Czasami czuję się rozdarta na kawałki. Chciałabym podzielić się na pięć matek, po jednej dla każdego dziecka, żebym mogła wszystkim zapewnić bezpieczeństwo.[i]

Catelyn całą sobą żyje i działa dla rodziny. Jakby zawołanie rodowe Tullych – Rodzina. Obowiązek. Honor. – było jej kompasem moralnym. Jaką postacią jest właściwie Catelyn Stark? Bardzo złożoną. Zdeterminowana, dumna i przesądnie wierząca w znaki kobieta starająca się odnaleźć swoje miejsce w męskim świecie. Oddana religii Siedmiu acz dopuszczająca moc sprawczą starych bogów. A jednocześnie rozsądna lady mocno stąpająca po ziemi.

Catelyn bardziej ufała wiedzy maestera niż modlitwom septona.[ii]

Świadoma swoich możliwości i swoich ograniczeń – w sytuacjach kryzysowych potrafiąca zwrócić się po pomoc i przyznać do słabości. Starająca się okazywać siłę, choć w obliczu wielu trudności i przeciwności losu nieustannie szarpana wątpliwościami i obawami.

Catelyn wysunęła się z cienia na sztywnych nogach i spojrzała na odcinek ścieżki, który miały pokonać: długi na dwadzieścia stóp, szeroki na trzy, z przepaścią po obu stronach. Wiatr wył przeraźliwie. (…) Zrobiła pierwszy krok i natychmiast poczuła, że strach pochwycił ją w swoje szpony. Dosłownie czuła pustkę czarnej otchłani po obu stronach przejścia. Zatrzymała się drżąca, niezdolna do wykonania następnego kroku. Wiatr smagał jej twarz, szarpał za ubranie, próbując ściągnąć ją w dół. Spróbowała cofnąć się ostrożnie, lecz muł stał tuż za nią. Zginę tutaj, pomyślała. Poczuła na plecach kropelki zimnego potu.(…) Catelyn Tully Stark przełknęła resztki dumy.

– Ja… ja tego nie zrobię, moje dziecko – krzyknęła.

– Zrobisz, pani – odpowiedziała dziewczyna. – Zobacz, jaka szeroka jest ścieżka.

– Nie chcę patrzeć. – Catelyn miała wrażenie, że wszystko dookoła – góra, niebo, muły – wiruje, niczym ogromny bąk. Zamknęła oczy i spróbowała uspokoić oddech.[iii]

Inteligentna i kochająca Catelyn ma także mroczną stronę natury. Nigdy nie wybacza, zawsze pamięta przewiny. Bywa surowa, wymagająca i gdy trzeba bezwzględna. Nigdy nie wybaczyła mężowi, że sprowadził bękarta do ich domu.

Wielu mężczyzn płodziło bękarty. Catelyn dojrzewała, posiadając już tę wiedzę. Nie zdziwiła się więc, kiedy w pierwszym roku ich małżeństwa dowiedziała się, że Ned spłodził syna z jakąś dziewczyną spotkaną przypadkowo w czasie jednej z wypraw. Rozumiała to, miał swoje potrzeby, cały rok spędzili oddaleni od siebie, on na wojnie, na południu, ona bezpieczna w zamku swojego ojca w Riverrun. Większą uwagę poświęcała Robbowi, którego wtedy nosiła jeszcze przy piersi, niż mężowi, którego ledwie znała. Rozumiała, że potrzebuje pociech między kolejnymi bitwami. Nie wątpiła też, że zajmie się dzieckiem, gdyby zdarzyło mu się je spłodzić. On jednak posunął się dalej. Starkowie różnili się od innych. Ned zabrał swojego bękarta do domu i na oczach całej północy nazwał go „synem”. Kiedy wojny wreszcie się skończyły i Catelyn zjechała do Winterfell, Jon i jego mamka zdążyli się już zadomowić. Dla niej był to bolesny cios.[iv]

Odkąd Catelyn zamieszkała na zimnej i pod wieloma względami obcej jej Północy, Jon Snow był piekącą zadrą w sercu Catelyn. Zadrą tym boleśniejszą, że chłopiec z wyglądu bardziej przypominał Neda niż którekolwiek z dzieci, które mu urodziła. Catelyn nigdy nie mogła się zdobyć na cieplejsze uczucie wobec Jona. Chłód wobec chłopca był stale obecny i widoczny dla wszystkich na przestrzeni wielu lat, które spędzili razem w Winterfell. Jej niechęć i uraza były zbyt silne.

Nie widział jednak przed sobą twarzy lorda Eddarda, tylko oblicze lady Catelyn. Ze swymi ciemnoniebieskimi oczyma i zaciśniętymi twardo ustami przypominała trochę Stannisa. Żelazo – pomyślał. Ale kruche. Patrzyła na niego tak, jak kiedyś w Winterfell, gdy tylko okazał się lepszy od Robba w walce na miecze, w rachunkach czy w czymkolwiek. Kim jesteś? – zawsze zdawało się pytać jej spojrzenie. To nie twoje miejsce. Dlaczego tu przebywasz?[v]

Obowiązek nakazywał jednak kobiecie szanować swego męża. Tak jak w latach jej dzieciństwa nakazywał jej po śmierci matki, Minisy Whent, zająć się młodszym rodzeństwem – bratem Edmurem oraz siostrą Lysą. Być posłuszną panu ojcu i poślubić mężczyznę, którego wskaże. Być dla lorda Hostera zarazem córką i synem. Być panią Riverrun, a następnie sprostać zadaniu bycia panią Winterfell.

„Północ jest twarda, zimna i nie zna litości”. Tak powiedział jej Ned, gdy po raz pierwszy przybyła do Winterfell.[vi]

Jak doszło do małżeństwa Catelyn z Nedem? Gdy Cat była dwunastoletnią dziewczynką, jej ojciec, lord Hoster Tully, w porozumieniu z lordem Rickardem Starkiem zaręczył ją z Brandonem – starszym bratem Eddarda, ówczesnym dziedzicem Winterfell. Miało to przypieczętować sojusz dwóch wielkich rodów: Starków z Północy oraz Tullych z Dorzecza. Jednak śmierć Brandona i wybuch Rebelii Roberta zmieniły te plany. Catelyn miała wówczas 18 lat i dla podtrzymania sojuszu Tullych ze Starkami zgodnie z wolą ojca poślubiła brata Brandona – Eddarda. Po blisko dwóch tygodniach lord Eddard odjechał, aby walczyć u boku Roberta Baratheona na południu. Owocem nocy poślubnej był pierworodny Robb.

Przypomniała sobie dziecinne rozczarowanie, które poczuła, gdy po raz pierwszy ujrzała na oczy Eddarda Starka. Wyobrażała go sobie jako młodszą wersję jego brata Brandona, prawda wyglądała jednak inaczej. Ned był niższy, miał brzydszą twarz i był bardzo poważny. Przemawiał do niej uprzejmie, lecz pod jego słowami wyczuwała chłód zupełnie nieprzypominający Brandona, którego ataki wesołości były równie szalone jak napady gniewu. Nawet gdy zabrał jej dziewictwo, w ich miłości było więcej obowiązku niż namiętności. Ale spłodziliśmy tej nocy Robba, daliśmy życie królowi. A po wojnie, w Winterfell, znalazłam tyle miłości, że wystarczyłoby jej dla każdej kobiety. Musiałam tylko odkryć dobre, słodkie serce ukryte za poważną twarzą Neda.[vii]

Z biegiem lat przychodziły na świat kolejne dzieci z tego związku: Sansa, Arya, Bran i Rickon. Obraz związku Cat i Neda we wspomnieniach małych Starków od czasu do czasu się pojawia na kartach sagi.

Pamiętała, jak pani matka mówiła kiedyś ojcu, żeby zrobił lordowską minę i załatwił jakąś sprawę. Ojciec roześmiał się na te słowa.[viii]

Catelyn przez lata małżeństwa pokochała męża całym sercem i zaakceptowała realia Północy.

- Kiedy przybyłam do Winterfell, było mi przykro za każdym razem, gdy Ned szedł do bożego gaju siedzieć pod drzewem sercem. Wiedziałam, że to drzewo kryje w sobie cząstkę jego duszy, jakiś jej fragment, do którego nigdy nie dotrę. Wkrótce jednak zrozumiałam, że bez tego fragmentu nie byłby Nedem. Jeyne, dziecko, poślubiłaś północ, tak samo jak ja… a na północy czasem nadchodzą zimy. – Spróbowała się uśmiechnąć. – Bądź cierpliwa. Bądź wyrozumiała. On cię kocha i potrzebuje. Wkrótce do ciebie wróci. Może jeszcze dziś w nocy. Czekaj na niego. To wszystko, co mogę ci radzić.[ix]

Gra o tron

Gdy król Robert Baratheon przybywa z orszakiem do Winterfell, by poprosić lorda Eddarda o przyjęcie nominacji na królewskiego namiestnika, Catelyn usilnie namawia na tenże urząd pełnego wątpliwości męża. Uważa bowiem, że odmowa może sprowadzić niebezpieczeństwo na rodzinę, a dodatkowym argumentem jest list od siostry. Lysa twierdzi, że Jon Arryn (jej zmarły mąż a zarazem poprzedni namiestnik i mentor Neda z czasów dzieciństwa) został zamordowany przez Lannisterów. Zanim królewski orszak wyruszy z powrotem na południe, dochodzi do wypadku – mały Bran spada z wieży. Chłopiec jest nieprzytomny.

Błagała Neda, żeby został, żeby nie wyjeżdżał po tym, co się stało. Próbowała go przekonać, że wszystko się zmieniło. Czy on tego nie widział? Bezskutecznie. Odpowiedział jej, że nie ma wyboru, i odjechał.[x]

Pogrążona w rozpaczy Catelyn czuwa blisko trzy tygodnie dniem i nocą przy łóżku dziecka, a obowiązek doglądania Winterfell po wyjeździe Neda spada na barki Robba. Oprócz tego chłopak zajmuje się trzy-letnim Rickonem, gdyż Sansa i Arya wyruszyły wraz z ojcem, a matka całą swą uwagę poświęca Branowi. Z letargu i rozpaczy wybudza Catelyn próba zamachu na chłopca. Podczas obrony syna kobieta doznaje głębokich ran dłoni, a dwa ostatnie palce jej lewej ręki ulegają trwałemu uszkodzeniu. Blizny na dłoniach będą jej przypominać o zamachu na syna. Ostatecznie niedoszły zabójca Brana ginie od zębów i pazurów wilkora. W tym momencie Catelyn zaczyna patrzeć na wilkory swoich dzieci przychylnym okiem.

- Widziałam, jak w Winterfell wilk Brana rozerwał człowiekowi gardło – przerwała mu ostro. – Kochałam go za to.[xi]

Drogocenny sztylet z valyriańskiej stali wydaje się być tropem do odkrycia zleceniodawcy zamachu. Catelyn pragnie ostrzec męża i odkryć, do kogo należała tak cenna broń. Wyrusza wraz ze zbrojmistrzem Winterfell, ser Rodrikiem Casselem, do Królewskiej Przystani. Płynie statkiem, dlatego dociera do stolicy wcześniej niż jej mąż. W mieście znany Cat z dzieciństwa Petyr Baelish informuje ją, że sztylet zamachowca należał do Tyriona Lannistera. Wzajemne relacje Cat i Littlefingera pozostają nie bez wpływu przeszłych wydarzeń. To Petyr Baelish, który jako chłopiec był wychowankiem lorda Hostera Tully’ego w Riverrun, na wieść o planowanym ślubie Brandona i Cat wyzwał starszego z braci Starków na pojedynek …choć nie miał żadnych szans. Tak wspomina Catelyn te zdarzenia:

Dałam Brandonowi wstążkę, a gdy Petyr został ranny, ani razu go nie odwiedziłam i nawet się z nim nie pożegnałam, kiedy ojciec go odesłał. A potem Brandona zamordowano i ojciec powiedział, że muszę wyjść za jego brata.”[xii]

Petyr jest natomiast przekonany, że Catelyn go kochała i oddała mu swoje dziewictwo, ponieważ myli ją w swoich wspomnieniach z Lysą. Swobodnie opowiada o rozdziewiczeniu Catelyn na dworze w Królewskiej Przystani.

Petyr spróbował pocałować twoją matkę, ale ona go odepchnęła. Wyśmiała go. Miał taką zrozpaczoną minę, że myślałam, iż serce mi pęknie ze współczucia. Potem upił się tak, że aż wpadł pod stół. Stryj Brynden zaniósł go do łóżka, żeby ojciec nie widział go w takim stanie. (…) Tej nocy zakradłam się do jego łoża, by go pocieszyć. Akurat krwawiłam, lecz ból był słodki. Zapewnił, że mnie kocha, ale tuż przed zaśnięciem szepnął do mnie „Cat”. Mimo to zostałam z nim aż do chwili, gdy niebo zaczęło jaśnieć. Twoja matka nie zasługiwała na niego. Nie chciała mu nawet ofiarować wstążki, kiedy pojedynkował się z Brandonem Starkiem. Ja bym mu dała wstążkę.[xiii]

Po rozmowie z mężem, której świadkiem jest Littlefinger, Catelyn wyrusza w drogę powrotną na Północ, aby – jak polecił Ned – pomóc przygotować ich ziemie do ewentualnej wojny. W trakcie podróży zrządzeniem losu udaje jej się pojmać Tyriona Lannistera. Wyrusza z zakładnikiem do Orlego Gniazda.

Miała wrażenie, że jej serce zamieniło się w kamień; sześciu dzielnych ludzi zginęło, aby ona mogła tutaj dojechać, a ona nawet nie zapłakała po ich śmierci. Ich imiona odchodziły w zapomnienie.[xiv]

W wyniku próby walki stoczonej w Orlim Gnieździe – w siedzibie jej siostry Lysy – karzeł odzyskuje wolność. Niestety za późno. Tywin Lannister, ojciec Tyriona, wysyła swoich ludzi, aby pustoszyli Dorzecze. W królestwie tli się zaczątek wojny domowej. W drodze powrotnej na Północ z Orlego Gniazda towarzyszy Catelyn stryj Brynden – doświadczony wojownik. W Fosie Cailin Cat dołącza do sił, z którymi Robb wyruszył do walki na wieść o uwięzieniu Eddarda Starka w stolicy po śmierci króla Roberta Baratheona. Wiadomości o umierającym lordzie Hosterze powstrzymują Catelyn przed powrotem do Winterfell. Armia młodego Starka w drodze na południe potrzebuje dogodnej przeprawy przez rzekę. Miejscem, przez które wielka armia może się przedostać suchą stopą na drugi brzeg Zielonych Wideł, są Bliźniaki. Zadania negocjacji z lordem Przeprawy, Walderem Freyem, podejmuje się Catelyn. Jednym z uzyskanym warunków przejścia jest obietnica małżeństwa Robba z jedną z Freyówien.

Catelyn miała ochotę napluć na tego gderliwego starca i upiec go na rożnie, ale pamiętała, że musi otworzyć most przed zmrokiem.[xv]

Siły Starków podążają dalej na południe, trwają walki. Wtedy nadchodzi straszliwa wieść ze stolicy – lord Eddard Stark został zabity na rozkaz młodocianego króla Joffreya. Pogrążona w żalu Cat znajduje dość sił, aby wciąż być oparciem dla Robba i móc czuwać przy łożu umierającego ojca. W trakcie narady wojennej w Riverrun Cat optuje za pokojowym rozwiązaniem, aby móc wynegocjować bezpieczny powrót swoich córek do domu ze szponów Lannisterów. Zebrani lordowie jednak odrzucają jej propozycję i ogłaszają Robba królem Północy. Wojna trwa.

Starcie królów

Król Robb wysyła matkę z misją dyplomatyczną do Renly’ego Baratheona, jednego z pretendentów do Żelaznego Tronu, w celu zawarcia sojuszu przeciw Lannisterom. Pomimo przeżywanej głębokiej żałoby po śmierci męża oraz troski o umierającego ojca i o dzieci, Catelyn stara się jak najlepiej wykonać powierzone jej zadanie.

Obudziła się obolała, samotna i zmęczona. Zmęczona jazdą, bólem i obowiązkami. Chciałabym się rozpłakać – pomyślała. Chciałabym, żeby ktoś mnie pocieszył. Nie chcę już dłużej być silna. Choć raz pragnę poczuć się głupia i wystraszona. Tylko na chwilkę, to wszystko… na dzień… na godzinę…[xvi]

Pokonałam tyle tysięcy mil i co z tego przyszło? Komu pomogłam? Straciłam córki, Robb mnie nie potrzebuje, a Bran i Rickon z pewnością myślą, że jestem zimną, nieczułą matką. Nie byłam nawet z Nedem, kiedy zginął… (…) Kiedy go ścięli, zabili również i mnie.[xvii]

Catelyn udaje się do Krain Burzy wraz z armią Renly’ego i jest świadkiem pertraktacji braci Baratheonów oraz późniejszej, nagłej, tajemniczej śmierci młodszego z nich. Ucieka wraz z Brienne oraz ze swoją eskortą m.in. z Halisem Mollenem, ser Wendelem Manderlym, ser Perwynem Freyem oraz Lucasem Blackwoodem do Riverrun. Tam blisko dwa miesiące później docierają do niej wieści o tym, że Theon Greyjoy (który wbrew jej radom został wysłany wcześniej celem zdobycia poparcia Żelaznych Wysp) zdradził zaufanie Starków, zajął Winterfell oraz zamordował Brana i Rickona. Wiadomość o śmierci najmłodszych synów oraz silne pragnienie ratowania życia córek popychają Catelyn ku uwolnieniu w tajemnicy Jaime’go Lannistera. Catelyn liczy na spełnienie przysięgi danej przez Tyriona Lannistera.

Przypomniała sobie noc, gdy lady Catelyn dowiedziała się o śmierci synów, dwóch małych chłopców, których zostawiła w Winterfell, sądząc, że tam będą bezpieczni. Brienne zapytała ją wówczas, czy dostała wieści o synach, a ona odpowiedziała: „nie mam już żadnych synów poza Robbem”. Głos lady Catelyn brzmiał tak, jakby ktoś wbił jej nóż w brzuch. (…) Potem zaczęła opowiadać o córkach.[xviii]

Wysyła Jaime’a po długiej z nim rozmowie pod eskortą Brienne do Królewskiej Przystani. Ma nadzieję, że zdoła wymienić cennego więźnia na swoje córki.

…a na mnie czeka dwóch martwych synów, puste łoże i zamek pełen duchów. (…) Przyprowadź mi moje dziewczynki, Brienne. Przyprowadź je bezpiecznie.[xix]

Nawałnica mieczy

Catelyn pozostaje w areszcie w Riverrun, gdzie dowiaduje się o złamaniu przez Robba przyrzeczenia danego Frey’om. Aby odzyskać poparcie tego rodu, król Północy popiera pomysł ożenienia wuja, Edmure’a, z jedną z córek lorda Waldera. W Bliźniakach po zaślubinach okazuje się, że lordowie Walder Frey oraz Roose Bolton zawarli porozumienie z Tywinem Lannisterem. Większość ludzi Starków i Tullych zostaje zamordowana. W desperackiej próbie ratowania życia swego pierworodnego Catelyn grozi zabiciem jednego z potomków starego Freya, jednak próba w starciu z bezlitosnym lordem Walderem jest bezcelowa. Robb ginie na jej oczach. W rozpaczy Catelyn rozszarpuje paznokciami swoją twarz.

Mogli z nią zrobić, co zechcą; uwięzić ją, zgwałcić, zabić, to nie miało znaczenia. Żyła już zbyt długo i czekał na nią Ned. Bała się tylko o Robba. (…) Do Robba podszedł mężczyzna w ciemnej zbroi i jasnoróżowym, splamionym krwią płaszczu.

– Jaime Lannister przesyła pozdrowienia.

Przebił mieczem serce jej syna i obrócił ostrze w ranie. Robb złamał słowo, lecz Catelyn go dotrzymała. Pociągnęła mocno za włosy półgłówka i zaczęła piłować mu szyję, aż ostrze zgrzytnęło o kość. (…) Wreszcie ktoś wyrwał nóż z rąk Catelyn. Spływające po policzkach łzy paliły ją niczym ocet. Dziesięć oszalałych kruków rozdzierało jej twarz ostrymi pazurami, wyrywało z niej pasma mięsa, pozostawiając głębokie bruzdy, które broczyły krwią. Czuła w ustach jej smak. To tak strasznie boli – myślała. Nasze dzieci, Ned, wszystkie nasze słodkie dzieci. Rickon, Bran, Arya, Sansa, Robb… Robb… proszę, Ned, proszę, niech to się wreszcie skończy, zrób coś, żeby przestało mnie boleć… Białe i czerwone łzy mieszały się ze sobą, aż jej twarz, twarz, którą kochał Ned, przerodziła się w krwawiącą, rozszarpaną maskę. Catelyn Stark uniosła dłonie, spoglądając na krew, która ściekała po jej długich palcach i nadgarstkach, spływając pod rękawy sukni. Czerwone robaki pełzły powoli po jej ramionach i pod ubraniem. To łaskocze. Roześmiała się na tę myśl tak gwałtownie, że aż zaczęła krzyczeć.

– Oszalała – powiedział ktoś. – Straciła rozum.

– Skończcie z nią – dodał ktoś inny. Czyjaś dłoń złapała ją za włosy, tak jak ona zrobiła to z Dzwoneczkiem. Nie, nie obcinajcie mi włosów – pomyślała. Ned tak je kocha. Potem poczuła na gardle stal, której dotyk był zimny i czerwony.[xx]

Martwe, nagie ciało Catelyn zostaje wrzucone do rzeki w drwinie z obyczajów pogrzebowych rodu Tullych. Trzy dni później odnajduje je na brzegu lord Beric Dondarrion, dowodzący Bractwem bez Chorągwi. Jednak to Nymeria pod kontrolą Aryi wyciąga na brzeg rzeki ciało zmarłej matki dziewczynki.

Rzeka pełna była intensywnych, wilgotnych zapachów, ale to nie one ją przyciągały. Wabiła ją ostra, czerwona woń zimnej krwi, słodki, mdły odór śmierci. Ścigała to coś tak, jak często ścigała czerwone jelenie pośród drzew. Na koniec dopadła je i zamknęła szczęki na bladym ramieniu. Potrząsnęła nim, by się poruszyło, lecz czuła wyłącznie smak śmierci i krwi. Była już jednak zmęczona i zdołała jedynie przyciągnąć to do brzegu. (…) Białe coś leżało w błocie twarzą do dołu. Martwe ciało było blade i pomarszczone, a z gardła ciekła zimna krew. Wstań – pomyślała. Wstań, jedz i biegaj z nami. Odwróciła głowę, słysząc konie. Ludzie. Zbliżali się pod wiatr, nie poczuła więc ich zapachu, byli już jednak prawie na miejscu. (…) Zostawiła białą, zimną zdobycz w błocie i czmychnęła, nie czując z tego powodu wstydu.

Rankiem Ogar nie musiał krzyczeć na Aryę ani potrząsać nią, by ją obudzić. (…)

– Jeśli chodzi o twoją matkę… – odezwał się potem Ogar.

– To już nieważne – odparła pozbawionym wyrazu głosem Arya. – Wiem, że ona nie żyje. Widziałam ją we śnie.[xxi]

Lord Błyskawica ulega błaganiom Harwina i przekazuje zwłokom w pocałunku ogień i życie R’hllora. Tak oto rodzi się Pani Kamienne Serce. Istota straszna, bezlitosna i przesiąknięta żądzą zemsty za Krwawe Gody.

Gdy ruszyła w jego stronę, banici rozstąpili się bez słowa. Kiedy opuściła kaptur, coś zacisnęło się mocno w piersi Merretta. Przez chwilę nie był w stanie zaczerpnąć oddechu. Nie. Nie. Widziałem, jak zginęła. Była już martwa całą dobę, nim rozebrali ją do naga i wrzucili ciało do rzeki. Raymund poderżnął jej gardło od ucha do ucha. Nie żyła.

Bliznę pozostawioną przez ostrze jego brata ukrywały płaszcz i kołnierz, lecz jej twarz wyglądała jeszcze gorzej, niż ją zapamiętał. Od długiego przebywania w wodzie ciało stało się miękkie niczym budyń, a skóra nabrała koloru zsiadłego mleka. Połowa włosów jej wypadła, a druga połowa stała się biała i krucha jak u zgrzybiałej staruchy. Rozoraną paznokciami twarz pokrywały strzępy skóry i czarna krew. Najstraszliwsze jednak były oczy. Widziały go i były pełne nienawiści.

– Nie może mówić – oznajmił mężczyzna w żółtym płaszczu. – Zbyt głęboko poderżnęliście jej gardło, cholerne skurwysyny. Ale pamięta. – Spojrzał na martwą kobietę. – Czy on tam był, pani? – zapytał. – Czy brał w tym udział?

Lady Catelyn ani na chwilę nie spuszczała z niego oczu. Skinęła głową.[xxii]

Spekulacje:

Czy po śmierci pozostało wiele z dawnej Catelyn? Jak wiele? Kim jest Pani Kamienne Serce, która nigdy nie sypia?

Robię się zgorzkniała – pomyślała Catelyn. – Nie cieszy mnie mięso ani miód, a śpiew i śmiech stały się dla mnie podejrzanymi nieznajomymi. Dla mnie zostały jedynie żal, pył i gorzka tęsknota. Tam, gdzie kiedyś miałam serce, zieje pustka.[xxiii]

Co planuje uczynić zmarła lady Catelyn? Odnaleźć Aryę? Odnaleźć Sansę? Czy szaleństwo rozpaczy ją rzeczywiście zniszczyło? Czy też kolejny raz uczyniło ją silniejszą?

Muszę być silniejsza – powtarzała sobie. (…) Jeśli wpadnę w rozpacz, żałoba mnie zniszczy.[xxiv]

Co czeka Catelyn poza zemstą? I poza śmiercią?

Catelyn zastanawiała się, jak ogromny byłby wodospad z jej łez, gdyby umarła.[xxv]

Czy może jej marzenia o możliwości porozumienia się z umarłymi spełniły się w przewrotny sposób?

Milczące siostry nie mówią z żywymi – pomyślała otępiała Catelyn. Niektórzy jednak twierdzą, że potrafią one rozmawiać z umarłymi. Jakże im tego zazdrościła…[xxvi]

W przecinającej jaskinię szczelinie ustawiono na kozłach stół. Siedziała za nim spowita w szary płaszcz z kapturem kobieta. W rękach trzymała koronę, diadem z brązu otoczony pierścieniem żelaznych mieczy. Wpatrywała się w nią, głaszcząc palcami klingi, jakby chciała sprawdzić ich ostrość. Pod kapturem błyszczały oczy. Szary był kolorem milczących sióstr, służebnic Nieznajomego. Brienne poczuła przebiegający wzdłuż kręgosłupa dreszcz.[xxvii]

Co planuje Bractwo bez Chorągwi pod przewodnictwem Kamiennego Serca? Pod Fairmarket Kamienne Serce odzyskuje koronę Robba z brązu i żelaza, a ser Ryman Frey i jego towarzysze kończą na stryczku. Co uczyni dalej Bractwo? Co zrobi Tom Siódemka w Riverrun? Czy ktoś z Bractwa jest w Bliźniakach? Kogo napotka jeszcze na swojej drodze Catelyn? Czy będzie to ktoś z jej bliskich? Stryj Brynden? Arya? Nymeria? Sansa? Rickon? Bran? A może będzie to Jon Snow? Czy przekaże komuś pocałunek i płomień życia? Minstrele zapewne ułożą o niej wiele mrocznych pieśni. O Pani Kamiennym Sercu. O Milczącej Siostrze. O Matce bez Miłosierdzia. O Wieszaczce.

Niech sobie mają swoje pieśni, jeśli dodaje im to odwagi – pomyślała Catelyn, bawiąc się srebrnym pucharem.[xxviii]

I cóż uczyni Catelyn z Jaimem Lannisterem? Jaki sąd czeka Królobójcę? Jaki los czeka Brienne? Jak potoczą się dalsze dzieje Catelyn? To dopiero przed czytelnikami.

Kobieta w szarych szatach nie odpowiedziała. Przyjrzała się mieczowi i dokumentowi, a potem popatrzyła na koronę z brązu i żelaza. Na koniec sięgnęła ręką do szyi, jakby chciała sama się udusić. Ale zamiast tego przemówiła… jej głos był słaby, urywany, udręczony. Zdawało się, że dobiega z gardła. Brzmieniem przypominał ochrypły charkot konającego.

To język potępionych – pomyślała Brienne. (…)

Lady Catelyn wbiła palce głęboko w gardło. Z jej ust posypały się słowa, zdławione, urywane i zimne jak lód.

– Powiedziała, że musisz wybrać – oznajmił człowiek z północy. – Weźmiesz miecz i zabijesz Królobójcę albo zawiśniesz za zdradę. Powiedziała: „miecz albo pętla”. Powiedziała: „wybieraj”.[xxix]

autor: Maegi

Przypisy

[i]               GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 45: Catelyn (VI), strona 661.

[ii]              GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 34: Catelyn (VI), strona 378.

[iii]             GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 34: Catelyn (VI), strona 391.

[iv]            GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 6: Catelyn (II), strona 72.

[v]                                                   GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 79: Jon (XII), strona 534.

[vi]              GRRM, Nawałnica mieczy: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2013, rozdział 20: Catelyn (III), strony 309-310.

[vii]           GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 45: Catelyn (V), strona 30.

[viii]          GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 30: Arya (VII), strona 473.

[ix]              GRRM, Nawałnica mieczy: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2013, rozdział 20: Catelyn (III), strony 319-320.

[x]              GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 14: Catelyn (III), strona 139.

[xi]             GRRM, Nawałnica mieczy: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2013, rozdział 14: Catelyn (II), strona 224.

[xii]            GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 45: Catelyn (VI), strona 659.

[xiii]           GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 80: Sansa (VII), strony 557-558.

[xiv]           GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 34: Catelyn (VI), strona 377.

[xv]            GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 59: Catelyn (IX), strona 670.

[xvi] GRRM, Starcie Królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 22: Catelyn (II), strona 342

[xvii]          GRRM, Starcie Królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 33: Catelyn (IV), strona 506

[xviii]         GRRM, Uczta dla wron: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2015, rozdział 9: Brienne (II), strona 190.

[xix]           GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 45: Catelyn (V), strona 28.

[xx]            GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 51: Catelyn (VII), strony 117-118.

[xxi]           GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 65: Arya (XII), strona 316.

[xxii]          GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, Epilog: Merrett Frey, strony 576-577.

[xxiii]         GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 55: Catelyn (VII), strona 789.

[xxiv]         GRRM, Nawałnica mieczy: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2014, rozdział 45: Catelyn (V), strona 29.

[xxv]          GRRM, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, wyd. Zysk i Ska 2011, rozdział 40: Catelyn (VII), strona 450.

[xxvi]         GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 39: Catelyn (V), strona 581.

[xxvii]        GRRM, Uczta dla wron: Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2015, rozdział 42: Brienne (VIII), strona 362.

[xxviii]       GRRM, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2012, rozdział 45: Catelyn (VI), strona 668.

[xxix]          GRRM, Uczta dla wron: Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, wyd. Zysk i Ska 2015, rozdział 42: Brienne (VIII), strony 364, 366.

Artykuł Catelyn Stark pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Wywiad dla Esquire
“Chcę, żeby czytelnicy czuli się tak, jak w ich rodzinie dopiero co ktoś umarł” [wybrane fragmenty]

Jaka jest twoja odpowiedź na zagadkę Varysa o naturę władzy?
Myślę, że Varys udzielił odpowiedzi. Władza jest tym, co o niej myślimy. Władza to cień na ścianie.

Do którego z wielkich rodów Westeros chciałbyś należeć?
Prawdopodobnie należałbym do rodu Starków, ponieważ przeżyłem z nimi bardzo wiele przez te wszystkie lata. Ale może byłbym Dornijczykiem? Oni lubią ostre potrawy, a ja mieszkam w Nowym Meksyku, gdzie są podobne gusta kulinarne. A jeszcze w Dorne są gorące kobiety – także myślę, że chciałbym zostać Dornijczykiem, żyłbym sobie w dolinie rzeki w Dorne. Ale w duszy jestem jednak Starkiem.

Skoro jesteś Starkiem, to powinieneś być miłosierny. Czy choć raz zdarzyło ci się ułaskawić postać, którą planowałeś zabić?
[Opowiada o pisaniu Krwawych Godów]  Przez te wszystkie lata wszedłem w skórę moich bohaterów i pisanie o ich zgonie było dla mnie bardzo bolesne. Dlatego należy oddać ich śmierć boleśnie i musi sprawiać ból czytanie o ich śmierci. Chcę, żeby czytelnik doznawał emocji. Nie chcę, żeby po prostu myślał: “O, ta postać umarła, a co jest na kolejnej stronie” albo “No dobrze, pójdę zjem kolację, zamówię sobie burgera”. Chcę, żeby czytelnicy czuli się tak, jak w ich rodzinie dopiero co ktoś umarł. To tryumf pisarza, jeśli on wykreował swoją postać na tyle realną, że czytelnik przeżywa jej śmierć na głębokim emocjonalnym poziomie.

Czy kiedykolwiek zagłębiałeś się w książki, żeby uciec od problemów w realnym świecie?
Czasami po prostu nie chcesz myśleć o tym, co się z tobą dzieje. Pamiętam 1998 rok, kiedy umarła moja mama. To było jeszcze w New Jersey i zajmowaliśmy się pogrzebami itd. Nocą otworzyłem książkę, którą wtedy czytałem – to była bardzo dobra książka Robin Hoob – i zaczytałem się w niej… Na trochę czasu zatraciłem się w postaciach, zdarzeniach i zapomniałem o biedzie i wszystkich tych emocjach, które przytłoczyły mnie i moją rodzinę.

W swoich książkach zawarłeś świetny fabularny motyw odkupienia grzechów – zwłaszcza widoczny u Jaimego Lannistera. Czy wierzysz w karmę?
Nie wierzę w karmę jako taką, chociaż niekiedy dopadają mnie wątpliwości, gdy widzę pewne rzeczy/zjawiska, które można wyjaśnić tylko karmą. Ale nie, tak naprawdę nie wierzę w nadprzyrodzone moce, ale wierzę w możliwość odkupienia win. Wierzę, że wszyscy ludzie… (chwila zastanowienia) posiadają wielkość i staram się pamiętać o tym, kiedy konstruuję swoje postacie. Wszyscy jesteśmy bohaterami i łotrami. W nas wszystkich są pierwiastki, które pozwalają dokonywać rzeczy dobrych, wielkich, jak i egoistycznych, złych, niewłaściwych. Czasami bardzo trudno dostrzec różnicę. Wszyscy postępujemy dobrze i źle – zdolność dokonania wyboru definiuje nas jako ludzi.
Wydaje mi się, że to jedna z moich fanaberii i bardzo przeżywam to, co się teraz dzieje. Żyjemy w dobie Internetu, gdzie wszyscy są niekiedy bardzo bezwzględni. Siedzi w nas gotowość osądzania ludzi według najgorszych miar, a nie według najlepszych zamiarów i czynów. Wydaje mi się, że Shakespeare dobrze ujął to w “Juliuszu Cezarze” : “Zło czynione przez ludzi ich przeżywa, dobro częstokroć ginie pogrzebane z ich kośćmi.” [“The evil that men do lives after them, the good is oft interred with their bones.” akt 3 scena 2] I niestety to prawda, ale uważam, że należy postępować odwrotnie. Powinniśmy zapamiętywać rzeczy dobre i szlachetne i wybaczać ludziom, kiedy oni potykają się, przebaczać momenty egoizmu, ponieważ wszyscy grzeszymy. Kiedy wybaczamy innym ludziom, wybaczamy sobie. Odkupienie powinno być możliwe.
[przypis redakcji 7kingdoms.ru: Podobną myśl Martin wkłada w usta Stannisa – “Dobry uczynek nie unieważnia złych, ani zły dobrych. Za każdy należy się oddzielna odpłata.” Starcie Królów]

W pierwszej książce cyklu “Gra o Tron” elementy fantastyczne są oddzielone od realizmu średniowiecznego – magia schowana jest za Murem na północy i za wąskim morzem na wschodzie. Specjalnie to zrobiłeś, żeby dotrzeć do audytorium, które woli powieści historyczne bardziej od fantastycznych?
Nie brałem pod uwagę marketingowego klucza. Świadomie dostosowałem elementy fantastyczne do swojego świata. Bez magii w fantasy nie można się obejść – to jeden z kluczowych elementów. Ale obchodzić się z nią trzeba bardzo, bardzo rozważnie. I kiedy zastanawiałem się nad jej aspektem, wziąłem pod uwagę, jak do magii podszedł Tolkien. We “Władcy Pierścieni” wszystko skonstruował prawidłowo. Jeśli przypatrzycie się uważnie to zauważycie, że w jego świecie jest dużo różnej magii, ale wygląda jakby było jej mało. Jest ograniczona – bohaterowie muszą toczyć bitwy, używać broni, podróżować przez kraje pieszo bądź konno, nie mogą latać ani używać teleportów. Gandalf to czarodziej ze słabo świecącym kijem, ale jest wspaniałym naukowcem mówiącym w wielu językach. Nie widzimy go puszczającego błyskawice z dłoni albo wypowiadającego zaklęcie, które niszczy całą armię.
Myślę, że w high fantasy, w którym czarodzieje mogą wszystko – takie historie nie wytrzymują próby wnikliwego rozważania. Jeśli magia istnieje tak po prostu i czarodzieje są na tyle potężni, to te wszystkie światy powinny wyglądać zupełnie inaczej. Po co tam są potrzebni królowie? Co mogą zrobić przeciwko czarodziejowi, który zdolny jest do zniszczenia całej armii poprzez wymówienie kilku słów i pomachanie rękami? Nie byłoby królów, czarodzieje rządziliby wszystkim. Dlatego nie chciałem wpaść w tą pułapkę tworząc epickie fantasy.
Powiedziałem sobie: dobrze, mam magię, ale będę postępował z nią bardzo ostrożnie i będzie ona o wiele bardziej niebezpieczna. Całą istotą magii jest jej nadprzyrodzony aspekt, który leży poza granicami fizycznego/rzeczywistego świata. To nie jest alternatywna gałąź nauki, której możesz nauczyć się w szkole podążając za instrukcjami. Kilka traszek, kilka kropli krwi dziewicy –  i to wszystko jakimś przypadkowym sposobem przekształci się w eliksir, który ma właściwości… Magia bardzo mocno zależy od czarodziei, zakazanych ksiąg, od aspektów, które nie działają, a później nagle przebudzają się i dają nam kopniaka w tyłek… Bardzo chciałem pokazać niebezpieczeństwo magii, do tego dążyłem. Ekstremalnym przykładem tego są Starożytni – Biali Wędrowcy, którzy są magicznymi istotami, nieco poza kontrolą.

Z pytań o różnice książka – serial:  Ostatnio przeprowadzałem wywiad z Iwanem Rheonem i on powiedział, że odgrywanie Ramsaya Boltona było łatwe. Ponieważ, cytuję “Ramsay to szczęśliwy człowiek”. Planowałeś go jako szczęśliwą postać?
(Śmiech) Ogólnie – nie. Nie opisywałem Ramsaya jako szczęśliwego człowieka. Wiecie, musicie rozróżnić moją wersję od tej, którą widzicie na ekranie. W książkach jest sporo o dziejach Ramsaya – dziecko urodzone z gwałtu, którym nikt się nie interesował. Ramsay w książkach motywowany jest ogromną niepewnością, że urodził się jako bękart. I nawet jeśli on odziedziczy tytuły i ziemie Roose’a Boltona, wszyscy dookoła będą podważać jego zdolności i prawa. Za dużo w nim złości i wrodzonego okrucieństwa.

I przy tym Ramsay nie ma POVa, w których moglibyśmy przeczytać jego przemyślenia. Nie żałujesz, że któraś z postaci nie miała własnego POVa?
Czasami – tak. Chociaż myślę, że mam wystarczająco dużo POVów (śmiech). Może nawet wiele więcej niż to konieczne na tym etapie i będę musiał zabić kilka postaci. Najbardziej żałuję tego, że nie przedstawiłem punktu widzenia Robba Starka jako głównej postaci. Jego śmierć i tak wywarła ogromne wrażenie, ale mogłaby jeszcze większe, jeśli widzielibyśmy przebieg historii jego oczyma. Zwłaszcza, gdybyśmy ujrzeli co wydarzyło się na Zachodzie, gdzie poprowadził swoją armię i został ranny w bitwie.  Ślub z Jeyne Westerling zapoczątkował pewien łańcuch zdarzeń, które doprowadziły do Krwawych Godów. Oczywiście mówię tu o książce, w serialu przebiegło to zupełnie inaczej. Historię widzimy oczami Catelyn Stark – Robb wraca z Zachodu i przedstawia matce swoją żonę. Nie wiemy, co się między nimi wydarzyło i spada to na nas jak grzmot z jasnego nieba. I to jest bardzo dobra scena, ale gdyby Robb miał własny POV, to ten tekst mógłby wyglądać o wiele lepiej.

[dalej Martin przyznaje, że nie odważy się odłożyć pisania “Pieśni Lodu i Ognia” nawet jeśli do głowy przyjdzie mu taki sam nagły pomysł jak podczas pisania “Avalonu”, gdy wpadł na pierwszy rozdział Brana z “Gry o Tron”]

Czyli nie czujesz się niezależnym pisarzem, człowiekiem?
Na mnie rzeczywiście jest kładziona ogromna presja, ale większa część tego “ciśnienia” wynika z wewnątrz. Chcę, żeby to była świetna historia, a musi ona zawierać świetny początek, środek i koniec. Póki co u mnie jest 2 z tych 3 elementów i teraz muszę przedstawić zakończenie w dwóch ostatnich książkach. (Zastanawia się) Tego chcą moi fani, tego chce wydawca, ale nikt nie pragnie tego bardziej niż ja sam.

Stworzyłeś bohaterki fantasy, które mają takie same prawa jak mężczyźni. Przez 20 ostatnich lat feminizm został wypromowany przez kulturę masową. Istnieje podejrzenie, że jesteś prorokiem. Proszę opowiedzieć, jaka będzie literatura fantasy za 20 kolejnych lat?
(Śmiech) Nie mam pojęcia. Najbardziej interesujące jest to, że pojawiają się nowi pisarze z własnymi ideami, podążający innymi kierunkami i tworzący nowe formy. [tu rozważania o ewolucji gatunków] Myślę, że gry video znajdują się w początkowej fazie rozwoju. Ich fabuła jest często prymitywna, podobnie jak w niektórych współczesnych filmach. Gry video potrzebują swojego Shakespeara, który wykreuje twór pochłaniający odbiorcę całkowicie i mający nasycenie fabularne jak powieść. Gdzie po prostu nie strzelasz lub szukasz przygód, ale dosłownie wpadasz w ekran i żyjesz w tym świecie.
To zawsze cechowało literaturę. I w mojej opinii to jej najważniejsza rola. W jednej z moich książek zawarłem takie zdanie: “Czytelnik może żyć życiem tysiąca ludzi, zanim umrze.(…) Człowiek, który nie czyta, ma tylko jedno życie.” [Taniec ze smokami, tom 1] Z książek otrzymujemy pośrednie doświadczenie. Przebywamy oceany, wspinamy się na góry i udajemy na inne planety, uprawiamy seks z setką różnych kobiet, szukamy przygód, umieramy i rodzimy się znów. Z “Wojny i Pokoju” dowiadujemy się jak to jest być Rosjaninem, z “Przeminęło z wiatrem” jak wyglądało życie na przedwojennym Południu, szukamy skarbów na “Wyspie skarbów”… Kiedy gry video osiągną ten poziom, będziemy w stanie wizualnie przeżywać te przygody. I wyobrażam sobie, jak to koreluje z wirtualnymi technologiami, wirtualną rzeczywistością – będziemy w stanie włożyć hełm i odczuwać tak samo, jak odczuwalibyśmy w realnym świecie.
Kiedy dostaniemy się do takiego świata, mam nadzieję, że będzie on znacznie bogatszy i skomplikowany niż starcia na miecze albo strzelanie z pistoletów. To, co obecnie oferują gry, jest bardzo ograniczone. Jak tylko gry będą w stanie oferować nam namiastkę życia z wszystkimi radościami, triumfami, dobrymi i złymi aspektami – wtedy staną się gigantyczną, nową formą sztuki. Ale myślę, że nie będzie to miało miejsca za mojego życia. Może nie za waszego, ale wydarzy się. Czy będzie ta ewolucja gier video miała dobry wpływ na ludzi, nie wiem. Zobaczymy.

Jeśli miałbyś opisać “Pieśń Lodu i Ognia” jednym słowem, to którego byś użył? Rodzina, władza, smoki, coś innego?
Myślę, że władza. Moje książki to rozprawa o władzy – o tym, jak ją otrzymujemy i jak jej używamy.

[cały wywiad można znaleźć tu: https://esquire.ru/george-martin]

Bonus: spostrzeżenia forumowiczów z Rosji związane z pytaniami zadawanymi GRRM na spotkaniu autorskim

1. widać było rozdrażnienie GRRM przy pytaniu o Hodora (Hold the Door)
2. spoilery serialowe nie wpływają na proces pisania “Wichrów”
3. jeśli organizatorzy Fantastic Assembly zaproszą Neila Gaimana, to i GRRM jest gotów ponownie przyjechać do Rosji
4. przez najbliższe 2 lata GRRM nie będzie jeździł na konwenty, ale planuje przerwę pomiędzy “Wichrami” a “Snem” i wówczas obiecał odwiedzić Rosję
5. na pytanie, czy Domeric był starszy od Ramsaya, Martin odpowiedział, że nie pamięta, musi sprawdzić w notatkach
6. aż do premiery “Wichrów” nie będzie odczytów kolejnych rozdziałów
7. GRRM nie potwierdził ani nie zaprzeczył, gdy jeden z fanów zapytał o czterech potencjalnych potomków Duncana Wysokiego
8. była krótka polemika na temat określania płci smoka -> w opowiadaniach o Daemonie i Rhaenyrze smoki bohaterów mają wg forumowiczów męskie/żeńskie imiona. GRRM nie chciał precyzować i odpowiadać na sugestię, czy samice składają jaja.
9. padło pytanie: dlaczego przedstawiciele rodu Mormont odgrywają kluczową rolę? ale Martin nie sformułował konkretnej odpowiedzi (powiedział coś w rodzaju: różni bohaterowie trafiają w różne miejsca)
10. zobaczymy Rickona Starka i poznamy tajemnicę Innych
11. w Rosji Martinowi posmakował kawior
12. Ramsay był instrumentem do rozwoju linii fabularnej Theona, ale jeszcze spotkamy się z Boltonem.

oprac. Mya Stone

Artykuł „Chcę, żeby czytelnicy czuli się tak, jak w ich rodzinie dopiero co ktoś umarł” pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

(Ang. „The North Remembers”)

W Królewskiej Przystani trwa turniej rycerski. Sandor Clegane nie daje swemu przeciwnikowi najmniejszych szans. Jeden z rycerzy stawia się pijany i Joffrey każe wlać mu do gardła beczkę wina, ale w obronie pijaka staje Sansa. Dziewczyna przekonuje króla, że zabicie kogoś w swoje urodziny przynosi pecha. Dontos zostaje zdegradowany do roli błazna. Do miasta przybywa Tyrion ze swym wojskiem, aby objąć obowiązki królewskiego namiestnika i wkracza na posiedzenie małej rady.

W Winterfell Bran z maestrem Luwinem wysłuchują próśb lordów podległych Starkom. Bran śni wilczy sen i patrzy na świat oczami swego wilkora. Hodor i Osha prowadzą go do bożego gaju. Po drodze chłopak zauważa na niebie kometę. Osha uważa, że jest to znak smoków.

Kometę widać również nad pustkowiem, przez które wędruje Daenerys ze swymi towarzyszami. Droga jest ciężka, a gdy umiera klacz którą Daenerys otrzymała od khala w prezencie ślubnym, dziewczyna wysyła swoich braci krwi w trzy strony świata, by zbadali teren.

Na dalekiej Północy, za Murem, kometa także jest widoczna. Wyprawa Nocnej Straży dociera do Twierdzy Crastera, pierwszej osady dzikich, której mieszkańcy nie opuścili swoich domów. Craster twierdzi, że odpowiedzieli oni na wezwanie Mance Raydera, Króla za Murem, który gromadzi ludzi.

Nad Smoczą Skałą widać kometę bardzo dobrze. Melisandre, kapłanka ognistego boga R’hllora pali posągi Siedmiu. Jedyną osobą, która próbuje ją powstrzymać jest stary maester Cressen, ale zgromadzeni nie reagują na jego apel. Na wezwanie kapłanki Stannis wyciąga z płomieni płonący miecz, a obecni oddają mu pokłon. Później Stannis dyktuje list, w którym ogłasza nieprawe pochodzenie Joffreya, Tommena i Myrcelli, i nakazuje dostarczyć tę wiadomość do wszystkich zakątków kraju, od Muru po Arbor. Maester Cressen wrzuca do swego kielicha z winem jakąś substancję i namawia Melisandre na spełnienie toastu ze wspólnego kielicha. Cressen umiera.

Robb rozmawia z Jaimem Lannisterem. Wie, że Stannis rozesłał list informujący o braku praw do tronu Joffreya. Robb chce wysłać do Królewskiej Przystani posła z warunkami zawarcia pokoju. Theon sugeruje, że okręty jego ojca Balona Greyjoya mogą być przydatne podczas wojny z Lannisterami. Catelyn usiłuje wyperswadować synowi ten pomysł, podkreślając, że Balon Greyjoy nie jest człowiekiem godnym zaufania. Cat pragnie wrócić do Winterfell, do swoich synów, ale Robb wysyła ją do Krain Burzy, by negocjowała z Renlym Baratheonem.

Cersei rozmawia z Littlefingerem o konieczności odszukania zaginionej Aryi Stark. Rozmawia też z Joffreyem. Młody król nie jest przejęty zaginięciem Aryi, natomiast niepokoją go plotki jakie słyszy odnośnie swego wuja Jaimego oraz Cersei. Joffrey dopytuje się o nieprawo urodzone dzieci Roberta Baratheona, a policzkującej go matce grozi, że za kolejne uderzenie króla zostanie ukarana. Złote płaszcze mordują w Królewskiej Przystani bękarty Roberta Baratheona.

Różnice między książką a serialem:

– Sandor nie brał udziału w urodzinowym turnieju Joffreya, bo uważał że poziom zawodów jest tak słaby, iż nie warto brać w rękę miecza
– Cressen próbował otruć Melisandre na samym początku „Starcia królów”. W książce palenie posągów Siedmiu ma miejsce w późniejszych rozdziałach.
– scena rozmowy Cersei i Littlefingera nie miała miejsca w książce

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Odcinek 1 – Północ pamięta pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

(Ang. „Dark Wings, Dark Words”)

Brandon Stark budzi się ze snu o Trójokiej Wronie, w którym spotkał jeszcze kogoś – tajemniczego chłopaka. Opowiada o nim Oshy, jednak jego dzika przewodniczka nie jest zainteresowana snami i magią.

Król Północy spędza czas ze swą żoną, podczas gdy lord Bolton przynosi złe wieści. W Riverrun umiera dziadek Robba, a ojciec Catelyn, lord Hoster. Druga wiadomość jest jednak jeszcze gorsza – Żelaźni Ludzie spalili Winterfell i wymordowali jego załogę. Bran i Rickon zaginęli. Cat jest załamana, nie wiadomo też co się stało ze zdrajcą Theonem Greyjoyem.

Tymczasem Theon budzi się w nieznanym lochu i jest torturowany.

Wypuszczony przez lady Catelyn Królobójca oraz jego strażniczka – Brienne z Tarthu wędrują pieszo w kierunku Królewskiej Przystani. Lannister naigrawa się z dziewczyny, która nie daje się wyprowadzić z równowagi, dopóki rozmowa nie schodzi na jej uczucie do Renly’ego Baratheona. Brienne przykłada Jaimemu nóż do gardła, jednak scysję przerywa nadejście nieznajomego wieśniaka. Przypadkowo spotkany wędrowiec ostrzega parę przez zbójcami grasującymi w okolicy, ale Jaimego martwi raczej to, czy nie został rozpoznany.

W Królewskiej Przystani, Cersei rozmawia z Joffreyem, starając się wybadać, co jej syn sądzi o swojej narzeczonej Margaery. Wbrew jej intencjom, nie udaje jej się wzbudzić podejrzeń wobec młodej Tyrellówny.

Sansa Stark, za pomocą swojej służącej Shae przygotowuje się do wyjścia. Shae próbuje wzbudzić w młodej dziewczynie nieufność wobec Littlefingera i jego pozornie bezinteresownej pomocy. Rozmowę przerywa nadejście Lorasa Tyrella, który odprowadza Sansę do swej babci i siostry umilając drogę dworną konwersacją. Jego babcia, lady Olenna, nie traci czasu na takie konwenanse. Nie ukrywa, że jej syn Lord Wysogrodu jest durniem, a poparcie udzielone Renly’emu Baratheonowi było zdradą. Chce wiedzieć, jakim człowiekiem jest nowy narzeczony jej wnuczki – król Joffrey. Jej bezpośredniość i cięty język robią wrażenie na Sansie, nieprzyzwyczajonej do takiej szczerości. Dziewczyna wyjawia kobietom z Wysogrodu, że Joff jest potworem i sadystą. Lady Olenna nie wydaje się być  zszokowana tą wiadomością.

Robb Stark wraz ze swymi ludźmi zmierzają do Rivverun na pogrzeb lorda Hostera. Chorąży Robba – lord Karstark uważa to za błąd, a jeszcze większym błędem było, jego zdaniem, małżeństwo młodego Starka z Talisą. Ta tymczasem odbywa rozmowę z teściową. Catelyn wykonuje podarunek dla Siedmiu Bogów, który jest modlitwą za jej dzieci. Wspomina dwa poprzednie razy kiedy to robiła – dla Brana po jego upadku z wieży oraz dla swego pasierba Jona Snow. Catelyn opowiada o swojej nienawiści do bękarta męża oraz o wyrzutach sumienia, które z tego powodu odczuwa.

Snow wędruje z Dzikimi i ich Królem za Murem. Mance opowiada, jak udało mu się zjednoczyć wszystkie ludy zza Muru uświadamiając im, że pozostanie na północy oznacza śmierć. Jeden z dzikich – Orell, który jest wargiem (czyli człowiekiem umiejącym wchodzić w ciało zwierzęcia i widzieć jego oczyma) za pomocą swego daru widzi zabitych na Pięści Pierwszych Ludzi braci z Nocnej Straży.

Niedobitki braci również zmierzają na Południe. Sam Tarly nie ma już sił i gotów jest się poddać, jednak pomoc towarzyszy – Edda i Grenna oraz interwencja lorda dowódcy Mormonta sprawiają,  że idzie dalej.

Do obozowiska Brana zbliża się ktoś obcy. Okazuje się, że to tajemniczy młodzieniec, którego Bran widział w swym śnie o Trójokiej Wronie. Osha atakuje nieznajomego, ale w tej samej chwili zostaje napadnięta przez jego siostrę. O dziwo, obcy, którzy przedstawiają się jako Jojen i Meera Reed, wzbudzają zaufanie wilkora Brana – Laty.

Arya wraz towarzyszami, po opuszczeniu Harrenhall także wędrują do Riverrun, gdzie dziewczyna spodziewa się pomocy ze strony dziadka. Drogę przerywa im jednak spotkanie z Bractwem Bez Chorągwi, którego członkowie zapraszają dzieci na posiłek go gospody.

Shae przychodzi do komnat Tyriona, sprawiając, że ten martwi się o jej bezpieczeństwo. Shae natomiast niepokoi się o Sansę i jej stosunki z lordem Baelishem. Rozmowa szybko schodzi jednak na kurtyzanę Rose, a także na urodę Sansy. Shae robi Tyrionowi scenę zazdrości.

Margaery Tyrell odwiedza króla Joffreya, który obcesowo wypytuje ją o jej poprzedniego męża Renly’ego. Młoda kobieta jednak szybko omotuje króla swym urokiem.

Theon jest przesłuchiwany i torturowany. Jego oprawcy, chcą wiedzieć po co zdobył Winterfell. Gdy odchodzą, nieoczekiwanie swą pomoc oferuje mu młody służący, twierdząc, iż został przysłany przez siostrę Theona – Yarę.

Jojen Reed, który okazał się synem Howlanda Reeda, dawnego towarzysza Neda Starka, opowiada Branowi o zielonych snach, dzięki którym można widzieć rzeczy, które zdarzyły się bardzo daleko, w przeszłości lub przyszłości.

Arya, Gendry i Gorąca Bułka są się gośćmi Bractwa Bez Chorągwi. Arya stara się zrobić na banitach wrażenie groźnej wojowniczki. Banici chcą wypuścić dzieci w dalszą drogę, jednak do ich siedziby sprowadzony zostaje jeniec Sandor Clegane, który rozpoznaje w Aryi córkę Neda Starka.

Jaime i Brienne przekraczają most, na którym Jaimemu udaje się wyrwać Brienne jeden z mieczy. Bohaterowie walczą ze sobą, jednak ich pojedynek zostaje przerwany przez przyjazd niespodziewanych przybyszy pod sztandarem Boltonów, sprowadzonych przez puszczonego wcześniej wolno wieśniaka. Królobójca i jego towarzyszka stają się ich jeńcami.

Wybrane różnice:

– w książce rodzeństwo Reedów przebywało w gościnie Starków podczas ataku Theona i razem z Branne wyruszyło w podróż za Mur już z Winterfell

– książkowa Catelyn zdecydowanie ma znacznie chłodniejsze uczucia do Jona Snow i nie ma z tego powodu wyrzutów sumienia

– powieść nie opisuje dokładnie tortur jakim poddawany był Theon;

– Krwawi Komedianci, którzy pojmali Jaimego i Brienne w książce (zabijając kuzyna Jaimego, ser Cleosa, który w serialu nie występuje) podlegali wprawdzie lordowi Boltonowi, jednakże nie byli ludźmi z Północy.

autor: Nimue
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Odcinek 2 – Mroczne Skrzydła, Mroczne Słowa pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Theon Greyjoy na czele Żelaznych Ludzi zdobywa Winterfell i żąda, by Bran ogłosił, iż to on jest nowym panem zamku. Mieszkańcy Winterfell szemrzą, ale poza Farlenem nie protestują przeciwko Greyjoyowi. Theon nakazuje Luwinowi wysłać kruki do ojca, z informacją o zwycięstwie jakie odniósł oraz do jego siostry, z poleceniem przyprowadzenia zbrojnych. Żelaźni schwytali ser Rodrika i przyprowadzili go do Theona. Stary zbrojmistrz bez ogródek mówi Theonowi co sądzi o nim i o jego honorze, a na koniec spluwa na chłopaka. Ten początkowo zamierza wtrącić go do lochu, ale pod wpływem Dagmera decyduje się ściąć ser Rodrika. Zbrojmistrz przypomina mu, że ten kto wydaje wyrok powinien również go wykonać. Nie zważając na błagania Brana Theon dokonuje egzekucji, ale potrzebuje kilku cięć, by zabić starego rycerza.

Arya pracuje jako podczaszy Tywina Lannistera i dzięki temu może poznać wiele tajemnic z prowadzonej właśnie kampanii wojennej. Naradę Tywina z podwładnymi przerywa przybycie Petyra Baelisha. Dziewczynka obawia się, że Littlefinger ją rozpozna i dlatego stara się nie rzucać w oczy podczas wykonywania swoich obowiązków. Baelish dzieli się z Tywinem swoimi spostrzeżeniami odnośnie ostatnich wydarzeń, ale najwyraźniej nie mówi nic, czego doświadczony polityk sam by nie wiedział. Tywin zgadza się, by Littlefinger pojechał do Wysogrodu jako jego wysłannik.

Zwiadowcy pod dowództwem Qhorina atakują kilku dzikich. Pokonują ich bez problemu, a Jon Snow bierze do niewoli dziewczynę imieniem Ygritte. Qhorin wypytuje ją o armię i o plany Mance’a Raydera, ale Ygritte nie odpowiada na kluczowe pytania. Ponieważ byłaby kłopotliwym towarzyszem podróży Qhorin nakazuje Jonowi zabić dziewczynę, a sam z pozostałymi zwiadowcami oddala się. Jon przymierza się do ścięcia Ygritte ale nie potrafi zabić dziewczyny. Dzika korzysta z okazji i ucieka, ale Jon ją dogania.

Z Królewskiej Przystani odpływa barka, wioząca Myrcellę na statek do Dorne. Dziewczynkę żegna Tyrion, Cersei oraz Joffrey wraz z dworem. Cersei zapowiada, że zemści się na Tyrionie za ten dzień. W drodze powrotnej dochodzi do zamieszek, lud domaga się jedzenia, a następnie atakuje Joffreya oraz jego obstawę. Ginie wielu ludzi, wielki septon zostaje rozerwany na strzępy, a Sansę Stark przed gwałtem ratuje interwencja Ogara. Joffrey jest roztrzęsiony i pragnie zabić wszystkich winnych, ale zostaje skarcony przez Tyriona.

Daenerys wraz z Xaro Xhoan Daxosem udaje się do rezydencji Króla Przypraw, by prosić go o wsparcie swoich starań o przywrócenie Żelaznego Tronu, ten jednakże odrzuca jej prośbę, wskazując, że dziewczyna swe plany opiera na nierealnych marzeniach.

Arya podczas sprzątania komnaty Tywina stara się czytać jak najwięcej wiadomości, które mogą dotyczyć losów jej brata. Tywin ponownie pyta dziewczynkę o jej przeszłość i o rodzinę. Arya kradnie jeden z dokumentów ze stołu Tywina, ale ser Amory Lorch przyłapuje ją na podejrzanym zachowaniu i odbiera jej świstek. Arya w panice szuka Jaqena i wypowiada drugie imię. Lorch ginie na progu komnaty Tywina Lannistera.

Robb przechadza się po obozie, rozmawia z ludźmi, ale jego uwagę przyciąga Talisa z Volantis. Rozmowę z dziewczyną przerywa przybycie Catelyn Stark z Brienne. Catelyn przypomina synowi, że jest obiecany innej dziewczynie i że musi dotrzymać słowa. Roose Bolton przynosi wieści z Winterfell. Robb chce wracać na północ, aby odbić Winterfell, ale Roose sugeruje, by to zadanie zlecić jego bękartowi, Ramsayowi. Robb przystaje na tę propozycję.

Osha próbuje ponownie przekonać Theona, by przyjął ją na służbę. Proponuje zapłatę w naturze w zamian za wolność. Theon się zgadza. Dziewczyna wymyka się w nocy z jego komnaty i wyprowadza z zamku Brana, Rickona i Hodora, a także oba wilkory.

Daenerys wraca z kolejnego bezowocnego spotkania z miejscowym bogaczem. Po wejściu do domu odkrywa, że jej ludzi wymordowano, a smoki skradziono.

Różnice między książką a serialem
– Jon Snow dobrowolnie puścił Ygritte wolno i nie próbował jej ścigać
– Myrcella odpływając z Królewskiej Przystani nie płakała, a po zakończonej uroczystości Joffrey wraz ze swym dworem wracał do Czerwonej Twierdzy konno, nie na piechotę
– Amory Lorch nie był ofiarą Jaqena, zginął rozszarpany przez niedźwiedzia, a osobą która skazała go na taką śmierć był Roose Bolton
– scena rozmowy Daenerys z Królem Przypraw pojawia się tylko w serialu
– w książce nikt nie wpadł na pomysł kradzieży smoków

(aw)

Artykuł Odcinek 6 – Starzy bogowie i nowi pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Uwięzionego w lochu Neda ponownie odwiedza Varys. Ned dowiaduje się, że Sansa błagała króla o jego życie i że Robb wraz z wojskiem maszeruje na południe. Varys podpowiada, że Cersei bardziej obawia się Stannisa Baratheona i jego pretensji do tronu i zapewnia, że jeśli Ned postąpi zgodnie z wytycznymi królowej to uratuje życie i będzie mógł dołączyć do Nocnej Straży. Eddard odmawia, ceniąc honor wyżej od życia, ale Varys szantażuje go losem Sansy.

Armia Robba zatrzymała się pod Bliźniakami, twierdzą stojącą nad Tridentem, którą włada lord Frey. Na negocjacje do Freya udaje się Catelyn Stark i w zamian za obietnicę małżeńską złożoną w imieniu Robba i Aryi uzyskuje zgodę Freya na przeprawę wojsk. Ponadto wojska Freya przyłączają się do wojsk Północy.

Lord dowódca daje Jonowi Snow w prezencie Długi Pazur, miecz z valyriańskiej stali, który był w posiadaniu rodu Mormontów od pięciu stuleci. Współbracia gratulują Jonowi, a Sam mówi Jonowi czego dowiedział się przypadkiem o wojnie prowadzonej przez Robba. Jon chciałby dołączyć do brata, ale ma świadomość, że złożona przysięga wiąże go z Nocną Strażą. Z chłopakiem rozmawia maester Aemon. Starzec opowiada o własnej przeszłości, o wyborach jakich musiał dokonać, a wtedy Jon odgaduje, że maester pochodzi z rodu Targaryenów.

Khal Drogo spada z konia, a zgodnie z dothrackim zwyczajami, khal który nie może jechać konno nie jest khalem. Daenerys próbuje ratować sytuację, nakazuje zatrzymać khalasar i wezwać uzdrowicielkę, Mirri Maz Duur.

Tywin Lannister ucztuje ze swymi ludźmi. Rozmowę przerywa wejście Tyriona, który dowiaduje się od ojca, że do bitwy ma ruszyć w pierwszej linii, wraz z ludźmi z górskich klanów. Perspektywa rychłej śmierci odbiera Tyrionowi apetyt. Wraca do swego namiotu, gdzie czeka na niego Bronn z Shae, młodą i przystojną markietanką, którą najemnik odebrał jakiemuś rycerzowi. Bronn wychodzi, pozostawiając Tyriona samego z dziewczyną.

Stan khala Drogo się pogarsza, ale Daenerys nie chce słuchać rad Joraha, który sugeruje ucieczkę w stronę Ashai i upiera się, że pozostanie przy khalu. Rycerz uświadamia dziewczynie, że Dothrakowie rządzą się innymi prawami niż te obowiązujące w Westeros, syn khala nie ma praw do khalasaru i że następca Drogo prawdopodobnie zabije syna swego poprzednika. Bracia krwi Drogo są wzburzeni, ale Daenerys nadal pokłada nadzieje w umiejętnościach Mirri Maz Duur. Prosi uzdrowicielkę, by za wszelką cenę ocaliła khala. Maegi wspomina o magii krwi oraz o wysokiej cenie, jaką płaci się za życie. Zabrania też wchodzić komukolwiek do namiotu. Daenerys zgadza się na wszystko i wiedźma rozpoczyna mroczny rytuał. Przed namiotem Drogo zebrali się członkowie khalasaru, jeden z braci krwi próbuje powstrzymać działania kapłanki, ale Jorah wyzywa go do walki i pokonuje dzięki swej zbroi. Daenerys zaczyna rodzić, nieświadomy zakazów Jorah wnosi nieprzytomną dziewczynę do namiotu khala.

Tyrion, Bronn i Shae piją wino, rozmawiają i grają w gry. Oszołomiony winem Tyrion opowiada towarzyszom historię swojej pierwszej miłości.
Wojska Starków maszerują całą noc i rankiem zaskakują Lannisterów. Wojska Tywina łatwo radzą sobie z armią Północy, ale po bitwie okazuje się, że Robb wysłał tylko część sił przeciw Tywinowi, koncentrując się na wojsku Jaimego Lannistera. Jaime dostaje się do niewoli, ale Robb ma świadomość, że jedna zwycięska potyczka nie oznacza automatycznie wygrania całej wojny.

Arya poluje na gołębie w uliczkach Królewskiej Przystani, lecz uliczni sklepikarze nie chcą wymieniać swego towaru na zdobycz dziewczynki. Mieszkańcy miasta tłumnie podążają do septu Baleora i Arya udaje się tam wraz z innymi. Zauważa swego ojca prowadzonego przez miejskich strażników. Ned również dostrzega córkę i wskazuje ją Yorenowi z Nocnej Straży. Zgodnie z ustaleniami, Eddard Stark publicznie przyznaje się do zdrady i oświadcza, że Joffrey jest prawowitym władcą. Młody król nakazuje ściąć Neda, wyrok zostaje wykonany natychmiast.

(aw)

Artykuł Odcinek 9 – Baelor pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Ludzie Starków ruszają do Bliźniaków na ślub Edmure’a Tully’ego i Roslin Frey. Robb długo żegna się ze swoją młodą żoną, Jeyne, której nie może zabrać na wesele, bowiem jej obecność stanowiłaby kolejną obrazę dla Waldera Freya. W Riverrun pozostaje także Blackfish. Podczas podróży Robb wyznaje matce, iż zamierza ustanowić Jona Snow swym dziedzicem i następcą. Informuje o swym planie także towarzyszących sobie lordów i każe im podpisać się pod odpowiednim dokumentem. Napotkany po drodze kapitan statku kupieckiego przekazuje królowi Północy wieści z Żelaznych Wysp: Balon Greyjoy nie żyje, a na Tronie z Morskiego Kamienia zasiada Euron „Wronie Oko”, brat Balona, a zarazem otoczony złą sławą pirat. Aspiracje do korony mają też Victarion Greyjoy oraz przedstawicielka młodszego pokolenia, Asha. Prawa do tronu przysługiwałyby także Theonowi, ale jego los jest niepewny. Robb chce wykorzystać zamieszanie związane z sukcesją po Balonie i zdobyć Fosę Cailin.

Sam i Goździk z jej maleńkim synkiem uciekają z Twierdzy Crastera w kierunku Muru. Jeden z noclegów przerywa wizyta Małego Paula, niegdyś brata z Nocnej Straży, obecnie upiora o niebieskich oczach. Sam walczy z Paulem i pokonuje go z pomocą ognia, ale wokół nich czai się wiele innych upiorów. Goździk i chłopaka ratuje z opresji tajemniczy, odziany w czerń osobnik, wysoki, z twarzą ukrytą pod kapturem, jeżdżący na łosiu. Towarzyszą mu setki, tysiące kruków, które atakują i pokonują upiornych przeciwników.

Sandor z Aryą umykają przed ludźmi Berica. Dziewczynka utrudnia podróż jak może i podejmuje próby ucieczki, bowiem obawia się że Ogar chce ją oddać królowej Cersei. Sandor wyjaśnia, że skończył z Lannisterami, a celem ich podróży są Bliźniaki, gdzie zamierza spotkać się z Robbem i uzyskać okup za małą wilczycę.

Jon Snow bez wytchnienia zmierza w kierunku Muru. Mimo gorączki wywołanej raną dociera do Mole’s Town, ostrzega tamtejszych mieszkańców przed zbliżającymi się dzikimi i w ciągu kolejnych kilku godzin przybywa do Czarnego Zamku. Pierwszą osobą, którą chłopak spotyka, jest Donal Noye, jednoręki płatnerz Nocnej Straży, który zabiera Jona do maestra Aemona. Podczas opatrywania rany młodzieniec opowiada maestrowi i Donalowi o dzikich i raz jeszcze ostrzega przed atakiem zaplanowanym przez Magnara Thennu. Na Jona w Czarnym Zamku czekało kilku jego przyjaciół z Nocnej Straży, m.in. Green i Pyp, którzy opowiadają mu o wydarzeniach z ostatnich tygodni.

Robb Stark wraz ze swoją armią docierają do Zielonych Wideł, gdzie wita ich reprezentacja Freyów. Ceremonię zakłóca Szary Wicher. Wilkor atakuje Freyów i wyraźnie nie chce wkroczyć do Bliźniaków. Walder Frey przyjmuje Starków na audiencji, podczas której Robb przeprasza go za złamanie swej przysięgi. Edmure poznaje swą przyszłą żonę, a Walder Frey, na życzenie Catelyn, łamie się z gośćmi chlebem i solą. Do Bliźniaków przybywa także Roose Bolton, który potwierdza informacje o spaleniu Winterfell i o losie, jaki spotkał Theona Greyjoya z rąk Ramsaya.

Niewiele później do siedziby lorda Waldera docierają także Arya z Sandorem Clegane’em. Ogar wykorzystuje chłopskie przebranie, by dostać się niepostrzeżenie w pobliże zamku Freyów. Dziewczynkę ostatniej nocy przed dotarciem do Bliźniaków dręczą złe sny i niepokój. Choć Clegane z Aryą spóźnili się na sam ślub, to wesele jeszcze trwa i Sandor ma nadzieję na spotkanie z Robbem.

Uczta weselna przebiega w spokoju, na sali panuje tłok, choć potrawy, jakimi Walder Frey uraczył gości, nie są wykwintne. Alkohol leje się strugami. Dla mniej ważnych lordów i rycerzy Walder zorganizował osobne przyjęcie w drugim zamku. Po ceremonii pokładzin Edmure’a i Roslin na sali pozostaje niewielu gości. Catelyn ogarniają złe przeczucia, które potęguje fakt, iż muzycy weselni grają „Deszcze Castamere”. Okazuje się, że ludzie Freyów pod weselnymi strojami mają kolczugi, zaś przebywający na galerii muzycy dysponują kuszami. Ludzie Starków zostają zabici lub poważnie ranni. Kilka pocisków trafia także Robba i jego matkę. Zdesperowana Catelyn próbuje negocjować z lordem Freyem. Oferuje siebie i Edmure’a na zakładników. Próbuje też wymienić życie Robba za życie upośledzonego wnuka Waldera, Dzwoneczka. Walder odmawia, a Roose Bolton, ze słowami „Jaime Lannister przesyła pozdrowienia” na ustach, wbija miecz w serce Robba. Oszalała z rozpaczy Catelyn dotrzymuje słowa i zabija Dzwoneczka, po czym sama zostaje zamordowana przez Freyów.

Arya i Sandor dostają się do bram Bliźniaków. Clegane pierwszy orientuje się, że z zamku wyjeżdżają zbrojni, wyciąga z ukrycia broń i podejmuje walkę. Wojownicy Freyów atakują ucztujących ludzi Starków, a z obu zamkowych wież dobiega ta sama melodia – „Deszcze Castamere”. Sandrowi udaje się pokonać trzech przeciwników. Namawia Aryę do ucieczki, tłumacząc, że ludzie jej brata i sam Robb na pewno już nie żyją. Dziewczynka, będąca tak blisko celu swej wędrówki, ucieka ku bramie, aby przedostać się do wnętrza zamku. Traci przytomność, gdy topór Ogara trafia ją w tył głowy.

Małżeństwo Tyriona i Sansy nie układa się najlepiej. Młoda żona spędza wiele godzin na modlitwie w bożym gaju, zaś Tyrion przegląda księgi rachunkowe Littlefingera, aby zrozumieć i poprawić stan finansów państwa. Do Królewskiej Przystani docierają informacje o Krwawych Godach. Dochodzi do konfliktu między Tyrionem a Joffreyem oraz między Joffreyem a Tywinem. Tywin rozmawia z synem o Rebelii Roberta, zamordowaniu Elli Martell i jej dzieci oraz oświadcza, że zmienił zdanie co do Gregora Clegane’a i nie wyda go sprawiedliwości Dornijczyków. Odnaleziona przez Littlefingera „Arya Stark” ma wyjść za mąż za bękarciego syna Roose’a Boltona, a sam lord Bolton – stać się namiestnikiem Północy. Lord Tywin oświadcza także, że do zakończenia wojny i zimy Tyrion ma mieć z Sansą syna, który w przyszłości będzie mógł władać Winterfell.

O ślubie w Bliźniakach i śmierci Robba dowiaduje się także Stannis Baratheon. Melisandre przekonuje go, by oddał jej Edrica Storma, bękarciego syna Roberta. Wskazuje, że królewska krew chłopca wystarczy do obudzenia kamiennego smoka, z którego pomocą Stannis podbije westeroskie ziemie. Davos sprzeciwia się zabiciu chłopca, ale król nie chce słuchać jego rad. Cebulowy Rycerz udaje się na lekcję czytania do maestra Pylosa. Namiestnik uczy się czytać na listach i tym razem do przeczytania otrzymuje wezwanie od maestra z Nocnej Straży z błaganiem o pomoc w obliczu ataku Króla za Murem.

Magnar Thennu i jego ludzie zaatakowali Mole’s Town i spalili wioskę. Na szczęście większość jej mieszkańców posłuchała Jona i udała się do Czarnego Zamku. Sytuacja Nocnej Straży jest rozpaczliwa, do obrony Muru zaangażowano wszystkich mających jakiekolwiek pojęcie o władaniu bronią, w tym dwie dziwki z burdelu w Mole’s Town. Bracia nadal traktują nieufnie niedawnego dezertera Jona Snow, nie do końca przekonani o szczerości jego intencji. Przygotowaniami do obrony Czarnego Zamku dowodzi Donal Noye. Dzicy nadchodzą nocą, Jon Snow wraz z towarzyszami odpierają kolejne ataki. Zwabiają ludzi Magnara w przygotowaną przez Donala pułapkę. Styr i jego Thennowie giną, umiera również Ygritte.

Artykuł George R. R. Martin „Nawałnica mieczy. Krew i złoto” (streszczenie) pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Konstrukcja i otoczenie twierdzy.

Zamek ten jest położony na końcu cypla, w miejscu gdzie Kamienny Nurt (Tumblestone River) wpada do Czerwonych Wideł (Red Fork). Twierdza jest dostosowana kształtem do terenu – zbudowano ją na planie trójkąta. Jako budulca użyto piaskowca. Dwa boki trójkąta tworzą rzeki, a trzecim jest olbrzymia fosa, łącząca oba nurty. W czasie pokoju fosa jest sucha, jednak w razie zagrożenia władcy zamku mogą otworzyć śluzy i wypełnić ten wielki rów wodą, przez co na czas oblężenia zamek staje się wyspą. Mury twierdzy są zbudowane tuż nad wodą, praktycznie wyłaniają się z nurtu. Dzięki temu bardzo trudno oblegać Riverrun, gdyż trzeba podzielić siły na trzy odizolowane od siebie obozy położone odpowiednio: na północ od Kamiennego Nurtu, na południe od Czerwonych Wideł oraz pomiędzy rzekami, na zachód od fosy. Zamek ma dodatkową linię niższych murów odgradzających przystań od donżonu. Do obsadzenia twierdzy wystarczy mniej niż 200 ludzi zaś obszerne spichlerze pozwalają zgromadzić zapasy na 2 lata oblężenia. Zamek opisywany jest jako „wielki kamienny okręt o dziobie zwróconym w dół rzeki”.

Obiekty, które znajdują się w obrębie murów, to między innymi:

• Wieża Koła (Wheel Tower) – zbudowana w ciągu murów nad Kamiennym Nurtem, z jednej strony porośnięta bluszczem. Znajduje się w niej olbrzymie koło wodne napędzane przez prąd tej rzeki. Skrzypienie tej konstrukcji jest bardzo charakterystyczne. Nie wiemy, jakie mechanizmy porusza.
• Wodna Brama (Watergate)-położona poniżej Wieży Koła (płynąc z prądem Kamiennego Nurtu) jest jedną z dróg prowadzących do zamku. Dostać się można było do niej jedynie łodzią. Zamyka ją solidna żelazna krata, obecnie mocno zardzewiała. Gdy jest zamknięta, sięga samego dna. Za bramą jest zamkowa przystań. Łodzie cumują do żelaznych pierścieni umocowanych w murze. Z przystani na zamek prowadzą tzw. Wodne Schody. Idąc nimi, a następnie przez niski mur zamkowy, można dojść do donżonu.

Donżon zamku Riverrun zbudowano, tak jak cały zamek, na planie trójkąta. W wieży znajduje się komnata lorda, również trójkątna, z kamiennym balkonem skierowanym na wschód, z którego roztacza się widok na obie rzeki. Aby się tam dostać, należy wejść po krętych schodach. Oprócz komnat lorda, w donżonie znajduje się sala tronowa namiestników i Wielka Komnata.

• Lochy Riverrun są położone poniżej poziomu rzek po północnej stronie zamku. Cele są ciemne i wiecznie wilgotne, ich ściany pokrywa saletra W lochach słychać szum Kamiennego Nurtu. Zamykane są solidnymi, okutymi żelazem drzwiami. Prowadzą do nich kręte schody, a najbliższa droga z donżonu wiedzie przez boży gaj.
• Główna brama zamku znajduje się między rzekami. Jest wyposażona w kratę i most zwodzony przerzucony nad fosą. Żelazne kolce kraty chroniącej bramę po zamknięciu wbijają się w błotnistą ziemię. Przy ruchliwym dziedzińcu za główną bramą znajdują się m.in. stajnie.
• Boży gaj w Riverrun jest jasnym i rozległym ogrodem, przez który płyną strumyki. Rosną w nim m.in. sekwoje, stare potężne wiązy oraz mięta, której liście lubił żuć Petyr Baelish. Wyrzeźbiona w smukłym pniu twarz drzewa-serca wyraża – zdaniem Catelyn – bardziej smutek niż zaciekłość. Boży gaj położony jest między donżonem, a Wieżą Koła.
• Sept, otoczony ogrodem (nie wiemy, czy ogród łączy się z bożym gajem, czy nie). Miał go wybudować Hoster Tully dla swojej żony Minisy Whent.
• W Riverrun znajduje się też warzelnia i (zapewne) młyn (był w każdym zamku)

Wokół twierdzy roztaczają się płaskie tereny, umożliwiające obrońcom kontrolę brzegów rzek na odległość wielu mil. Najbliższy bród prowadzący przez Czerwone Widły (w górę rzeki, gdzie wody są płytkie i błotniste) jest w zasięgu wzroku z wież zamkowych. Ziemie otaczające Riverrun opisywane były jako żyzne i dające dobre plony… dopóki nie wybuchała wojna pięciu królów.

Historia twierdzy na przestrzeni ostatnich 300 lat:

W czasie Podboju, po zniszczeniu Harrenhal przez Aegona i jego smoka Baleriona lordem Riverrun był Edmyn Tully. Ugiął on kolan przed Aegonem i został mianowany przez nowego króla najwyższym lordem dorzecza.

Podczas akcji trzech pierwszych tomów „Pieśni” Najwyższym lordem jest lord Hoster Tully. Ma on brata, Bryndena zwanego „Blackfishem”, wojownika.

Podczas wojny pięciu królów twierdza była oblegana dwukrotnie. Po raz pierwszy – przez armię dowodzoną przez Jaimego Lannistera na początku konfliktu zbrojnego. Zamkiem dowodził lord Tytos Blackwood. Oblężenie zostało przerwane przez oddział jeźdźców z Północy, dowodzony przez lorda Robba Starka. Jaime Lannister dostał się do niewoli i był przetrzymywany w wieży, dopóki nie przyłapano go podczas próby ucieczki. Po tym zdarzeniu zamknięto go w lochach zamku, z których został wypuszczony przez lady Catelyn po blisko roku niewoli.

To w Riverrun, w Sali Tronowej, lord Robb został okrzyknięty królem północy i Tridentu. Z tego zamku Stark wyruszył na włości Lannisterów. Niedaleko twierdzy przechodziła armia Tywina Lannistera, zdążająca na Zachód na wieść o oddziałach z Północy pustoszących ziemie podległe Skale. Siły namiestnika zachodu zostały powstrzymane przez oddziały Tullych pod dowództwem Edmura jeszcze wtedy dziedzica.

W Riverrun przebywała żona Robba Starka, Jeyne z rodu Westerlingów, gdy jej mąż pojechał do Bliźniaków na wesele stryja, zwane później Krwawymi Godami.

Po śmierci króla północy Riverrun przyznano Emmonowi Freyowi, który uzyskał tytuł lorda, ale dowodzący Zamkiem Brynden Tully nie uznał nadania. Blackfish stawiał opór, więc twierdzę zaatakowano po raz drugi. Oblężeniem kierowali lord Daven Lannister, nowy namiestnik zachodu oraz sir Ryman Frey i Emmon Frey. Lord Edmure Tully, wzięty do niewoli w Bliźniakach, był przetrzymywany w obozie agresorów. Ryman Frey codziennie prowadził Edmura na szafot i żądał poddania zamku pod groźbą powieszenia Tully’ego. Groźby jednak nigdy nie spełniono. Oblężenie zakończył sir Jaime Lannister przez pertraktacje z lordem Edmurem. Brynden Tully zbiegł przed poddaniem twierdzy. Wedle słów Edmure’a po zmierzchu podniesiono kratę wodnej bramy na około trzy stopy (ok 90 cm). Brama wciąż wyglądała na zamknięta, ale Blackfish mógł przepłynąć niezauważony pod kolcami.

Aktualnie w zamku rezyduje lord Emmon Frey wraz z małżonką Genną z domu Lannister, a twierdza została obsadzona przez 200 zbrojnych. Pan zamku nie jest już najwyższym Lordem Tridentu, władza zwierzchnia nad tym rejonem przeszła w ręce aktualnego lorda Harrenhal, Petyra Baelisha, również lorda protektora doliny.

autor: Bzhydack

Artykuł Riverrun pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Lord Dreadfort, głowa rodu Boltonów, ojciec Ramsaya Snowa. Jest grubo po czterdziestce, ale wydaje się opierać wpływowi czasu. Ma dość pospolitą twarz. Uwagę zwracają tylko jego niesamowicie jasne oczy. Każe sobie regularnie przystawiać pijawki, gdyż wierzy, że to dobre dla zdrowia i wydłuża życie. Niezwykle rzadko podnosi głos, zazwyczaj mówi niemal szeptem. Dla swych poddanych jest surowym panem. Brutalnie egzekwuje wszystkie przysługujące mu prawa, dba jednak, by wieści o nadużyciach nie rozniosły się na Północy. Jego dewiza brzmi „spokojny kraj, cisi ludzie”[i]. Jest przebiegły i okrutny.

Przedakcja

Boltonowie zachowali – oficjalnie zniesione – prawo pierwszej nocy. Pewnego razu Roose pojechał na polowanie i spotkał młodą, ładną kobietę. Gdy się dowiedział, że jest żoną młynarza znad Płaczącej Wody i małżeństwo zostało zawarte potajemnie, rozgniewał się. Kazał powiesić młynarza, a kobietę zgwałcił. Wskutek tego aktu urodził się Ramsay. Roose utrzymywał syna i jego matkę, ale zażądał, by chłopiec nigdy nie dowiedział się o swym pochodzeniu.

Podczas rebelii Roberta Roose Bolton walczył po stronie buntowników, podobnie jak jego senior, Eddard Stark. Wziął udział m.in. w bitwie nad Tridentem. Gdy pojmano ciężko rannego ser Barristana Selmy’ego, Roose radził, by go dobić, ale Robert Baratheon postanowił oszczędzić jeńca.

Lord Bolton był dwukrotnie żonaty. Imię pierwszej żony nie jest znane. Drugą żoną Roose’a została Bethany Ryswell, starsza siostra Barbrey Dustin. Urodziła kilku synów, ale prawie wszyscy umarli w niemowlęctwie. Wieku męskiego dożył tylko Domeric, spokojny chłopak, który zapowiadał się na dobrego rycerza turniejowego. Zmarł w podejrzanych okolicznościach po tym, jak postanowił poznać swego brata z nieprawego łoża. Roose sądził, że to sprawka Ramsaya, który zapragnął zostać prawdziwym Boltonem. Lord Dreadfort nie miał innego dziedzica, więc sprowadził swojego bękarta na zamek. Bethany zmarła wskutek jakiejś infekcji.

Gra o tron

Kiedy Robb Stark zwołał chorążych, Roose Bolton przybył na wezwanie. Po zawarciu sojuszu z Walderem Freyem, Robb podzielił armię. Powierzył większość sił (głównie piechotę) lordowi Boltonowi i kazał mu maszerować na południe wzdłuż wschodniego brzegu Tridentu. Roose podszedł nocą pod obóz Lannisterów i zaatakował o świcie nad Zielonymi Widłami. Lord Tywin odparł atak i Bolton musiał się wycofać, jednak wkrótce przegrupował siły.

Starcie królów

Roose Bolton ożenił się z Grubą Waldą Frey, wnuczką lorda Przeprawy. Wybrał ją spośród wszystkich kandydatek, bo jej dziadek obiecał, że panna młoda dostanie w posagu tyle srebra, ile sama waży. Niedługo po ślubie Roose wrócił na wojnę. Armia pod jego dowództwem zajęła rubinowy bród Tridentu. Edmure Tully rozkazał Helmanowi Tallhartowi, by zabrał garnizon z Bliźniaków i dołączył do Boltona. Razem mieli zdobyć Harrenhal. Roose zgodnie z rozkazem przekroczył Trident i pomaszerował na zamek, ale postanowił zdobyć go bez strat własnych. W tym celu zawarł układ z Vargo Hoatem, dowódcą Dzielnych Kompanionów. Byli to najemnicy w służbie Tywina Lannistera, zwani też Krwawymi Komediantami z powodu okrucieństwa i nikczemności. Kompanioni weszli do Harrenhal pod pozorem, że przyprowadzili jeńców. Krwawi Komedianci mieli w nocy pozabijać zbrojnych Amory’ego Lorcha, dowodzącego obroną zamku. Arya Stark, która ukrywała się w Harrenhal i udawała zwykłą służącą, z pomocą Jaqena H’ghara uwolniła jeńców i w ten sposób nieświadomie pomogła Kompanionom. Jeden z nich przyprowadził ją do Boltona, gdy ten pojawił się na zamku. Lord nie rozpoznał Starkówny i wziął ją za dziecko z ludu. Została jego podczaszym.

Roose rozkazał Krwawym Komediantom oczyścić okolicę ze stronników Lannisterów. Gdy dotarły do niego wieści o przegranej Stannisa na Czarnym Nurcie i o zdobyciu Winterfell przez Theona Greyjoya, naradził się z Freyami. Uważali oni, że Robb Stark powinien zawrzeć pokój z Lannisterami. Lord Bolton powiedział, że to rozważy. Rozkazał Helmanowi Tallhartowi wymordować jeńców, spalić zamek Darrych, połączyć siły z Robettem Gloverem i pomaszerować wraz z nim na Duskendale. Po wydaniu rozkazów Roose pojechał zapolować na wilki. Po powrocie powiedział Aryi, że zostawi zamek Dzielnym Kompanionom.

Nawałnica mieczy

Kiedy Dzielni Kompanioni przyprowadzili do zamku Jaimego Lannistera i Brienne z Tarthu lord Bolton wciąż przebywał w Harrenhal.. Kazał zapewnić jeńcom wszelkie wygody i opatrzyć Jaimego, któremu Komedianci odcięli prawą rękę. Potem zaprosił pojmanych na kolację. Poinformował ich o najnowszych wydarzeniach i wytłumaczył im postępowanie Hoata. Zgodził się odesłać Lannistera do Królewskiej Przystani pod warunkiem, że Królobójca nie obciąży go winą za stratę ręki, rozkazał jednak zatrzymać Brienne w Harrenhal. Gdy Roose wyjeżdżał z zamku, poprosił, by Jaime przekazał pozdrowienia lordowi Tywinowi, a sam obiecał, że pozdrowi Robba od Królobójcy.

Podczas przeprawy przez Trident Bolton pozwolił, by Góra zaatakował jego straż tylną, dowodzoną przez Wylisa Manderly’ego. Następnie pozostawił część wojsk, by strzegła rzeki. Przyprowadził do Bliźniaków tylko zbrojnych z Dreadfort i Karholdu. Tych ostatnich rzekomo zabrał dlatego, że po ścięciu Rickarda Karstarka przez Robba ich lojalność stała się wątpliwa i należało na nich uważać. Roose powiedział też królowi, że Glover ruszył na Duskendale z własnej inicjatywy.

Podczas wesela Edmure’a Tully’ego lord Bolton siedział obok Catelyn Stark. Jadł i pił bardzo powściągliwie. Jeszcze przed pokładzinami wyszedł z sali pod pretekstem, że musi ulżyć pęcherzowi. Wrócił na czele żołnierzy, ubrany w kolczugę i uzbrojony. Wkoło trwała już masakra ludzi Robba. Roose wbił miecz w serce rannego króla Północy. Powiedział przy tym, że Jaime Lannister przesyła pozdrowienia. W tym samym czasie na zewnątrz toczyła się bitwa. Freyowie i zbrojni Boltona zaatakowali oddziały wierne Starkom. Później wyszło na jaw, że to Roose Bolton i Lothar Frey opracowali wszystkie szczegóły masakry, nazywanej Krwawymi Godami.

Tywin Lannister wynagrodził ród Boltonów. Roose otrzymał tytuł namiestnika Północy, a jego bękarci syn został zalegitymizowany.

Taniec ze smokami

Roose wrócił na Północ na czele swojej armii oraz dwóch tysięcy zbrojnych z Bliźniaków pod komendą Aenysa i Hosteena Freyów. Towarzyszyła mu żona Walda oraz narzeczona Ramsaya, „Arya Stark” (w rzeczywistości Jeyne Poole). Lord Bolton zamieszkał w Barrow Hall, zamku lady Dustin, i zajął się planowaniem dalszych działań. Mógł liczyć przede wszystkim na Ryswellów i Dustinów, z którymi był spowinowacony, oraz na Arnulfa Karstarka, który wprawdzie jawnie wspierał Stannisa, ale w rzeczywistości szpiegował dla Boltonów i tylko czekał na znak, by przejść na ich stronę. Inni lordowie popierali Boltonów ze względu na zakładników albo dlatego, że nie widzieli innego wyjścia. Roose im nie ufał.

Lord Bolton nie był zadowolony ze swego syna. Uważał, że Ramsay zraża do siebie północną szlachtę, i zalecał mu większą dyskrecję. Zabrał mu też Theona, który jako wychowanek Eddarda Starka miał potwierdzić tożsamość „Aryi”. Roose opowiedział młodemu Greyjoyowi o przeszłości Ramsaya i o swoich przewidywaniach dotyczących przyszłości rodu Boltonów. Lord Dreadfort stwierdził, że nawet jeśli Walda urodzi mu synów, on nie zdąży ich wychować, a po jego śmierci Ramsay przejmie władzę i pozabija przyrodnich braci. Dodał, że tak będzie najlepiej, bo młodociani dziedzice to zguba każdego rodu.[ii]

Początkowo ślub Ramsaya i „Aryi” miał się odbyć w Barrowton, ale gdy Roose dowiedział się, że Stannis Baratheon odbił Deepwood Motte z rąk żelaznych ludzi, zmienił miejsce ceremonii na Winterfell, by zmusić Stannisa do marszu w tym kierunku. Zamek był zrujnowany, a w ocalałych pomieszczeniach osiedlili się dzicy lokatorzy. Lord Dreadfort kazał im pracować przy odbudowie i obiecał, że okaże łaskę. Miłosierdzie polegało na tym, że po zakończeniu prac kazał wszystkich powiesić, zamiast obedrzeć ich ze skóry. W trakcie wesela syna lord Bolton był bardzo ostrożny. Nie ufał zwłaszcza Wymanowi Manderly’emu i nie jadł żadnej potrawy, której wcześniej nie skosztował lord Białego Portu. Kiedy nadszedł czas pokładzin, Roose wezwał lordów do samotni na naradę wojenną.

Po ślubie Ramsaya Boltonowie pozostali w Winterfell i czekali na Stannisa. Gdy spadł śnieg i twierdza została odcięta od świata, doszło w niej do serii tajemniczych zgonów. Między lordami narastała nieufność. Gdy Mały Walder Frey został zamordowany, jego kuzyn Duży Walder rzucił podejrzenia na kogoś z Białego Portu. Lord Wyman wyparł się wszelkiego związku z morderstwami i w dodatku obraził Freyów, co doprowadziło do krwawej rozprawy między nimi a zbrojnymi Manderlych. Gdy ludzie z Dreadfort opanowali sytuację, Roose Bolton, który właśnie dowiedział się, że armia Stannisa znajduje się trzy dni drogi od Winterfell, wydał Freyom i Manderlym rozkaz wymarszu.

Wichry zimy

Theon przesłuchiwany przez Stannisa zeznał, że Roose Bolton wysłał w pole Freyów i Manderlych oraz część zbrojnych z Dreadfort pod dowództwem Ramsaya, a sam zamierza zostać w Winterfell.

Teorie

Spekulacje czytelników dotyczą planów Roose’a względem Ramsaya. Z jednej strony lord Bolton nie ma innego potomka. Nawet jeśli Walda urodzi syna, minie wiele lat, zanim chłopiec będzie w stanie rządzić na ziemiach ojca. Z drugiej strony wiadomo, że Roose podejrzewa Ramsaya o zamordowanie Domerica i negatywnie ocenia jego talenty polityczne. Z tego powodu wielu fanów uważa, że kiedy Roose będzie miał innego dziedzica – syna Waldy lub jeszcze lepiej syna „Aryi” – zaryzykuje nieletniego spadkobiercę i pozbędzie się Ramsaya.

autor: Rudbekia
(fot. materiały prasowe HBO)

Przypisy:

[i] G.R.R.Martin, Taniec ze smokami, Część I, rozdz. Fetor III, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2011, wydanie I, str. 557.

[ii] Tamże, str. 564.

Artykuł Roose Bolton pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.