Rozpoczęliśmy panelem na temat ekranizacji sagi. Mimo przytaczanych cytatów wyrażających obawy fanów jeszcze sprzed ekranizacji („Serial mnie na pewno zawiedzie. Jeśli nie w ten, to w inny sposób”) zgodziliśmy się, że najpoważniejszym zarzutem wobec twórców serialu jest brak konsekwencji i logiki w prowadzeniu niektórych wątków. Zwłaszcza, że nie brak w „Grze o tron” scen wbijających w fotel i przyprawiających o szybsze bicie serca, zatem widz ma świadomość, że serial jest w stanie wynieść się na wyżyny, problem z tym że, kolokwialnie mówiąc, nie zawsze jego twórcom się chce.
Po panelu przyszedł czas na konkurs, podczas którego Szymon dał sposobność wykazania się znajomością sagi i serialu. Był to już kolejny konkurs przygotowany przez naszego forumowego kolegę i tradycyjnie pojawiła się w nim lubiana przez uczestników kategoria „D&D fanfiction”.
Kolejny piątkowy panel poświęcony był Wichrom zimy, w niespełna godzinę streściłyśmy stan fanowskiej wiedzy na temat wyczekiwanego od lat szóstego tomu sagi. Po spotkaniu dotarły do nas uwagi, iż nie wszyscy mieli szansę zapoznać się z dotychczas opublikowanymi rozdziałami „Wichrów zimy” – fakt, mea culpa, jeśli ktoś chce namiar na rozdziały prosimy o kontakt na priv (forum, mail redakcyjny albo pw na facebooku). Ostatnim tematycznym punktem programu w piątek była prelekcja Emilii Wyciślak na temat języka valyriańskiego, a ponieważ Emilia jest filologiem to była w stanie przekazać wiele ciekawych uwag na temat języka wykreowanego na potrzeby „Gry o tron”.

W sobotę zaczęliśmy od Familiady. Oczywiście nie była to zwyczajna Familiada, była to Familiada edycja Westeros, przygotowana przez Anię i Tomka z Westeros.pl. Uczestnicy bawili się świetnie, walcząc o nagrody zasponsorowane przez HBO, wykazując się refleksem i niebanalnymi skojarzeniami. W samo południe Lord Dowódca z fanpage Ubieram się na czarno… podsumował wiadomości na temat rozpoczynającego się za kilka dni siódmego sezonu „Gry o tron”. Następnie przyszedł czas na kolejny konkurs, Ruda z blogu Seryjnie przygotowała gro-o-tronową wersję popularnego turnieju 1 z 10.
Pierwszą tego dnia dwugodzinną prelekcję przygotował DaeL, specjalista od analizy twórczości GRRM i szalonych teorii. DaeL, redaktor naczelny fsgk.pl zadał nam (i sobie) pytanie, dlaczego doszukujemy się foreshadowingu i ukrytych wskazówek w „Pieśni Lodu i Ognia”. Przedstawił niezbite dowody na R+L=J, wprowadził uczestników prelekcji w tajne plany Varysa i Illyrio Mopatisa, odkrył znaczenie imion, zatańczył z Plamą, śnił z Targaryenami, zajadał się owocami i wskazał powiązania pomiędzy historycznymi bitwami a starciami, o których przeczytamy w „Wichrach Zimy”. Wołoszański Westeros, który nie wierzy w merlingi, odpowiedział na nasze pytania, a nas sam koniec zaprezentował prawdziwego autora Szalonych Teorii – swojego kota Bąbla.

Nadmienić należy, że trzynaste DeeFy okazały się nieco pechowe dla niektórych prowadzących. DaeL przyjechał z kontuzją, natomiast Daria w ogóle nie dotarła do Wrocławia i w jej miejsce z przygotowaną ad hoc prelekcją dotyczącą rytuałów –  zwłaszcza rytuałów przejścia – w naszym ulubionym świecie wystąpili Justyna, Mateusz i Michał.
Ostatnim sobotnim konkursem byli Milionerzy, edycja Westeros, o których mogliście już poczytać na naszym fanpage’u.
Sobotnie pogodne popołudnie to doskonały czas aby porozmawiać o śmierci. Ania Dymarczyk zajęła się tym mrocznym tematem, ale potraktowała go w sposób nietypowy, bowiem zbadała historyczne i kulturowe konteksty poszczególnych rodzajów śmierci. Zależności między zgonami bohaterów u Martina a rodzajem śmierci jaka przypadła im w udziale najwyraźniej nie jest przypadkowa.
Sobotni program związany z PLiO zakończyła prelekcja Justyny Skrzypnik i Mateusza Pniewskiego niegdyś z Matriksa obecnie doktorantów prowadzących fanpage Fantastyczne teorie kultury i jak je znaleźć. Podczas dwugodzinnego spotkania zastanawialiśmy się wspólnie nad kondycją – zarówno fizyczną jak i moralną – westeroskich mężczyzn, którzy niestety nie dorastają do posągowego Rhaegara Targaryena. Stosunkowo późna pora nie przeszkodziła w burzliwych dyskusjach, które przeniosły się do strefy kulinarnej i trwały do późnego wieczoru.
Po części oficjalnej nadszedł czas na część towarzyską i dwudziestu dobrych ludzi z forum Ogień i Lód udało się na krajoznawczą wycieczkę po Wrocławiu i na wspólne piwo.

W niedzielę Szymon zwany Dzięciołem po raz kolejny przygotował wiedzówkę z Pieśni Lodu i Ognia. Różne kategorie pytań, często o ekstremalnej skali trudności oraz możliwość utracenia już zdobytych punktów gwarantowały wysoki poziom adrenaliny nie tylko u uczestników. Nie mniej emocji wywołał konkurs kalamburów, oczywiście utrzymanych w konwencji Gry o tron. Część haseł należało pokazać, część narysować, wszystkie wymagały od uczestników sporej gimnastyki.
Program zakończyły dwie prelekcje. Michał Sapa sprawdził, na ile Martin jest konsekwentny w kreacji swojego świata i okazało się, że do liczb i odległości nasz ulubiony autor podejście ma nader swobodne. Według wyliczeń Michała nie było możliwe aby Robb Stark dysponował aż tak dużą armią, gdyż Północ była rzadziej zaludniona niż inne rejony, a w historii wojskowości nie zdarza się praktycznie powoływanie pod broń absolutnie wszystkich mężczyzn. Samo Westeros również wydaje się liczyć zbyt mało mieszkańców w stosunku do swej powierzchni, choć cały czas fani mają zbyt mało danych by móc coś określić z pełnym przekonaniem.
Ostatnia prelekcja w bloku należała do Mai Walczak, która zmierzyła się z trudnym i mało popularnym na konwentach tematem podróży w mniej znane rejony świata oraz odkryć geograficznych. Mimo wczesnego popołudnia i zbliżającego się końca konwentu na sali był komplet słuchaczy :)

Serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy współtworzyli tegoroczne Dni Fantastyki, zarówno przygotowując punkty programu jak i aktywnie uczestnicząc w prelekcjach. HBO Polska dziękujemy za zasponsorowanie nagród na konkursy, CK Zamek za użyczenie rewelacyjnej miejscówki na konwent. Z nadzieją na spotkanie za rok zapraszamy na nasze forum :)

autorki: Asia Witek & Mya Stone

Artykuł 20 godzin z Grą o tron oraz Pieśnią Lodu i Ognia czyli po Dniach Fantastyki 2017 pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Martin zapowiedział także ukazanie się edycji jubileuszowej „Gry o tron”, wzbogaconej o ilustracje uznanych twórców. Wśród grafików których prace znajdą się w nowym wydaniu książki znaleźli się John Picacio, Michael Komarck, Magali Villeneuve czy Marc Simonetti, a to tylko niektóre nazwiska.

Przeczytaj również: George R. R. Martin w czołówce bestsellerowych pisarzy

(aw)

Artykuł 20 lat od premiery „Gry o tron” pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

1. Tempo ukazywania się kolejnych części

Telewizja działa jak dobrze naoliwiona maszyna. Kolejne sezony pojawiają się z podziwu godną regularnością, a jeśli HBO zimą zapowie, że danego dnia wyemitowany zostanie pierwszy odcinek nowego sezonu, to można stawiać brylanty przeciwko orzechom, że tak się stanie.

W tym samym czasie George Martin doprowadza swych fanów do rozpaczy, po raz kolejny mgliście sugerując, że ma nadzieję, iż w tym roku książka się ukaże. Za rok HBO zapowie kolejny sezon, a Martin zapewne znów wyrazi nadzieję, że teraz to już na pewno się uda…

2. Radykalne ograniczenie liczby bohaterów

Konia z rzędem temu, kto czytając po raz pierwszy Pieśń Lodu i Ognia nie pogubił się w nadmiarze bohaterów. Dziesiątki postaci pierwszoplanowych, setki bohaterów planu drugiego i tysiące z planu trzeciego, większość wymieniona z imienia, nazwiska, a w przypadku szlachetnie urodzonych również z informacją o herbie i rodowym zawołaniu. Chwilami mam wrażenie, iż ta wiedza przydaje się wyłącznie podczas radykalnych konkursów wiedzowych na fanowskich zlotach :)

HBO podeszło do tematu pragmatycznie, stąd niektórzy serialowi bohaterowie łączą w sobie co najmniej dwa książkowe pierwowzory. Czy serial na tym stracił? To jest dyskusyjne, wielbiciele książek będą zapewne optować przy wersji ściślejszego trzymania się literackiego oryginału, ale to znów skutkowałoby nadmiernym rozmyciem wątków. Serial dokładnie oddający akcję książki nijak nie dałby się zamknąć w 10 odcinkach jednego sezonu.

3. Wyraźne cięcia niektórych wątków

Dla fanów książki rezygnacja z niektórych wątków w telewizyjnej adaptacji jest wadą, nie zaletą, ale HBO oddać trzeba, że byli w stanie pominąć fragmenty niewiele wnoszące do akcji. Książkowe opisy uczt są niewątpliwie popełnione z maestrią osoby która potrafi docenić dobre jedzenie, ale na dłuższą metę czytanie o wędrówce Brienne w poszukiwaniu Sansy lub o tym, jakimi daniami raczyli się w drodze magister Illyrio oraz Tyrion staje się nużące. Niektórzy zarzucają serialowi, że chwilami jego akcja jest zbyt rozwlekła, są to zapewne ludzie, którzy nigdy nie próbowali się zmierzyć „Ucztą dla wron”. Dodajmy też, iż konieczność uporządkowania mnogości wątków powieści jest jednym z domniemanych powodów opóźnień prac nad „Wichrami zimy”.

4. Postarzenie dziecięcych bohaterów o kilka lat

George Martin przyznawał wielokrotnie w wywiadach, że najgorzej pisze mu się dziecięcych bohaterów. Zastanawiające jest zatem, że na ośmiu narratorów tomu pierwszego aż pięciu jest niepełnoletnich (Arya, Sansa, Bran, Dany i Jon Snow). Arya w momencie rozpoczęcia akcji powieści ma 9 lat, fascynuje ją broń i wcale nie czuje się okropnie z myślą, że zabiła człowieka. Kreacja dziecka-żołnierza chyba trochę wymknęła się Martinowi spod kontroli (co zaowocowało na naszym forum m.in. rozważaniami na temat zdrowia psychicznego młodszej córki Neda Starka). Współczesnemu czytelnikowi trudno też zaakceptować fakt wydania Daenerys Targaryen za mąż za trzykrotnie od niej starszego khala Drogo, a świadomość, iż praktyka taka była na porządku dziennym w wiekach średnich wcale w lekturze nie pomaga.

5. Książka jest dla nerdów, serial jest dla wszystkich

Oczywiście to książka przyniosła Martinowi ogromną popularność w fandomie, ale z całą sympatią dla fantastów, gromada nerdów zachwycających się od ponad 20 lat Pieśnią Lodu i Ognia stanowi znikomy ułamek fanów, jakich Martin zyskał dzięki serialowi. To produkcji telewizyjnej zawdzięczamy przebicie się do powszechnej świadomości hasła „winter is coming”, „valar morghulis” czy ikonicznego wizerunku Żelaznego Tronu. Ogromny sukces „Gry o tron” sprawił, że widzowie przestali utożsamiać serial fantastyczny z kiczowatymi produkcjami fantasy sprzed lat, jednocześnie wzrosły szanse na ekranizacje innych popularnych dzieł literatury fantastycznej.

(aw)

Artykuł 5 powodów dla których serial „Gra o tron” jest lepszy od książki pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Nikolai Coster- Waldau przyznał w wywiadzie dla collider.com, że na październik planowany jest powrót ekipy na plan. Serialowy Jaime Lannister stwierdził, że do trzeciego sezonu włącznie wiedział, jaki mniej więcej los czeka jego bohatera. Od sezonu czwartego niecierpliwie czekał na scenariusz, który trafiał do jego rąk ok. cztery do sześciu tygodni przed rozpoczęciem zdjęć. Oczywiście Nikolai zadeklarował, że nie może się doczekać.

W innym wywiadzie, dla Marie Claire, Coster-Waldau stwierdził, że nie wierzy w zapowiedź HBO odnośnie kręcenia kilku alternatywnych zakończeń serialu. W pierwszej połowie września dyrektor programowy HBO Casey Bloys zasugerował, iż zostaną nakręcone różne zakończenia „Gry o tron”, z których w ostatecznym montażu zachowane zostanie jedno, a wszystko po to, by nikt nie był w stanie przewidzieć, jak ostatecznie zakończy się opowieść. Podobnie jak wcześniej część fanowskich redakcji, Nikolai Coster-Waldau uważa, że takie postępowanie byłoby nieekonomiczne, gdyż mimo ogromnego budżetu serialu jego zdaniem bezsensownym byłoby wydawanie 100 000 dolarów dziennie na próżno.

Jeśli już o budżecie mowa – sezon ósmy będzie pod tym względem rekordowy. Utrzymano dotychczasową praktykę zwiększania budżetu odcinka z sezonu na sezon. W sezonie szóstym jeden odcinek kosztował HBO 10mln dolarów, budżet sezonu siódmego to 100 mln dolarów (przy siedmiu odcinkach), natomiast jeden odcinek sezonu ósmego ma mieć budżet 15 mln dolarów, co jest rekordem nie tylko dla „Gry o tron” ale zdaje się że również w historii telewizji. Dla porównania, budżet pierwszego sezonu wynosił 60 mln dol., a odcinek zawierający jedną z najbardziej spektakularnych scen czyli bitwę nad Czarnym Nurtem kosztował stację 8 mln dolarów. Ale podejrzewać można, że mimo zwiększania limitów na odcinek budżet stacji bez problemu się domyka. Puls Biznesu wskazał w jednym z artykułów, że HBO zarabia nie tylko na licencjach telewizyjnych oraz na wpływach ze sprzedaży serialu na DVD i Blu-ray, ale także na udzielaniu licencji na gry komputerowe oraz gadżety i inne dobra, miłe sercu fanów.

Od wielu miesięcy wiadomo również, że ósmy sezon „Gry o tron” będzie liczył zaledwie sześć odcinków. Przedstawiciele HBO jeszcze przed sezonem siódmym przyznawali, że widząc zainteresowanie serialem chętnie zwiększyliby ilość odcinków, ale mają świadomość, że twórcy serialu precyzyjnie zaplanowali akcję ostatnich kilkunastu odcinków i dodawanie kolejnych epizodów zaburzyłoby ten plan. Dobrą wiadomością jest natomiast wieść o wydłużeniu czasu trwania odcinków ósmego sezonu. Według zapowiedzi mają one trwać 80 min. każdy.
Fani serialu ucieszą się też z informacji, że reżyserem dwóch odcinków 8 sezonu ma być Miguel Sapochnik (jego dziełem jest m.in. „Bitwa bękartów”), a kolejnym nazwiskiem potwierdzonym w ósmym sezonie jest David Nutter (któremu widzowie zawdzięczają Krwawe Gody w „Deszczach Castamere”). Finał „Gry o tron” należeć ma do twórców serialu- Davida Benioffa i D.B. Weissa.

Nadal nie jest znana data premiery ostatniego sezonu „Gry o tron”, ale informacja Nikolaia Coster-Waldau o rozpoczęciu zdjęć w październiku pozwala zakładać, że nowy sezon zobaczymy raczej na początku 2019 roku.

oprac. AW
źródło: http://watchersonthewall.com / http://collider.com /

Artykuł 8 sezon „Gry o tron” – zdjęcia ruszają w przyszłym miesiącu pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Arya Wszędobylska
Arya o Końskim Pysku lub Końska Gęba
Arry
Kostropaty Łeb
Łasica
Nan/ Nymeria
Gołąbek
Sola
Cat znad Kanałów
Ślepa Beth

Młodsza z córek Neda i Cat. Jako jedyna z dzieci Catelyn odziedziczyła urodę po Starkach – ma brązowe, matowe włosy oraz pociągłą i poważną twarz. W odróżnieniu od swojej starszej siostry, Sansy, Arya nie przepada za wyszywaniem i haftowaniem, nie dba o stroje i nie oddaje się typowo dziewczęcym rozrywkom. Pod wpływem emocji lub w zamyśleniu przygryza wargę.

Arya sama przyznaje, że nieźle radzi sobie z rachunkami i prowadzeniem domu. Bardzo dobrze jeździ konno, interesuje ją broń. Jest leworęczna.

Z rodzeństwa najlepiej dogaduje się z przyrodnim bratem, Jonem Snow.

W momencie rozpoczęcia Gry o tron ma dziewięć lat.

Arya to jedyna bohaterka mająca swój rozdział (POV) w każdym z dotychczas wydanych tomów serii.

Przedakcja

Arya chętnie spędza czas ze służbą i nisko urodzonymi mieszkańcami Winterfell, lubi słuchać opowieści giermków i częściej niż z własną siostrą bawi się z dziećmi służby.

Jest odważna. Pewnego dnia Robb zabrał ją, Sansę i małego Brana do krypt, by pokazać im miejsca zarezerwowane na ich własne groby. Zza nagrobków wysunął się obsypany mąką Jon Snow, który straszył dzieci. Sansa z wrzaskiem uciekła, ale Arya wymierzyła „duchowi” cios, a potem skarciła braci za straszenie Brana.

Gra o tron

Arya otrzymuje jedno ze szczeniąt wilkora, znalezionych przez Robba i Jona. Nadaje mu imię na cześć wojowniczej królowej Nymerii.

Podczas uczty wydanej na cześć Roberta Baratheona i jego dworu Arya towarzyszy młodszemu księciu, Tommenowi. Wraz z księżniczką Myrcellą, Sansą i innymi dziewczętami z Winterfell spędza poranek na ćwiczeniu umiejętności wyszywania, ale znudzona ucieka, by w towarzystwie Jona Snow obserwować rycerzy trenujących na dziedzińcu Winterfell.

Dziewczynka jest nieustającym źródłem trosk dla opiekującej się nią septy Mordane. Przy pakowaniu ubrań na wyjazd do Królewskiej Przystani wrzuca odzież do skrzyni bardzo niedbale i septa nakazuje jej powtórnie się spakować, tym razem układając porządnie ubrania. Aryę odwiedza Jon Snow i wręcza jej podarunek – prawdziwy miecz o imieniu Igła, wykuty w kuźni zamkowej i specjalnie dostosowany do jej ręki. Brat udziela jej pierwszej nauki posługiwania się bronią, mówiąc, że należy ukłuć przeciwnika ostrym końcem.

W drodze do Królewskiej Przystani Arya spędza czas w towarzystwie nisko urodzonych. Dziewczynka chętnie zaprzyjaźnia się z giermkami i służącymi, a jej najlepszym przyjacielem staje się Mycah, syn rzeźnika. W odróżnieniu od swojej lubiącej piękne stroje siostry, Arya potrafi chodzić przez kilka dni pod rząd w tym samym ubłoconym ubraniu. Pewnego dnia Cersei zaprasza Aryę i jej siostrę do wspólnej podróży królewskim domem na kołach, ale Arya postanawia zlekceważyć zaproszenie i spędza ten dzień z Mycahem. Na jej prośbę chłopak trenuje z nią walkę na kije. Podczas ćwiczeń natykają się na nich Joffrey i Sansa. Książę zarzuca Mycahowi, że chce zostać rycerzem i rani chłopaka, a Arya staje w obronie przyjaciela i rozbija księciu kij na głowie. Wściekły Joffrey rzuca się na dziewczynkę z mieczem, ale zostaje powstrzymany przez Nymerię. Arya wrzuca do rzeki broń księcia i wraz z wilkorem ucieka. Przez trzy doby nikt nie może ich odszukać, czwartego dnia Jory przyprowadza do obozu Aryę. Dziewczynka zostaje przejęta przez Lannisterów, doprowadzona przed oblicze króla i tam składa relację z ostatnich wydarzeń. Joffrey opowiada własną historię, zarzucając Aryi że napadła na niego, a Nymeria próbowała odgryźć mu rękę. Przywołana na świadka Sansa deklaruje, że nic nie pamięta z wydarzeń nad rzeką. Wściekła Arya rzuca się na siostrę z pięściami, zarzucając jej kłamstwo. Ofiarą tego konfliktu są Mycah i Dama, wilkorzyca Sansy.

Przez kolejne tygodnie stosunki między siostrami są dalekie od poprawności, Sansa wini Aryę za śmierć Damy, zaś Arya nie może wybaczyć Sansie, że nie stanęła po jej stronie i nie może odżałować śmierci Mycaha, zamordowanego przez Ogara. W Królewskiej Przystani Ned zabiera młodszą córkę na poważną rozmowę i wyjaśnia jej, że w obecnej sytuacji rodzina musi trzymać się razem. Ojciec zauważa jej miecz i widząc, że dziewczynka nie ma pojęcia o tym, jak się posługiwać bronią, zatrudnia dla niej nauczyciela. Syrio Forel uczy Aryę wodnego tańca z Bravoos. Ten styl walki opiera się na zwinności, zręczności i szybkości, a Syrio oprócz trenowania ciosów zadaje swojej podopiecznej także ćwiczenia gimnastyczne oraz uczy ją funkcjonowania opartego na zmysłach słuchu, węchu czy dotyku. Aryi bardzo się te lekcje podobają, przedkłada je nad obserwowanie zmagań rycerzy, biorących udział w turnieju rycerskim. Jednym z zadań zlecanych jej przez Syria jest łapanie kotów. Pewnego dnia Arya zapędza się za jednouchym starym kocurem w nieznane jej rejony zamku. W piwnicach znajduje smocze czaszki i podsłuchuje rozmowę dwóch mężczyzn (z opisów sądząc Illyria Mopatisa i przebranego Varysa), dyskutujących o namiestniku i jego poszukiwaniach królewskich bękartów oraz o możliwości uśmiercenia królewskiego namiestnika. Dziewczynka po wydostaniu się z podziemi opowiada Nedowi o podsłuchanej rozmowie, ale ojciec lekceważy te doniesienia, sądząc, że Arya spotkała aktorów ćwiczących swe role. Rozmowę przerywa im przybycie czarnego brata Yorena.

Po ataku Jaimego Lannistera na ludzi Neda Arya przez kilka dni trwa w zaciętym milczeniu. Kilkanaście dni później Arya kłóci się z Sansą przy śniadaniu, wyśmiewa marzenia siostry o byciu królową i rzuca w nią owocem, niszcząc suknię starszej dziewczynki. Po paru godzinach przeprasza Sansę. Propozycję powrotu do Winterfell przyjmuje ze szczerą radością, prosi tylko ojca, by Syrio mógł pojechać razem z nimi. W dzień wyjazdu z Królewskiej Przystani Arya ćwiczy po raz kolejny ze swoim nauczycielem. Forel oprócz przekazywania zasad szermierki wpaja dziewczynie zasady, według których powinien postępować wodny tancerz. Lekcję przerywa wtargnięcie kilku lannisterskich żołnierzy, dowodzonych przez ser Meryna Tranta. Syrio każe Aryi uciekać, a sam staje do walki. Dziewczynka przekonuje się, że to, co Forel pokazywał jej podczas zajęć to były tylko ćwiczenia, a w prawdziwej walce jest nieporównywalnie szybszy. Arya ucieka z sali, gdy bezbronny Syrio staje naprzeciw uzbrojonego i zakutego w zbroję ser Meryna. Od tego momentu uchodzi za zaginioną.

Dziewczynka omija Wieżę Namiestnika i okrężną drogą udaje się do stajni, gdzie znajduje rozbitą skrzynię ze swoimi ubraniami. Zabiera trochę ciepłej odzieży oraz Igłę. Zabija chłopaka stajennego, który próbuje ją zatrzymać, a następnie decyduje się na pieszą ucieczkę. Kolejne dni Arya spędza na ulicy w dzielnicy biedoty. Sprawdza, czy uda się jej wydostać przez którąś z bram miasta, ale są one bardzo pilnie strzeżone. Nocuje w bramach, na dachach domów lub w stajniach i już pierwszej nocy ktoś kradnie jej zapasowe ubranie. Dziewczynka głoduje, próbuje polować na gołębie i wymieniać je na żywność, coraz częściej odczuwa pokusę kradzieży żywności. Na ulicach słucha plotek, które pod wieloma względami są sprzeczne, ale zgodnie donoszą że król Robert nie żyje. Powtarza się w nich również nazwisko królewskiego namiestnika. Zgodnie z zaleceniami Syria stara się zwracać baczną uwagę na otoczenie i zauważa obcych żołnierzy w barwach Starków, pilnujących statku, którym miała wraz z rodziną odpłynąć na północ. Arya powraca do Zapchlonego Tyłka i wraz z tłumem udaje się na plac przed Septem Baelora. Tam jest świadkiem, jak Eddard Stark przyznaje się do zdrady, a Joffrey rozkazuje ściąć mu głowę. Arya rzuca się ojcu na ratunek, ale nie może przebić się przez tłum. Samego momentu egzekucji dziewczynka nie widzi, gdyż Yoren z Nocnej Straży wyciąga ją z tłumu. Czarny brat zabiera ze sobą i ścina jej włosy.

Artykuł Arya Stark pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Po klęsce rebelii Balona, śmierci jego starszych synów i odesłaniu Theona w roli zakładnika do Winterfell, lordowi Greyjoyowi pozostała tylko Asha. Zaczął ją szykować na swą następczynię. Polegał na niej, pozostawiał jej też dużo swobody w kwestii wyboru sposobu życia.

Jako nastolatka Asha była pryszczata i niezbyt atrakcyjna, a przynajmniej tak zapamiętał ją Theon. Jej pierwszą miłością był Tristifer Botley, jeden z wychowanków jej ojca. Nigdy nie przestał jej kochać, ale ona go odrzuciła. Pragnęła nie małżeństwa i macierzyństwa, ale – przygód. Z czasem Asha wyładniała. Jej pierwszym kochankiem był marynarz z Lys. Miała wtedy szesnaście lat. Później związała się z Qarlem Panienką.

Starcie królów

Theon spotkał Ashę, kiedy oglądał swój statek, jednak nie poznał siostry. Kobieta przedstawiła mu się jako Esgred, żona cieśli okrętowego Sigrina, i zachowywała się względem niego uwodzicielsko, wszystko po to, by poznać jego plany i charakter. „Esgred” podsunęła Theonowi pomysł, by nadać statkowi nazwę Morska Dziwka, doradzała też bratu przy wyborze załogi. Na Pyke mistyfikacja wyszła na jaw. Na wyprawionej przez Balona uczcie Asha zajęła honorowe miejsce i drwiła z młodszego brata.

Zgodnie z planem Balona, Asha otrzymała trzydzieści statków. Z powierzonymi jej siłami zdobyła Deepwood Motte i uczyniła z zamku swoją kwaterę główną. Gdy Theon zdobył Winterfell, liczył na to, że Asha przyprowadzi posiłki. Przybyła do Winterfell, ale uznała plan brata za szaleństwo i przez wzgląd na imię matki namawiała go, by wyjechał wraz z nią. Gdy Theon odmówił, wróciła do Deepwood Motte, pozostawiając mu tylko 10 swoich ludzi.

Uczta dla wron

Po śmierci Balona Asha wróciła na Żelazne Wyspy z zamiarem przejęcia władzy, jednak Euron ją uprzedził. Kobieta popłynęła na Harlaw, do wuja. Od niego dowiedziała się, że Aeron zwołał królewski wiec na Starej Wyk. Mimo że wuj stanowczo odradzał jej ubieganie się o koronę, postanowiła popłynąć na wiec. Odrzuciła też zaloty Tristifera Botleya, który po raz kolejny proponował jej małżeństwo.

Asha udała się na Starą Wyk. Jeszcze przed wiecem starła się z Euronem, którego podejrzewała o zabójstwo Balona. Zaoferowała poparcie Victarionowi, pod warunkiem, że ten mianuje ją swoim namiestnikiem, jednak kapitan Żelaznej Floty odmówił. Asha wystąpiła na wiecu z propozycją wykrojenia królestwa z części ziem Północy i zawarcia pokoju z jej lordami. Zyskała wielu zwolenników, jednak ostatecznie żelaźni ludzie wybrali Eurona. Asha i jej ludzie uciekli podczas koronacji.

Taniec ze smokami

Po wiecu Asha popłynęła na Harlaw. Na miejscu dowiedziała się, że Euron wydał ją za jednego z byłych pretendentów do Tronu z Morskiego Kamienia, Erika Ironmakera, osiemdziesięcioletniego starca. Aby Wronie Oko jej nie odnalazł i nie zmusił do posłuszeństwa, uciekła ze swymi zwolennikami do Deepwood Motte. Tam zastanawiała się, co robić dalej. Gdy do zamku zbliżały się oddziały Stannisa Baratheona, dała swym ludziom wybór – kapitulacja lub walka. Żelaźni pod dowództwem Ashy spróbowali przebić się do okrętów, jednak przegrali.

Asha została pojmana i oddana pod straż Alysane Mormont. Na rozkaz króla kobietę traktowano dobrze, ale większość ludzi odnosiła się do niej nieprzychylnie. Mieszkańcy Północy widzieli w niej przede wszystkim przedstawicielkę wrogiego ludu i siostrę Theona Sprzedawczyka, zaś wyznawcy R’hllora uważali ją za czcicielkę demona. Wyjątkiem był Justin Massey, który zaczął się do niej zalecać.

Gdy cały zastęp Stannisa ugrzązł w śniegu trzy dni drogi od Winterfell, z kurczącymi się zapasami, Asha była świadkiem spalenia czterech ludzi, których przyłapano na kanibalizmie. Czciciele R’hllora uważali, że to córkę Balona należy spalić, by wybłagać poprawę pogody. Do obozu króla dotarł bankier Tycho Nestoris z eskortą złożoną z dawnych ludzi Ashy. Przywiózł również Theona i Jeyne Poole, znalezionych przez Morsa Umbera. Tym razem to Asha nie poznała brata. Co więcej, patrzyła na niego z odrazą.

Wichry zimy

Asha wysłuchała opowieści Theona o tym, co się z nim działo. Zaproponowała Stannisowi okup za życie brata, jednak król stanowczo oznajmił, że ze względu na ludzi Północy nie okaże łaski i odda Sprzedawczyka płomieniom. Asha poprosiła, by Stannis wykonał wyrok zgodnie ze zwyczajem Północy, czyli własnoręcznie ściął Theonowi głowę pod czardrzewem.

Domysły

Spekulacje fanów dotyczą intencji Ashy. Najprawdopodobniej po prostu chciała oszczędzić bratu bólu i wyprosić mu szybką śmierć, możliwe jednak, że ma jakiś plan uwolnienia Theona.

autor: Rudbekia

Artykuł Asha Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Według wspomnień Aerona Balon już w dzieciństwie był bardzo odważny i zapowiadał się na świetnego wojownika. Jako trzynastolatek nauczył się wiosłować i był mistrzem w tańcu palców. Jako piętnastolatek popłynął z Dagmerem Rozciętą Gębą na Stopnie i przez całe lato zajmował się łupiestwem. Zabił wtedy pierwszego wroga i zdobył dwie morskie żony. Jako siedemnastolatek został kapitanem własnego statku. Często wypływał na wyprawy z ojcem, Euronem i Victarionem. Gdy lord Quellon zginął na morzu, Balon objął władzę na Pyke. Zaczął od ukarania maestera, który przyczynił się do śmierci jego młodszego brata Urrigona.

Balon ożenił się z Alannys Harlaw. Urodziła mu czworo dzieci: Rodrika, Marona, Ashę i Theona. Lord Greyjoy myślał w tym czasie przede wszystkim o odzyskaniu niezależności Żelaznych Wysp i przywróceniu im ich dawnej potęgi. Podczas rebelii Roberta zachował neutralność. Niedługo później sam się zbuntował i ogłosił się królem Żelaznych Wysp. Liczył na to, że Robert Baratheon nie zdoła zebrać wystarczających sił. Żelaźni ludzie początkowo odnosili sukcesy (Victarion zniszczył flotę Lannisterów), ale szczęście szybko się od nich odwróciło. Stannis Baratheon pokonał ich na morzu, a wojska pod dowództwem króla Roberta i Eddarda Starka dokonały inwazji na wyspy. Starsi synowie Balona polegli w boju – Rodrik w Seagardzie, Maron na Pyke. Balon skapitulował i złożył hołd królowi Robertowi. Theon został zakładnikiem Eddarda Starka.

W następnych latach lord Greyjoy snuł plany zemsty, ale niewiele mógł zrobić. Stał się zgorzkniały. Zmagał się nie tylko ze skutkami klęski militarnej, ale też z kłopotami rodzinnymi. Lady Alannys nie potrafiła się pogodzić ze stratą synów i obwiniała o nią męża. W końcu ciężko zachorowała i przeniosła się do brata na Harlaw. Euron uwiódł ukochaną morską żonę Victariona, więc Balon skazał go na wygnanie, by nie dopuścić do rozlewu krwi między braćmi. Jedyną pociechą lorda Greyjoya była córka Asha, która wyrosła na odważną wojowniczkę i nigdy nie zawiodła swego ojca.

Starcie królów

Na kontynencie trwała walka między pretendentami do Żelaznego Tronu oraz między królem Północy a Lannisterami. Balon postanowił, że wykorzysta sytuację, i zaczął przygotowania do wojny. Gdy Theon został zwolniony przez Robba Starka i przypłynął na Pyke z propozycją sojuszu przeciwko Lannisterom, lord Greyjoy chłodno przyjął syna i stanowczo odrzucił projekt. Postanowił już, że koronuje się na króla Żelaznych Wysp i Północy, oraz opracował plan ataku. Victarion miał zdobyć Fosę Cailin, zaś Asha – Deepwood Motte. Theon miał się zająć pustoszeniem Kamiennego Brzegu, ale zamiast tego zdobył Winterfell i przez pewien czas panował na zamku.

Nawałnica mieczy

Balon zaproponował Lannisterom sojusz. W zamian domagał się, by uznali go królem i pozostawili mu ziemie na północ od Przesmyku. Lord Tywin uznał, że Balon zbyt wiele żąda, a za mało oferuje.

Panowanie Balona nad Żelaznymi Wyspami i Północą trwało krótko. Król zginął podczas sztormu. Zgodnie z oficjalną wersją wydarzeń spadł z mostu, ale niektórzy podejrzewają, że to sprawka Eurona Wronie Oko, który dzień później wrócił z wygnania i objął władzę na wyspach.

autor: Rudbekia
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Balon Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Wraz ze swym rodzeństwem był na pamiętnym turnieju rycerskim w Harrenhall. Jego siostrę, Lyannę, wzruszyła pieśń śpiewana przez Rhaegara Targaryena, a gdy Benjen zaczął się z niej wyśmiewać, dziewczyna wylała mu wino na głowę. Podczas rebelii Roberta pozostał w Winterfell. Po powrocie Neda do domu wstąpił do Nocnej Straży.

Gra o tron

Benjen Stark przybywa do Winterfell na wezwanie swego brata, by móc wziąć udział w uroczystościach związanych z wizytą króla Roberta Baratheona. Podczas uczty wyprawianej na cześć królewskich gości Benjen rozmawia z Jonem Snow. Jego bratanek wyznaje mu, że pragnie wstąpić do Nocnej Straży. Benjen próbuje odwieść krewniaka od tej decyzji. Wskazuje, że jako bardzo młody chłopak Jon nie ma świadomości wyrzeczeń, jakie wiążą się z przywdzianiem czerni, ale młodzieniec nie chce zmienić swego postanowienia.

Po zakończeniu wizyty w Winterfell Benjen wraz ze swymi ludźmi, Jonem oraz Tyrionem Lannisterem z obstawą wyruszają na Mur. Gdy docierają na miejsce, Stark poświęca swemu bratankowi o wiele mniej czasu, nie jest też tak serdeczny jak w Winterfell.

Wkrótce po przybyciu na Mur Benjen wyrusza wraz z sześcioma ludźmi na wyprawę do nawiedzanego lasu, by zbadać te tereny oraz odszukać zwiadowców, którzy nie wrócili z poprzedniej wyprawy. Odtąd słuch po nim ginie.

Bracia z Nocnej Straży na czele z Jonem Snow nadal mają nadzieję na szczęśliwy powrót Benjena, ale im więcej czasu upływa od jego zaginięcia, tym bardziej wiara ta słabnie. Jednym z celów, jakie zamierza osiągnąć Jeor Mormont organizujący wielką wyprawę za Mur, jest odnalezienie Starka i jego ludzi.

Teorie fanów

Niektórzy czytelnicy uważają, że Benjen Stark jest Zimnorękim, tajemniczym osobnikiem, który pomaga Samowi Tarly’emu oraz Branowi Starkowi.

Fani zastanawiają się także, czemu młody Benjen wstąpił do Nocnej Straży. Być może następne tomy sagi przyniosą odpowiedź na to pytanie.

Cytaty

„To nie jest Winterfell. Na Murze dostajesz tylko tyle, na ile zasłużyłeś”
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 174)

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Benjen Stark pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Młody rycerz o złocistorudych włosach. Jeyne Poole, przyjaciółka Sansy Stark, uważała że jest bardzo przystojny i była gotowa natychmiast wyjść za niego za mąż.
Edric Dayne wspomina, że lord Beric był obiecany jego ciotce.
W chwili rozpoczęcia „Gry o tron” ma 23 lata.

Gra o tron
Beric przybywa do Królewskiej Przystani, by wziąć udział w turnieju namiestnika i wygrać te zawody, jednak, mimo buńczucznych zapowiedzi, po kilku zwycięskich pojedynkach przegrywa walkę z Thorosem z Myr, kapłanem R’hllora.

Gdy do stolicy przybywają wieśniacy, by poskarżyć się na działania Góry, Która Jeździ, Eddard Stark wysyła ludzi pod dowództwem Dondarriona, by wymierzyli królewską sprawiedliwość Gregorowi Clegane.

Starcie królów

O Dondarrionie zaczyna być głośno wśród prostaczków. Po śmierci króla Roberta lord Beric toczy partyzancką wojnę z Gregorem Cleganem. Jednocześnie stara się choć w minimalnym stopniu ulżyć doli wieśniaków, między innymi poprzez udzielanie im materialnego wsparcia. Beric zostaje pokonany przez Górę, jednak pogłoski krążące wśród ludzi mówią, że Lord Błyskawica jest nieśmiertelny i nie można go zabić.

Nawałnica mieczy

Beric Dondarrion dowodzi grupą zwącą się Bractwem bez Chorągwi. Jego ludzie biorą do niewoli Aryę Stark. Dziewczynka przyznaje się do swego prawdziwego nazwiska, ale Lord Błyskawica, mimo znajomości z Eddardem Starkiem, nie chce zwrócić dziewczynce wolności. Banici zamierzają dostarczyć Aryę do matki w zamian za sowity okup. Kolejnym jeńcem, który wpada w ręce Bractwa, jest Sandor Clegane. Beric skazuje go na próbę walki i wyznacza siebie na przeciwnika. Miecz Dondarriona łamie się podczas pojedynku. Beric zostaje śmiertelnie ugodzony przez Ogara, jednak żarliwe modlitwy Thorosa z Myr przywracają go do życia… po raz szósty. Banici wypuszczają Clegane’a, lecz zabierają całe jego złoto.

Dondarrion nadal ubiera się w szaty ozdobione herbem jego rodu. Jego tarcza, napierśnik oraz płaszcz mają znak błyskawicy, ale strój Berica jest sfatygowany, napierśnik powgniatany, a płaszcz postrzępiony i wyblakły. Mężczyzna jest wymizerowany, przez skórę jego twarzy przebija zarys czaszki. Uważny obserwator jest w stanie dostrzec pamiątki po poprzednich śmiertelnych obrażeniach doznanych od przeciwników: szramę na szyi po powieszeniu, wgniecenie na skroni, ranę w miejscu jednego oka. Ożywiony Lord Błyskawica nic nie je, od czasu do czasu wypija kielich wina. Arya zauważa, że nie potrzebuje on także snu.

Beric i jego ludzie kontynuują swoją wędrówkę. W jednej z wiosek pokonują oddział Dzielnych Kompanionów. Lord Błyskawica bierze czynny udział w walce, nakazuje też puścić wolno dwóch Kompanionów, by mogli zanieść do Harrenhall wiadomość o porażce.

Beric w rozmowie z Aryą przyznaje, że Thoros nie pierwszy raz przywołał go z zaświatów. Zauważa też, iż ceną za ponowne życie jest stopniowe zatracanie swej poprzedniej tożsamości: Dondarrion nie jest sobie w stanie przypomnieć koloru włosów dawnej ukochanej; nie pamięta, kto pasował go na rycerza; nie umiałby też znaleźć drogi do swej rodzinnej posiadłości.

Okazuje się, że Ogar śledzi banitów, aby odzyskać swój majątek. Beric stanowczo odmawia zwrotu złota. Tłumaczy, że przeznaczył je na pomoc materialną dla ubogiej ludności Dorzecza dotkniętej wojennymi represjami.

Po Krwawych Godach banici znajdują na brzegu rzeki zwłoki Catelyn Stark. Ze względu na czas, jaki upłynął od śmierci kobiety, Thoros z Myr odmawia podjęcia prób wskrzeszenia zmarłej. Wówczas Beric Dondarrrion przekazuje jej dar R’hllora. Tym samym ostatecznie opuszcza świat żywych.

Uczta dla wron

Po śmierci Berica rolę przywódcy przejmuje lady Stoneheart, a Bractwo podupada moralnie.

Cytaty

Miałem kiedyś zamek na Pograniczu. Była też kobieta, którą poprzysiągłem poślubić. Dzisiaj już nie potrafiłbym znaleźć drogi do tego zamku, ani powiedzieć ci, jakiego koloru miała włosy.

(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, t 1 Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 542)

Inni bohaterowie o Bericu

Lord Beric też jest bohaterem. Zawsze dzielny i rycerski.
(Jeyne Poole
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 455)

Lorch załatwił go pod Rwącym Wodospadem, a Góra utłukł go już dwa razy. Stawiam srebrnego jelenia, że tym razem też nie umarł na dobre.
(anonimowy zbrojny w Harrenhall
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 419)

Lord Beric nie lubi, jak skazuje się ludzi na śmierć z pragnienia.
(Cytryn Cytrynowy Płaszcz
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, t 1 Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 404)

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Beric Dondarrion pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Zarówno książka jak i serial pozostawiają kwestię bez ostatecznej odpowiedzi. W swym ostatnim rozdziale młody Lord Dowódca Nocnej Straży zostaje zaatakowany przez swoich współbraci, skala obrażeń pozwala podejrzewać najgorsze, ale w westeroskim świecie nie z takich terminów bohaterowie wychodzili cało. Fani mają jednak świadomość, że Martin, którego brak miłosierdzia względem wykreowanych przez siebie postaci jest legendarny i stał się wręcz jego charakterystyczną cechą, mógł poświęcić Jona Snow w imię rozwoju fabuły. Czy na pewno? Istnieją przesłanki pozwalające wielbicielom Jona mieć nadzieję na dobre zakończenie historii.

Zwolennicy opcji „Jon Snow przeżyje” mają po swojej stronie stworzoną przed kilkudziesięciu laty przez Josepha Campbella teorię monomitu. W książce „Bohater o tysiącu twarzy” Campbell podsumował swoje badania nad mitami. Analiza setek opowieści z różnych stron świata doprowadziła go do wniosku, że wszystkie mity mają wspólny trzon, wspólne cechy charakterystyczne i choć różnią się między sobą detalami, to jednak stanowią jedną opowieść. Kilkadziesiąt lat później Christopher Vogler zauważył, że podobna zależność zachodzi w przypadku współczesnych nam opowieści filmowych i książkowych. Różnią się one między sobą fabułą, ale jeśli ich akcję spisać w punktach, to treść opowieści porywających tłumy oraz zapadających głęboko w serca widzów i czytelników zaskakująco przypomina mity, znane ludzkości od tysięcy lat. Teoria Campbella dotyczy bohatera, którego kreacja powtarza się w wielu opowieściach. Autor nazywa tę postać „bohaterem o tysiącu twarzach”. W Pieśni Lodu i Ognia pozornie nie ma głównej postaci. Owszem, są osoby którym autor poświęca wyraźnie więcej miejsca i czasu niż pozostałym, ale spośród najważniejszych bohaterów tylko jedna osoba idealnie wpisuje się w campbellowską koncepcję. Jon Snow.

Bohaterem według Campbella i Voglera może być każdy. Najczęściej jest to przeciętniak, nie wyróżniający się specjalnymi umiejętnościami, mający swoje zalety i wady, słowem postać, z którą czytelnik lub widz może się utożsamiać. Jon Snow jest przeciętny. Nie ma fioletowych oczu jak Daenerys Targaryen, nie śni o trójokiej wronie jak Bran Stark, nie jest wojowniczą kilkulatką jak Arya. Jon jest typowym nastolatkiem, który czasem podejmuje nieprzemyślane działania i któremu nieobce są wahania nastroju. Campbell jednak podkreśla, że ta zwyczajność to tylko pozory. Wraz z rozwojem fabuły okazuje się, że bohater opowieści dysponuje licznymi talentami, a niezwykła moc, której poszukuje bohater, okazuje się kryć w nim samym. Często w finale opowieści postać dowiaduje się o swym królewskim bądź boskim pochodzeniu i zaczyna w pełni korzystać z umiejętności, jakie to pochodzenie z sobą niesie. W przypadku Jona Snow pierwszym talentem, który chłopak w sobie odkrywa jest umiejętność „wargowania”, czyli widzenia świata oczami swego wilkora. Jeśli chodzi o królewskie pochodzenie, to jeśli potwierdzi się najpopularniejsza fanowska teoria, głosząca iż Jon Snow jest synem Rhaegara Targaryena oraz siostry Neda, Lyanny Stark, to będzie to kolejny głos za koncepcją bohatera o tysiącu twarzach.

Kluczem całej historii jest wyprawa, motyw eksploatowany w fantastyce ponad wszelką przyzwoitość, ale nadal budzący zainteresowanie widzów i czytelników. Bohater musi udać się w podróż, a przeżyte podczas wyprawy przygody muszą go trwale zmienić. Schemat wyprawy bohatera przedstawia się następująco, a już pobieżny rzut oka upewnia nas, że Jon Snow idealnie się w ten schemat wpisuje:

1.    Poznajemy zwyczajny świat bohatera

Jon mieszka w Winterfell. Jest zwykłym chłopakiem, bękartem lorda Starka i tajemniczej kobiety. Póki był dzieckiem jego obecność nie prowokowała konfliktów w rodzinie, ale wszystko zmienia się w momencie, gdy chłopak zaczyna dorastać. Jego przyrodni bracia po osiągnięciu odpowiedniego wieku sięgną po należne im zaszczyty, ożenią się z pannami wysokich rodów, Robb zostanie z czasem lordem Winterfell, jego młodsi bracia będą chorążymi. Dla bękarta zabraknie miejsca na lordowskim dworze, dlatego chłopak postanawia podjąć jakieś działania.

2.    Wezwanie do wyprawy

Bohater rusza na wyprawę z własnej woli lub przymuszony okolicznościami.Według Campbella i Voglera dominują dwie opcje: na świecie pojawia się Zło, i tylko bohater może temu zaradzić, bądź bohater jest znudzony swoim życiem i postanawia je radykalnie zmienić. Bohater, choć nie zdaje sobie z tego sprawy, jest zapowiadanym przez proroctwa i oczekiwanym od lat „zbawcą”, to od niego zależą dalsze losy świata.

W przypadku Jona Snow mamy tu opcję dwa w jednym. Jon postanawia coś zmienić w swoim życiu i aby nie pozostawać na łasce krewnych wyrusza na północ, zamierzając wstąpić w szeregi Nocnej Straży. Podejmując taką decyzję Jon nie ma jednak pojęcia, co czeka go na Murze. Nie wie, że w Nocnej Straży coraz mniej jest szlachetnych rycerzy, a dominują tam pospolici przestępcy, którzy w ten sposób ratują się przed katowskim toporem. Nie ma też świadomości, że na Północy w osobach Białych Wędrowców pojawiło się Zło, które może stanowić zagrożenie dla całego świata.

3.    Spotkanie z mentorem

Mentor lub nauczyciel to postać, której zadaniem jest skierowanie bohatera do właściwego działania, popchnięcie go w odpowiednim kierunku. Mentor często wręcza bohaterowi jakiś dar (w książkach fantasy to będzie zwykle miecz, magiczny przedmiot, zaklęcie), ale udziela też bohaterowi prezentów niematerialnych, daje mu dobrą radę lub uczy nowych umiejętności.
W przypadku Jona Snow można mówić o kilku nauczycielach. Mentorem był dla Jona Qhorin Półręki, maester Aemon, w pewnym sensie także Mance Rayder i Donal Noye, ale najważniejszym wydaje się Lord Dowódca, Jeor Mormont. Mormont jest nauczycielem, w osobie którego skupiają się wszystkie cechy mentora, wymienione przez Campbella. To on wybiera Jona na swego pomocnika i zarządcę, dzięki czemu chłopak uczestnicząc w codziennym życiu lorda dowódcy, zaznajamia się z jego obowiązkami. Te doświadczenia przydadzą mu się za jakiś czas, kiedy Jon zostanie kolejnym Lordem Dowódcą Nocnej Straży.
Istotne we wzajemnych relacjach Jeora i Jona są ich rozmowy. Stary Niedźwiedź jest przy Jonie w szczególnie ciężkich dla niego chwilach, zwłaszcza kiedy Ned Stark zostaje oskarżony o zdradę i następnie stracony, zaś Robb ukoronowany na Króla Północy. Udziela Jonowi dobrych rad i skłania do dalszych przemyśleń. Rozmowy z sędziwym towarzyszem pomagają chłopakowi zwerbalizować własne lęki i przyczyniają się do umocnienia powziętych postanowień.
Jeor Mormont również wręcza Jonowi dar – Długi Pazur, miecz z valyriańskiej stali, który w jego rodzinie znajdował się od setek lat. W książce miecz ten nie wykazuje (jak na razie) szczególnych właściwości, chociaż Samwell Tarly przekazuje Jonowi informację wyczytaną w bibliotekach Czarnego Zamku, iż smoczą stalą można pokonać Innych. Teza ta zyskała potwierdzenie w serialu, bowiem w jednej ze scen w Hardhome Jon zabija swym mieczem niebieskookiego upiora.

4.    Przekroczenie pierwszego progu

Symboliczne przekroczenie pierwszego progu oznacza dla bohatera porzucenie zwyczajnego świata  i ostateczne przejście do świata niezwykłego, w którym będzie przeżywał przygody i realizował powierzone sobie zadania. Od tego momentu bohater nie może powrócić do zwyczajnego, poprzedniego życia, musi konsekwentnie podążać wybraną przez siebie drogą.

Moim zdaniem dla Jona Snow takim progiem jest złożenie przysięgi Nocnej Straży. Odtąd nie może już bezkarnie opuścić Muru, bowiem dezertera z Nocnej Straży może bezkarnie zabić każda osoba w Westeros.

5.    Zebranie drużyny

Bohater nie realizuje swego zadania sam. Pomagają mu w tym członkowie drużyny, dysponujący różnymi umiejętnościami.

Jon Snow ma wielu pomocników, sprzymierzeńców, przyjaciół. Numerem jeden w jego drużynie jest wilkor Duch, z którym przeznaczenie związało chłopaka na dobre i na złe. Wilkor towarzyszy Jonowi przez większość czasu, wspomaga go w walce z przeciwnikiem, a dzięki umiejętności „wargowania” Jon może oglądać świat oczami swego towarzysza.

Poza wilkorem w drużynie Jona Snow są także jego przyjaciele z Nocnej Straży: Grenn, Pyp, Edd a zwłaszcza Samwell Tarly. Oni będą udzielać Jonowi swego wsparcia i z ich pomocą Jon przejdzie kolejne próby. Jona wspierają również wolni ludzie, chociaż jako przedstawiciel Nocnej Straży Jon nie do końca zdobył ich zaufanie. Mimo krótkiej znajomości do swych przyjaciół Jon zalicza także Tyriona Lannistera.

Spośród bohaterów sagi to Jon Snow wykazuje największy talent do jednoczenia ludzi. W sytuacjach konfliktowych Jon nie zaostrza sporu, tylko stara się go załagodzić. Potrafi szukać kompromisu, jest w stanie zrezygnować z części własnych żądań dla wyższych celów i wspólnego dobra, odwiecznych wrogów skłania do zawarcia rozejmu, potrafi dyskutować, przekonywać do swych racji – to wszystko to cechy dobrego władcy, dobrego króla.

6.    Próby

Campbell i Vogler podkreślają, że bohater musi przejść przez liczne próby. Jest to test jego charakteru, badanie umiejętności, bohater ma je zaliczyć pomyślnie i tym samym potwierdzić, że nadaje się do wykonania zadania. Protagonistę czeka również szczególna próba, określana przez Voglera mianem „najgłębszej jaskini”. Jest to chwila decydująca dla dalszych losów bohatera, w której staje on sam przeciwko swoim największym lękom. Próba ta, niezależnie od wyniku, zmienia bohatera na zawsze.

Jon Snow jest bękartem, a mimo iż w Westeros tolerowano dzieci z nieprawego łoża, to jednak ciągnęła się za nimi fama osób zdradzieckich i podstępnych. Zatem wydaje się że można zaryzykować tezę, iż większość prób, jakie Jon musi przejść, związana jest z jego lojalnością. Lojalność wobec Nocnej Straży testowana jest już w pierwszym tomie, kiedy na Północ docierają wieści o kłopotach Neda Starka. Jon przeżywa rozterki związane z chęcią ruszenia na pomoc swemu ojcu, ma jednak świadomość, że wybór, jakiego dokonał nakazuje mu pozostać w szeregach Nocnej Straży. W tym przekonaniu utwierdzają go rozmowy z mentorami, Jeorem Mormontem i maestrem Aemonem. Pierwsza walka z Innym, jaka staje się udziałem Jona, również związana jest z lojalnością. Uwięziony w swej komnacie Jon mógł pozostać w bezpiecznym pokoju, a jednak ruszył na pomoc Staremu Niedźwiedziowi. Kolejny test lojalności przychodzi wraz z informacją o śmierci Neda. Sytuacja Jona zmieniła się w tych tygodniach diametralnie, chłopak nie może już bezkarnie porzucić Muru, bowiem jest związany słowami przysięgi z Nocną Strażą. Jon decyduje się zachować lojalność wobec swej rodziny i ucieka. Ma świadomość, że teraz śmierć będzie mu groziła na każdym kroku, jednak decyduje się zachować lojalność wobec swego ojca, Neda Starka. Tę próbę pomagają mu przejść członkowie jego drużyny, którzy doganiają go po drodze i zawracają na Mur.

Kolejną próbą, jaką musi przejść Jon Snow jest przyłączenie się do dzikich na rozkaz Qhorina Półrękiego. Wolni ludzie wątpią (i słusznie) w jego lojalność względem nich, a po dłuższym pobycie z wolnymi ludźmi jego bracia z Nocnej Straży również wątpią (i słusznie) w jego lojalność. Cokolwiek nie zrobi, któraś ze stron będzie go uważała za zdrajcę. Jon Snow balansuje, starając się zachować równocześnie lojalność wobec Ygritte i wobec Nocnej Straży i według własnego wewnętrznego kodeksu wychodzi z tego zwycięsko. Jak zaznaczają zgodnie Cambell i Vogler, bohater mityczny może sobie pozwolić na więcej. Nie wiążą go zasady i reguły jakie obowiązują zwykłych ludzi. Może on naginać prawo, łamać tabu, a i tak nie dosięgnie go za to kara.

Z kolejną próbą mamy do czynienia znaczne później. Jon broni Muru przed wolnymi ludźmi, z odsieczą przybywa Stannis Baratheon, który w prywatnej rozmowie składa Jonowi Snow propozycję nie do odrzucenia. Oferuje mu nazwisko Stark i Winterfell, co jest spełnieniem dziecięcych marzeń chłopaka. Legitymizacja królewskim dekretem zdjęła by z Jona odium bękarciego pochodzenia, mógłby ożenić się z Val, a jako Jon Stark ruszyć do walki i pomścić swych najbliższych. Pokusa jest silna, ale Jon Snow odmawia, zachowując lojalność wobec nocnej straży.

Pomysł przepuszczenia dzikich przez Mur i pozwolenie im na osiedlenie się po południowej stronie to również jest próba. Tym razem Snow ma przeciwko sobie większość braci z nocnej straży, gdyż to co proponuje jest zaprzeczeniem idei, z jaką bracia żyli od lat. Nocna Straż broniła ziem przed dzikimi ludźmi, a Mur miał im tę obronę ułatwić. Jon Snow patrzy na całą sytuację szerzej i dostrzega, że przysięga jaką dawno temu składał przed drzewem sercem dotyczyła wszystkich ludzi, nie tylko mieszkańców południa. Nocna Straż ma bronić wszystkich ludzi, niezależnie od tego po której stronie Muru mieszkają, złem są biali wędrowcy i niebieskookie upiory. Sytuację utrudnia osoba fałszywej Aryi, czyli Jeyne Poole. Jon jest przekonany, że jego ukochaną siostrzyczkę ma w swojej mocy Ramsay Bolton. Wydaje się, że jest to moment, określany przez Voglera mianem „najgłębszej jaskini” – Snow jest tutaj całkiem sam, bracia z Nocnej Straży nie popierają jego działań, nawet jego przyjaciele nie wydają się być do końca przekonani o słuszności sprawy, tym bardziej że angażuje on Nocną Straż w swoje prywatne sprawy (w uwolnienie „Aryi”). Nie można również powiedzieć, żeby wolni ludzie ufali mu bezgranicznie. Snow staje wobec swoich największych obaw: mimo dobrych chęci i altruistycznych pobudek może okazać się zdrajcą dla wszystkich, staje przed wyborem w którym nie ma dobrego rozwiązania. Dla dobra ludzkości Jon gotów jest poświęcić swoje dobre imię, ale – jak wiemy z końcowych rozdziałow TzS oraz z finalnego odcinka piątego sezonu serialu – przyjdzie mu poświęcić coś więcej.
Życie.

Snow umiera, a przynajmniej widz i czytelnik mają mieć wrażenie, że już po nim.

7. Śmierć bohatera i przywrócenie bohatera do życia.

Po pomyślnym zaliczeniu szeregu prób bohater umiera. Umiera dosłownie lub w przenośni, ale osoby śledzące jego dzieje mają być przekonane o jego (lub jej) śmierci. W mitach i baśniach zazwyczaj korzysta się jednego z dwóch rozwiązać. Albo okazuje się, że śmierć bohatera była pozorna (i na przykład udało mu się w ostatniej chwili uratować. Dobrym przykładem jest tu spadający w przepaść Indiana Jones), albo bohater zostaje ożywiony dzięki magii. Jest to również odpowiednia chwila, by wykazali się pomocnicy bohatera, klasycznym baśniowym motywem jest w tym momencie wsparcie, jakie bohater otrzymuje ze strony ludzi bądź zwierząt, jakim on wcześniej pomagał.

W przypadku Jona Snow możemy od tego momentu mówić już tylko o przypuszczeniach. Na dalszy rozwój wydarzeń musimy czekać, aż tom VI ujrzy światło dzienne, lub aż nasze wątpliwości rozwieje sezon szósty „Gry o tron”. Ale Jon Snow zbyt dobrze wpisuje się w ten campbellowski schemat, by przyjąć, że więcej go nie ujrzymy. Melisandre w „Tańcu ze smokami” przepowiada mu kłopoty, mówi że widzi go w swych wizjach, jak jest sam i że dostrzega sztylety w ciemności. Twierdzi, że będzie potrzebował jej pomocy. Skądinąd wiemy, że kapłani R’hllora potrafią przywracać zmarłych do życia za pomocą swojej magii. Nie można w tym miejscu nie zapytać, czy cała sytuacja nie została ukartowana przez Melisandre? Czy to ona stoi za działaniami braci z Nocnej Straży? Cały ostatni rozdział Jona Snow w tomie piątym jest bardzo dziwny, czytelnik może odnieść wrażenie że znajduje się w sennym koszmarze, ludzie i zwierzęta zachowują się jakby pozostawali pod jakimś urokiem… No właśnie. Pod czyim urokiem mogą być?

Jeśli Jon przeżyje to niemal pewnym wydaje się potwierdzenie najstarszej chyba fanowskiej teorii. Campbell uważa, że po zmartwychwstaniu bohater ostatecznie dowiaduje się prawdy o swoim pochodzeniu. Jeśli Jon Snow będzie żył, to teoria R+L=J wydaje się być pewną, a przepowiednie dotyczące Azora Ahai oraz księcia, którego obiecano zaczną dotyczyć samego Jona. I stanie się to, co fani przewidzieli już jakiś czas temu – Jon stanie się wraz z Daenerys najpoważniejszym kandydatem na zbawcę westeroskiego świata.

Jeśli historia ma się powtórzyć, to Jon Snow stanie przed jeszcze jedną próbą. Azor Ahai musiał poświęcić życie swej ukochanej (Nissy Nissy) by jego miecz stał się Światłonoścą. Co będzie musiał poświęcić Jon Snow? Czy znów będzie to związane z testowaną po wielokroć lojalnością chłopaka? Ygritte nie żyje, z innych kobiet jakie się dla niego liczą jest jeszcze Val, księżniczka dzikich, ale na niej Jonowi aż tak bardzo nie zależy. Lista osób, które są Jonowi bardzo bliskie jest krótka. Arya Stark, Duch, Sam Tarly oraz Benjen Stark, w którego powrót Snow jako chyba jedyny jeszcze wierzy. Czy któreś z nich będzie musiało zostać uśmiercone przez Jona dla dobra ludzkości? W świecie Martina nie można wykluczyć żadnej ewentualności.

8. Bohater otrzymuje swoją nagrodę.

Cel zostaje osiągnięty, jeśli wyruszył po magiczny przedmiot ratujący ludzkość przed złem – dostaje to, jeśli szukał rady – otrzyma ją. Właśnie. Campbell zauważa, że nagrodę można albo otrzymać od kogoś, kto jest władny nią dysponować, albo… ukraść. Jeśli owa nagroda zostanie skradziona to bohater na kolejnym etapie raz jeszcze będzie musiał udowodnić swoje prawa do niej.

Co ma być nagrodą, jaką Jon Snow otrzyma? Prawdopodobnie chodzi o coś, co powstrzyma inwazję Innych na Westeros oraz co będzie w stanie ich skutecznie i na zawsze pokonać. Jakie rozwiązanie planuje Martin? Musimy cierpliwie czekać na kolejny tom. Na razie autor dał nam jedną podpowiedź: „Gdy Jon Snow był małym chłopcem, w Winterfell, jego bohaterem zawsze był Młody Smok, młodociany król, który podbił Dorne mając 14 lat. (…) Jon Snow zawsze marzył, że poprowadzi ludzi ku chwale, jak król Dareon. Że kiedy dorośnie, będzie zwyciężał w bitwach”. Wszystko wskazuje na to, że najważniejsza bitwa jest jeszcze przed nim.

9. Droga powrotna, odrodzenie

W drodze powrotnej nasz bohater wcale nie musi mieć lekko, jak wcześniej wspomniałam,  jeśli ukradł magiczny przedmiot lub eliksir to może się okazać, że czeka go starcie ze strażnikami, którzy podejmą ostatnią próbę odebrania mu „nagrody”. Jest to również moment ostatecznego rozstrzygnięcia między bohaterem a głównym przeciwnikiem (bohaterowie mają zwyczaj darowania przeciwnikom życia, przynajmniej na wcześniejszych etapach wyprawy. Pamiętacie Ciri – która jak się dobrze przyjrzeć, w schemat wpisuje się idealnie – i Bonharta?).

Finałem całej opowieści jest Odrodzenie – bohater ostatecznie potwierdza, że w jego osobowości zaszły zmiany, że jest już kimś innym niż na początku całej historii. Bowiem to jest właśnie czynnik, jaki wyróżnia bohatera mitycznego spomiędzy innych postaci. Bohater się zmienia, historia jaka stała się jego udziałem wywarła na nim (na niej) niezatarte piętno. Nie ma już powrotu do dawnego życia, i o tym mówi ostatni punkt schematu.

 
10. Powrót do społeczności/ powrót z eliksirem

Bohater po tych wszystkich przejściach nie jest już w stanie żyć w swej społeczności tak jak dotychczas.Przeżył własną śmierć, w przypadku bohatera campbellowskiego zahaczył o zaświaty i to wszystko wywarło ogromny wpływ na jego psychikę. Bohater będzie odtąd myślał innymi kategoriami niż ludzie go otaczający, z dużym prawdopodobieństwem nie znajdzie zrozumienia w społeczeństwie, będzie musiał na nowo zdefiniować swoje miejsce na ziemi. Może też uznać, że skoro wypełnił już swoje zadanie to oddali się ze swej społeczności i osiądzie w zupełnie innym miejscu. Po raz kolejny odwołując się do klasyki literatury fantasy – Frodo odpływający z Szarej Przystani, Ciri, która również opuszcza świat wiedźmiński i przenosi się do arturiańskiego to właśnie przykłady działania bohaterów, którzy nie potrafią już znaleźć dla siebie miejsca w dotychczasowym świecie. Czy to samo czeka Jona Snow? Może stąd obiecywane przez autora od lat słodko – gorzkie zakończenie sagi?

Asia Witek

Przy pisaniu tekstu korzystałam z następujących książek:
Christopher Vogler, Podróż autora, struktury mityczne dla scenarzystów i pisarzy
Joseph Campbell, Bohater o tysiącu twarzy

O bohaterach mitycznych oraz o innych postaciach z Pieśni Lodu i Ognia, które wpisują się w schemat rozmawialiśmy na forum Ogień i Lód. Zapraszam do dyskusji ;)

fot. materiały prasowe HBO

Artykuł Bohater o tysiącu twarzy. Jon Snow. pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.