Arya Wszędobylska
Arya o Końskim Pysku lub Końska Gęba
Arry
Kostropaty Łeb
Łasica
Nan/ Nymeria
Gołąbek
Sola
Cat znad Kanałów
Ślepa Beth

Młodsza z córek Neda i Cat. Jako jedyna z dzieci Catelyn odziedziczyła urodę po Starkach – ma brązowe, matowe włosy oraz pociągłą i poważną twarz. W odróżnieniu od swojej starszej siostry, Sansy, Arya nie przepada za wyszywaniem i haftowaniem, nie dba o stroje i nie oddaje się typowo dziewczęcym rozrywkom. Pod wpływem emocji lub w zamyśleniu przygryza wargę.

Arya sama przyznaje, że nieźle radzi sobie z rachunkami i prowadzeniem domu. Bardzo dobrze jeździ konno, interesuje ją broń. Jest leworęczna.

Z rodzeństwa najlepiej dogaduje się z przyrodnim bratem, Jonem Snow.

W momencie rozpoczęcia Gry o tron ma dziewięć lat.

Arya to jedyna bohaterka mająca swój rozdział (POV) w każdym z dotychczas wydanych tomów serii.

Przedakcja

Arya chętnie spędza czas ze służbą i nisko urodzonymi mieszkańcami Winterfell, lubi słuchać opowieści giermków i częściej niż z własną siostrą bawi się z dziećmi służby.

Jest odważna. Pewnego dnia Robb zabrał ją, Sansę i małego Brana do krypt, by pokazać im miejsca zarezerwowane na ich własne groby. Zza nagrobków wysunął się obsypany mąką Jon Snow, który straszył dzieci. Sansa z wrzaskiem uciekła, ale Arya wymierzyła „duchowi” cios, a potem skarciła braci za straszenie Brana.

Gra o tron

Arya otrzymuje jedno ze szczeniąt wilkora, znalezionych przez Robba i Jona. Nadaje mu imię na cześć wojowniczej królowej Nymerii.

Podczas uczty wydanej na cześć Roberta Baratheona i jego dworu Arya towarzyszy młodszemu księciu, Tommenowi. Wraz z księżniczką Myrcellą, Sansą i innymi dziewczętami z Winterfell spędza poranek na ćwiczeniu umiejętności wyszywania, ale znudzona ucieka, by w towarzystwie Jona Snow obserwować rycerzy trenujących na dziedzińcu Winterfell.

Dziewczynka jest nieustającym źródłem trosk dla opiekującej się nią septy Mordane. Przy pakowaniu ubrań na wyjazd do Królewskiej Przystani wrzuca odzież do skrzyni bardzo niedbale i septa nakazuje jej powtórnie się spakować, tym razem układając porządnie ubrania. Aryę odwiedza Jon Snow i wręcza jej podarunek – prawdziwy miecz o imieniu Igła, wykuty w kuźni zamkowej i specjalnie dostosowany do jej ręki. Brat udziela jej pierwszej nauki posługiwania się bronią, mówiąc, że należy ukłuć przeciwnika ostrym końcem.

W drodze do Królewskiej Przystani Arya spędza czas w towarzystwie nisko urodzonych. Dziewczynka chętnie zaprzyjaźnia się z giermkami i służącymi, a jej najlepszym przyjacielem staje się Mycah, syn rzeźnika. W odróżnieniu od swojej lubiącej piękne stroje siostry, Arya potrafi chodzić przez kilka dni pod rząd w tym samym ubłoconym ubraniu. Pewnego dnia Cersei zaprasza Aryę i jej siostrę do wspólnej podróży królewskim domem na kołach, ale Arya postanawia zlekceważyć zaproszenie i spędza ten dzień z Mycahem. Na jej prośbę chłopak trenuje z nią walkę na kije. Podczas ćwiczeń natykają się na nich Joffrey i Sansa. Książę zarzuca Mycahowi, że chce zostać rycerzem i rani chłopaka, a Arya staje w obronie przyjaciela i rozbija księciu kij na głowie. Wściekły Joffrey rzuca się na dziewczynkę z mieczem, ale zostaje powstrzymany przez Nymerię. Arya wrzuca do rzeki broń księcia i wraz z wilkorem ucieka. Przez trzy doby nikt nie może ich odszukać, czwartego dnia Jory przyprowadza do obozu Aryę. Dziewczynka zostaje przejęta przez Lannisterów, doprowadzona przed oblicze króla i tam składa relację z ostatnich wydarzeń. Joffrey opowiada własną historię, zarzucając Aryi że napadła na niego, a Nymeria próbowała odgryźć mu rękę. Przywołana na świadka Sansa deklaruje, że nic nie pamięta z wydarzeń nad rzeką. Wściekła Arya rzuca się na siostrę z pięściami, zarzucając jej kłamstwo. Ofiarą tego konfliktu są Mycah i Dama, wilkorzyca Sansy.

Przez kolejne tygodnie stosunki między siostrami są dalekie od poprawności, Sansa wini Aryę za śmierć Damy, zaś Arya nie może wybaczyć Sansie, że nie stanęła po jej stronie i nie może odżałować śmierci Mycaha, zamordowanego przez Ogara. W Królewskiej Przystani Ned zabiera młodszą córkę na poważną rozmowę i wyjaśnia jej, że w obecnej sytuacji rodzina musi trzymać się razem. Ojciec zauważa jej miecz i widząc, że dziewczynka nie ma pojęcia o tym, jak się posługiwać bronią, zatrudnia dla niej nauczyciela. Syrio Forel uczy Aryę wodnego tańca z Bravoos. Ten styl walki opiera się na zwinności, zręczności i szybkości, a Syrio oprócz trenowania ciosów zadaje swojej podopiecznej także ćwiczenia gimnastyczne oraz uczy ją funkcjonowania opartego na zmysłach słuchu, węchu czy dotyku. Aryi bardzo się te lekcje podobają, przedkłada je nad obserwowanie zmagań rycerzy, biorących udział w turnieju rycerskim. Jednym z zadań zlecanych jej przez Syria jest łapanie kotów. Pewnego dnia Arya zapędza się za jednouchym starym kocurem w nieznane jej rejony zamku. W piwnicach znajduje smocze czaszki i podsłuchuje rozmowę dwóch mężczyzn (z opisów sądząc Illyria Mopatisa i przebranego Varysa), dyskutujących o namiestniku i jego poszukiwaniach królewskich bękartów oraz o możliwości uśmiercenia królewskiego namiestnika. Dziewczynka po wydostaniu się z podziemi opowiada Nedowi o podsłuchanej rozmowie, ale ojciec lekceważy te doniesienia, sądząc, że Arya spotkała aktorów ćwiczących swe role. Rozmowę przerywa im przybycie czarnego brata Yorena.

Po ataku Jaimego Lannistera na ludzi Neda Arya przez kilka dni trwa w zaciętym milczeniu. Kilkanaście dni później Arya kłóci się z Sansą przy śniadaniu, wyśmiewa marzenia siostry o byciu królową i rzuca w nią owocem, niszcząc suknię starszej dziewczynki. Po paru godzinach przeprasza Sansę. Propozycję powrotu do Winterfell przyjmuje ze szczerą radością, prosi tylko ojca, by Syrio mógł pojechać razem z nimi. W dzień wyjazdu z Królewskiej Przystani Arya ćwiczy po raz kolejny ze swoim nauczycielem. Forel oprócz przekazywania zasad szermierki wpaja dziewczynie zasady, według których powinien postępować wodny tancerz. Lekcję przerywa wtargnięcie kilku lannisterskich żołnierzy, dowodzonych przez ser Meryna Tranta. Syrio każe Aryi uciekać, a sam staje do walki. Dziewczynka przekonuje się, że to, co Forel pokazywał jej podczas zajęć to były tylko ćwiczenia, a w prawdziwej walce jest nieporównywalnie szybszy. Arya ucieka z sali, gdy bezbronny Syrio staje naprzeciw uzbrojonego i zakutego w zbroję ser Meryna. Od tego momentu uchodzi za zaginioną.

Dziewczynka omija Wieżę Namiestnika i okrężną drogą udaje się do stajni, gdzie znajduje rozbitą skrzynię ze swoimi ubraniami. Zabiera trochę ciepłej odzieży oraz Igłę. Zabija chłopaka stajennego, który próbuje ją zatrzymać, a następnie decyduje się na pieszą ucieczkę. Kolejne dni Arya spędza na ulicy w dzielnicy biedoty. Sprawdza, czy uda się jej wydostać przez którąś z bram miasta, ale są one bardzo pilnie strzeżone. Nocuje w bramach, na dachach domów lub w stajniach i już pierwszej nocy ktoś kradnie jej zapasowe ubranie. Dziewczynka głoduje, próbuje polować na gołębie i wymieniać je na żywność, coraz częściej odczuwa pokusę kradzieży żywności. Na ulicach słucha plotek, które pod wieloma względami są sprzeczne, ale zgodnie donoszą że król Robert nie żyje. Powtarza się w nich również nazwisko królewskiego namiestnika. Zgodnie z zaleceniami Syria stara się zwracać baczną uwagę na otoczenie i zauważa obcych żołnierzy w barwach Starków, pilnujących statku, którym miała wraz z rodziną odpłynąć na północ. Arya powraca do Zapchlonego Tyłka i wraz z tłumem udaje się na plac przed Septem Baelora. Tam jest świadkiem, jak Eddard Stark przyznaje się do zdrady, a Joffrey rozkazuje ściąć mu głowę. Arya rzuca się ojcu na ratunek, ale nie może przebić się przez tłum. Samego momentu egzekucji dziewczynka nie widzi, gdyż Yoren z Nocnej Straży wyciąga ją z tłumu. Czarny brat zabiera ze sobą i ścina jej włosy.

Artykuł Arya Stark pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Po klęsce rebelii Balona, śmierci jego starszych synów i odesłaniu Theona w roli zakładnika do Winterfell, lordowi Greyjoyowi pozostała tylko Asha. Zaczął ją szykować na swą następczynię. Polegał na niej, pozostawiał jej też dużo swobody w kwestii wyboru sposobu życia.

Jako nastolatka Asha była pryszczata i niezbyt atrakcyjna, a przynajmniej tak zapamiętał ją Theon. Jej pierwszą miłością był Tristifer Botley, jeden z wychowanków jej ojca. Nigdy nie przestał jej kochać, ale ona go odrzuciła. Pragnęła nie małżeństwa i macierzyństwa, ale – przygód. Z czasem Asha wyładniała. Jej pierwszym kochankiem był marynarz z Lys. Miała wtedy szesnaście lat. Później związała się z Qarlem Panienką.

Starcie królów

Theon spotkał Ashę, kiedy oglądał swój statek, jednak nie poznał siostry. Kobieta przedstawiła mu się jako Esgred, żona cieśli okrętowego Sigrina, i zachowywała się względem niego uwodzicielsko, wszystko po to, by poznać jego plany i charakter. „Esgred” podsunęła Theonowi pomysł, by nadać statkowi nazwę Morska Dziwka, doradzała też bratu przy wyborze załogi. Na Pyke mistyfikacja wyszła na jaw. Na wyprawionej przez Balona uczcie Asha zajęła honorowe miejsce i drwiła z młodszego brata.

Zgodnie z planem Balona, Asha otrzymała trzydzieści statków. Z powierzonymi jej siłami zdobyła Deepwood Motte i uczyniła z zamku swoją kwaterę główną. Gdy Theon zdobył Winterfell, liczył na to, że Asha przyprowadzi posiłki. Przybyła do Winterfell, ale uznała plan brata za szaleństwo i przez wzgląd na imię matki namawiała go, by wyjechał wraz z nią. Gdy Theon odmówił, wróciła do Deepwood Motte, pozostawiając mu tylko 10 swoich ludzi.

Uczta dla wron

Po śmierci Balona Asha wróciła na Żelazne Wyspy z zamiarem przejęcia władzy, jednak Euron ją uprzedził. Kobieta popłynęła na Harlaw, do wuja. Od niego dowiedziała się, że Aeron zwołał królewski wiec na Starej Wyk. Mimo że wuj stanowczo odradzał jej ubieganie się o koronę, postanowiła popłynąć na wiec. Odrzuciła też zaloty Tristifera Botleya, który po raz kolejny proponował jej małżeństwo.

Asha udała się na Starą Wyk. Jeszcze przed wiecem starła się z Euronem, którego podejrzewała o zabójstwo Balona. Zaoferowała poparcie Victarionowi, pod warunkiem, że ten mianuje ją swoim namiestnikiem, jednak kapitan Żelaznej Floty odmówił. Asha wystąpiła na wiecu z propozycją wykrojenia królestwa z części ziem Północy i zawarcia pokoju z jej lordami. Zyskała wielu zwolenników, jednak ostatecznie żelaźni ludzie wybrali Eurona. Asha i jej ludzie uciekli podczas koronacji.

Taniec ze smokami

Po wiecu Asha popłynęła na Harlaw. Na miejscu dowiedziała się, że Euron wydał ją za jednego z byłych pretendentów do Tronu z Morskiego Kamienia, Erika Ironmakera, osiemdziesięcioletniego starca. Aby Wronie Oko jej nie odnalazł i nie zmusił do posłuszeństwa, uciekła ze swymi zwolennikami do Deepwood Motte. Tam zastanawiała się, co robić dalej. Gdy do zamku zbliżały się oddziały Stannisa Baratheona, dała swym ludziom wybór – kapitulacja lub walka. Żelaźni pod dowództwem Ashy spróbowali przebić się do okrętów, jednak przegrali.

Asha została pojmana i oddana pod straż Alysane Mormont. Na rozkaz króla kobietę traktowano dobrze, ale większość ludzi odnosiła się do niej nieprzychylnie. Mieszkańcy Północy widzieli w niej przede wszystkim przedstawicielkę wrogiego ludu i siostrę Theona Sprzedawczyka, zaś wyznawcy R’hllora uważali ją za czcicielkę demona. Wyjątkiem był Justin Massey, który zaczął się do niej zalecać.

Gdy cały zastęp Stannisa ugrzązł w śniegu trzy dni drogi od Winterfell, z kurczącymi się zapasami, Asha była świadkiem spalenia czterech ludzi, których przyłapano na kanibalizmie. Czciciele R’hllora uważali, że to córkę Balona należy spalić, by wybłagać poprawę pogody. Do obozu króla dotarł bankier Tycho Nestoris z eskortą złożoną z dawnych ludzi Ashy. Przywiózł również Theona i Jeyne Poole, znalezionych przez Morsa Umbera. Tym razem to Asha nie poznała brata. Co więcej, patrzyła na niego z odrazą.

Wichry zimy

Asha wysłuchała opowieści Theona o tym, co się z nim działo. Zaproponowała Stannisowi okup za życie brata, jednak król stanowczo oznajmił, że ze względu na ludzi Północy nie okaże łaski i odda Sprzedawczyka płomieniom. Asha poprosiła, by Stannis wykonał wyrok zgodnie ze zwyczajem Północy, czyli własnoręcznie ściął Theonowi głowę pod czardrzewem.

Domysły

Spekulacje fanów dotyczą intencji Ashy. Najprawdopodobniej po prostu chciała oszczędzić bratu bólu i wyprosić mu szybką śmierć, możliwe jednak, że ma jakiś plan uwolnienia Theona.

autor: Rudbekia

Artykuł Asha Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Lord Ryswell pragnął wydać córkę za któregoś ze Starków i z tego powodu życzliwie przyjmował wizyty dziedzica Winterfell. Brandon Stark miał krótki romans z Barbrey, ale zgodnie z wolą swego ojca zaręczył się z Catelyn Tully.

Barbrey uznała, że to maester z Winterfell zaszczepił Starkom „południowe ambicje” i znienawidziła maesterów. Lord Ryswell miał jeszcze nadzieję, że wyda córkę za Eddarda Starka, ale to też się nie udało. Barbrey wyszła w końcu za lorda Wiliama Dustina. Pół roku później Eddard Stark zwołał chorągwie, by wesprzeć swego przyjaciela Roberta Baratheona. Lord Dustin miał krewnych, którzy mogliby go zastąpić, ale uparł się, że osobiście poprowadzi oddziały z Barrowton. Zginął pod Wieżą Radości i został pogrzebany w Dorne. Barbrey, która chciała przynajmniej pochować męża, nie mogła przeboleć, że Eddard nie przywiózł jego kości. Właśnie wtedy do cna znienawidziła Starków.

Lady Dustin nie wyszła powtórnie za mąż. Zarządzała majątkiem odziedziczonym po mężu. Przez trzy lata zajmowała się siostrzeńcem, Domerikiem Boltonem, który służył na jej dworze jako paź.

Taniec ze smokami

Barbrey Dustin opowiedziała się po stronie Boltonów. Miała wpływ na Ryswellów i Dustinów, zwołała też pospolite ruszenie z Barrowton, co czyniło z niej wartościową sojuszniczkę. Kiedy Roose przywiózł na Północ „Aryę Stark”, narzeczoną Ramsaya, Barbrey uparła się, że aż do dnia ślubu będzie sprawować opiekę nad dziewczyną.

Podczas wesela lady Dustin siedziała obok Theona Greyjoya. Opowiedziała mu o swojej nienawiści do maesterów i o tym, co sądzi o niektórych lordach z Północy. Przewidywała, że Roose zwycięży w nadchodzącej bitwie. Gdy lord Bolton otrzymał wiadomość, że Stannis wymaszerował z Deepwood Motte, zaprosił lordów na naradę do samotni. Lady Dustin podążyła za nimi.

Jakiś czas później Barbrey zapragnęła odwiedzić krypty Winterfell i zażądała, by Theon ją tam zaprowadził. Powiedziała mu, że ludzie z Północy słyszą płacz żony Ramsaya, co wzbudza w nich niechęć do Boltonów. Opowiedziała też o przyczynach swojej urazy do Starków. Dodała, że jeśli kości lorda Eddarda wrócą na Północ, ona zamierza je przechwycić i rzucić psom.

Gdy w zamku doszło do tajemniczych morderstw i podejrzewano o nie Theona, Barbrey zwróciła uwagę, że jest on zbyt słaby, by mógł ich dokonać. Przypomniała też Freyom, że większość północnych rodów ich nienawidzi i każdy mógłby wystąpić przeciwko nim.

autor: Rudbekia

Artykuł Barbrey Dustin pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Jest piękna. Ma typowe dla Lannisterów złote włosy i zielone oczy. Uważa się za zdolnego polityka, w rzeczywistości brak jej pragmatyzmu, kieruje się emocjami i uprzedzeniami. Jest mściwa.

Przedakcja

Cersei urodziła się kilka chwil przed Jaimem. Bliźnięta łączyła bliska więź. Mała Cersei spędzała większość czasu z bratem. Czasami przebierała się w jego stroje. Inicjowała też ryzykowne zabawy, by udowodnić, że jest odważna. Uważała za niesprawiedliwe, że ze względu na płeć traktuje się ich różnie. Z czasem zabawy rodzeństwa nabrały charakteru seksualnego. Gdy Jaime i Cersei zostali przyłapani, lady Joanna kazała ich rozdzielić i przenieść sypialnię syna na przeciwległe skrzydło zamku. Niedługo później umarła przy narodzinach Tyriona. Cersei, w przeciwieństwie do Jaimego, znienawidziła karłowatego brata i uważała, że nie powinien żyć.

Lord Tywin, piastujący stanowisko królewskiego namiestnika, pragnął, by jego córka została królową. Kiedy miała dziesięć lat, urządził turniej na cześć króla, podczas którego miał mu zaproponować małżeństwo Cersei z księciem Rhaegarem. Dziewczynka była bardzo podekscytowana. Wybrała się wraz z koleżankami do słynnej czarownicy, Maggy Żaby (maegi), która rozbiła swój namiot na polu turniejowym. Wiedźma przepowiedziała, że Cersei:

-wyjdzie za króla;
-będzie królową, dopóki nie przyjdzie młodsza i piękniejsza, która wszystko jej odbierze;
-król będzie miał szesnaścioro dzieci, ona – troje;
-wszystkie jej dzieci zostaną koronowane i umrą za jej życia;
-gdy już straci wszystko, valonqar (po valyriańsku mały braciszek) ją udusi.

Lannisterówna początkowo uważała przepowiednię za bezsensowną, jednak w miarę upływu czasu słowa Maggy Żaby zaczęły się sprawdzać, a Cersei popadła w obsesję na punkcie tej wróżby.

Król odrzucił propozycję namiestnika i postanowił ożenić syna z dornijską księżniczką Elią Martell. Lord Tywin nie tracił nadziei, że jeszcze uda mu się wydać córkę za członka rodziny królewskiej. Cersei zamieszkała z ojcem w Królewskiej Przystani. Gdy miała piętnaście lat, Jaime, już pasowany na rycerza i okryty chwałą, odwiedził ojca i siostrę. Cersei powiedziała mu, że lord Tywin zamierza go zaręczyć z Lysą Tully. Podczas upojnej nocy namówiła brata, by wstąpił do Gwardii Królewskiej. W ten sposób uniknąłby niechcianego małżeństwa i byłby blisko siostry. Plan powiódł się tylko częściowo. Lord Tywin nie mógł się przeciwstawić woli króla, jednak przy pierwszej nadarzającej się okazji zrezygnował ze stanowiska namiestnika i wyjechał z córką do Casterly Rock. Jaime został przyjęty do Gwardii Królewskiej podczas wielkiego turnieju w Harrenhal. Tuż po ceremonii inwestytury odesłano go do stolicy. Rodzeństwo pozostało rozdzielone.

Po obaleniu dynastii Targaryenów nowo koronowany król Robert Baratheon postanowił ze względów politycznych poślubić Cersei Lannister. Córka lorda Tywina wznowiła romans z bratem, ale początkowo odnosiła się przychylnie do króla. Wszystko zmieniło się w noc poślubną, gdy pijany Robert zwrócił się do Cersei imieniem Lyanny. Królowa nie mogła mu wybaczyć, że wciąż myślał o swojej zmarłej ukochanej. Z biegiem lat Robert wzbudzał w małżonce coraz większy wstręt. Zaniedbywał zarówno królestwo, jak swoją rodzinę. Najchętniej spędzał czas na polowaniach, ucztach i turniejach. Dużo pił, a po pijanemu zdarzało mu się stosować przemoc wobec żony. Miał też liczne kochanki, przeważnie kobiety z ludu, i liczne potomstwo z nieprawego łoża. Cersei nie chciała rodzić dzieci swemu mężowi. Gdy zaszła z nim w ciążę, usunęła ją. Za to wydała na świat troje dzieci swego brata.

Gra o tron

Po śmierci namiestnika Jona Arryna król Robert Baratheon udał się na Północ wraz z rodziną i całym dworem, by nakłonić Eddarda Starka do objęcia stanowiska namiestnika. Gdy pewnego dnia król pojechał na polowanie, Cersei i Jaime zostali w zamku. Bran, syn lorda Eddarda, przyłapał ich podczas aktu miłosnego. Cersei chciała tylko zastraszyć chłopca, ale Jaime zrzucił go z wieży, przez co mały Stark zapadł w śpiączkę.

Podczas powrotnej podróży do stolicy, książę Joffrey zaatakował Mycaha, chłopca z ludu, kolegę Aryi Stark. Arya rzuciła się na księcia, a jej wilkorzyca Nymeria go ugryzła. Cersei domagała się surowej kary dla Starkówny i śmierci zwierzęcia. Dopięła swego o tyle, że lord Eddard zabił wilkorzycę Sansy zamiast Nymerii, która uciekła.

Podczas turnieju Namiestnika w Królewskiej Przystani Robert uparł się, że weźmie udział w walce zbiorowej i ogłosił to na uczcie. Cersei usiłowała mu to odradzić. Zdaniem Varysa w rzeczywistości liczyła na to, że król postawi na swoim, a wówczas ktoś go zabije i będzie to wyglądało na nieszczęśliwy wypadek.

Lord Stark prowadził śledztwo w sprawie śmierci Jona Arryna. Przy okazji domyślił się, że ojcem dzieci królowej jest Jaime Lannister. Ostrzegł Cersei i sugerował jej ucieczkę. Królowa starała się nakłonić namiestnika do współpracy (m.in. użyła swych wdzięków), jednak on upierał się, że powie o wszystkim Robertowi. Cersei zaaranżowała wypadek na polowaniu – kazała podać mężowi wzmocnione wino. Nietrzeźwy król został śmiertelnie zraniony przez szarżującego dzika.

Po śmierci Roberta lord Eddard starał się przekazać tron Stannisowi Baratheonowi, bratu króla i jego prawowitemu następcy, jednak Cersei uderzyła szybciej. Oskarżyła namiestnika o zdradę i kazała go aresztować. Następnie nakłoniła Sansę Stark, by wysłała do swoich krewnych listy z wiadomością, że jej ojciec jest zdrajcą. Zajęła też miejsce w małej radzie Joffreya jako królowa regentka. Zwolniła ze służby lorda dowódcę Gwardii Królewskiej, ser Barristana Selmy’ego, by awansować na to stanowisko swego brata Jaimego. Chciała, by lord Stark przyznał się do winy. Miał otrzymać ułaskawienie i wstąpić do Nocnej Straży. Były namiestnik zrobił to, czego od niego żądano, jednak król Joffrey kazał go ściąć.

Tywin Lannister, mianowany namiestnikiem, uznał, że Cersei robi same głupstwa i nie potrafi zapanować nad synem. Wysłał do stolicy Tyriona, by zastąpił go na stanowisku namiestnika, dopóki sam nie będzie mógł zjawić się w Królewskiej Przystani.

Starcie królów

Cersei nie była zadowolona z faktu, że ojciec przysłał Tyriona do stolicy, i w pierwszej chwili groziła bratu wtrąceniem do lochu. Ustąpiła, gdy obiecał, że wydostanie Jaimego z niewoli, ale na każdym kroku utrudniała mu działanie i sprzeciwiała się jego pomysłom. Tyrion, chcąc zyskać parę dni spokoju, podtruł ją i w tym czasie negocjował ze Starkami. Cersei starała się zdobyć zaufanych ludzi, w tym celu zatrudniła trzech braci Kettleblacków. Tyrion ich przekupił, by donosili mu o zamiarach królowej. Odkrył też, że pod nieobecność Jaimego Cersei zaczęła romansować z Lancelem Lannisterem. Karzeł zaszantażował kuzyna i zmusił go do współpracy.

Królowa broniła swojego wpływu na dzieci. Sprzeciwiała się zaręczynom Myrcelli z Trystanem Martellem, ale Tyrion przekonał ją, że dziewczynka będzie bezpieczniejsza w Dorne niż w stolicy. Cersei oponowała też przeciwko małżeństwu Joffreya z wdową po Renlym Baratheonie, Margaery Tyrell, ale dała się przekonać małej radzie. Królowa była wśród osób, które odprowadzały Mycellę do portu, i została znieważona podczas zamieszek w Królewskiej Przystani. Postanowiła wtedy dla bezpieczeństwa wywieźć Tommena z miasta, lecz Tyrion umieścił chłopca w wybranym przez siebie zamku. Cersei wydaliła z Gwardii Królewskiej Borosa Blounta, który nie zapobiegł porwaniu księcia, i zastąpiła go Osmundem Kettleblackiem. Kazała też ująć i pobić prostytutkę Alayayę, bo myślała, że to ona jest kochanką Tyriona. Groziła, że jeśli Joffreyowi coś się stanie, zabije dziewczynę. W odwecie Tyrion zagroził, że zrobi Tommenowi wszystko to, co spotka Alayayę.

Gdy Sansa zakwitła i próbowała spalić zakrwawione posłanie, Cersei przeprowadziła z nią rozmowę uświadamiającą. Opowiedziała jej o cierpieniach związanych z byciem kobietą i o radościach macierzyństwa.

Podczas bitwy na Czarnym Nurcie królowa urządziła przyjęcie dla przebywających na zamku szlachcianek, by podnieść je na duchu, jednak w rozmowie z Sansą wyrażała się o nich z pogardą. Kiedy ludzie Stannisa Baratheona atakowali Błotnistą Bramę, rozkazała sprowadzić Joffreya na zamek. Piła dużo wina i zmuszała do tego Sansę. Powiedziała jej, że nie zamierza pozwolić, by wzięto je do niewoli, dlatego wezwała ser Ilyna Payne’a, by je zabił w razie porażki. Gdy Lancel przyniósł wieści, że ludzie Tyriona przegrywają bitwę, Cersei wyszła z sali, i to Sansa uspokajała zgromadzone kobiety.

Nawałnica mieczy

Gdy Tyrion leżał ranny, Cersei odzyskała Tommena, kazała też wychłostać Alayayę. Sama zajmowała się przygotowaniami do ślubu starszego syna, brała też udział w posiedzeniach rady. Lord Tywin uważał, że powinna wyjść powtórnie za mąż, najlepiej za Willasa Tyrella, co ją rozwścieczyło. Ostatecznie Mace Tyrell odrzucił tę propozycję. Gdy Lannisterowie dowiedzieli się o planach Tyrellów, by ożenić Willasa z Sansą, postanowili wydać dziewczynę za Tyriona. Królowa zatroszczyła się o garderobę Starkówny i urządziła przyjęcie weselne.

Cersei była świadkiem śmierci Joffreya, otrutego na własnym weselu. Natychmiast kazała aresztować Tyriona i robiła wszystko, by doprowadzić do jego egzekucji. Gdy modliła się przy zwłokach syna, wrócił Jaime. Kochali się w sepcie. Cersei chciała, by jej bliźniak zabił Tyriona, z kolei Królobójca chciał ujawnić związek z siostrą. Żadne nie zgodziło się na propozycję drugiego.

Cersei przyszła później do komnat lorda dowódcy. Prosiła Jaimego o pomoc, ponieważ lord Tywin chciał ją odesłać do Casterly Rock, a w konsekwencji rozdzielić z Tommenem. Próbowała uwieść brata, ale on nie chciał się z nią kochać w tym miejscu. Nie zamierzał też wstawiać się za siostrą u ojca, ponieważ żeby go przekonać, musiałby się zgodzić na opuszczenie Gwardii Królewskiej, a nie chciał tego robić. Cersei rozgniewała się na brata. Od tego momentu relacje między bliźniętami ochłodły.

Uczta dla wron

Cersei zawiadomiono o śmierci ojca. Kazała przygotować jego ciało do pogrzebu i pozbyć się zwłok Shae, które znaleziono w łożu namiestnika. Chciała, by Jaime objął urząd po ojcu, ale odmówił, co ją rozgniewało. Gdy się dowiedziała, że Tyrion uciekł, kazała zabić strażników, którzy do tego dopuścili.

Królowa wzięła udział w nabożeństwie za ojca. Irytowała się na Tommena, który okazywał słabość, co było zgodne z jego wiekiem, ale zdaniem matki nie przystało królowi. Niepokoiła się, że wielki septon mógł się dowiedzieć, co zrobiła Robertowi. Zwróciła uwagę na lady Taenę Merryweather, która obiecała wszcząć poszukiwania Tyriona za morzem. Rozgniewała się na Mace’a Tyrella za to, że chciał obsadzić jak najwięcej stanowisk swoimi ludźmi. By tego uniknąć, postanowiła mianować Gylesa Rosby’ego starszym nad monetą. Po powrocie na zamek Cersei spotkała się z Qyburnem, który zameldował, że w celi zaginionego strażnika znaleziono monetę bitą dawniej na ziemiach Tyrellów. Zezwoliła byłemu maesterowi na przeprowadzanie eksperymentów na ludziach – najpierw na umierającym Gregorze Clegane. Zaproponowała stryjowi Kevanowi stanowisko namiestnika, ale gdy ten zażądał, by wróciła do Casterly Rock, a jego uczyniła regentem, oburzyła się. Po odmowie stryja jeszcze raz poprosiła Jaimego o objęcie urzędu, ale on po raz kolejny odmówił. Cersei rozgniewała się na brata, ale później przyjęła jego radę, by powierzyć Mace’owi Tyrellowi zadanie zdobycia Końca Burzy.

Ponieważ Mace Tyrell nie chciał opuścić stolicy, dopóki jego córka nie wyjdzie za Tommena, Cersei zorganizowała szybki ślub. W dniu ceremonii wszystko ją irytowało. Bała się, że Tyrion może zabić jej młodszego syna, nie chciała też, by mały Tommen spędził noc poślubną w jednym łożu z Margaery, nawet gdyby chodziło tylko o spanie. Postanowiła uprzyjemnić sobie dzień ślubu spaleniem Wieży Namiestnika.

Po ślubie Tommena niechęć Cersei do Tyrellów narastała. Nie mogła znieść tego, że Margaery jest ulubienicą tłumów. Zaprzyjaźniła się za to z Taeną Merryweather. Piła coraz więcej, co miało negatywny wpływ na jej wygląd, mianowicie – zaczęła tyć. Postanowiła zwiększyć liczbę swoich ludzi w radzie. Mianowała Qyburna starszym nad szeptaczami, Ortona Merryweathera – najwyższym sędzią, Gylesa Rosby – lordem skarbnikiem, a młodego Aurane’a Watersa, który przypominał jej księcia Rhaegara – wielkim admirałem. Namiestnikiem został ser Harys Swyft, teść Kevana. Ponieważ Korona miała kłopoty finansowe, Cersei postanowiła zawiesić spłaty długu Wierze i Żelaznemu Bankowi z Braavos. Zaoszczędzone pieniądze przeznaczyła na budowę okrętów wojennych. Gdy dowiedziała się, że Jon Snow został lordem dowódcą Nocnej Straży, za radą Qyburna postanowiła wysłać na Mur kogoś, kto dokona zamachu. Zaczęła też knuć przeciwko Margaery. Poprosiła Osneya Kettleblacka, by uwiódł „małą królową”. Przedtem nagrodziła go w łożu za wykonanie innej tajnej misji – zamordowania wielkiego septona.

Cersei nie mogła znieść tego, że Tommen polubił Tyrellów i ich słucha – pod wpływem Margaery chłopiec chciał brać udział w zebraniach rady i uczyć się rycerskiego rzemiosła od ser Lorasa Tyrella. Królową regentkę złościło, że Jaime popierał syna w tej sprawie. Jej nieporozumienia z bratem narastały, aż w końcu wysłała go do Dorzecza. Postanowiła się też pozbyć Bronna, byłego najemnika Tyriona, i namówiła jego szwagra, ser Balmana Byrcha, by go zgładził.

Następcą zabitego wielkiego septona został przywódca wróbli – ruchu ludowego na rzecz odnowy Wiary. Zmuszał podwładnych do ascezy i pracy fizycznej. Odmawiał też udzielenia błogosławieństwa Tommenowi. Cersei udała się do niego w tej sprawie. Wielki septon zgodził się umorzyć długi Korony i pobłogosławić króla Tommena w zamian za reaktywację zakonów Miecza i Gwiazdy (tzw. Wiara wojująca).

Gdy żelaźni ludzie zaatakowali Reach, Margaery domagała się, by przerwano oblężenie Smoczej Skały i skierowano flotę lorda Redwyne’a przeciw drakkarom, ale Cersei odmówiła. Stwierdziła, że statki są potrzebne do wspierania oblegających Smoczą Skałę. Loras, chcąc przyspieszyć zdobywanie Skały, poprosił, by pozwolono mu wziąć zamek szturmem, co ucieszyło królową regentkę. Gorszą wiadomość przywiozła Falyse Stokeworth – Balman Byrch wyzwał Bronna na pojedynek i zginął, a były najemnik zaczął się tytułować lordem Stokeworth. Cersei oddała wdowę Qyburnowi do eksperymentów. Sama spróbowała seksu z Taeną.

Aurane Waters przywiózł wiadomość, że Loras Tyrell zdobył Smoczą Skałę, ale został ciężko ranny. Cersei sama zaniosła tę wieść Margaery i radowała się cierpieniem synowej. Wpadła we wściekłość, gdy Tommen żałował szwagra i stanął w obronie swej małżonki. W nocy Cersei śnił się koszmar o namiocie Maggy Żaby. Qyburn potwierdził, że maegi mają wielką moc, więc królowa regentka postanowiła przyspieszyć sprawę z Margaery. Zastraszyła Pycelle’a, aby wyznał, że przygotowywał dla żony Tommena miesięczną herbatę. Kazała aresztować minstrela, Błękitnego Barda, i oddała go Qyburnowi, by eksmaester wymusił torturami odpowiednie zeznania. Królowa była obecna przy „przesłuchaniu”. Taena obiecała namówić jedną z kuzynek Margaery do współpracy. Sama Cersei nakłoniła Osneya Kettleblacka do złożenia fałszywych zeznań, jako zapłatę po raz kolejny ofiarowała mu swoje ciało.

Osney Kettleblack wyspowiadał się wielkiemu septonowi. Margaery i jej kuzynki aresztowano, co spowodowało wzburzenie w mieście. Cersei poszła do septu Baelora, by porozmawiać z synową. Udawała życzliwość, ale Tyrellówna ją przejrzała. Potem królowa regentka postanowiła pomówić z wielkim septonem. Okazało się, że Osney na torturach zmienił zeznania. Cersei została pojmana. Odebrano jej ubranie i dano w zamian starą koszulę. Podawano jej tylko wodę i bardzo skromne potrawy, co godzinę budzono ją pytaniem, czy jest gotowa wyznać popełnione grzechy. Pod nieobecność królowej regentki rządy przejęli Harys Swyft i Pycelle, którzy usunęli z rady Qyburna, a Aurane Waters zabrał okręty i odpłynął. Cersei postanowiła błagać Jaimego, by reprezentował ją podczas próby walki.

Taniec ze smokami

Wyczerpana Cersei postanowiła wyznać grzechy, by wydostać się z więzienia. Przyznała się do cudzołóstwa po śmierci Roberta, ale odrzuciła pozostałe zarzuty. Po spowiedzi przeniesiono ją do lepszej celi i pozwolono przyjmować gości. Jako pierwszego zaprosiła stryja Kevana, który objął urząd regenta. Przyniósł jej wieści m.in. o tym, że Arys Oakheart zginął w obronie księżniczki Myrcelli i zwolniło się miejsce w Gwardii Królewskiej. Królowa poprosiła, by dano biały płaszcz rycerzowi, którego wskaże Qyburn.

By wrócić do zamku, Cersei zgodziła się na marsz pokutny przez miasto. Miała przejść od septu Baelora do Czerwonej Twierdzy naga, bosa i ogolona. Obiecywała sobie, że będzie harda i nie da się złamać. W czasie marszu tłum szydził z niej, wyzywał ją, obrzucał paskudztwem. Zdała sobie sprawę, że zgromadzeni patrzą na nią jak na zwykłą, starzejącą się kobietę. Prześladowały ją też wspomnienia. Pod koniec drogi królowa rozpłakała się i pobiegła na zamek.

Po marszu pokutnym Cersei zachowywała się potulnie. Pozbawiono ją wpływu na rządzenie królestwem i edukację syna. Cały czas towarzyszyły jej nowicjuszki, przydzielone przez wielkiego septona. Spędzała trzecią część dnia na rozmowach z synem, drugą – na modlitwie, a ostatnią – na kąpielach. Najwyraźniej po marszu pokutnym nigdy nie czuła się dość czysta.

Teorie fanów

Spekulacje fanów dotyczą osoby „młodszej i piękniejszej” oraz valonqara z przepowiedni. Cersei uważa, że „młodszą i piękniejszą” jest Margaery Tyrell, nie należy jednak zapominać, że w grze o tron bierze udział kilka atrakcyjnych kobiet. Kres panowaniu Lannisterów może położyć Daenerys Targaryen, uważana za najpiękniejszą kobietę świata, o ile w końcu wyruszy do Westeros. Młoda i ładna jest też Arianne Martell, która może się przyczynić do klęski Cersei pod warunkiem, że Dorne poprze Aegona. Nie wiadomo, jaki jest ostateczny plan Petyra Baelisha i jaką rolę ma do odegrania urodziwa Sansa Stark. Możliwe, że to siły Północy albo Doliny Arrynów zadają Lannisterom ostateczny cios.

Mniejsze pole do spekulacji daje osoba valonqara. Cersei ma tylko dwóch braci, obaj są od niej młodsi. Ona sama uważa, że zabije ją Tyrion, który wydaje się mocniejszym kandydatem – szczerze nienawidzi Cersei i chce służyć Daenerys Targaryen. Jeśli zostanie doradcą smoczej królowej, a ona zdecyduje się zaatakować Westeros, Tyrion będzie miał duże szanse na zabicie siostry. Jaime wydaje się mniej prawdopodobny, ale biorąc pod uwagę ochłodzenie stosunków między nim a Cersei, jest to całkiem możliwe, o ile Lady Stoneheart go nie powiesi.

Istnieją też spekulacje, że to Cersei zabiła Melarę Hetherspoon, dziewczynkę, która również usłyszała proroctwo Maggy Żaby. Motywem mogła być zazdrość – Melara chciała wyjść za Jaimego i pytała czarownicę, czy to kiedyś nastąpi.

autor: Rudbekia
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Cersei Lannister pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Drugi syn Quellona Greyjoya i jego drugiej żony, nieznanej z imienia kobiety z rodu Sunderly z Saltcliffe, brat Balona, Victariona i Aerona. Nie jest żonaty. Ma bękarty, o które niezbyt się troszczy. Jest najprzystojniejszym z braci Greyjoyów. Ma czarne włosy bez śladu siwizny i krótko przystrzyżoną ciemną brodę, bladą cerę, usta sine wskutek picia cienia wieczoru, wina czarnoksiężników[i]. Jego prawe oko jest niebieskie i opisywane jako „uśmiechnięte”[ii], lewe, czarne i „lśniące złością”[iii], zasłania skórzaną opaską. Jest inteligentny i nieustraszony, ale też okrutny i nieobliczalny. Niektórzy uważają go za szaleńca. Interesuje się czarną magią.

Przedakcja

Podczas rebelii Balona Euron współpracował z braćmi. Jego dziełem był plan ataku na flotę Lannisterów, wykonany przez Victariona. Po klęsce buntu Wronie Oko żeglował na „Ciszy” – statku z załogą złożoną z ludzi, którym kazał wyrwać język. Trudnił się piractwem. Od czasu do czasu zawijał na Żelazne Wyspy. Podczas jednego z pobytów na rodzinnej ziemi uwiódł ukochaną żonę Victariona, która zaszła w ciążę. Gdy młodszy brat dowiedział się o całej sprawie, pobił kobietę na śmierć. Chciał zabić też Eurona, ale powstrzymała go obawa przed klątwą, jaka spada na zabójców krewnych. Po tym wydarzeniu Balon wygnał Wronie Oko i pod karą śmierci zabronił mu wracać na Żelazne Wyspy. Euron spędził trzy lata na ryzykownych wyprawach. Twierdził później, że odwiedził Asshai, a nawet przepłynął Dymiące Morze i dotarł do ruin Valyrii, skąd przywiózł smoczy róg. Ponoć miał też smocze jajo, ale kiedy dopadła go chandra, wrzucił je do morza. Podczas jednego z rejsów zdobył galeasę z Qarthu. Płynęło na niej czterech czarnoksiężników, od których usłyszał niezwykłą historię. Znalazł też na pokładzie beczułkę cienia wieczoru.

Nawałnica mieczy

Robb Stark otrzymał wiadomość, że Balon Greyjoy zginął, a Euron Wronie Oko ogłosił się królem i kazał utopić lorda Botleya, który nie chciał uznać jego władzy.

Uczta dla wron

Euron wezwał lordów Żelaznych Wysp, by złożyli mu hołd. Aeron chciał zapobiec elekcji najstarszego brata i osadzić na tronie Victariona. W tym celu zwołał królewski wiec na Starej Wyk. Wronie Oko udał się na zgromadzenie. Zademonstrował uczestnikom wiecu smoczy róg i obdarował ich cennymi, egzotycznymi darami. Wystąpił z planem zdobycia smoków oraz podboju całego Westeros. Żelaźni ludzie obrali go królem.

Po koronacji Euron przystąpił do rozprawy z tymi, którzy odmówili mu hołdu. Potem popłynął na czele floty do Reach. Gdy żelaźni ludzie zdobyli Wyspy Tarczowe, nadał tytuły lordowskie poplecznikom swoich konkurentów. W ten sposób osłabił rywali. Rozkazał też sprzedać schwytanych ludzi, mimo że było to sprzeczne z dawnymi zwyczajami. Zgodnie z tradycją Żelaznych Wysp kobiety powinny zostać morskimi żonami, a mężczyźni poddanymi. Ludzi nie kupowano ani nie sprzedawano za złoto, można było jedynie płacić za nich żelazem, czyli zdobyć ich w boju.

Wronie Oko zamierzał popłynąć ze wszystkimi ludźmi do Mereen po smoki, jednak żelaźni sprzeciwili się. Uważali, że bardziej im się opłaci splądrowanie Arboru. Euron zmienił zdanie i postanowił wyprawić do Zatoki Niewolniczej tylko Żelazną Flotę pod dowództwem Victariona. Zażądał od młodszego brata, by przywiózł mu narzeczoną – Daenerys Targaryen. W zamian za to obiecał, że gdy zostanie królem Westeros, odda mu władzę nad Żelaznymi Wyspami.

Taniec ze smokami

Euron nie pojawił się w tym tomie. Wiadomo, że wydał swoją bratanicę, Ashę, za Erika Ironmakera i mianował go namiestnikiem na czas swej nieobecności. Rozkazał też znaleźć ukrywającego się na Żelaznych Wyspach Mokrą Czuprynę.

Domysły

Wronie Oko może być odpowiedzialny za śmierć Balona Greyjoya. Wskazuje na to sen staruszki – wieszczki ze wzgórza:

Śnił mi się człowiek, który nie miał twarzy. Czekał na kołyszącym się na wietrze moście, a na jego ramieniu siedziała utopiona wrona z wodorostami zwisającymi ze skrzydeł[iv]

oraz fakt, że Euron przypłynął na Wyspy już dzień po zgonie brata, jakby się go spodziewał. Oficjalnie Balon Greyjoy spadł z mostu w czasie sztormu, jednak Wronie Oko mógł wynająć skrytobójcę, który upozorował nieszczęśliwy wypadek. Euron mógł się też posłużyć czarami – wiadomo, że interesuje się magią i ma przy sobie czarowników.Euron pragnie uchodzić za najśmielszego żeglarza w Westeros, ale pewna rozmowa z Czytaczem budzi wątpliwości, czy rzeczywiście dopłynął do Valyrii:

-Ja jestem sztormem, lordzie Rodriku. Pierwszym i ostatnim. Wyprawiałem się „Ciszą” w dłuższe rejsy i znacznie niebezpieczniejsze. Zapomniałeś o tym? Żeglowałem po Dymiącym Morzu i widziałem Valyrię. (…)
-Naprawdę? – zapytał cichutko Czytacz.
Z sinych ust Eurona zniknął uśmiech.
-Czytaczu – odparł jeszcze ciszej – lepiej byś zrobił, gdybyś trzymał nos w księgach.[v]

Serial

Serial potwierdził fanowską teorię w myśl której Euron odpowiada za śmierć Balona Greyjoya. W odcinku „Dom” widzimy jak Euron zabija brata, a w odcinku 5 siódmego sezonu przyznaje się do tego czynu na królewskim wiecu.

Wichry zimy

Więcej informacji na temat charakteru Wroniego Oka przyniósł rozdział „Porzucony”, odczytany przez Martina podczas jednego z konwentów. Rozdział ten pochodzi z nieopublikowanych jeszcze „Wichrów zimy” i jego ostateczna wersja może nieco odbiegać od tej zaprezentowanej fanom, ale dowiadujemy się z niego, że po królewskim wiecu Euron uwięził swego brata, Aerona, początkowo pod pokładem swego statku, „Ciszy”, a następnie w bliżej niezidentyfikowanych lochach. W rozmowie z Aeronem Wronie Oko  potwierdza, że zlecił zamordowanie Balona Greyjoya. Wspomina również, że zabił w młodości dwóch przyrodnich braci, niemowlaka i chłopaka chorego na szarą łuszczycę, a następnie udał się nad morze i tam bluźnierczo wzywał Utopionego Boga by go ukarał. Potwierdzone zostały też fanowskie domysły na temat molestowania rodzeństwa przez Eurona (we wspomnieniach z dzieciństwa Aerona przewija się motyw skrzypiących zawiasów w drzwiach, a Euron w rozmowie z bratem wprost wspomina, że wieczorami odwiedzał Aerona w jego komnatach i zastanawiał się, czy brat modli się o to, by Euron go wybrał czy o to, aby zmienił zdanie).

Niemal na pewno Euronowi udało się pochwycić czarnoksiężników z Pałacu Pyłu, ścigających Daenerys. Gdy Aeron zostaje uwięziony w drugim lochu do jego celi trafiają kapłani innych bóstw – septoni, dwóch czarnoksiężników ze wschodu oraz kapłan R’Chllora, potwornie okaleczony przez ogień. Euron pije wino czarnoksiężników i częstuje nim kapłana Utopionego Boga. W narkotycznych wizjach Aeron dostrzega brata siedzącego na Żelaznym Tronie, na ostrzach którego zatknięto ciała bogów, zarówno Siedmiu jak i Wielkiego Pasterza, Pana Światła, Boga Motyli i innych, wyznawanych na najdalszych krańcach martinowego uniwersum. W wizji Aerona jego brat Euron dmie w potężny róg, a krakeny, smoki i sfinksy składają mu hołd. W kolejnej wizji Euron nadal zasiada na Żelaznym Tronie, ale nie przypomina człowieka, a kalmara. U jego boku znajduje się cień o kształcie kobiety, długi, wysoki i przerażający. Aeron zauważa, że dłonie kobiety tętnią bladym, białym płomieniem.

O szaleństwie Eurona świadczyć też może sala, w której uczuje wraz ze swymi towarzyszami. Nad głowami biesiadników znajdują się belki, do których przymocowane są ciała, kołyszące się nad stołami.

Euron nosi żelazną koronę, której kolce zostały zrobione z zębów rekina. Posiada też zbroję z valyriańskiej stali, co zdaniem Aerona jest dowodem na to, że faktycznie odnalazł Valyrię. Flota Greyjoya płynie pod dotychczasowymi herbami, ale na rufie każdy statek ma nową flagę, przedstawiającą czerwone oko z czarną źrenicą pod żelazną koroną, z dwiema wronami o bokach.

Rozdział kończy polecenie przymocowania wydobytych z lochu kapłanów do dziobów okrętów. Aeron zostaje umocowany na „Ciszy”, zaś jego towarzyszką po drugiej stronie dziobu jest Falia Flowers, ciężarna kochanka Eurona, której kapitan „Ciszy” kazał wyrwać język.

autor: Rudbekia
fot. mat. prasowe HBO

Przypisy:

[i] [i] G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Sieć spisków, rozdz. Łupieżca I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 200, wydanie I, str. 120.

[ii] G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Cienie śmierci, rozdz. Żelazny Kapitan I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2006, wydanie I, str. 368.

[iii] G.R.R.Martin, Winds of Winter, rozdz. Theon.

[iv] G.R.R.Martin, Nawałnica Mieczy.Stal i śnieg, rozdz. Arya IV, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 200, wydanie I, str. 308.

[v] G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Sieć spisków, rozdz. Łupieżca I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 200, wydanie I, str. 116.

Artykuł Euron Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Konstrukcja i otoczenie zamku

Położone na południowy zachód od Końca Burzy, Gniazdo Gryfów zbudowane jest na końcu długiego, wybiegającego w wody Zatoki Rozbitków cypla, będącego częścią Przylądka Gniewu, na wysokiej skale o ciemnoczerwonej barwie. Wejście na Przylądek jest zamknięte zewnętrzną Bramą, od której prowadzi do Wewnętrznej Bramy odsłonięta grań, zwana przez Conningtonów Gardłem Gryfa. Jest ona wystawiona na ostrzał z głównej bramy oraz z dwóch okrągłych wież ulokowanych po jej bokach.

Najwyższą w zamku wieżą, jest wieża wschodnia. Rozciąga się z niej widok na wszystkie ziemie podległe lordowi władającemu zamkiem.

Z zamku prowadzą dwie tajne drogi ucieczki. Jedna ma początek za ołtarzem matki w Sepcie, druga u podnóża północno-zachodniej wieży, prowadząca na brzeg, do ukrytej zatoczki.

Wielka Komnata znajduje się w donżonie. Jej charakterystycznym elementem są okna, na które składa się wiele romboidalnych szyb o białej i czerwonej barwie. W Wielkiej Komnacie jest też Tron Conningtonów. Komnaty lorda prawdopodobnie też znajdują się w donżonie.

Historia zamku

Gniazdo Gryfów od wieków należy do rodu Conningtonów, aktualnie podupadłego. Nie wiadomo wiele o dawnych losach i początkach zamku.

W czasie Rebelii Roberta Conningtonowie stanęli po stronie Targaryenów, lord Jon Connington był przez pewien czas namiestnikiem królewskim, potem jednak (po Bitwie Dzwonów) został wygnany, a zamek przeszedł w ręce jego kuzyna Ronalda. Po wygranej rebelii król Robert odebrał rodowi większość ziem oraz tytuł lorda. W czasie trwania sagi panem zamku jest Rudy Ronnet Connington, syn Ronalda. W czasie „Tańca ze Smokami” twierdza zostaje zdobyta przez Złotą Kompanię dowodzoną przez Bezdomnego Harry’ego Stricklanda oraz przez Jona Conningtona, który pragnie odzyskać swe ziemie i tytuł. Zamek stał się tymczasową bazą Złotej Kompanii stanowiącej siły Aegona VI Targaryena.

autor: Bzhydack

Artykuł Gniazdo Gryfów pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Hodor nienawidził zimnej wody, a na widok mydła uciekał niczym kot na drzewo, za to chętnie wchodził do najgorętszych nawet źródeł, gdzie potrafił przesiadywać godzinami, naśladując beknięciami odgłos bąbelków, które wydobywały się z zielonej głębi.[vi]

Jedno jedyne słowo, które stale powtarza: Hodor - stało się jego przezwiskiem.

Hodor powiedział mu tylko: Hodor. Nigdy nie mówił nic więcej.[vii]

Ale Hodor nie ma na imię Hodor. Naprawdę nazywa się Walder i jest potomkiem Starej Niani.

- Hodor chyba lubi, jak ktoś mówi jego imię.
– To nie jest jego prawdziwe imię – wyjaśnił Bran. – To tylko takie słowo, które powtarza. Stara Niania powiedziała mi, że naprawdę ma na imię Walder. Była babcią jego babci, czy coś w tym rodzaju.[viii]

Artykuł Hodor pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Gra o tron

Jeyne spędzała sporo czasu w towarzystwie sióstr Stark, pod opieką septy Mordane. Była najlepszą przyjaciółką Sansy. Gdy starsza Starkówna spodobała się księciu Joffreyowi, Jeyne cieszyła się jej szczęściem. Dużo gorzej odnosiła się do młodszej, m.in. przezywała ją „Aryą o Końskim Pysku” i rżała na jej widok.

Gdy lord Eddard Stark przeniósł się do Królewskiej Przystani, by objąć stanowisko namiestnika, zabrał ze sobą część swoich ludzi, m.in. Vayona Poole. Jeyne wyjechała wraz z ojcem. W stolicy wciąż przyjaźniła się z Sansą. Ona i septa Mordane towarzyszyły narzeczonej księcia podczas turnieju Namiestnika. Dla Jeyne było to ważne wydarzenie, bo właśnie wtedy po raz pierwszy zobaczyła lorda Berica Dondarriona i zapragnęła go poślubić. Podczas turnieju ujawniła się też skłonność panny Poole do histerii – gdy zobaczyła śmierć młodego rycerza, zaczęła płakać tak rozpaczliwie, że septa musiała ją odprowadzić na zamek. Później Jeyne i Sansa rozmawiały o mniej i bardziej poważnych sprawach, m.in. o misji Dondarriona, wysłanego, by wymierzył sprawiedliwość Gregorowi Clegane.

Po aresztowaniu lorda Eddarda zabito wielu ludzi z Północy. Jeyne została pojmana i uwięziona wraz z Sansą. Bezustannie płakała i martwiła się o ojca, którego losu nie znała. Starkówna próbowała ją pocieszyć, jednak bez skutku. Po trzech dniach dziewczynki rozdzielono. Jeyne przekazano Petyrowi Baelishowi, który obiecał znaleźć dla niej „jakieś miejsce”.

Nawałnica mieczy

Zgodnie z umową między Lannisterami a Boltonami Ramsay Bolton miał poślubić Aryę Stark. Prawdziwa Arya była poza zasięgiem, jej rolę odgrywała Jeyne. Tuż przed wyruszeniem w drogę dziewczyna zagadnęła Jaimego Lannistera. Jaime nie znał prawdziwego nazwiska Jeyne, ale zorientował się, że nie jest Aryą Stark. Powiedział o tym Brienne z Tarthu, by powstrzymać ją przed wyruszeniem dziewczynie na ratunek. Zapewnił Brienne, że Boltonowie wiedzą o oszustwie, jednak nie ma to dla nich znaczenia, gdyż nie ma nikogo, kto mógłby zakwestionować tożsamość „Aryi”.

Taniec ze smokami

Jeyne przyjechała na Północ wraz z Roosem Boltonem i jego żoną Waldą. Roose zdecydował, że ze względów politycznych i militarnych ślub Ramsaya i „Aryi” odbędzie się w Winterfell. W drodze do zamku Starków opiekę nad Jeyne sprawowała lady Barbrey Dustin.

Ceremonii przekazania panny młodej dopełnił więzień Boltonów, Theon Greyjoy. Jako dawny wychowanek lorda Eddarda miał potwierdzić tożsamość panny młodej. Jeyne bała się Ramsaya i tuż przed ślubem namawiała Theona do wspólnej ucieczki, jednak on odmówił. Dziewczyna poślubiła młodego Boltona.

Małżeństwo z Ramsayem było dla Jeyne pasmem koszmaru. Mąż przetrzymywał ją w komnacie, pod strażą, i znęcał się nad nią fizycznie oraz psychicznie. Dziewczyna była wiecznie posiniaczona, a w zamku słyszano jej żałosny płacz. W dniu, w którym nadszedł ratunek, była na skraju obłędu.

Plan ucieczki z Winterfell był dziełem barda Abla i towarzyszących mu kobiet podających się za praczki. W rzeczywistości byli to Mance Rayder i sześć włóczniczek, wysłanych przez Jona Snow, który wierzył, że do małżeństwa z Ramsayem zmuszono jego prawdziwą siostrę. Włóczniczki przekonały do współpracy Theona. Greyjoy jednak zataił przed nimi prawdziwą tożsamość dziewczyny. Podczas ucieczki Jeyne doprowadziła do katastrofy – jej histeryczny krzyk zaalarmował wartowników. W rezultacie tylko Theonowi i Jeyne udało się wydostać z Winterfell. Zostali znalezieni przez Morsa Umbera i zabrani do obozu Stannisa Baratheona.

Wichry zimy

Mors Umber chciał potwierdzić tożsamość „Aryi”, więc zapytał ją o imiona kucharza i kowala z Winterfell. Jeyne, wychowana na zamku, odpowiedziała poprawnie. Przez całą drogę do obozu płakała, gdyż Theon nakazał jej udawać Starkównę. Tłumaczył, że jako Jeyne Poole jest dla ludzi Północy warta tyle, co dziwka(2). Powodem do rozpaczy dziewczyny było również odmrożenie nosa, które groziło utratą jego fragmentu. Gdy Jeyne dotarła do obozu, król Stannis postanowił dać jej eskortę i odesłać ją na Mur, do Jona Snow.

Domysły

Jeyne nie pojawia się w Starciu królów. Czas, który mija między jej ostatnią sceną w Grze o tron a spotkaniem Jaimego Lannistera w Nawałnicy mieczy, spędziła najprawdopodobniej w burdelu. Wedle własnych słów Jeyne, wypowiedzianych podczas nocy poślubnej, uczono ją, jak sprawiać przyjemność mężczyźnie. Theon, zmuszony do asystowania przy pokładzinach, zauważył na jej plecach blizny po chłoście, które mogły wiązać się ze „szkoleniem”.

Przypisy:

(1) G.R.R.Martin, Taniec ze smokami. Część II, rozdz. Książę Winterfell, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2011, wydanie I, str. 11.

(2) G.R.R.Martin, Winds of Winter, rozdz. Theon.

autor: Rudbekia

Artykuł Jeyne Poole pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Wysoka blondynka, ma niemal sześć stóp wzrostu. Niewiele wiemy o jej przeszłości, ale wygląd sugeruje, że kobieta przeżyła wiele strasznych chwil: brakuje jej uszu, jej nos został rozcięty, ma głębokie blizny na obu policzkach, a jej ciało nosi ślady innych okaleczeń.

Meris wzbudza strach. Przerażenie w towarzyszach budzi jej zimne spojrzenie oraz fakt, że w Plewach pełni rolę oprawcy.

Taniec ze smokami

Meris staje na czele wybranej przez Obdartego Księcia grupy najemników, mających za zadanie przeniknąć do armii Daenerys Targaryen. Po ujawnieniu tożsamości Quentyna Martella, Meris wraz z towarzyszami zostaje na rozkaz Daenerys wtrącona do więzienia. Po kilku dniach smocza królowa wydaje polecenie, by Meris została zwolniona i odesłana do Obdartego Księcia. Była więźniarka towarzyszy temu ostatniemu podczas tajnego spotkania z młodym Martellem. Quentyn namawia najemników, by pomogli mu wykraść smoki Daenerys.
Meris jest wśród ludzi, którzy pomagają Quentynowi zrealizować jego plan. Kobieta wzbudza zainteresowanie uwięzionych smoków, młody Martell podejrzewa, że to z uwagi na jej płeć. Gdy smoki atakują Quentyna, Meris ucieka wraz z pozostałymi najemnikami.

Cytaty o Ładnej Meris

„Służyła w wolnych kompaniach od dwudziestu lat i nie pozostało w niej nic ładnego, czy to na zewnątrz, czy w środku”.
(George R. R. Martin, Taniec ze smokami, t. I, str. 432, tłum. M. Jakuszewski, Poznań 2011 r).

„Meris została zgwałcona przez połowę kompanii. Co prawda, nie tej kompanii, ale o tym nie musimy wspominać”.
(Obdarty Książę
George R. R. Martin, Taniec ze smokami, t. I, str. 435, tłum. M. Jakuszewski, Poznań 2011 r).

(aw)

Artykuł Ładna Meris pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Wysoki, potężnie zbudowany i brzuchaty. Jego skóra ma intensywnie czarną barwę. Twarz porasta mu gęstwa białych włosów, przypominająca lwią grzywę. Na policzkach i na czole ma wytatuowane żółte i pomarańczowe płomienie. Jego głos jest bardzo niski. Ubrany w typowe dla kapłanów R’hllora szkarłatne szaty. Widzi w płomieniach przyszłość. Wybrany przez wielkiego kapłana Benerro, by zaniósł Daenerys Targaryen wiarę w R’hllora.

Taniec ze smokami

Moqorro odprawia modły na statku „Selaesori Qhoran”, na którym zaokrętowali się Tyrion z Jorahem Mormontem. Moqorro faktycznie dowodzi statkiem, chociaż formalnie jego zadania ograniczają się tylko do odprawiania modłów. Uczestniczy w nich większość załogi, a czerwony kapłan jest w stanie wpłynąć na kapitana w kwestii trasy, jaką ma podążać statek.

Podczas sprawowania religijnych obrzędów Moqorro trzyma w dłoni żelazną laskę, zwieńczoną smoczą głową. Gdy uderza laską o pokład, z paszczy smoka buchają zielone płomienie. Kapłan noce spędza czuwając przy ogniu, śpi w dzień. Dostrzega w płomieniach konkurentów do ręki Daenerys, a także zagrażający statkowi sztorm. Modlitwy wykrzykiwane przez czerwonego kapłana w obliczu zagrożenia nie pomogły ani statkowi ani załodze, a wśród osób zaginionych po potężnej burzy był sam Moqorro.

Po dziesięciu dniach czerwonego kapłana wyławiają z morza marynarze Victariona i prowadzą do swego kapitana. Moqorro zaskakuje ich swoją wiedzą. Zna fakty, o których nikt z Żelaznych nie wspominał, wie o niebezpiecznej ranie, jaką odniósł Greyjoy i oferuje kapitanowi swoją pomoc. Kapłan zamyka się na wiele godzin z Victarionem w jego kajucie i odprawia tam tajemnicze obrzędy. Czerwony kapłan od samego początku wzbudza strach w przebywających na okręcie małpach. Zwierzęta na dźwięk dziwnej pieśni dobiegającej z kajuty Victariona uciekają ze statku i skaczą do morza. Zabiegi Moqorra trwają do wieczora, w ich efekcie lewa dłoń kapitana jest poczerniała, zwęglona i unoszą się z niej smużki dymu. Pierwszym rozkazem, jaki wydaje Victarion, jest poderżnięcie gardła maestrowi i wrzucenie go do morza. Według czerwonego kapłana ta śmierć ma im zapewnić sprzyjające wiatry aż do Meereen.

Z czasem Moqorro wywiera coraz większy wpływ na Victariona. Lepiej od Żelaznych Ludzi zna brzegi, przy których płyną, a wizje, jakich doświadcza wpatrując się w płomienie, pozwalają żeglarzom zdobywać na morzu kolejne łatwe łupy. Kapitan odwdzięcza się poprzez złożenie R’hllorowi w ofierze jeńców i nazywanie jednego ze swych okrętów na cześć Czerwonego Boga. Załoga Victariona jest wrogo nastawiona do kapłana, a niektórzy członkowie wręcz namawiają swego kapitana, by oddał Moqorra Utopionemu Bogu.

Pewnej nocy Victarion pokazuje Moqorrowi smoczy róg, otrzymany od Eurona. Czerwony kapłan wskazuje na valyriańskie hieroglify, znajdujące się na powierzchni rogu i odczytuje je kolejno jako imię rogu, brzmiące „Jestem Władcą Smoków”, informację „każdy śmiertelnik, który we mnie zadmie, przypłaci to życiem” oraz „Krew za ogień, ogień za krew”(1). Według kapłana smoki przybędą do pana rogu, zatem Victarion musi nim zawładnąć. A to będzie wymagało krwi.

Cytaty:

„Co widzisz w tych płomieniach?
– Smoki. Smoki stare i młode, prawdziwe i fałszywe, jasne i ciemne. A także ciebie. Małego człowieczka, który rzuca wielki cień. Stoisz z gniewnym grymasem pośrodku tego wszystkiego”.
(George R. R. Martin, Taniec ze smokami, t. 1, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2011, str. 570).

Przypisy:
(1)George R. R. Martin, Taniec ze smokami t. II, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i S-ka, Poznań 2011, str. 507-508

(aw)

Artykuł Moqorro pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.