i Tommena. Zapewnia Dorana, że Oberyn zatruł swą broń przed pojedynkiem i że śmierć Gregora Clegane jest więcej niż pewna. Przybyciu księcia Dorana do Słonecznej Włóczni, stolicy Dorne, towarzyszą zamieszki uliczne. Mieszkańcy, prawdopodobnie podjudzeni przez córki Oberyna, domagają się pomszczenia zabitego księcia. Dorana Martella wita jego córka Arianne oraz księżniczka Myrcella z towarzyszami. Na Dorana czeka również Tyene, trzecia z córek Czerwonej Żmii. Ona również potwierdza informację o zatruciu Gregora Clegane. Tyene proponuje, by Myrcellę wydać za mąż i – zgodnie z dornijskim prawem – domagać się dla niej korony. Doran wydaje kapitanowi swej straży polecenie zamknięcia wszystkich Żmijowych Bękarcic w areszcie domowym.

W Królewskiej Przystani Cersei zostaje zbudzona wiadomością o śmierci swego ojca. Tywin Lannister został znaleziony martwy w wychodku, a w jego łożu spoczywała martwa dziwka, Shae. Ciałem Tywina zajmuje się Qyburn, ciało Shae zabiera jeden z Kettleblacków. Cersei prosi Jaimego, by zgodził się objąć urząd królewskiego namiestnika, ale brat odmawia. Królowa zdaje sobie sprawę z nieobecności Varysa. Do komnaty powraca ser Boros Blount z wiadomością, że Tyrion zniknął z celi. Cersei nakazuje zabić strażników pilnujących Tyriona.

Brienne stara się wypełnić zadanie wyznaczone jej przez Jaimego. Wędrując po trakcie, poszukuje Sansy Stark, wypytując po drodze wszystkich o trzynastoletnią dziewicę o kasztanowych włosach. Do Brienne przyłącza się dwóch wędrownych rycerzy. Spotykają po drodze braci ubogich, a nieco później kupca, eskortowanego przez ser Schadricha, i przyłączają się do nich. Schadrich również poszukuje Sansy Stark, chce bowiem otrzymać za nią nagrodę, przyrzeczoną przez Varysa. Brienne nocą wymyka się potajemnie i samotnie kontynuuje poszukiwania Sansy.

Na Murze Nocna Staż naprawia uszkodzenia powstałe podczas ataków dzikich ludzi. Jon Snow nakazał wszystkim braciom ćwiczyć strzelanie z łuku, podkreślając, że Nocna Straż w ostatnich latach zbyt wielką wagę przywiązywała do mieczy. Samwell Tarly spędza wiele godzin w bibliotece, wyszukując informacje na temat historii Nocnej Straży, a przede wszystkim wiadomości, które ułatwią walkę z Innymi. Jon Snow odsyła Goździk z Muru. Wraz z nią wyjechać ma jej dziecko, maester Aemon oraz Sam. Celem ich wyprawy ma być Stare Miasto. Sam ma zostać nowym maestrem Nocnej Straży.

Arya płynie statkiem do Braavos. Zaprzyjaźnia się z niektórymi marynarzami, ale najwięcej czasu spędza z synem właściciela okrętu, który opowiada jej o swoim mieście. Po przybyciu do Braavos dziewczynka udaje się do świątyni zwanej Świętym Azylem, w której czci się bogów, o których świat już zapomniał. Jest to Dom Czerni i Bieli, poświęcony Bogu o Wielu Twarzach. Arya spotyka w świątyni dziewczynkę ubraną w czarno-białe szaty oraz zakapturzonego starszego mężczyznę, który mówi językiem powszechnym. Mężczyzna chce wiedzieć, jakie imię nosi. Arya wymienia po kolei wszystkie swoje przybrane imiona, ale ów kapłan wie, że dziewczynka kłamie. Na koniec pada imię Aryi z rodu Starków. Kapłan mówi, że nie ma dla niej miejsca w tej świątyni, ale Arya prosi, by mogła tu pozostać. Mężczyzna zdejmuje kaptur. Kryje się pod nim pożółkła czaszka, którą Arya ma pocałować. Dziewczynka nie okazuje strachu, a czaszka jest tylko iluzją, skrywającą twarz miłego staruszka.

W Królewskiej Przystani zorganizowano czuwanie przy zwłokach Tywina Lannistera. Milczące siostry ubrały go w najlepszą zbroję, ale proces rozkładu sprawił, że Tywin lekko się uśmiechał, co było nie do pomyślenia za jego życia. Przy zwłokach ojca straż sprawuje Jaime, ubrany w strój królewskiego gwardzisty. Cersei irytuje konieczność brania udziału w ceremoniach pogrzebowych, bowiem uważa, iż rządzenie państwem jest ważniejsze, i wyraża przekonanie, że ojciec by ja zrozumiał. Królowa rozważa, kto z poddanych będzie jej wierny, a kogo z możnych należałoby odsunąć od pełnionych funkcji. Przekonana o własnej wielkości Cersei zaczyna planować sojusze. Qyburn informuje Cersei o monecie z Wysogrodu, znalezionej w izbie jednego z podejrzanych o udział w ucieczce Tyriona, oraz zdaje jej relację z postępów w opiece nad ser Gregorem Clegane’em. Góra umiera powoli, a jego krzyki przeszkadzają mieszkańcom Czerwonej Twierdzy. Cersei wyraża zgodę na przetransportowanie ser Gregora do lochów, w których Qyburn będzie mógł go wykorzystać do medycznych eksperymentów.

Cersei prosi swego stryja, Kevana Lannnistera o to, by zgodził się objąć funkcję królewskiego namiestnika. Kevan zgadza się pod warunkiem, że Cersei mianuje go także regentem, a sama wycofa się do Casterly Rock. Królowa nie chce zrzec się władzy i opuścić syna, Kevan zauważa, że sądząc po tym, jaki był Joffrey, Cersei równie mało nadaje się na matkę, jak i na królową. Oburzona królowa chlusta mu w twarz winem. Kevan daje Cersei kilka dobrych rad na temat rządzenia państwem oraz uświadamia jej, iż wie, że ojcem Tommena jest Jaime.

Jaime czuwa przy zwłokach ojca. Pozbawiony snu od kilkudziesięciu godzin wspomina wydarzenia ostatnich dni, poszukiwania Tyriona i Varysa, własne pasowanie na rycerza. Nocą odwiedza go Cersei, która ponawia propozycję, by został królewskim namiestnikiem, ale Jaime znów odmawia. Proces rozkładu ciała Tywina Lannistera postępuje niezwykle szybko, a smród bijący od trupa jest zbyt intensywny, by zagłuszyły go świątynne kadzidła. Podczas porannych ceremonii zgromadzeni w sepcie z trudem są w stanie wytrzymać panującą tam atmosferę. Mały król Tommen, przerażony widokiem ciała dziadka, próbuje się wyrwać matce, następnie wymiotuje i ucieka ze świątyni. Cersei ostro karci syna, ale Jaime staje w obronie chłopca, sugerując Cersei, że czas zakończyć obrzędy pogrzebowe. Jaime zaprasza Mace’a Tyrella, by wieczorem towarzyszył Cersei i Tommenowi, sugerując Cersei, by wyraziła zgodę na ślub Tommena i Margaery, a następnie wysłała Mace’a Tyrella z misją zdobycia Końca Burzy.

Brienne dociera do Duskendale, pytając po drodze wszystkich o trzynastolatkę o kasztanowych włosach oraz o ser Dontosa Hollarda. Ser Rufus Leek referuje jej historię rodu Hollardów, a Brienne uświadamia sobie, że w tej miejscowości lady Sansy nie znajdzie. Dziewczyna podejrzewa, że Sansa udała się do któregoś ze swych krewnych. Poszukując swej gospody, Brienne ponownie spotyka młodego chłopaka, którego już wcześniej spotkała, a który ucieka na jej widok. W gospodzie rozmawia z zakonnikiem-karłem, który kieruje ją do Stawu Dziewic, bowiem tam spotkał pewnego błazna, szukającego transportu dla trzech osób. Brienne postanawia sprawdzić ten trop. Dziewczyna zleca też przemalowanie swej tarczy, decydując się na herb, który kiedyś widziała w zbrojowni swego ojca – drzewo i spadającą gwiazdę. Brienne dociera do ruin dawnego zamku rodu Hollardów. Tam dogania ją chłopak, którego już wcześniej spotkała, ale jest na tyle nieuważny, że to Brienne zaczyna go śledzić. Chłopakiem jest Podrick Payne, dawny giermek Tyriona Lannistera. Podąża za Brienne, bowiem ma nadzieję, że przy okazji poszukiwań Sansy uda jej się odnaleźć Krasnala.

Artykuł George R. R. Martin „Uczta dla wron. Cienie śmierci” (streszczenie) pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Nie potwierdziła się informacja, że Sandor łupi ludzi wspólnie z Dondarrionem, bowiem Bractwo Bez Chorągwi przysięgło, że powiesi Ogara za to, co uczynił w Solankach. Sandora prostaczkowie nazywają Wściekłym Psem z Solanek i nienawidzą za spalenie miasta, pomordowanie miejscowych dzieci, gwałty i okaleczenia kobiet. Do tego portu zmierza również septon Meribald, który objeżdża okolicę z prowiantem dla biednych. Brienne i Podric Payne towarzyszą mu. Także ser Hyle postanawia się do niego przyłączyć, porzucił bowiem służbę u lorda Randylla i jest odtąd wędrownym rycerzem. Tereny, które przemierzają, nie są zniszczone w wyniku działań wojennych, a lud je zamieszkujący stara się trzymać z dala od polityki wielkich lordów. Septon Meribald opowiada o banitach, o ludziach zwanych złamanymi i przyznaje, że jako młody chłopak brał udział w wojnie dziewięciogroszowych królów.

Sam Tarly i jego towarzysze dotarli do Braavos. Bard Dareon włóczy się po gospodach i burdelach. Zarabia na swe przyjemności śpiewaniem i odmawia wspierania Sama, maestra Aemona i Goździk. Staruszek czuje się coraz gorzej, Sam wydał większość ich majątku na uzdrowiciela, ale ten rzekł, iż nie jest w stanie wyleczyć starości. Choroba maestra pokrzyżowała im plany: statek, na którym mieli opłacone miejsca, odpłynął bez nich. Aemon, odkąd nasłuchał się od Dareona plotek o smokach, nalega, by Sam zbadał prawdziwość tych pogłosek i przyprowadził do niego marynarza, który opowie mu o smokach. Chłopak szuka brata z Nocnej Straży po szynkach i zamtuzach, ale Dareona nigdzie nie ma. Spotyka za to dwóch zbirów i tylko interwencja szczupłej dziewczynki sprzedającej małże ratuje Tarly’ego z opresji. Dziewczynka rozmawia chwilę z Samem, przedstawia się imieniem Cat i podpowiada mu, gdzie znajdzie Dareona. Faktycznie, jest on we wskazanym burdelu i znakomicie się tam bawi. Rozgoryczony Sam czyni mu wyrzuty, a następnie wszczyna bójkę. Interweniująca ochrona lokalu wrzuca Tarly’ego do kanału. Chłopak niemal się topi, ale z wody wyciąga go jeden z czarnoskórych klientów przybytku, członek załogi „Cynamonowego wiatru”, który zapewnia Sama, że zna smoki z marynarskich opowieści.

Jaime Lannister otrzymuje od królowej regentki polecenie udania się do Dorzecza. Ma zdobyć Riverrun, pokonać Blackfisha i zaprowadzić porządek w Harrenhall. Królobójca próbuje się wykręcić od tego zadania ze względu na przysięgę złożoną niegdyś lady Catelyn, że nigdy nie będzie walczył z rodem Starków ani Tullych, ale Cersei nie zamierza zmienić zdania. Królowa nakazuje bratu wyznaczyć ser Osmunda na dowódcę Gwardii Królewskiej na czas jego nieobecności. Jaime nie może pozbyć się wspomnienia słów wypowiedzianych przez Tyriona, oskarżających Cersei o utrzymywanie stosunków seksualnych z Lancelem, Osmundem Kettleblackiem, a być może także z błaznem, Księżycowym Chłopcem.

Przed opuszczeniem stolicy Królobójca przymocowuje do kikuta prawej ręki wykonaną ze złota dłoń. Zabiera ze sobą niemego kata, Illyna Payne, oraz swego dobrego znajomego Addama Marbranda, i na czele kilkusetosobowego oddziału wyjeżdża z Królewskiej Przystani. Zauważa przy tym, że prostaczkowie znacznie większy entuzjazm okazywali niedawno wojskom Tyrellów.

Nocami Królobójca ćwiczy walkę na miecze z milczącym Illynem. Za każdym razem przekonuje się boleśnie, jak fatalnie radzi sobie z walką lewą ręką. Im są dalej od Królewskiej Przystani, tym więcej zniszczeń wojennych mijają po drodze. Spalone wsie, zarośnięte chwastami pola, puste gościńce i zuchwałe wilcze hordy, panujące niepodzielnie od zmierzchu do świtu to powszechny widok na ziemiach spustoszonych najpierw przez Amory’ego Lorcha, a następnie przez zbrojnych Karstarków. Jaime zamierza zaprowadzić pokój w Dorzeczu. Wiesza schwytanych banitów i udaje się do Harrenhall, gdzie nadal stacjonują ludzie ser Gregora Clegane. Potwierdzają oni, że Ogar zabił trzech ludzi Góry w gospodzie na rozstaju dróg. Nie próbowali pomścić swych towarzyszy, gdyż zdawali sobie sprawę z tego, że Sandora będzie im trudno pokonać. Jaime żąda zebrania wszystkich jeńców. Ludzie Góry pokazują mu głowę Vargo Hoata i opowiadają, jak ser Gregor po kawałku obcinał ciało najemnika, karmiąc „koźliną” jego i pozostałych jeńców. Jaime postanawia zostawić zamek we władaniu ser Bonifera Hasty’ego, rycerza, który słynął ze spokoju i pobożności. Z poprzedniej załogi zamku pozostało trzech ludzi starej lady Went, natomiast Dzielni Kompanioni jak jeden mąż porzucili Vargo Hoata. W lochach znajdowało się wielu ludzi z Północy, w tym ostatni żyjący syn lorda Manderly’ego, który odzyskuje wolność i zostaje odesłany do Białego Portu. Jaime rozmawia z pobożnym ser Bonifertem. Zgadza się zabrać ze sobą ludzi ser Gregora i służącą Pię, której swobodne obyczaje przeszkadzają Hasty’emu. Kasztelan Harrenhall zapowiada, że wraz z Randyllem Tarlym oraz Lancelem zaprowadzą porządek w okolicy. Wieczorem Królobójca szuka miejsca, w którym mógłby poćwiczyć z ser Illynem. Dociera do dołu na niedźwiedzia, tego samego, z którego swego czasu wyratował Brienne. Napotyka tam Ronneta Conningtona i obaj wspominają Dziewicę z Tarthu. Connington przyznaje, że był z dziewczyną zaręczony, ale wyraża się o niej obraźliwie, za co Jaime uderza go w twarz swoją złotą dłonią i nakazuje szacunek w wypowiadaniu się o szlachetnie urodzonej damie.

Cersei ze swą nową przyjaciółką, Taeną Merryweather, udaje się do Septu Baleora. Po drodze plotkują na temat Margaery i jej dworu. Cersei namawia Taenę, by sprowadziła swego syna na dwór królewski, ale Myrijka udziela pokrętnych odpowiedzi. Relacje między dworem królewskim a Wiarą są coraz bardziej napięte. Nowy Wielki Septon odmawia pobłogosławienia Tommena, dopóki korona nie wznowi spłacania długu (zaciągniętego jeszcze przez Roberta Baratheona) kościołowi Siedmiu. Cersei nadal bardziej zależy na budowie nowej floty niż na dobrych stosunkach z kościołem. Na ulicach pojawia się coraz więcej Wróbli, najuboższych z braci, którzy utrzymują się z wyżebranych datków. Biwakują na miejskich placach, składują szczątki pomordowanych za wiarę duchownych wokół posągu Baleora. Królowa oskarża o te zbrodnie ludzi Północy oraz Stannisa Baratheona i jego czerwoną kapłankę, obiecuje też zemstę na winnych. Przed septem duchowni zabraniają wstępu królewskim gwardzistom, zaznaczając, że żaden uzbrojony człowiek nie ma prawa wejść do świątyni, a w domu boga ważniejsze są prawa boskie od królewskich. Cersei z trudem znosi to upokorzenie, ale ostatecznie wstępuje samotnie do budynku. Okazuje się, że nowy zwierzchnik kościoła wprowadził wiele reform w zachowaniu duchownych. Cersei nie zauważa nigdzie przedmiotów zbytku, a septoni – włącznie z tymi najznamienitszymi –szorują na klęczkach podłogę, aby modlić się poprzez pracę. Wielki Septon sprzedał większość klejnotów i drogocennych szat, i kupił za to jedzenie dla najuboższych. Królowa rozmawia z duchownym na osobności. Septon nie daje wiary zapewnieniom Cersei, że za zbrodnie dotykające w ostatnich czasach królestwo odpowiedzialni są ludzie Starków oraz Stannisa. Wskazuje, że jego informatorzy obciążają za morderstwa i gwałty Sandora Clegane’a, byłą zaprzysiężoną tarczę Lannisterów. Prośbie o pobłogosławienie króla Tommena odmawia, uzależniając udzielenie błogosławieństwa od zapewnienia pokoju w królestwie. Cersei uważa, że wróble same powinny zadbać o swoje bezpieczeństwo i godzi się na zniesienie ograniczeń wprowadzonych przed trzystu laty przez Maegora Okrutnego. Perspektywa powrotu Wiary Wojującej, w postaci odrodzenia dawnych zakonów Miecza i Gwiazdy, raduje Wielkiego Septona, który w zamian jest gotów się zgodzić na umorzenie długu korony wobec Wiary i udzielenie Tommenowi błogosławieństwa. Królowa jest z siebie niezwykle dumna, uważa, że przywrócenie Gwiazd i Mieczy przysporzy Stannisowi dodatkowych kłopotów, a Taena utwierdza ją w tym przekonaniu, komplementując jej geniusz strategiczny. W drodze powrotnej spotykają Margaery z jej orszakiem, wracających z przejażdżki do lasu.

Victarion Greyjoy wraz ze swą załogą dokonuje abordażu na jeden z okrętów Tarczowych Wysp. Zwycięstwo przychodzi im łatwo, choć młody lord Talbert Serry walczy dzielnie, m.in. rani Victariona w dłoń. Kapitan żelaznych ludzi pokonuje rycerza i wyrzuca go za burtę. Po zwycięstwie oddaje zdobyczny statek jednemu ze swych podwładnych. Radość z wygranej mąci wrażenie, że ten sukces zostanie zaliczony na konto Wroniego Oka. Dzięki wygranej walce przed żelaznymi ludźmi stanie otworem rzeczna droga sięgająca w głąb ziem Tyrellów, którą można dotrzeć aż do Gorzkiego Mostu. Żeglarzom sprzyjał wiatr, co rodzi plotki o czarnoksiężnikach i kapłanach, będących na usługach Eurona. Aeron Greyjoy, Mokra Czupryna, nie zgadza się z wyborem głosujących na królewskim wiecu i próbuje podburzać żelaznych przeciwko Euronowi. Victarion nie słucha namów brata, uważając, że wynik zgromadzenia jest wiążący. Asha Greyjoy zniknęła bez śladu po zakończonym głosowaniu, z czego jej stryj się cieszy, ale ma trochę żalu do bratanicy, że nie poparła go podczas wiecu. Wbrew zwyczajom żelaznych ludzi, kobiety i dzieci z pokonanej Południowej Tarczy zostają sprzedane w niewolę. Spośród Greyjoyów tylko Czytacz Harlaw nie cieszy się ze zwycięstwa, gdyż obawia się konfliktu z potężnymi Tyrellami. Podczas uczty w zamku pokonanego lorda Hewetta Euron mianuje czterech żelaznych lordami czterech zdobytych wysp, tym samym przeciąga ich na swoją stronę i odbiera zwolenników lub dziedziców swym przeciwnikom. Wronie Oko zapowiada długi rejs w poszukiwaniu smoków. Ujarzmić je ma magiczny róg znaleziony w ruinach Valyrii. Harlan Czytacz wyraża powątpiewanie, czy najstarszy z Greyjoyów faktycznie dotarł do zniszczonych ziem smoczych władców i sprzeciwia się jego pomysłowi. Wskazuje, iż zbliżająca się zima nie sprzyja podróżom na koniec świata. Żelaźni ludzie przychylają się do tej opinii, domagając się wyprawy po łupy na położone bliżej ziemie i miasta, jak Arbor czy Wysogród. Euron nie dyskutuje ze swymi ludźmi, wymyka się z komnaty, a wkrótce wzywa Victariona. Na pytanie brata, czego chce, Euron odpowiada krótko: świata. Wronie Oko wysyła Victariona na czele Żelaznej Floty za morza, po Daenerys Targaryen, którą Euron zamierza poślubić.

Jaime dociera w pobliże zamku Darrych, którym włada teraz jego kuzyn, Lancel Lannister. Zamek dotknęły zniszczenia wojenne, ale Lancel w miarę możliwości zaprowadził porządek. Jaimego wita miejscowy maester, bowiem nowy lord okolicznych ziem spędza większość czasu na modlitwie. Podczas wieczornej uczty Jaime rozmawia z młodą żoną swego kuzyna, Ami, która jest córką Meretta Freya, jego towarzysza z czasów młodości, niedawno powieszonego przez lady Stoneheart. Ucztujący wymieniają informacje na temat banitów. Wśród tych, którzy zabili Meretta, nie było Berica Dondarriona ani Thorosa, zaś bandą dowodziła tajemnicza, małomówna kobieta, o straszliwych oczach i twarzy naznaczonej bliznami. Amy, żona Lancela, błaga Jaimego, by pozostał z nimi i pomógł im w walce z banitami.Królobójca doradza objęcie opieką wieśniaków, którzy – gdy będą dobrze traktowani – stracą powód udzielania wsparcia ludziom Dondarriona. Ponownie powtarzają się plotki o spustoszeniach, jakich w Solankach rzekomo dokonał Sandor. Świadkowie potwierdzają, że za morderstwami stoi banda dowodzona przez człowieka w charakterystycznym psim hełmie na głowie. Jeden z podwładnych Jaimego obiecuje, iż po poddaniu się Riverrun powróci, by pomóc mieszkańcom zamku Darrych pokonać banitów. Jaime rozmawia z Lancelem. Jego kuzyn stał się dewotem, który modlitwą próbuje odpokutować grzechy. Lancel przyznaje się do udziału w zabiciu króla Roberta Baratheona oraz do odbywania stosunków seksualnych z Cersei. Nieświadomie przyczynił się też do śmierci poprzedniego Wielkiego Septona poprzez wyznanie mu swoich grzechów po bitwie nad Czarnym Nurtem. Lancel deklaruje, iż zamierza wrócić do Królewskiej Przystani, złożyć śluby i przystąpić do reaktywowanego zakonu Synów Wojownika. Dzień kończy się dla Jaimego treningiem z Illynem Payne’em.

Brienne i jej towarzysze docierają na Cichą Wyspę, septor położony na wyspie, którego mieszkańcy pokutują za grzechy poprzez kontemplację, modlitwę i milczenie. Wędrowców na Cichą Wyspę prowadzi septon Meribald, który dobrze zna drogę, ukrytą wśród ruchomych piasków. W klasztorze spotykają wielu milczących braci, w tym chromego nowicjusza zajmującego się grzebaniem ciał przyniesionych przez wodę. Brienne i jej towarzysze spożywają kolację z zakonnikami. Po wieczerzy Starszy Brat, zakonnik dysponujący darem uzdrawiania, który bardziej przypomina zabijakę niż uzdrowiciela, rozmawia z dziewczyną. Dziewica z Tarthu wspomina, iż poszukuje Ogara i Sansy Stark. Starszy Brat informuje ją o śmierci Sandora Clegane’a, dla którego obrażenia jakie odniósł podczas walki w gospodzie z ludźmi swego brata okazały się zbyt poważne. Zakonnik znalazł go umierającego nad rzeką, pochował, a na jego grobie pozostawił charakterystyczny psi hełm, który ktoś sobie przywłaszczył, a teraz dokonuje rozbojów, gwałtów i morderstw na konto Ogara. Starszy Brat opowiada też o swojej przeszłości, o życiu, jakie prowadził jako żołnierz, o swej śmierci w bitwie pod Tridentem i o odrodzeniu na Cichej Wyspie. Namawia Brienne, by porzuciła swe poszukiwania i wróciła do domu. Dziewczyna rewanżuje się swoją, pełną goryczy, historią.

Artykuł George R. R. Martin „Uczta dla wron. Sieć spisków” (streszczenie) pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

W Grze o tron ma około 20 lat.

Renly ceni wygody, lubi piękne szaty, turnieje i dobrą zabawę. Korzysta z życia. Je i pije z zauważalną przyjemnością, ale nie sprawia wrażenia pijaka czy żarłoka. Cieszy się miłością poddanych, jest dla wszystkich uprzejmy, niezależnie czy przychodzi mu rozmawiać z wysoko urodzoną damą, czy też z dziewczyną służebną. Potrafi być wyrozumiały, drobne potknięcia podwładnych obraca w żart.

Przedakcja

Renly wychowywał się na Smoczej Skale. Gdy był małym chłopcem, jego rodzice zginęli w katastrofie statku.

Już jako dziecko lubił jaskrawe kolory, kosztowne tkaniny i zabawę. Maester Cressen pamięta czarnowłosego łobuziaka z roześmianymi oczami, biegającego po korytarzach Końca Burzy i udającego że jest smokiem, czarodziejem lub bogiem deszczu.

Gra o tron

Renly wraz z ser Barristanem Selmy jako straż honorowa wyjeżdża naprzeciw orszakowi królewskiemu, wracającemu z Winterfell. W uprzejmych słowach chwali heraldyczną wiedzę Sansy Stark, która jest w stanie go rozpoznać, nie widząc wcześniej na oczy. Po zatargu między Aryą a Joffreyem nad Tridentem Renly jest bardzo rozbawiony faktem, że dziewięcioletnia dziewczynka drobnej budowy była w stanie kijem rozbroić Joffreya i wrzucić do wody jego miecz.

Renly zasiada w małej radzie króla Roberta. Na pierwsze posiedzenie z udziałem Eddarda Starka dostarcza królewski rozkaz zorganizowania wielkiego turnieju rycerskiego na cześć nowego namiestnika. Zna doskonale swego brata i wie, że sprzeciw Neda nie zda się na nic i lepiej już teraz przystąpić do omawiania organizacji wydarzenia.

Bierze udział w turnieju namiestnika i radzi sobie w nim bardzo dobrze do momentu, w którym Ogar eliminuje go z dalszej rywalizacji. Najmłodszy z Baratheonów cieszy się ogromnym poparciem wśród publiczności, tłum zamiera, gdy mężczyzna spada z konia i okrzykami radości przyjmuje fakt, że nic mu się nie stało. Kolejne potyczki Renly obserwuje z trybun, a przy okazji zakłada się na pieniądze z Littlefingerem o to, kto wygra pojedynek.

Podczas kłótni małej rady dotyczącej dalszego losu Daenerys Targaryen Renly staje po stronie Roberta. Uważa, że dziewczynę i noszone przez nią dziecko należy zabić, a Robert popełnił kilkanaście lat temu duży błąd, gdy za namową Jona Arryna darował życie dzieciom Szalonego Króla. Renly sugeruje, że wyrok na Daenerys mógłby wykonać ser Jorah Mormont, któremu nadal zależy na królewskim przebaczeniu.

Wraz z Robertem Baratheonem i innymi dworzanami bierze udział w polowaniu na białego jelenia, które później przekształca się w polowanie na dzika. W trakcie łowów Robert zostaje śmiertelnie ranny. Renly wraz z Wielkim Maestrem Pycelle’em poświadczają spisany przez Eddarda Starka testament króla. Kiedy Ned opuszcza komnaty umierającego króla, Renly prosi go o chwilę rozmowy. Twierdzi, że może liczyć na wsparcie około stu ludzi i proponuje namiestnikowi, by wspólnie uderzyć jeszcze tej nocy, wziąć Joffreya i pozostałe królewskie dzieci na zakładników, dzięki czemu możliwe stanie się kontrolowanie sytuacji i sterowanie poczynaniami Cersei. Gdy Ned stanowczo odrzuca tę propozycję, Renly jeszcze przed śmiercią Roberta wraz ze swymi ludźmi wyjeżdża z Królewskiej Przystani i udaje się na południe. W Wysogrodzie żeni się z Margaery Tyrell i zgłasza swoje pretensje do korony, a siły Tyrellów go w tym wspomagają.
Starcie królów

Renly powołuje własną gwardię królewską i nazywa ją Tęczową Gwardią. Jeden z płaszczy Renly zachował dla ser Barristana, w nadziei, że Selmy zjawi się u niego i zaoferuje mu swój miecz.

Po ślubie z Margaery Tyrell armia, którą dowodzi Renly, znacznie zwiększyła swoją liczebność. Wsparcia najmłodszego Baratheona potrzebuje walczący z Lannisterami Robb Stark. Wysyła swoją matkę na negocjacje z Renlym. Poselstwo od Robba spotyka się z nim w Gorzkim Moście, gdzie rozgrywany jest turniej rycerski. Król podobnie jak większość widzów kibicuje ser Lorasowi, ale walkę zbiorową wygrywa dziewczyna, lady Brienne z Tarthu. W nagrodę prosi o przywilej wcielenia jej do Tęczowej Gwardii i Renly spełnia tę prośbę.

Renly i jego żona witają lady Stark, składają jej kondolencje z powodu śmierci Neda oraz zapewniają, że Lannisterowie zapłacą za tę zbrodnię. Catelyn zwraca się do Renly’ego „wasza lordowska mość”, za co strofuje ją Brienne, ale Renly nie wydaje się przywiązanym do tytulatury i kwituje śmiechem stwierdzenie Cat, że maja ważniejsze rzeczy do ustalenia.

Król korzysta z gościnności lorda Caswella, a swój namiot oddaje do dyspozycji Catelyn Stark. Lady jest zdumiona wielkością, wyposażeniem oraz wygodami, jakie zapewnia królewski namiot.

Podczas wieczornej uczty Renly sadza obok siebie Margaery oraz Lorasa Tyrellów. Król od czasu do czasu podaje swej młodej żonie jakiś przysmak, ale adresatem większości żartów jest ser Loras. W czasie uczty Renly zaprasza Catelyn na rozmowę. Wypytuje ją, czy w obozie Robba znajduje się Barristan Selmy, relacjonuje też swoje spotkanie z Nedem w Królewskiej Przystani, kiedy zaoferował mu sto mieczy i sugerował sięgnięcie po władzę. Z wysokości murów zamkowych pokazuje Catelyn zgromadzone wojska, które są wyraźnie liczniejsze niż armia jej syna i proponuje układ. Jeśli Robb wesprze dążenia Renly’ego i złoży mu hołd, to może sobie zatrzymać Północ, pozostaną przy nim wszystkie tytuły, włącznie z tytułem Króla Północy, ale jego suwerenem musi być Renly. Rozmowę przerywa przybycie posłańca, który melduje o pojawieniu się Stannisa Baratheona pod Końcem Burzy.

Bracia spotykają się na negocjacjach, bierze w nich udział również Catelyn Stark. Renly dociera na spotkanie ostatni, nie zamierza bowiem czekać na pozostałych uczestników. Po przybyciu proponuje, by Stannis zsiadł z konia i na kolanach przysiągł mu wierność. Stannis z wściekłością odmawia i bracia przez moment licytują się, który z nich lepiej nadaje się na króla. Renly informuje Catelyn o nieprawym pochodzeniu trójki dzieci Roberta Baratheona, ale jednocześnie nie chce przyznać starszemu Stannisowi praw do tronu. Bracia kłócą się coraz zacieklej, wypominają sobie nawzajem plotki krążące o żonach. Stannis proponuje, by Renly poddał się jego władzy, a on da mu Koniec Burzy, miejsce w małej radzie i – dopóki nie doczeka się syna – będzie uznawał brata za swego dziedzica. Renly ma do świtu czas na podjęcie decyzji.

Po powrocie do obozu zwołuje swoich lordów na naradę. Poza lady Catelyn wszyscy doradzają mu atak na wojska Stannisa. Renly rozdziela funkcje, przydziela Lorasowi zaszczyt poprowadzenia przedniej straży. Rycerzowi Kwiatów ma towarzyszyć Brienne, ale dziewczyna jest niechętna perspektywie opuszczania nawet na kilka godzin ukochanego króla. Renly zgadza się, by Brienne pomogła mu nałożyć zbroję przed bitwą. Młody Baratheon spędza tę noc w towarzystwie Rycerza Kwiatów. Przed świtem do jego namiotu przychodzi Catelyn, by po raz kolejny podjąć się próby pogodzenia braci. Nie udaje jej się. Renly wydaje ostatnie polecenia podwładnym. Nie zgadza się na zaatakowanie sił brata przed umówioną godziną. Jego zdaniem czyn taki byłby niegodny rycerza. Nie chce przystać na propozycję Catelyn, by o koronie rozstrzygnęła wielka rada. W momencie, gdy kobieta zaczyna go błagać, nagły podmuch wiatru unosi wejście do namiotu, a za królem pojawia się cień. Renly skarży się na nagłe zimno i chwilę potem widmowy miecz przebija jego gardło.

Król ma wtedy 21 lat.

Po śmierci Renly’ego zrozpaczony i rozwścieczony Loras Tyrell zabija rycerzy, którzy mieli strzec bezpieczeństwa króla. Armia Renly’ego idzie w rozsypkę, część sił przechodzi na stronę Stannisa, a część wraz z Lorasem udaje się do Wysogrodu.

Gdy siły Stannisa atakują Królewską Przystań, z odsieczą stolicy przychodzą Tyrellowie i Lannisterowie. Świadkowie walki twierdzą, że na czele wojska widziano Renly’ego, faktycznie był to ser Garlan Tyrell, który założył zbroję zmarłego króla, by jego legendą podbudować obrońców miasta.

Renly a Loras

Czytelnicy podejrzewali, że układ między tymi dwoma wybitnie przystojnymi mężczyznami, a zarazem znakomitymi rycerzami, nie ograniczał się wyłącznie do stosunków przyjacielskich. Kilku bohaterów powieści pozwalało sobie na dwuznaczne stwierdzenia, ale kropkę nad i postawił serial „Gra o tron”, w którym ostateczne potwierdzenie zyskały fanowskie teorie odnośnie homoseksualnych skłonności obu rycerzy.

Cytaty

„- Czasem bogowie okazują litość.
– Ale nie Lannisterowie”.
(dialog pomiędzy Nedem a Renlym, dotyczący sukcesji po Robercie.
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 489).
„Stannis byłby fatalnym królem. Nie jest też prawdopodobne, by nim został. Ludzie szanują Stannisa, a nawet się go boją, lecz bardzo niewielu jest takich, którzy go pokochali”.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 323).
„To i lepiej. Gdybyśmy obaj walczyli pod tymi samymi chorągwiami, bitwa zrobiłaby się ogromnie chaotyczna”.
(Renly o nowym sztandarze Stannisa Baratheona
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 433).
„Może i masz lepsze prawa do tronu, Stannisie, ale to ja mam większą armię”.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 436).
„Człowiek nigdy nie powinien odmawiać skosztowania brzoskwini. Bo może już więcej nie mieć okazji”.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 436).
„- Dlaczego najstarszy syn, a nie najlepszy? Nadaję się do noszenia korony, w przeciwieństwie do Roberta, a także Stannisa. Potrafię zostać wielkim królem, silnym ale szczodrym, inteligentnym, sprawiedliwym, pracowitym, lojalnym wobec przyjaciół i straszliwym dla wrogów, a mimo to potrafiącym wybaczać, cierpliwym…
– … skromnym? – podpowiedziała Catelyn
– Musisz pozwolić monarsze na parę wad, pani”.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 438).

Cytaty o Renlym
„Lord Renly wydaje więcej na ubrania niż połowa dam na dworze”.
(Littlefinger
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 187)
„To właśnie był pomysł, jaki mógł przyjść do głowy Renly’emu Baratheonowi. Nowy wspaniały zakon rycerski, noszący nowe, przepyszne szaty. Już jako chłopiec uwielbiał jaskrawe kolory i tkaniny, a także zabawy”.
(maester Cressen o gwardii królewskiej Renly’ego
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str.14).
„Robert był wykuty z prawdziwej stali. Stannis przypomina czyste żelazo, czarne, twarde i mocne, ale kruche. Prędzej się złamie niż ugnie. A Renly to miedź, ładna, błyszcząca i przyjemna dla oka, ale w sumie niewiele warta”.
(Donal Noye o braciach Baratheon
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 93).
„To szaleństwo. Ze wszystkich stron otaczają go prawdziwi wrogowie, pół królestwa stoi w płomieniach, a Renly bawi się w wojnę, jak chłopczyk, który dostał w prezencie pierwszy drewniany miecz”.
(Catelyn Stark,
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 312).
Nic dziwnego, że lordowie gromadzą się wokół niego z takim zapałem. Wygląda jak Robert narodzony po raz wtóry.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 312)

Są zbyt różni, a zarazem nazbyt do siebie podobni. Żaden z nich nie może znieść drugiego.
(Tyrion o Renlym i Stannisie
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 367).
„Tak jest, dzielny, uroczy i bardzo czysty. Umiał się uśmiechać, ubierać i kąpać, i nie wiadomo skąd przyszło mu do głowy, że czyni go to odpowiednim kandydatem na króla. Baratheonowie zawsze miewali dziwaczne pomysły”.
(Olenna Tyrell,
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str 86).

Asia Witek
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Renly Baratheon pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.