Arya Wszędobylska
Arya o Końskim Pysku lub Końska Gęba
Arry
Kostropaty Łeb
Łasica
Nan/ Nymeria
Gołąbek
Sola
Cat znad Kanałów
Ślepa Beth

Młodsza z córek Neda i Cat. Jako jedyna z dzieci Catelyn odziedziczyła urodę po Starkach – ma brązowe, matowe włosy oraz pociągłą i poważną twarz. W odróżnieniu od swojej starszej siostry, Sansy, Arya nie przepada za wyszywaniem i haftowaniem, nie dba o stroje i nie oddaje się typowo dziewczęcym rozrywkom. Pod wpływem emocji lub w zamyśleniu przygryza wargę.

Arya sama przyznaje, że nieźle radzi sobie z rachunkami i prowadzeniem domu. Bardzo dobrze jeździ konno, interesuje ją broń. Jest leworęczna.

Z rodzeństwa najlepiej dogaduje się z przyrodnim bratem, Jonem Snow.

W momencie rozpoczęcia Gry o tron ma dziewięć lat.

Arya to jedyna bohaterka mająca swój rozdział (POV) w każdym z dotychczas wydanych tomów serii.

Przedakcja

Arya chętnie spędza czas ze służbą i nisko urodzonymi mieszkańcami Winterfell, lubi słuchać opowieści giermków i częściej niż z własną siostrą bawi się z dziećmi służby.

Jest odważna. Pewnego dnia Robb zabrał ją, Sansę i małego Brana do krypt, by pokazać im miejsca zarezerwowane na ich własne groby. Zza nagrobków wysunął się obsypany mąką Jon Snow, który straszył dzieci. Sansa z wrzaskiem uciekła, ale Arya wymierzyła „duchowi” cios, a potem skarciła braci za straszenie Brana.

Gra o tron

Arya otrzymuje jedno ze szczeniąt wilkora, znalezionych przez Robba i Jona. Nadaje mu imię na cześć wojowniczej królowej Nymerii.

Podczas uczty wydanej na cześć Roberta Baratheona i jego dworu Arya towarzyszy młodszemu księciu, Tommenowi. Wraz z księżniczką Myrcellą, Sansą i innymi dziewczętami z Winterfell spędza poranek na ćwiczeniu umiejętności wyszywania, ale znudzona ucieka, by w towarzystwie Jona Snow obserwować rycerzy trenujących na dziedzińcu Winterfell.

Dziewczynka jest nieustającym źródłem trosk dla opiekującej się nią septy Mordane. Przy pakowaniu ubrań na wyjazd do Królewskiej Przystani wrzuca odzież do skrzyni bardzo niedbale i septa nakazuje jej powtórnie się spakować, tym razem układając porządnie ubrania. Aryę odwiedza Jon Snow i wręcza jej podarunek – prawdziwy miecz o imieniu Igła, wykuty w kuźni zamkowej i specjalnie dostosowany do jej ręki. Brat udziela jej pierwszej nauki posługiwania się bronią, mówiąc, że należy ukłuć przeciwnika ostrym końcem.

W drodze do Królewskiej Przystani Arya spędza czas w towarzystwie nisko urodzonych. Dziewczynka chętnie zaprzyjaźnia się z giermkami i służącymi, a jej najlepszym przyjacielem staje się Mycah, syn rzeźnika. W odróżnieniu od swojej lubiącej piękne stroje siostry, Arya potrafi chodzić przez kilka dni pod rząd w tym samym ubłoconym ubraniu. Pewnego dnia Cersei zaprasza Aryę i jej siostrę do wspólnej podróży królewskim domem na kołach, ale Arya postanawia zlekceważyć zaproszenie i spędza ten dzień z Mycahem. Na jej prośbę chłopak trenuje z nią walkę na kije. Podczas ćwiczeń natykają się na nich Joffrey i Sansa. Książę zarzuca Mycahowi, że chce zostać rycerzem i rani chłopaka, a Arya staje w obronie przyjaciela i rozbija księciu kij na głowie. Wściekły Joffrey rzuca się na dziewczynkę z mieczem, ale zostaje powstrzymany przez Nymerię. Arya wrzuca do rzeki broń księcia i wraz z wilkorem ucieka. Przez trzy doby nikt nie może ich odszukać, czwartego dnia Jory przyprowadza do obozu Aryę. Dziewczynka zostaje przejęta przez Lannisterów, doprowadzona przed oblicze króla i tam składa relację z ostatnich wydarzeń. Joffrey opowiada własną historię, zarzucając Aryi że napadła na niego, a Nymeria próbowała odgryźć mu rękę. Przywołana na świadka Sansa deklaruje, że nic nie pamięta z wydarzeń nad rzeką. Wściekła Arya rzuca się na siostrę z pięściami, zarzucając jej kłamstwo. Ofiarą tego konfliktu są Mycah i Dama, wilkorzyca Sansy.

Przez kolejne tygodnie stosunki między siostrami są dalekie od poprawności, Sansa wini Aryę za śmierć Damy, zaś Arya nie może wybaczyć Sansie, że nie stanęła po jej stronie i nie może odżałować śmierci Mycaha, zamordowanego przez Ogara. W Królewskiej Przystani Ned zabiera młodszą córkę na poważną rozmowę i wyjaśnia jej, że w obecnej sytuacji rodzina musi trzymać się razem. Ojciec zauważa jej miecz i widząc, że dziewczynka nie ma pojęcia o tym, jak się posługiwać bronią, zatrudnia dla niej nauczyciela. Syrio Forel uczy Aryę wodnego tańca z Bravoos. Ten styl walki opiera się na zwinności, zręczności i szybkości, a Syrio oprócz trenowania ciosów zadaje swojej podopiecznej także ćwiczenia gimnastyczne oraz uczy ją funkcjonowania opartego na zmysłach słuchu, węchu czy dotyku. Aryi bardzo się te lekcje podobają, przedkłada je nad obserwowanie zmagań rycerzy, biorących udział w turnieju rycerskim. Jednym z zadań zlecanych jej przez Syria jest łapanie kotów. Pewnego dnia Arya zapędza się za jednouchym starym kocurem w nieznane jej rejony zamku. W piwnicach znajduje smocze czaszki i podsłuchuje rozmowę dwóch mężczyzn (z opisów sądząc Illyria Mopatisa i przebranego Varysa), dyskutujących o namiestniku i jego poszukiwaniach królewskich bękartów oraz o możliwości uśmiercenia królewskiego namiestnika. Dziewczynka po wydostaniu się z podziemi opowiada Nedowi o podsłuchanej rozmowie, ale ojciec lekceważy te doniesienia, sądząc, że Arya spotkała aktorów ćwiczących swe role. Rozmowę przerywa im przybycie czarnego brata Yorena.

Po ataku Jaimego Lannistera na ludzi Neda Arya przez kilka dni trwa w zaciętym milczeniu. Kilkanaście dni później Arya kłóci się z Sansą przy śniadaniu, wyśmiewa marzenia siostry o byciu królową i rzuca w nią owocem, niszcząc suknię starszej dziewczynki. Po paru godzinach przeprasza Sansę. Propozycję powrotu do Winterfell przyjmuje ze szczerą radością, prosi tylko ojca, by Syrio mógł pojechać razem z nimi. W dzień wyjazdu z Królewskiej Przystani Arya ćwiczy po raz kolejny ze swoim nauczycielem. Forel oprócz przekazywania zasad szermierki wpaja dziewczynie zasady, według których powinien postępować wodny tancerz. Lekcję przerywa wtargnięcie kilku lannisterskich żołnierzy, dowodzonych przez ser Meryna Tranta. Syrio każe Aryi uciekać, a sam staje do walki. Dziewczynka przekonuje się, że to, co Forel pokazywał jej podczas zajęć to były tylko ćwiczenia, a w prawdziwej walce jest nieporównywalnie szybszy. Arya ucieka z sali, gdy bezbronny Syrio staje naprzeciw uzbrojonego i zakutego w zbroję ser Meryna. Od tego momentu uchodzi za zaginioną.

Dziewczynka omija Wieżę Namiestnika i okrężną drogą udaje się do stajni, gdzie znajduje rozbitą skrzynię ze swoimi ubraniami. Zabiera trochę ciepłej odzieży oraz Igłę. Zabija chłopaka stajennego, który próbuje ją zatrzymać, a następnie decyduje się na pieszą ucieczkę. Kolejne dni Arya spędza na ulicy w dzielnicy biedoty. Sprawdza, czy uda się jej wydostać przez którąś z bram miasta, ale są one bardzo pilnie strzeżone. Nocuje w bramach, na dachach domów lub w stajniach i już pierwszej nocy ktoś kradnie jej zapasowe ubranie. Dziewczynka głoduje, próbuje polować na gołębie i wymieniać je na żywność, coraz częściej odczuwa pokusę kradzieży żywności. Na ulicach słucha plotek, które pod wieloma względami są sprzeczne, ale zgodnie donoszą że król Robert nie żyje. Powtarza się w nich również nazwisko królewskiego namiestnika. Zgodnie z zaleceniami Syria stara się zwracać baczną uwagę na otoczenie i zauważa obcych żołnierzy w barwach Starków, pilnujących statku, którym miała wraz z rodziną odpłynąć na północ. Arya powraca do Zapchlonego Tyłka i wraz z tłumem udaje się na plac przed Septem Baelora. Tam jest świadkiem, jak Eddard Stark przyznaje się do zdrady, a Joffrey rozkazuje ściąć mu głowę. Arya rzuca się ojcu na ratunek, ale nie może przebić się przez tłum. Samego momentu egzekucji dziewczynka nie widzi, gdyż Yoren z Nocnej Straży wyciąga ją z tłumu. Czarny brat zabiera ze sobą i ścina jej włosy.

Artykuł Arya Stark pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Wraz ze swym rodzeństwem był na pamiętnym turnieju rycerskim w Harrenhall. Jego siostrę, Lyannę, wzruszyła pieśń śpiewana przez Rhaegara Targaryena, a gdy Benjen zaczął się z niej wyśmiewać, dziewczyna wylała mu wino na głowę. Podczas rebelii Roberta pozostał w Winterfell. Po powrocie Neda do domu wstąpił do Nocnej Straży.

Gra o tron

Benjen Stark przybywa do Winterfell na wezwanie swego brata, by móc wziąć udział w uroczystościach związanych z wizytą króla Roberta Baratheona. Podczas uczty wyprawianej na cześć królewskich gości Benjen rozmawia z Jonem Snow. Jego bratanek wyznaje mu, że pragnie wstąpić do Nocnej Straży. Benjen próbuje odwieść krewniaka od tej decyzji. Wskazuje, że jako bardzo młody chłopak Jon nie ma świadomości wyrzeczeń, jakie wiążą się z przywdzianiem czerni, ale młodzieniec nie chce zmienić swego postanowienia.

Po zakończeniu wizyty w Winterfell Benjen wraz ze swymi ludźmi, Jonem oraz Tyrionem Lannisterem z obstawą wyruszają na Mur. Gdy docierają na miejsce, Stark poświęca swemu bratankowi o wiele mniej czasu, nie jest też tak serdeczny jak w Winterfell.

Wkrótce po przybyciu na Mur Benjen wyrusza wraz z sześcioma ludźmi na wyprawę do nawiedzanego lasu, by zbadać te tereny oraz odszukać zwiadowców, którzy nie wrócili z poprzedniej wyprawy. Odtąd słuch po nim ginie.

Bracia z Nocnej Straży na czele z Jonem Snow nadal mają nadzieję na szczęśliwy powrót Benjena, ale im więcej czasu upływa od jego zaginięcia, tym bardziej wiara ta słabnie. Jednym z celów, jakie zamierza osiągnąć Jeor Mormont organizujący wielką wyprawę za Mur, jest odnalezienie Starka i jego ludzi.

Teorie fanów

Niektórzy czytelnicy uważają, że Benjen Stark jest Zimnorękim, tajemniczym osobnikiem, który pomaga Samowi Tarly’emu oraz Branowi Starkowi.

Fani zastanawiają się także, czemu młody Benjen wstąpił do Nocnej Straży. Być może następne tomy sagi przyniosą odpowiedź na to pytanie.

Cytaty

„To nie jest Winterfell. Na Murze dostajesz tylko tyle, na ile zasłużyłeś”
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 174)

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Benjen Stark pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Wielka Bitwa o Winterfell, o krainę człowieka, starcie żywych z martwymi, sił światła i ciemności. To miała być najbardziej epicka scena w historii telewizji. I w zasadzie była. Tego odcinka nie należy oglądać w środku dnia. To ta część opowieści, której miejsce i czas są pośród najgłębszej nocy. Wtedy w pełni docenicie klimat, dźwięk, obraz i wraz z tysiącami widzów na całym świecie będziecie drżeć o życie bohaterów.

Pierwsze dwa odcinki ostatniego sezonu były wprowadzeniem, a zarazem pożegnaniem. Niespiesznie prowadzona akcja, wprawdzie wróg nadciąga, ale pewne słowa muszą zostać wypowiedziane, pewne gesty dokonane. Najbardziej rycerska z rycerzy wreszcie zostanie formalnie pasowana, dawni wrogowie siądą na murach dzieląc się bukłakiem wina, ktoś przybędzie po odkupienie dawnych win, ktoś inny nie będzie błagał o wybaczenie, ale stanie do walki wraz z resztą bohaterów. Bo pamiętamy, wszystko zaczęło się w Winterfell, wiele lat temu, kiedy w siedzibie rodu Starków zebrali się niemal wszyscy istotni bohaterowie Pieśni Lodu i Ognia. Przybył król Robert Baratheon ze swym dworem, a potem Ned pojechał na południe, Jon Snow udał się na Mur i wszystko się skomplikowało. I jeden z istotnych aspektów Pieśni Lodu i Ognia miał mieć swój finał w Winterfell, do którego w międzyczasie zdążyli przybyć w zasadzie wszyscy pozytywni bohaterowie. Po dwóch odcinkach rozmów i przygotowań przyszedł czas na czystą akcję, a czekając na odcinek trzeci fani zadawali sobie pytania, kto przeżyje, a kto zginie, jak wykorzystane zostaną smoki, jaką taktykę obiorą obrońcy wobec przeważających sił wroga, czy do walki z Nocnym Królem stanie Jon czy Daenerys, a może potwierdzi się wersja z nader silnymi więzami jakie miały łączyć przywódcę nieumarłych i Brana Starka.

I niemal żadne z tych przypuszczeń się nie potwierdziło. Szary Robak rozmawiający z ukochaną chwilę przed bitwą o swych planach na przyszłość przeżył (choć niepisane prawo filmowe podpowiadałoby śmierć bezsensowną i honorową). Jorah Mormont miał być bezpieczny po tym, jak poległa waleczna Lyanna Mormont. Zginął ostatni Lord Dowódca Nocnej Straży, zmarł wskrzeszany wielokrotnie przez kapłanów czerwonego boga Beric Dondarrion, którego zadaniem była najwyraźniej ochrona Aryi Stark. Aryi broni po raz kolejny Sandor, można mieć tu jakieś reminescencje walk podczas Krwawych Godów, a młodszy Clegane po raz kolejny zmierzyć musi się ze swym strachem przed ogniem. No i Theon Greyjoy. Piękne zakończenie opowieści jego życia – w końcu wrócił do domu i zginął broniąc chłopaka, którego kiedyś zdradził. Dziękuję, jesteś dobrym człowiekiem, te słowa Brana cytowane były dziś wielokrotnie.

Początek bitwy to nie tylko nerwy obrońców i zrozumiały niepokój, ale i klimat, jaki czyni Melisandre, magicznym sposobem zapalając arakhy dothrackiej armii. Robiło wrażenie, naprawdę, jak to rozświetlone wojsko ruszyło do ataku, w ciemność, i jak niewiele chwil później wspomniana ciemność ich ogarnęła. Robiła wrażenie apokaliptyczna zamieć, utrudniająca orientację i potęgująca bitewny chaos. Robiła wrażenie niesamowita muzyka, dawno – chyba od pamiętnej sceny wysadzenia septu i połowy miasta przez Cersei – nie korespondująca tak idealnie z wydarzeniami na ekranie.

Masakrycznie dużo żywych trupów, których mimo starań  bohaterów było coraz więcej i więcej, aż w końcu człowiek uświadamiał sobie beznadzieję wysiłków obrońców. Ładny był ten powietrzny taniec smoków, mniej ładne i sensowne wychodzenie nieboszczyków z krypt Winterfell, na rozkaz Nocnego Króla. Ot, fanowski żart który okazał się prawdą, nie pierwszy i zapewne nie ostatni w „Grze o tron”. Sansa, która wreszcie docenia charakter Tyriona. Arya, której szkolenie w domu czerni i bieli zaprocentowało. Jon ponownie sprawiał wrażenie, że nie potrafi odnaleźć się w bitwie, lawirując pomiędzy nieumarłymi a oddechem lodowego smoka. W pewnym momencie wydawało się, że to Jon będzie Azorem Ahai narodzonym na nowo, Księciem którego obiecano, ale po chwili przyszedł czas na refleksję, to nie książka, to serial, a serial rządzi się swymi prawami.

Wielka bitwa o Winterfell nie przebiła adaptacji tolkienowskich, ale wydaje mi się że po części jest to spowodowane decyzją o filmowaniu nocnych scen faktycznie nocą, co utrudniło widzom docenienie w pełni rozmachu z jakim przedstawiono militarne motywy. Dopowiadamy sobie może za dużo lub nadmiernie interpretujemy, ale doprawdy nie tak znów wiele dzieli Eowinę i jej „I am no man” oraz stwierdzenie „no one can kill the night king”.

Ostatni sezon „Gry o tron” jest na półmetku. Jedno niebezpieczeństwo zostało zażegnane, wróg pokonany. I co dalej? Zmarli zostaną pochowani, ale odcinki pierwszy i drugi podkreśliły emocje narastające pomiędzy postaciami. Czy sojusze się utrzymają? Na południu czeka Cersei i jej wielotysięczna armia, a Daenerys po tym jak jej wojska wsparły sprawę Jona Snow znacznie uszczupliła siłę swej armii. Jak będzie się kształtowała relacja między tą dwójką? Którą stronę wybierze Tyrion, królowej czy ex żony? Brak Nocnego Króla nie oznacza nudy, gra o tron nadal trwa.

Artykuł Gra o tron, sezon 8, odcinek 3- Długa noc pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Hodor nienawidził zimnej wody, a na widok mydła uciekał niczym kot na drzewo, za to chętnie wchodził do najgorętszych nawet źródeł, gdzie potrafił przesiadywać godzinami, naśladując beknięciami odgłos bąbelków, które wydobywały się z zielonej głębi.[vi]

Jedno jedyne słowo, które stale powtarza: Hodor - stało się jego przezwiskiem.

Hodor powiedział mu tylko: Hodor. Nigdy nie mówił nic więcej.[vii]

Ale Hodor nie ma na imię Hodor. Naprawdę nazywa się Walder i jest potomkiem Starej Niani.

- Hodor chyba lubi, jak ktoś mówi jego imię.
– To nie jest jego prawdziwe imię – wyjaśnił Bran. – To tylko takie słowo, które powtarza. Stara Niania powiedziała mi, że naprawdę ma na imię Walder. Była babcią jego babci, czy coś w tym rodzaju.[viii]

Artykuł Hodor pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Trzech mężczyzn wyrusza za Mur z zadaniem śledzenia Dzikich. Jeden ze zwiadowców znajduje obozowisko w lesie, a w nim rozczłonkowane ciała dzikich ludzi, jednak gdy doprowadza na miejsce swych towarzyszy okazuje się, że ciała zniknęły. Mężczyźni rozpoczynają poszukiwania śladów, które pozwoliłyby im odtworzyć przebieg wydarzeń. Tymczasem w lesie narasta atmosfera grozy i tajemniczości. Niespodziewanie pojawiają się dziwne blade zjawy o intensywnie niebieskich oczach. Jedna z nich zabija przywódcę zwiadowców, ser Waymara Royca. Pozostali mężczyźni rzucają się do panicznej ucieczki. Martwi Dzicy ożyli, a ich oczy również nabrały błękitnego, nieludzkiego odcienia. Drugi zwiadowca także ginie, ostatniemu zaś udaje się zbiec.

Zwiadowca z Nocnej Straży uciekał na południe, ale nie udało mu się daleko umknąć. Pojmali go ludzie z wilkorem na sztandarach i doprowadzili do lorda Eddarda Starka, pana Winterfell. W Winterfell trwa codzienne życie, chłopcy trenują posługiwanie się bronią, zaś dziewczęta zajmują się haftem. Starsza z córek Starka, Sansa, wyszywa prześlicznie, młodszej natomiast o wiele lepiej wychodzi strzelanie z łuku. Na wieść o schwytaniu dezertera Eddard Stark zbiera ludzi i rusza wymierzać królewską sprawiedliwość. Podczas egzekucji Namiestnikowi Północy towarzyszą synowie, podopieczny Theon Greyjoy oraz zbrojni z Winterfell. Dezerter wspomina o Białych Wędrowcach oraz próbuje przestrzec przed nimi świadków egzekucji, ale nikt poza Branem nie zwraca uwagi na jego ostrzeżenia. W drodze powrotnej Starkowie znajdują martwego jelenia, a parędziesiąt metrów dalej martwą wilkorzycę i jej szczenięta. Eddard Stark chce początkowo zabić szczeniaki, ale wobec argumentów Jona Snow (jest pięć szczeniaków, po jednym dla każdego z młodych Starków) ustępuje, przykazując tylko, iż dzieci mają same zająć się opieką i wychowaniem swoich zwierząt. Gdy drużyna Starków się oddalała, Jon Snow znajduje kolejnego małego wilkora. W odróżnieniu od pozostałych ten jest białego koloru i Snow zachowuje go dla siebie.

Do Winterfell przybywa z wiadomością kruk. Lady Stark odnajduje męża w bożym gaju, ostrzącego miecz pod czardrzewem o białym pniu i czerwonych liściach. Przynosi mu wiadomość o śmierci jego przyjaciela Jona Arryna, który był dla Starka jak ojciec. Informuje go ponadto, że z wizytą do Winterfell wybiera się król Robert Baratheon.

W siedzibie rodu Starków trwają przygotowania do królewskiej wizyty. Catelyn wspomina o zamiłowaniu Tyriona Lannistera do nocnych lektur, choć zdaniem maestra Luwina Tyrion noce spędza na pijaństwie. Robb, Jon i Theon udają się do balwierza, tymczasem mały Bran dostrzega ze szczytu murów Winterfell królewski orszak. Matka chłopca stanowczo zabrania mu wspinaczki po murach. Królewski orszak wjeżdża do zamku. Rycerzom roziskrzonym wzrokiem przygląda się Arya, Sansie natomiast wyraźnie wpada w oko młody książę. Po wstępnych powitaniach król Robert udaje się wraz z Nedem do krypt. W podziemiach pokrótce wspominają dawne czasy, król Robert informuje Neda, że ten ma zostać jego namiestnikiem. Ponadto, król planuje połączyć ród Starków i Baratheonów więzami małżeńskimi, poprzez przyszły ślub Joffreya z Sansą.

Tyrion Lannister nie wita się z gospodarzami, gdyż spędza miłe chwile w miejscowym burdelu. Jego nieobecność zostaje zauważona. Jaime znajduje brata, informuje go o planowanej na wieczór uczcie i przyprowadza hurtem wszystkie zamówione przez Tyriona prostytutki.

Jon Snow nie bierze udziału w uczcie. Ćwiczy na dziedzińcu walkę mieczem i to on pierwszy zauważa przybycie Benjena Starka, swego stryja, jednego ze zwiadowców Nocnej Straży. W rozmowie z nim Jon sugeruje, że chciałby wstąpić do Nocnej Straży. Ned dzieli się z Benjenem informacjami uzyskanymi od dezertera z Nocnej Straży. Benjen zbywa obawy brata dotyczące Białych Wędrowców.

Nocną rozmowę Neda i Catelyn przerywa przybycie maestra Luwina. Dostarcza on list od Lysy Arryn, siostry Cat. Lysa pisze o swej ucieczce z Królewskiej Przystani, informuje też, że jej mąż został zamordowany i że za tą zbrodnią stoją Lannisterowie. Catelyn stara się odwieść Neda od przyjęcia godności królewskiego namiestnika, przypomina mu losy jego brata i ojca.

W odległym Pentos młoda Daenerys Targaryen przygotowuje się do spotkania ze swym przyszłym mężem. Jej brat, Viserys, planuje wydać ją za khala Droga, wodza półdzikiego plemienia Dothraków, w zamian za pomoc w odzyskaniu utraconego tronu. Na weselu wojownicy z khalasaru bawią się w prymitywny sposób, zaś Viserys niecierpliwie wygląda chwili, w której otrzyma od Droga obiecaną armię. Weselnicy przynoszą swoje dary – wygnany z Westeros rycerz, ser Jorah Mormont, ofiaruje Daenerys książki, w których spisana jest historia Siedmiu Królestw, zaś prezentem od magistra Illyrio są trzy smocze jaja, pochodzące z Krainy Cienia za Asshai. Khal Drogo daje Daenerys w prezencie piękną klacz i wspólnie udają się odludne miejsce, by tam dopełnić małżeństwa.

W Winterfell mieszkańcy wraz z gośćmi udają się na polowanie. Bran Stark wykorzystuje okazję i wspina się na mury zamku. W trakcie wspinaczki na jedną z wież przyłapuje Cersei i Jaimego Lannisterów na zdradzie małżeńskiej. Po krótkiej rozmowie Jaime niespodziewanie zrzuca Brana z okna.

Różnice między książką a serialem:

– w powieści dezerter z Nocnej Straży jest śmiertelnie przerażony i nie próbuje przekazać żadnych informacji odnośnie Innych,
– sceny, w której chłopcy ćwiczą strzelanie z łuku i Arya popisuje się swą celnością, nie ma w książce,
– w książce to Catelyn nalegała na wyprawę na południe, Ned chciał pozostać w Winterfell
– noc poślubna Daenerys i khala Drogo została w książce zaprezentowana subtelniej

Podyskutuj o tym odcinku na naszym forum!

(aw)

Artykuł Odcinek 1 – Nadciąga zima pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przebrana za chłopca Arya Stark wędruje z Yorenem i pozostałymi chłopcami i mężczyznami, którzy zdecydowali wstąpić do Nocnej Straży. Wśród nich są ulicznicy i przestępcy, a najgroźniejszymi więźniami wydaje się być trójka mężczyzn skuta kajdanami. Dziewczynce najwięcej problemu przysparza nie ukrycie swej tożsamości, a obrona przed towarzyszącymi jej chłopakami, którzy uznali, że mogą bezkarnie atakować słabszą osobę. Po laniu, jakie sprawiła Gorącej Bułce, współtowarzysze nie ośmielają się jej więcej atakować. Arya zostaje ukarana przez Yorena, przy okazji dowiaduje się także, że jej ojciec miał przywdziać czerń i udać się na Mur. Dziewczynka również widzi kometę. Gwiazda kojarzy jej się z mieczem zbroczonym krwią.

Kometę widać także w Królewskiej Przystani. Popularna interpretacja głosi, że zwiastuje ona chwałę pochodzącego z rodu Lannisterów króla Joffreya. Sansa Stark towarzyszy Joffreyowi podczas turnieju rycerskiego zorganizowanego z okazji urodzin młodego króla. Sam turniej jest skromny i biorą w nim udział przeciętni rycerze. Zdaniem Arysa Oakhearta zwycięstwo w nim nie przyniesie triumfatorowi radości, zaś Sandor Clegane głośno mówi, że z uwagi na słaby poziom zawodników nie warto w turnieju brać udziału. Król, obserwując zmagania kolejnych rycerzy, jest coraz bardziej znudzony, co budzi niepokój w Sansie, doskonale znającej jego skłonności do okrucieństwa. Jednym z rycerzy mających wystąpić w turnieju jest ser Dontos z rodu Hollardów, który niestety upił się do tego stopnia, że nie był w stanie wsiąść na konia. Zirytowany jego zachowaniem Joffrey rozkazuje utopić biedaka w beczce wina. W obronie Dontosa staje Sansa, która próbuje przekonać Joffreya, iż zabicie kogokolwiek w dzień imienia przynosi ogromnego pecha. Dziewczynę wspiera Sandor. Dzięki ich wstawiennictwu ser Dontos zachowuje życie, ale zostaje przez króla zdegradowany do roli błazna. Joffrey ma dość miernych popisów rycerzy i przerywa turniej. Młodszy brat króla, Tommen, chce się zaprezentować przed zgromadzonymi widzami w walce ze słomianym manekinem. Młody książę ma więcej zapału niż umiejętności, ale braki nadrabia wytrwałością.

Do Czerwonej Twierdzy przybywa Tyrion Lannister na czele gromady półdzikich ludzi. Książe Tommen i księżniczka Myrcella okazują szczerą radość na widok wuja, król Joffrey okazuje mniej entuzjazmu. W krótkiej rozmowie Tyrion wyraża swe współczucie wobec Sansy i przeżyć, jakie stały się jej udziałem, zapewniając jednocześnie dziewczynę, iż z jego strony nic jej nie grozi.

Tyrion udaje się na posiedzenie małej rady, a jego pojawienie się jest zaskoczeniem dla obradujących. Dostarcza Cersei list od lorda Tywina, w którym ten mianuje go swym zastępcą z uprawnieniami królewskiego namiestnika, a następnie prosi o rozmowę sam na sam z siostrą. Podczas tej rozmowy rodzeństwo wymienia informacje. Tyrion słusznie zgaduje, iż Cersei pragnie uwolnić Jaimego z niewoli, do czego potrzebny był jej Tywin ze swoją armią. Wskazuje, że krótkie panowanie Joffreya okazało się jak dotąd serią błędów i katastrof, co Cersei usprawiedliwia samowolą młodego władcy. Karzeł podkreśla, że po egzekucji Neda Starka trudno będzie zawrzeć pokój z Północą, a wypędzenie Barristana Selmy’ego może kiedyś zemścić się na panującym rodzie. Tyrion pozornie zgadza się grać pod dyktando Cersei, zapowiada również, iż podejmie próby utemperowania Joffreya. Wspomina w rozmowie, że wie o stosunkach łączących jego bliźniacze rodzeństwo, za co Cersei go policzkuje. Cersei w trakcie rozmowy przyznaje, że Janos Slynta zawdzięcza swą karierę poparciu Littlefingera. Królowa wyznaje również, że podczas pamiętnego polowania na dzika Lancel podawał królowi Robertowi wzmocnione wino, przez co monarcha upił się i nie był w stanie prawidłowo ocenić sytuacji.
Tyrion rozpoczął wprowadzanie porządku w Królewskiej Przystani od wydania polecenia zdjęcia z murów głów zdrajców. Atmosfera w stolicy wyraźnie się pogorszyła od jego ostatniej wizyty, na ulicach leżą trupy, wszędzie widać zbrojnych, a na targu zauważalnie brakuje jedzenia. Wieczorem Karzeł udaje się do gospody, w której ukrył Shae. Tam czeka na niego Varys, który zabawia rozmową Shae i Chellę. Eunuch daje Tyrionowi do zrozumienia, że dzięki swym informatorom bez najmniejszego problemu odkrył kryjówkę dziewczyny. Na koniec zadaje mu zagadkę. Tyrion spędza resztę nocy z Shae.

Sparaliżowany Bran w Winterfell czuje się jak w więzieniu. Często śnią mu się wilkory, chłopiec próbuje zrozumieć ich naturę i znaleźć sposób porozumiewania się z nimi. Mieszkańcy Winterfell również zastanawiają się nad tym, co zwiastuje kometa. Zdaniem Oshy kometa zapowiada krew i ogień, septon uważa, że to znak zwiastujący nadejście kolejnej pory roku, a Stara Niania jest przekonana, że kometa zwiastuje smoki. W rozmowie z maestrem Luwinem Bran przyznaje, że brakuje mu obecności wilkorów. Chłopiec bardzo niechętnie odnosi się do przebywających w Winterfell Walderów Freyów. Walderowie zajęli dawny pokój Jona Snow i wprowadzili do spokojnego Winterfell mnóstwo hałasu i śmiechu, a ich zabawy bywają gwałtowne. Ku irytacji Brana, jego brat Rickon, mimo początkowej niechęci, zaprzyjaźnił się z Freyami, spędzał z nimi dużo czasu i nawet pokazał im krypty Starków. Maester Luwin, widząc rozdrażnienie chłopca, przyrządza Branowi napój uspokajający i ułatwiający zasypianie, a Osha podpowiada Branowi, by przestał opierać się wilczym snom. Gdy chłopiec zasypia, ponownie śnią mu się wilkory.

Yoren i zrekrutowani przez niego chłopcy wędrują na północ królewskim traktem. Mijają po drodze wielu nisko urodzonych wędrowców, którzy wraz z całym swoim dobytkiem maszerują w przeciwnym kierunku, ku Królewskiej Przystani. Im dalej na północ, tym więcej grobów napotykają, a oberżysta w gospodzie, w której się zatrzymali, przestrzega ich przed kontynuowaniem podróży, bowiem kraj ogarnięty jest wojną. Podróżni spędzający noc w gospodzie wymieniają się plotkami, mówią o Robbie i jego armii, a także o ogromnej wilczycy terroryzującej ludzi mieszkających blisko Oka Boga. Arya podejrzewa, że może to być jej Nymeria. W drodze do stajni dziewczynkę zaczepiają więźniowie transportowani na Mur. Uprzejmy i przystojny młodzieniec przedstawia się imieniem Jaqen H’ghar, znacznie mniej kulturalni są Rorge i Kąsacz. Gendry odciąga Aryę od klatki z więźniami. Dziewczynka proponuje mu trening walki na miecze, ale zanim do tego dojdzie, w osadzie pojawiają się złote płaszcze. Mają wydany przez królową rozkaz aresztowania jednego z chłopaków. Arya podejrzewa, że rozkaz dotyczy jej, ale strażnicy przyjechali po Gendry’ego. Yoren stanowczo odmawia wydania chłopaka, a rekruci chwytają za broń, gotowi bronić towarzysza, i złote płaszcze odjeżdżają z niczym.

Sam spędza w bibliotece Nocnej Straży całą noc. Wśród tysięcy książek chłopak szuka map i informacji o wcześniejszych wyprawach Nocnej Straży za Mur. Sam chętnie spędziłby w bibliotece więcej czasu, ale jako pomocnik maestra Aemona musi wziąć udział w wyprawie zorganizowanej przez Mormonta. Czarny Zamek jest opustoszały, część braci szuka pociechy duchowej w sepcie, ale większość udała się do burdelu w Mole’s Town. Jon rozmawia z Donalem Noye o swoim bracie Robbie, który obwołał się królem na Północy, a także o Baratheonach. Jon i Sam przekazują Staremu Niedźwiedziowi znalezione mapy. Lord Dowódca nie jest zadowolony z zachowania Sama, ale odsyła go do maestra Aemona. Mormont rozmawia z Jonem o historii rodu Targaryenów i o okolicznościach, które sprawiły, że Aemon zrezygnował z możliwości władania królestwem. Jeor Mormont chce wiedzieć, jak zachowa się Jon w obliczu obwołania jego brata królem. Snow zapewnia, że dotrzyma przysięgi.

Ukoronowany na władcę Północy Robb wysyła ser Cleosa Freya z propozycja pokoju do Królewskiej Przystani. Domaga się zwrotu sióstr, ciała Neda, rodowego miecza, zwolnienia z niewoli rycerzy i lordów chorążych, a także zrzeczenia się wszelkich pretensji do Północy. Ze swej strony obiecuje zwolnić jeńców, poza Jaime Lannisterem, który pozostaje jego zakładnikiem. Catelyn prosi syna, by wymienił Królobójcę na Aryę i Sansę, ale Robb stanowczo odmawia. Robb zamierza wysłać Theona z poselstwem do Balona Greyjoya, jego ojca, chociaż Catelyn sprzeciwia się i temu pomysłowi. Lady Stark zauważa, że królowie są o wiele gorszymi słuchaczami niż synowie i że Robb chwilami wolałby nie wysłuchiwać matczynych uwag. Catelyn udaje się do swego ojca i spotyka tam Blackfisha, który opowiada jej o terrorze, jaki niosą w Dorzeczu wojska Tywina Lannistera. Zdaniem Bryndena ma to sprowokować Edmure’a do działania i zaatakowania Harrenhall, podczas gdy w Casterly Rock zbiera się nowa lannisterska armia. Catelyn zauważa, że dobrze byłoby skłonić Renly’ego Baratheona do zaatakowania Lannisterów.

Tyrion ucztuje z Janosem Slyntem, prawi mu komplementy i wypytuje o plany odnośnie do wakujących stanowisk w straży miejskiej. Pyta również o to, kto rozkazał zabić w burdelu kilkumiesięczną bękarcią córkę Roberta Baratheona oraz kto podpowiedział Joffreyowi, by ściąć Neda. Tyrion sugeruje też, że na Murze potrzeba takich ludzi jak Slynt i Allar Deem, i zarzuca Slyntowi, iż za łapówkę stanął podczas dworskiego przewrotu przeciwko królewskiemu namiestnikowi. Slynt zostaje pozbawiony Harrenhall i wysłany wraz z Deemem na Mur. Do komnaty Tyriona przychodzi Varys. Starszy nad szeptaczami doskonale wiedział, że złote płaszcze wysłała do burdelu Cersei. Nowym dowódcą miejskiej straży zostaje jednoręki Jacelyn Bywater. Varys przekazuje Tyrionowi informacje o planowanych zdradach i dezercjach w Królewskiej Przystani. Bronn rekrutuje kolejnych najemników, a odpytany przez Tyriona, czy byłby w stanie zabić małe dziecko, okazuje się nie mieć najmniejszych skrupułów.

Arya, sieroty z Królewskiej Przystani i rekruci do Nocnej Straży podróżują w kierunku północnym. Po spotkaniu ze złotymi płaszczami unikają ludzi i starają się wędrować mniej uczęszczanymi szlakami. Kończy im się żywność, ale napotkani wieśniacy żądają pieniędzy za jedzenie, a kradzież jest utrudniona, bowiem przy polach rozstawieni są strażnicy. Napotykają spalone wsie i pomordowanych ludzi, a nocami w lasach słyszą wilki.

Rankiem na Smoczej Skale Melisandre pali posągi Siedmiu, wzywając pomocy R’hllora. Większość zgromadzonych przygląda się temu w milczeniu, chociaż w głębi duszy potępiają palenie posągów bogów, w których wierzyli przez większość życia. Melisandre przytacza proroctwo o powtórnym przyjściu Azora Ahai, wojownika, który uratuje świat swym płonącym mieczem, i wzywa Stannisa by wyciągnął z płomieni miecz. Stannis spełnia jej polecenie, ale gdy rękawica zaczyna się tlić, wbija miecz w ziemię. Po zakończonej uroczystości Melisandre zabiera spalony miecz. Davos wraz z synami udają się na nadbrzeże. Były przemytnik rozmawia w karczmie z piratem Salladhorem Saanem, wymieniając najnowsze wiadomości na temat Królewskiej Przystani, którą chce zaatakować Stannis. Pirat przypomina o zobowiązaniach finansowych, jakie król ma wobec niego. Późnym wieczorem na statek Davosa przybywa królewski giermek wzywający Cebulowego Rycerza przed oblicze króla. Stannis przygotował list, w którym oświadcza, że jest prawowitym następcą Roberta Baratheona, a Joffrey, Tommen i Myrcella są owocami kazirodczego związku królowej z Królobójcą. List ten ma zostać wysłany do lordów i rycerzy w Siedmiu Królestwach. Samego Davosa król zamierza oddelegować na północ, by wieści te dotarły także do mieszkańców Gulltown, Paluchów, Trzech Sióstr i Białego Portu. W szczerej rozmowie ze swym królem Davos wskazuje, iż Stannisowi brak dowodów na poparcie oskarżeń wysuwanych wobec dzieci królowej. Wskazówką może być całkowity brak podobieństwa między dziećmi a Robertem Baratheonem oraz fakt, że jeden z bękarcich synów Roberta, Edrick Storm, jest podobny do ojca jak dwie krople wody. Davos przestrzega również Stannisa przed zbytnim angażowaniem się w wiarę w Czerwonego Boga, ale król uważa, że kapłanka Melisandre ma moc i jej umiejętności należy wykorzystać.

Theon Greyjoy powraca na Żelazne Wyspy jako wysłannik Robba Starka. Rodzinne Pyke wydaje mu się mniejsze niż je zapamiętał, a same Żelazne Wyspy są kamieniste i surowe, zamieszkane przez twardych ludzi, nienawykłych do skłaniania karku nawet przed książętami. Theon nie widział rodzinnego domu przez dziesięć lat, a wbrew nadziejom chłopaka nikt nie spieszył z serdecznym powitaniem. Statek, którym przybył, był oczekiwany wyłącznie przez kupców w porcie, a wśród zgromadzonych osób Theon nie był w stanie wypatrzyć żadnej znajomej twarzy. Nie pozostawiono go jednak samemu sobie. Czekał na niego Aeron Greyjoy zwany Mokrą Czupryną, prorok utopionego boga i brat jego ojca. Theon pamiętał go jako najsympatyczniejszego ze stryjów. Dawny Aeron był lekkomyślny, wesoły, lubił kobiety i wino. Kapłan, który go eskortuje, jest ponury i zgorzkniały, a zarazem fanatycznie wierzący w utopionego boga. Stryj dostarcza go do bram zamku. Theon zostaje ulokowany w mało przytulnych komnatach, a wieczorem spotyka się z ojcem. Balon Greyjoy jest przekonany, że dziesięcioletni pobyt u Starków zmienił jego syna. Nie darzy chłopaka zaufaniem, krytykuje go i nie jest zainteresowany współpracą z Robbem. Młody Wilk zaproponował Balonowi atak na Casterly Rock i ziemie Lannisterów, ale Greyjoy ma inne wojenne plany.
Daenerys wraz ze swym maleńkim khalasarem wędruje przez pustkowia. Drogę wskazuje im czerwona kometa, a szlak, którym wędrują, jest coraz trudniejszy i najsłabsi z jej ludzi umierają. Wszystkim brakuje żywności, ale Dany najbardziej martwi los smoków. Nadaje im imiona Viserion, Rhaegal i Drogon, na cześć Viserysa, Rhaegara i khala Drogo. Ser Jorah zapewnia, że droga przez pustkowia prowadzi do miast, ale przyznaje, że nie podejrzewał, iż będzie to tak ciężka wędrówka. Wśród osób, które zmarły na pustkowiu, jest Doreah, jedna ze służących Daenerys. W czasie wędrówki natykają się na zrujnowane białe miasto. Nikt w nim nie mieszka, ale znajdują się tam drzewa owocowe oraz studnie z wodą. Nie zważając na obecność duchów, których obawiają się Dothrakowie, Daenerys rozkazuje założyć obóz w mieście. Wysyła swoich braci krwi na zwiad, nakazując im szukać śladów cywilizacji, innych ludzi i innych miast, tak by nie musieli wędrować na oślep, kiedy już wyruszą w dalszą drogę. Dwaj zwiadowcy nie przynoszą żadnych rewelacji, wokół miasta jest pustkowie i inne zrujnowane i opuszczone osady. Ostatni z wysłanników, Jhogo, dotarł aż do Quarthu i powrócił w towarzystwie Pyata Pree, Xaro Xhoana Daxosa oraz Quaithe od Cienia, którzy pragnęli ujrzeć smoki.

Wyprawa Nocnej Straży dociera do Białegodrzewa, wioski położonej za Murem, która jest kompletnie opuszczona. Podobnie jak w trzech poprzednich wioskach, mieszkańcy zabrali swój dobytek i pozostawili swe domy. W żadnej z wiosek nie było śladów walki, więc czarnych braci zastanawiało, co było przyczyną tak radykalnej decyzji dzikich. Jeor Mormont wysyła meldunek do maestra Aemona i Nocna Straż rusza w dalszą drogę. Łącznie dalej wyrusza dwustu ludzi i trzysta wierzchowców. Sam opiekuje się krukami i próbuje rysować mapę terenów, przez które przechodzą.

Yoren postanawia część drogi przebyć łodzią, ale mieszkańcy wiosek wszystkie łódki zabrali ze sobą i uciekli, porzucając dobytek. Czarny brat decyduje, że zanocują w wieży. Wprawdzie wokół nich trwa wojna, ale neutralność Nocnej Straży gwarantuje im bezpieczeństwo. Nocą do osady przybywają lannisterskie wojska, które palą wieś i żądają, by Yoren wpuścił ich do warowni. Yoren odmawia, podkreślając, że jest z Nocnej Straży, ale napastnicy podejrzewają, że należy do ludzi Berica Dondarriona. Dowodzący lannisterskimi ludźmi ser Amory Lorch rozkazuje, by zabić wszystkich ukrywających się za murem. Atakujących jest zbyt wielu i w pewnym momencie Yoren nakazuje Aryi zabrać Gendry’ego i inne sieroty, i uciekać przez zapadnię w stajni. W pomieszczeniach stajennych szaleje pożar, a w wozie zakuci w kajdany więźniowie starają się uwolnić. Jaqen błaga Aryę o pomoc i dziewczynka wraca po siekierę, którą rzuca do środka wozu. Nie tracąc już czasu ucieka tunelem.

Artykuł Starcie królów – streszczenie książki pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Syn lorda Roose’a Boltona i nieznanej z imienia kobiety z ludu. Jest grubokościsty, trochę przygarbiony, brzydki. Ma długie, ciemne włosy, szeroki nos, niewielkie usta o mięsistych wargach; małe, osadzone blisko siebie, niesamowicie jasne oczy. Najchętniej ubiera się na czarno-różowo. Czasami nosi w prawym uchu kolczyk z granatem w kształcie kropli krwi. Lubi zadawać ból. Praktykuje prastary zwyczaj rodu Boltonów – obdzieranie ludzi żywcem ze skóry. Wpada w szał, gdy ktoś mu przypomni o jego nieprawym pochodzeniu. Jest sprytny, podstępny i ambitny.

Ulubioną rozrywką Ramsaya są polowania. Rolę zwierzyny odgrywają młode wieśniaczki, które są w tym celu porywane i wypuszczane nago w lesie. Po upływie pół doby Ramsay zaczyna pościg ze sforą psów. Z reguły udaje mu się wytropić i schwytać uciekinierkę, którą następnie gwałci, zabija i obdziera ze skóry, a ciało rzuca psom na pożarcie. Rodzaj śmierci zależy od zachowania kobiety. Jeżeli pościg był mało emocjonujący, ofiara zostaje obdarta żywcem ze skóry. Jeśli dziewczyna „dostarczyła dobrej rozrywki” (tj. wytrwale uciekała lub próbowała walczyć), ginie szybko, ponadto Ramsay nazywa jej imieniem nową sukę ze swojej sfory.

Przedakcja

Roose Bolton spotkał matkę Ramsaya, gdy polował na lisa nad Płaczącą Wodą. Kobieta od razu mu się spodobała. Kiedy się dowiedział, że jest żoną miejscowego młynarza i że małżeństwo zawarto bez jego wiedzy i zgody, rozgniewał się. Boltonowie zachowali (oficjalnie zniesione) prawo pierwszej nocy, dlatego lord uznał potajemny ślub poddanego za oszustwo. Kazał powiesić młynarza, a jego żonę zgwałcił. Rok później kobieta z niemowlęciem na ręku przyszła do Dreadfort. Twierdziła, że ojcem dziecka jest lord Bolton. Domagała się pomocy, ponieważ brat jej nieżyjącego męża wygnał ją z młyna. Roose w pierwszej chwili chciał zabić niemowlę, ale zauważył, że chłopiec ma jego oczy. Przepędził z młyna szwagra kobiety i kazał mu wyciąć język, by nie mógł się poskarżyć w Winterfell. Lord Bolton co roku wysyłał matce Ramsaya kurczaki, prosięta i trochę pieniędzy, a w zamian żądał, by chłopiec nigdy się nie dowiedział o swoim pochodzeniu. Młynarzowa złamała zakaz. Wpajała synowi, że jest Boltonem i powinien dochodzić swoich praw.

Dorastający Ramsay zrobił się „dziki i nieokiełznany”[i]. Matka nie mogła sobie z nim poradzić, więc wybrała się do Dreadfort i zażądała sługi dla swego syna. Roose dał jej Fetora. Mężczyzna naprawdę miał na imię Heke. Mówiono o nim, że nigdy się nie kąpie, ale w rzeczywistości bardzo dbał o higienę, a jego okropny zapach był objawem jakiejś choroby. Fetor i Ramsay szybko stali się nierozłączni. Znajomość źle wpłynęła na charakter i postępowanie obu mężczyzn, przy czym nie wiadomo, czy to Fetor sprowadził swego pana na złą drogę, czy też było odwrotnie.

Roose starał się trzymać swojego prawowitego dziedzica, Domerica, z dala od Ramsaya, ale Domeric zapragnął poznać przyrodniego brata. Wkrótce potem umarł. Maester z Dreadfort zapewniał, że śmierć nastąpiła z przyczyn naturalnych, ale Roose uważał, że jego bękart otruł Domerica. Stało się to dwa lata przed wojną pięciu królów. Lord Bolton nie miał innego potomka, więc sprowadził Ramsaya do Dreadfort, ale zrobił to niechętnie. Snow zyskał nowych towarzyszy. Nazywano ich Chłopakami Bękarta, ale w rzeczywistości służyli Roose’owi.

Starcie królów

Pod nieobecność ojca Ramsay był panem zamku Dreadfort. Wkrótce po okolicy rozeszły się wieści o polowaniach na kobiety, jakie urządzał wspólnie z Fetorem. Bękart zaczął też gromadzić zbrojnych. Jego celem stała się sąsiadka, lady Donella Hornwood. Była to wdowa w średnim wieku, której jedyny syn i dziedzic poległ w Szepczącym Lesie. Ramsay porwał kobietę, po czym zmusił ją do ślubu, pokładzin i spisania testamentu, w którym mianowała go swoim spadkobiercą. Następnie zamknął żonę w wieży, gdzie zmarła z głodu. Na Północy mówiono, że przed śmiercią zjadła własne palce.

Ser Rodrik Cassel, kasztelan Winterfell, ruszył w pościg za Ramsayem i osaczył go w momencie, gdy bękart z Dreadfort i jego sługa przebywali na polowaniu. Ser Rodrik był przekonany, że ujął Fetora, a Ramsay zginął przy próbie ucieczki. Nie wiedział, że mężczyźni zdążyli się zamienić ubraniami i że prawdziwy Fetor nie żyje, a Ramsay przybrał jego tożsamość. Kasztelan chciał zabić „Fetora”, ale potrzebował jego zeznań w procesie o ziemie lady Hornwood, dlatego zabrał go do Winterfell i wtrącił do lochu.

Bękart z Dreadfort siedział w celi aż do momentu, kiedy żelaźni ludzie pod dowództwem Theona Greyjoya zdobyli Winterfell. Theon kazał uwolnić „Fetora”, a ten złożył mu hołd i szybko stał się jego zaufanym sługą. Kiedy Bran i Rickon uciekli z zamku, Ramsay wziął udział w poszukiwaniach. Chłopców nie udało się odnaleźć. „Fetor” zasugerował Theonowi, by upozorować śmierć małych Starków. W tym celu zabił dwóch synów młynarzowej znad Żołędziowej Wody i zdarł im skórę z twarzy. Głowy chłopców zanurzono w smole i zatknięto nad bramą Winterfell. W następnych dniach Ramsay na polecenie Greyjoya zgładził tych spośród żelaznych ludzi, którzy wiedzieli o mistyfikacji.

Theon liczył na pomoc siostry. Gdy mu odmówiła, „Fetor” obiecał, że sprowadzi dwustu zbrojnych. Przyprowadził cały garnizon, akurat w momencie, gdy młody Greyjoy był gotów skapitulować przed siłami Starków. Zbrojni z Dreadfort rozbili oddziały ser Rodrika Cassela oblegające Winterfell, a sam Ramsay zabił kasztelana. Theon kazał otworzyć bramy zamku dla domniemanych sojuszników, a wtedy „Fetor” ujawnił swoją prawdziwą tożsamość. Ramsay Snow rozkazał spalić Winterfell i zabić żelaznych ludzi. Poturbował Theona, i wziął go do niewoli. Bękart zabrał też ocalałych mieszkańców Winterfell (głównie kobiety) do Dreadfort. Byli wśród nich Duży i Mały Walder Freyowie, dawni podopieczni Starków.

Nawałnica mieczy

Krótko przed Krwawymi Godami Roose Bolton przekazał królowi Północy wieści od Ramsaya. Bękart z Dreadfort zrzucał winę za spalenie Winterfell na Theona i jego żelaznych ludzi. Napisał, że więzi młodego Greyjoya, a na dowód przysłał skórę zdartą z jego palca.

Po Krwawych Godach Lannisterowie nagrodzili ród Boltonów. Roose został namiestnikiem Północy, a Ramsay otrzymał prawo do używania nazwiska ojca. Przyznano mu też Winterfell. Władzę nad zamkiem miało wzmocnić małżeństwo z Aryą Stark (w rzeczywistości Jeyne Poole).

Taniec ze smokami

Ramsay przez kilka miesięcy przetrzymywał Theona w lochach i poddawał go torturom. W końcu zmusił młodego Greyjoya, by odgrywał rolę Fetora. Gdy Ramsay wyprawił ucztę na cześć lordów z Północy (Arnulfa Karstarka i Hothera Umbera), kazał Walderom Freyom przyprowadzić Theona do wielkiej komnaty i zabawiał się jego kosztem. Młody Bolton poinformował więźnia o swoim planowanym ślubie z Aryą Stark. Powiedział, że „Fetor” pojedzie z nim na wesele, ale najpierw musi wykonać pewne zadanie.

Ramsay kazał doprowadzić Theona do porządku i ubrać go jak księcia. Greyjoy miał namówić do kapitulacji żelaznych ludzi broniących Fosy Cailin. Młody Bolton obiecał im, że dostaną żywność i będą mogli odejść na Kamienny Brzeg. Gdy żelaźni ludzie się poddali, Ramsay kazał ich ugościć, a następnie obedrzeć ze skóry i powbijać na pale. Samego Theona wynagrodził w ten sposób, że dał mu bukłak wina i pozwolił mu sypiać z psami ze swojej sfory, zamiast wtrącić go z powrotem do lochu. Trzy dni później Roose Bolton wrócił na Północ wraz z żoną i narzeczoną syna.

Początkowo ślub Ramsaya i „Aryi” miał się odbyć w Barrowton, tam też zjechali się lordowie z Północy. Trzej Freyowie, którzy podróżowali z Białego Portu wraz z lordem Manderlym, zaginęli po drodze. Młody Bolton wyruszył na poszukiwania. W trakcie wyprawy zabił staruszka, który nazwał go lordem Snow. Po powrocie Ramsay kazał wyprawić ucztę dla siebie i swoich ludzi. Zjawił się na niej Roose. Nie był zadowolony z tego, co słyszał o swoim synu, i zalecał mu większą dyskrecję. Oznajmił, że ślub Ramsaya ze względów politycznych i militarnych musi się odbyć w Winterfell. Lord Bolton zabrał też ze sobą Theona. Ramsay na odchodne zapowiedział słudze, że go odzyska, i kazał mu szpiegować.

Młody Bolton wiedział, że jego narzeczona nie jest osobą, za którą się podaje, ale to nie przeszkadzało mu się z nią ożenić. Ceremonii przekazania panny młodej panu młodemu dopełnił Theon, znów ubrany jak książę. Ramsay zmusił go też do asystowania przy pokładzinach. Kazał mu rozebrać Jeyne i odbyć z nią błyskawiczną grę wstępną. Od tej pory znęcanie się nad żoną stanowiło główną rozrywkę Ramsaya.

Podczas gdy armia Stannisa zbliżyła się do Winterfell, w zamku doszło do serii tajemniczych zgonów. Kiedy zamordowano Małego Waldera, Duży Walder skierował podejrzenia na ludzi z Białego Portu. Doszło do awantury, polała się krew. Hosteen Frey zranił mieczem lorda Manderly’ego, a ich zbrojni zaczęli ze sobą walczyć. Ramsay pomógł ojcu opanować sytuację. Atmosfera w twierdzy była coraz bardziej napięta.

Jon Snow zorganizował ratunek dla „Aryi”. Wysłał po nią Mansa Raydera (przebranego za barda Abla) i włóczniczki, które udawały praczki. Kobiety namówiły do współpracy Theona. Gdy zaczęło się oblężenie Winterfell, włóczniczki postanowiły uciec z Jeyne i Greyjoyem.

Jon Snow otrzymał list, rzekomo od młodego Boltona. Ramsay informował, że rozbił armię Stannisa i zabrał Światłonoścę, a sam król poległ. Dodał też, że pojmał Mansa Raydera, a także zabił i obdarł ze skóry towarzyszące mu włóczniczki. Młody Bolton zażądał, by Jon oddał mu jego żonę i Fetora, a także królową Selyse, księżniczkę Shireen, Melisandre, Val i księcia dzikich. Groził, że w przeciwnym razie dopadnie Jona i go zabije.

Wichry zimy

Theon przesłuchiwany przez Stannisa powiedział, że Roose wyśle w pole połowę swoich zbrojnych pod dowództwem Ramsaya.

Teorie

Wielu fanów nie wierzy w prawdziwość listu, który otrzymał Jon. Niektórzy odrzucają go w całości. Twierdzą, że ktoś podszył się pod Ramsaya i wysłał list, by zdestabilizować sytuację na Murze i sprowokować Jona do działania, które przyniosłoby mu zgubę. Zdaniem innych fanów, Ramsay rzeczywiście napisał list, ale zrobił to jeszcze przed bitwą. Skłamał o zwycięstwie nad Stannisem, by zastraszyć Jona. Chciał go zmusić do wydania „Aryi” bądź po prostu mu zaszkodzić.

autor: Rudbekia
(fot. materiały prasowe HBO)

Przypisy:

[i] G.R.R.Martin, Taniec ze smokami. Część I, rozdz. Fetor III, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2011, wydanie I, str. 561.

Artykuł Ramsay Snow pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Lord Dreadfort, głowa rodu Boltonów, ojciec Ramsaya Snowa. Jest grubo po czterdziestce, ale wydaje się opierać wpływowi czasu. Ma dość pospolitą twarz. Uwagę zwracają tylko jego niesamowicie jasne oczy. Każe sobie regularnie przystawiać pijawki, gdyż wierzy, że to dobre dla zdrowia i wydłuża życie. Niezwykle rzadko podnosi głos, zazwyczaj mówi niemal szeptem. Dla swych poddanych jest surowym panem. Brutalnie egzekwuje wszystkie przysługujące mu prawa, dba jednak, by wieści o nadużyciach nie rozniosły się na Północy. Jego dewiza brzmi „spokojny kraj, cisi ludzie”[i]. Jest przebiegły i okrutny.

Przedakcja

Boltonowie zachowali – oficjalnie zniesione – prawo pierwszej nocy. Pewnego razu Roose pojechał na polowanie i spotkał młodą, ładną kobietę. Gdy się dowiedział, że jest żoną młynarza znad Płaczącej Wody i małżeństwo zostało zawarte potajemnie, rozgniewał się. Kazał powiesić młynarza, a kobietę zgwałcił. Wskutek tego aktu urodził się Ramsay. Roose utrzymywał syna i jego matkę, ale zażądał, by chłopiec nigdy nie dowiedział się o swym pochodzeniu.

Podczas rebelii Roberta Roose Bolton walczył po stronie buntowników, podobnie jak jego senior, Eddard Stark. Wziął udział m.in. w bitwie nad Tridentem. Gdy pojmano ciężko rannego ser Barristana Selmy’ego, Roose radził, by go dobić, ale Robert Baratheon postanowił oszczędzić jeńca.

Lord Bolton był dwukrotnie żonaty. Imię pierwszej żony nie jest znane. Drugą żoną Roose’a została Bethany Ryswell, starsza siostra Barbrey Dustin. Urodziła kilku synów, ale prawie wszyscy umarli w niemowlęctwie. Wieku męskiego dożył tylko Domeric, spokojny chłopak, który zapowiadał się na dobrego rycerza turniejowego. Zmarł w podejrzanych okolicznościach po tym, jak postanowił poznać swego brata z nieprawego łoża. Roose sądził, że to sprawka Ramsaya, który zapragnął zostać prawdziwym Boltonem. Lord Dreadfort nie miał innego dziedzica, więc sprowadził swojego bękarta na zamek. Bethany zmarła wskutek jakiejś infekcji.

Gra o tron

Kiedy Robb Stark zwołał chorążych, Roose Bolton przybył na wezwanie. Po zawarciu sojuszu z Walderem Freyem, Robb podzielił armię. Powierzył większość sił (głównie piechotę) lordowi Boltonowi i kazał mu maszerować na południe wzdłuż wschodniego brzegu Tridentu. Roose podszedł nocą pod obóz Lannisterów i zaatakował o świcie nad Zielonymi Widłami. Lord Tywin odparł atak i Bolton musiał się wycofać, jednak wkrótce przegrupował siły.

Starcie królów

Roose Bolton ożenił się z Grubą Waldą Frey, wnuczką lorda Przeprawy. Wybrał ją spośród wszystkich kandydatek, bo jej dziadek obiecał, że panna młoda dostanie w posagu tyle srebra, ile sama waży. Niedługo po ślubie Roose wrócił na wojnę. Armia pod jego dowództwem zajęła rubinowy bród Tridentu. Edmure Tully rozkazał Helmanowi Tallhartowi, by zabrał garnizon z Bliźniaków i dołączył do Boltona. Razem mieli zdobyć Harrenhal. Roose zgodnie z rozkazem przekroczył Trident i pomaszerował na zamek, ale postanowił zdobyć go bez strat własnych. W tym celu zawarł układ z Vargo Hoatem, dowódcą Dzielnych Kompanionów. Byli to najemnicy w służbie Tywina Lannistera, zwani też Krwawymi Komediantami z powodu okrucieństwa i nikczemności. Kompanioni weszli do Harrenhal pod pozorem, że przyprowadzili jeńców. Krwawi Komedianci mieli w nocy pozabijać zbrojnych Amory’ego Lorcha, dowodzącego obroną zamku. Arya Stark, która ukrywała się w Harrenhal i udawała zwykłą służącą, z pomocą Jaqena H’ghara uwolniła jeńców i w ten sposób nieświadomie pomogła Kompanionom. Jeden z nich przyprowadził ją do Boltona, gdy ten pojawił się na zamku. Lord nie rozpoznał Starkówny i wziął ją za dziecko z ludu. Została jego podczaszym.

Roose rozkazał Krwawym Komediantom oczyścić okolicę ze stronników Lannisterów. Gdy dotarły do niego wieści o przegranej Stannisa na Czarnym Nurcie i o zdobyciu Winterfell przez Theona Greyjoya, naradził się z Freyami. Uważali oni, że Robb Stark powinien zawrzeć pokój z Lannisterami. Lord Bolton powiedział, że to rozważy. Rozkazał Helmanowi Tallhartowi wymordować jeńców, spalić zamek Darrych, połączyć siły z Robettem Gloverem i pomaszerować wraz z nim na Duskendale. Po wydaniu rozkazów Roose pojechał zapolować na wilki. Po powrocie powiedział Aryi, że zostawi zamek Dzielnym Kompanionom.

Nawałnica mieczy

Kiedy Dzielni Kompanioni przyprowadzili do zamku Jaimego Lannistera i Brienne z Tarthu lord Bolton wciąż przebywał w Harrenhal.. Kazał zapewnić jeńcom wszelkie wygody i opatrzyć Jaimego, któremu Komedianci odcięli prawą rękę. Potem zaprosił pojmanych na kolację. Poinformował ich o najnowszych wydarzeniach i wytłumaczył im postępowanie Hoata. Zgodził się odesłać Lannistera do Królewskiej Przystani pod warunkiem, że Królobójca nie obciąży go winą za stratę ręki, rozkazał jednak zatrzymać Brienne w Harrenhal. Gdy Roose wyjeżdżał z zamku, poprosił, by Jaime przekazał pozdrowienia lordowi Tywinowi, a sam obiecał, że pozdrowi Robba od Królobójcy.

Podczas przeprawy przez Trident Bolton pozwolił, by Góra zaatakował jego straż tylną, dowodzoną przez Wylisa Manderly’ego. Następnie pozostawił część wojsk, by strzegła rzeki. Przyprowadził do Bliźniaków tylko zbrojnych z Dreadfort i Karholdu. Tych ostatnich rzekomo zabrał dlatego, że po ścięciu Rickarda Karstarka przez Robba ich lojalność stała się wątpliwa i należało na nich uważać. Roose powiedział też królowi, że Glover ruszył na Duskendale z własnej inicjatywy.

Podczas wesela Edmure’a Tully’ego lord Bolton siedział obok Catelyn Stark. Jadł i pił bardzo powściągliwie. Jeszcze przed pokładzinami wyszedł z sali pod pretekstem, że musi ulżyć pęcherzowi. Wrócił na czele żołnierzy, ubrany w kolczugę i uzbrojony. Wkoło trwała już masakra ludzi Robba. Roose wbił miecz w serce rannego króla Północy. Powiedział przy tym, że Jaime Lannister przesyła pozdrowienia. W tym samym czasie na zewnątrz toczyła się bitwa. Freyowie i zbrojni Boltona zaatakowali oddziały wierne Starkom. Później wyszło na jaw, że to Roose Bolton i Lothar Frey opracowali wszystkie szczegóły masakry, nazywanej Krwawymi Godami.

Tywin Lannister wynagrodził ród Boltonów. Roose otrzymał tytuł namiestnika Północy, a jego bękarci syn został zalegitymizowany.

Taniec ze smokami

Roose wrócił na Północ na czele swojej armii oraz dwóch tysięcy zbrojnych z Bliźniaków pod komendą Aenysa i Hosteena Freyów. Towarzyszyła mu żona Walda oraz narzeczona Ramsaya, „Arya Stark” (w rzeczywistości Jeyne Poole). Lord Bolton zamieszkał w Barrow Hall, zamku lady Dustin, i zajął się planowaniem dalszych działań. Mógł liczyć przede wszystkim na Ryswellów i Dustinów, z którymi był spowinowacony, oraz na Arnulfa Karstarka, który wprawdzie jawnie wspierał Stannisa, ale w rzeczywistości szpiegował dla Boltonów i tylko czekał na znak, by przejść na ich stronę. Inni lordowie popierali Boltonów ze względu na zakładników albo dlatego, że nie widzieli innego wyjścia. Roose im nie ufał.

Lord Bolton nie był zadowolony ze swego syna. Uważał, że Ramsay zraża do siebie północną szlachtę, i zalecał mu większą dyskrecję. Zabrał mu też Theona, który jako wychowanek Eddarda Starka miał potwierdzić tożsamość „Aryi”. Roose opowiedział młodemu Greyjoyowi o przeszłości Ramsaya i o swoich przewidywaniach dotyczących przyszłości rodu Boltonów. Lord Dreadfort stwierdził, że nawet jeśli Walda urodzi mu synów, on nie zdąży ich wychować, a po jego śmierci Ramsay przejmie władzę i pozabija przyrodnich braci. Dodał, że tak będzie najlepiej, bo młodociani dziedzice to zguba każdego rodu.[ii]

Początkowo ślub Ramsaya i „Aryi” miał się odbyć w Barrowton, ale gdy Roose dowiedział się, że Stannis Baratheon odbił Deepwood Motte z rąk żelaznych ludzi, zmienił miejsce ceremonii na Winterfell, by zmusić Stannisa do marszu w tym kierunku. Zamek był zrujnowany, a w ocalałych pomieszczeniach osiedlili się dzicy lokatorzy. Lord Dreadfort kazał im pracować przy odbudowie i obiecał, że okaże łaskę. Miłosierdzie polegało na tym, że po zakończeniu prac kazał wszystkich powiesić, zamiast obedrzeć ich ze skóry. W trakcie wesela syna lord Bolton był bardzo ostrożny. Nie ufał zwłaszcza Wymanowi Manderly’emu i nie jadł żadnej potrawy, której wcześniej nie skosztował lord Białego Portu. Kiedy nadszedł czas pokładzin, Roose wezwał lordów do samotni na naradę wojenną.

Po ślubie Ramsaya Boltonowie pozostali w Winterfell i czekali na Stannisa. Gdy spadł śnieg i twierdza została odcięta od świata, doszło w niej do serii tajemniczych zgonów. Między lordami narastała nieufność. Gdy Mały Walder Frey został zamordowany, jego kuzyn Duży Walder rzucił podejrzenia na kogoś z Białego Portu. Lord Wyman wyparł się wszelkiego związku z morderstwami i w dodatku obraził Freyów, co doprowadziło do krwawej rozprawy między nimi a zbrojnymi Manderlych. Gdy ludzie z Dreadfort opanowali sytuację, Roose Bolton, który właśnie dowiedział się, że armia Stannisa znajduje się trzy dni drogi od Winterfell, wydał Freyom i Manderlym rozkaz wymarszu.

Wichry zimy

Theon przesłuchiwany przez Stannisa zeznał, że Roose Bolton wysłał w pole Freyów i Manderlych oraz część zbrojnych z Dreadfort pod dowództwem Ramsaya, a sam zamierza zostać w Winterfell.

Teorie

Spekulacje czytelników dotyczą planów Roose’a względem Ramsaya. Z jednej strony lord Bolton nie ma innego potomka. Nawet jeśli Walda urodzi syna, minie wiele lat, zanim chłopiec będzie w stanie rządzić na ziemiach ojca. Z drugiej strony wiadomo, że Roose podejrzewa Ramsaya o zamordowanie Domerica i negatywnie ocenia jego talenty polityczne. Z tego powodu wielu fanów uważa, że kiedy Roose będzie miał innego dziedzica – syna Waldy lub jeszcze lepiej syna „Aryi” – zaryzykuje nieletniego spadkobiercę i pozbędzie się Ramsaya.

autor: Rudbekia
(fot. materiały prasowe HBO)

Przypisy:

[i] G.R.R.Martin, Taniec ze smokami, Część I, rozdz. Fetor III, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2011, wydanie I, str. 557.

[ii] Tamże, str. 564.

Artykuł Roose Bolton pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Stara Niania często opowiadała nam historie, które już znaliśmy, ale jeśli były dobre, wcale nam to nie przeszkadzało. Zawsze mawiała, że stare opowieści są jak dawni przyjaciele, których trzeba od czasu do czasu odwiedzać.[ii]

Niania trafiła do siedziby Starków jako mamka dla pewnego Brandona i została już w Winterfell na lata.

Jest bardzo brzydką kobietą, pomyślał Bran przepełniony goryczą, pokurczoną i pomarszczoną, prawie ślepą, za słabą, żeby chodzić po schodach, z resztką siwych włosów ledwo przykrywających jej pokrytą plamkami i różową głowę. Nikt naprawdę nie wiedział, ile ma lat, ale jego ojciec powiedział, że nazywano ją Starą Nianią, jeszcze kiedy on sam był dzieckiem. Bez wątpienia była najstarszą osobą w Winterfell, może nawet najstarszą w Siedmiu Królestwach. Niania przybyła do zamku jako mamka Brandona Starka, którego matka umarła w czasie porodu. Ów Brandon był starszym bratem lorda Rickarda, dziadka Brana, a może jego młodszym bratem albo bratem ojca lorda Rickarda. Czasem Stara Niania mówiła tak, kiedy indziej inaczej, ale we wszystkich opowieściach mały chłopiec umarł w wieku trzech lat z powodu letnich dreszczy. Potem Niania została w zamku ze swoimi dziećmi. Obu synów straciła w wojnie, w której król Robert zdobył tron, wnuk zaś zginął na murach Pyke w czasie rebelii Balona Greyjoya. Córki dawno temu znalazły mężów, odeszły z zamku i umarły. Z jej potomków pozostał tylko Hodor, głupkowaty olbrzym, który pracował w stajni. A Stara Niania po prostu żyła, wyszywając i opowiadając swoje historie.[iii]

Pewnego razu Bran patrząc oczyma czardrzewa w bożym gaju Winterfell widzi scenę, której bohaterką być może jest Stara Niania. Gdy jeszcze nie była taka stara.

Potem zjawiła się smukła jak włócznia dziewczyna o kasztanowych włosach, która wspięła się na palce, by pocałować młodego rycerza wysokiego jak Hodor.[iv]

Hodor jest wg Brana prawnukiem (bądź praprawnukiem?) Starej Niani.[v] Czy ten wysoki rycerz z wizji Brana to Dunk? Być może dowiemy się więcej o młodości Starej Niani z kolejnych opowiadań o Dunku i Jaju (patrz Rycerz Siedmiu Królestw). Wydaje się, że Niania jest dobrze zaznajomiona z historią rodu Targaryenów. Opowiada m.in. makabryczną historię „O księciu, który myślał, że jest smokiem”, którą Bran ponoć uwielbiał.[vi] O Podboju Aegona i zniszczeniu Harrenhal, o rycerzach Gwardii Królewskiej[vii] i wiele innych historii o rycerzach i damach.[viii] [ix] [x] Skąd u Sansy, Brana czy Jona umiłowanie rycerskich ideałów? Wygląda na to, że najpewniej od słuchania opowieści Starej Niani. Staruszka zapytana pewnego razu przez Brana, co oznacza kometa na niebie:

- Smoki – stwierdziła, unosząc głowę i węsząc intensywnie. Była prawie ślepa i nie widziała komety, twierdziła jednak, że czuje jej zapach. – To smoki, chłopcze. – Ona nie tytułowała Brana księciem.[xi]

Wiele intrygujących rzeczy kryło się w opowieściach Starej Niani. Niektóre z nich to wskazówki:

– o wilczej krwi

W żyłach Starków płynęła wilcza krew. Tak mówiła Stara Niania. – Ale u niektórych jest silniejsza niż u innych – ostrzegała.[xii]

– o wronach, które kłamią[xiii]

– o zmiennoskórych

Stara Niania opowiadała niekiedy przerażające historie o zwierzoludach i zmiennokształtnych. W jej baśniach zawsze były to złe istoty.[xiv]

– o dzikich[xv] [xvi] i barbarzyńcach[xvii]

– o tym, co jest za Murem

Stara Niania zawsze mówiła, że to koniec świata. Po drugiej stronie były potwory, olbrzymy i ghule, dopóki jednak Mur był mocny, nie mogły się przezeń przedostać.[xviii]

Bran przypomniał sobie opowieści Starej Niani. Za Murem żyją potwory, olbrzymy i ghule, skradające się cienie i umarli, którzy chodzą – mówiła, przykrywając go gryzącym, wełnianym kocem. – Ale nie mogą przejść, dopóki Mur jest mocny i ludzie z Nocnej Straży dochowują wierności.[xix]

– o ostatnim z herosów, długiej nocy[xx] i Innych[xxi] [xxii] [xxiii]

Tysiące lat temu nadeszła zima, mroźna, sroga i tak długa, że żaden człowiek nie potrafił jej objąć pamięcią. Nadeszła noc długa jak jedno pokolenie. Królowie drżeli i umierali w swoich zamkach, podobnie jak trzody w zagrodach. Kobiety wolały udusić swoje dzieci niż patrzeć, jak umierają z głodu. A kiedy potem płakały, łzy zamarzały na ich policzkach. – Umilkła – ucichły też jej druty – i spojrzała na Brana prawie ślepymi oczyma. – Czy takie opowieści lubisz, dziecko? – spytała.

– No cóż – odparł Bran niepewnie. – Tak, tylko…

Stara Niania skinęła głową.

– W czasie tamtej ciemności Inni przyszli po raz pierwszy – opowiadała dalej, a wraz z nią odezwały się jej druty: klik, klik, klik. – Były to zimne istoty, martwe istoty, które nienawidziły żelaza, ognia i dotyku słońca, a nawet stworzeń, w których żyłach płynie gorąca krew. Jak fala przetoczyli się przez grody, miasta i królestwa, dziesiątkując całe armie, bohaterów; jechali na bladych, martwych koniach, prowadząc hordy zabitych. Nie mieli litości dla kobiet ani dla niemowląt, nie oparł im się żelazny miecz. Polowali na młode kobiety w skutych mrozem lasach i karmili swoje martwe sługi dziećmi ludzi. – Mówiła coraz bardziej ściszonym głosem, tak że Bran pochylał się coraz bardziej w jej stronę, żeby ją usłyszeć.[xxiv]

– o dzieciach lasu[xxv] [xxvi] [xxvii]

– o zielonych ludziach[xxviii]

– o złych olbrzymach[xxix] [xxx] [xxxi]

– o grumkinach potrafiących tworzyć magiczne przedmioty[xxxii] i spełniających trzy życzenia[xxxiii]

– o lodowych smokach[xxxiv]

– o morskich potworach[xxxv]

– o Tytanie z Braavos

Stara Niania opowiadała im o nim w Winterfell nieprawdopodobne historie. Był ponoć olbrzymem wysokim jak góra, a gdy tylko Braavos zagrażało jakieś niebezpieczeństwo, budził się do życia i wchodził do morza z czerwonym ogniem w oczach i głośnym zgrzytem kamiennych kończyn, by zmiażdżyć wrogów miasta. – Braavosowie karmią go soczystym, różowym mięsem szlachetnie urodzonych dziewczynek – kończyła zawsze staruszka i Sansa piszczała wtedy jak głupia. Maester Luwin powiedział im jednak, że Tytan jest tylko posągiem, a opowieści Starej Niani to zwykłe bajki.[xxxvi]

- o duchach w Królewskiej Przystani[xxxvii]

– o porannych duchach pojawiających się jako mgła[xxxviii]

– o ognistych duchach w przeklętym Harrenhal[xxxix]

– o duchach powracających z zaświatów w Nocnym Forcie, Szczurzym Kucharzu i Szalonym Toporniku[xl]

– o Nocnym Królu[xli]

– o Symeonie Gwiezdookim[xlii]

oraz wiele innych bajań.

Co się stało ze Starą Nianią, gdy trafiła wraz z innymi kobietami w niewolę? Gdy Winterfell zostało podpalone, bękarci syn lorda Boltona zaprowadził pojmanych do Dreadfort.[xliii] A miejsce to napawa trwogą.

Zasmuciło go wspomnienie o Starej Niani. – Myślisz, że żelaźni ludzie ją zabili? – Nie widział w Winterfell jej ciała. Jak się nad tym zastanowić, nie zauważył zwłok żadnej kobiety. – Nigdy nie zrobiła nikomu krzywdy, nawet Theonowi. Tylko opowiadała historie.[xliv]

Czy tylko? A może miały jej opowieści na celu przygotowanie dzieci (m.in. małych Starków, Jona i Theona) do nadchodzącej, straszliwej zimy?

Przypomniał sobie opowieści Starej Niani o zamieciach trwających przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy, przez rok albo dziesięć

autor: Maegi

Przypisy

[i]     GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 21: Bran (III), strona 335.

[ii]              GRRM, Nawałnica mieczy: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2013, rozdział 24: Bran (II), strony 379-380.

[iii]   GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 24: Bran (IV), strona 251.

[iv]   GRRM, Taniec ze smokami: część I, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 34: Bran (III), strona 601.

[v]             GRRM, Nawałnica mieczy: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2013, rozdział 24: Bran (II), strona 378.

[vi]   GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 6: Jon (I), strona 111.

[vii]  GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 8: Bran (II), strona 84.

[viii] GRRM, Nawałnica mieczy: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2013, rozdział 15: Jon (II), strona 234.

[ix]             GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 44: Sansa (III), strona 492.

[x]              GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 70: Jon (IX), strona 805.

[xi]    GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 4: Bran (I), strona 78.

[xii]   GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 4: Bran (I), strona 77.

[xiii]  GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 24: Bran (IV), strona 250.

[xiv] GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 35: Bran (V), strona 531.

[xv]  GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 1: Bran (I), strona 18.

[xvi]           GRRM, Nawałnica mieczy: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2013, rozdział 40: Bran (III), strona 611.

[xvii]          GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 23: Jon (III), strona 369.

[xviii]         GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 56: Bran (IV), strona 175.

[xix]  GRRM, Taniec ze smokami: część I, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 4: Bran (I), strona 90.

[xx]   GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 24: Bran (IV), strona 253.

[xxi]  GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 1: Bran (I), strona 18.

[xxii] GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 2: Catelyn (I), strona 30.

[xxiii]         GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 52: Jon (VII), strona 581.

[xxiv]         GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 24: Bran (IV), strona 253.

[xxv] GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 24: Bran (IV), strona 253.

[xxvi]         GRRM, Taniec ze smokami: część I, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 34: Bran (III), strona 589.

[xxvii]        GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 66: Bran (VII), strona 766.

[xxviii]       GRRM, Nawałnica mieczy: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2013, rozdział 24: Bran (II), strona 385.

[xxix]          GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 9: Arya (III), strona 149.

[xxx] GRRM, Nawałnica mieczy: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2013, rozdział 15: Jon (II), strona 229.

[xxxi]          GRRM, Taniec ze smokami: część II, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 39: Jon (VIII), strona 60.

[xxxii]         GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 61: Sansa (V), strona 257.

[xxxiii]        GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 47: Arya (IX), strona 689.

[xxxiv]       GRRM, Taniec ze smokami: część I, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 35: Jon (VII), strona 603.

[xxxv]        GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 64: Arya (X), strona 898.

[xxxvi]       GRRM, Uczta dla wron: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2015, rozdział 6: Arya (I), strony 120-121.

[xxxvii]      GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 8: Bran (II), strona 83.

[xxxviii]     GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 33: Catelyn (IV), strona 515.

[xxxix]        GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 14: Arya (IV), strona 220.

[xl]             GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 56: Bran (IV), strona 182.

[xli]            GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 56: Bran (IV), strona 178.

[xlii]           GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 66: Bran (VII), strona 759.

[xliii]          GRRM, Nawałnica mieczy: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2013, rozdział 35: Catelyn (IV), strona 541.

[xliv]          GRRM, Nawałnica mieczy: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2013, rozdział 24: Bran (II), strona 378.

Artykuł Stara Niania pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Czwarte dziecko i jedyny żyjący syn lorda Balona Greyjoya i lady Alannys z rodu Harlawów. Jest szczupły, ciemnowłosy, przystojny. Podoba się dziewczynom i prowadzi intensywne życie erotyczne. Często się uśmiecha i zdaniem niektórych osób śmieje się z niewłaściwych rzeczy. Jest zdolnym łucznikiem. Początkowo jest arogancki i lekkomyślny. Traumatyczne przeżycia sprawiają, że bardzo się zmienia, zarówno pod względem wyglądu, jak charakteru.
W momencie rozpoczęcia akcji Gry o tron ma dziewiętnaście lat.

Przedakcja

Theon niezbyt dobrze wspominał swoje dzieciństwo na Pyke. Rodrik i Maron, jego starsi bracia, często go bili i drwili z niego, zaś ojciec traktował najmłodszego syna dość chłodno. Opiekunem Theona był słynny wojownik Dagmer Rozcięta Gęba, który uczył chłopca władania bronią. Przełomem w życiu najmłodszego Greyjoya był bunt Balona. Rodrik i Maron polegli, a Theon, teraz już dziedzic Żelaznych Wysp, został zakładnikiem lorda Eddarda Starka. Miał wówczas niespełna dziesięć[i] lat.

Stosunek Greyjoya do Starków był skomplikowany. Theon miał poczucie, że w Winterfell traktowano go gorzej, niż na to zasługiwał. Poza tym obawiał się, że jego ojciec znów się zbuntuje, a wtedy on jako zakładnik zginie z ręki lorda Eddarda. Mimo wszystko z czasem zapragnął stać się jednym ze Starków. Jako chłopiec marzył, że pewnego dnia wejdzie do rodziny poprzez ślub z Sansą. Polubił też Robba jak młodszego brata.

Gra o tron

Theon był obecny podczas egzekucji Gareda, dezertera z Nocnej Straży. Podał miecz lordowi Eddardowi, a po wszystkim kopnął odciętą głowę skazańca. W drodze powrotnej z miejsca kaźni Robb i Jon znaleźli małe wilkory. Greyjoy był zdania, że należy zabić szczenięta, bo i tak zdechną, ale Jon Snow przekonał lorda Starka, że warto zabrać je na zamek.

Gdy Robert Baratheon przybył do Winterfell, Theon wziął udział w uczcie na cześć króla. Potem uspokajał Robba, kiedy ten pokłócił się z księciem Joffreyem. Tuż przed planowanym wyjazdem króla odbyło się polowanie, na które wyruszyła większość mężczyzn z Winterfell, w tym Theon.

Kiedy lord Eddard wyjechał do Królewskiej Przystani, młody Greyjoy został w Winterfell. Był obecny podczas narady rodzinnej po tym, jak ktoś próbował zamordować Brana. Gdy lady Stark pojechała do stolicy, jej najstarszy syn przejął obowiązki lorda, a Theon był jednym z jego zaufanych ludzi. Greyjoy uratował też życie Branowi, gdy chłopiec został zaatakowany w lesie, ale Robb zwymyślał przyjaciela, zamiast mu podziękować. Wśród napastników była dzika kobieta, Osha, którą ujęto żywcem. Theon chciał ją oddać wilkorom na pożarcie, ale maester Luwin przekonał Robba, że należy ją oszczędzić i zabrać do Winterfell.

Po aresztowaniu lorda Eddarda młody Greyjoy poradził przyjacielowi, by zwołał chorążych. Kiedy Robb wyruszył na wojnę, Theon walczył u jego boku. Podczas bitwy w Szepczącym Lesie omal nie starł się z Królobójcą. Gdy Jaimego pojmano, Greyjoy namawiał Młodego Wilka, by ściął jeńca, ale Robb uznał, że Lannister jest zbyt cenny. Theon wziął też udział w naradzie, podczas której lordowie z Północy i z Dorzecza obwołali Robba królem.

Artykuł Theon Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.