Arya Wszędobylska
Arya o Końskim Pysku lub Końska Gęba
Arry
Kostropaty Łeb
Łasica
Nan/ Nymeria
Gołąbek
Sola
Cat znad Kanałów
Ślepa Beth

Młodsza z córek Neda i Cat. Jako jedyna z dzieci Catelyn odziedziczyła urodę po Starkach – ma brązowe, matowe włosy oraz pociągłą i poważną twarz. W odróżnieniu od swojej starszej siostry, Sansy, Arya nie przepada za wyszywaniem i haftowaniem, nie dba o stroje i nie oddaje się typowo dziewczęcym rozrywkom. Pod wpływem emocji lub w zamyśleniu przygryza wargę.

Arya sama przyznaje, że nieźle radzi sobie z rachunkami i prowadzeniem domu. Bardzo dobrze jeździ konno, interesuje ją broń. Jest leworęczna.

Z rodzeństwa najlepiej dogaduje się z przyrodnim bratem, Jonem Snow.

W momencie rozpoczęcia Gry o tron ma dziewięć lat.

Arya to jedyna bohaterka mająca swój rozdział (POV) w każdym z dotychczas wydanych tomów serii.

Przedakcja

Arya chętnie spędza czas ze służbą i nisko urodzonymi mieszkańcami Winterfell, lubi słuchać opowieści giermków i częściej niż z własną siostrą bawi się z dziećmi służby.

Jest odważna. Pewnego dnia Robb zabrał ją, Sansę i małego Brana do krypt, by pokazać im miejsca zarezerwowane na ich własne groby. Zza nagrobków wysunął się obsypany mąką Jon Snow, który straszył dzieci. Sansa z wrzaskiem uciekła, ale Arya wymierzyła „duchowi” cios, a potem skarciła braci za straszenie Brana.

Gra o tron

Arya otrzymuje jedno ze szczeniąt wilkora, znalezionych przez Robba i Jona. Nadaje mu imię na cześć wojowniczej królowej Nymerii.

Podczas uczty wydanej na cześć Roberta Baratheona i jego dworu Arya towarzyszy młodszemu księciu, Tommenowi. Wraz z księżniczką Myrcellą, Sansą i innymi dziewczętami z Winterfell spędza poranek na ćwiczeniu umiejętności wyszywania, ale znudzona ucieka, by w towarzystwie Jona Snow obserwować rycerzy trenujących na dziedzińcu Winterfell.

Dziewczynka jest nieustającym źródłem trosk dla opiekującej się nią septy Mordane. Przy pakowaniu ubrań na wyjazd do Królewskiej Przystani wrzuca odzież do skrzyni bardzo niedbale i septa nakazuje jej powtórnie się spakować, tym razem układając porządnie ubrania. Aryę odwiedza Jon Snow i wręcza jej podarunek – prawdziwy miecz o imieniu Igła, wykuty w kuźni zamkowej i specjalnie dostosowany do jej ręki. Brat udziela jej pierwszej nauki posługiwania się bronią, mówiąc, że należy ukłuć przeciwnika ostrym końcem.

W drodze do Królewskiej Przystani Arya spędza czas w towarzystwie nisko urodzonych. Dziewczynka chętnie zaprzyjaźnia się z giermkami i służącymi, a jej najlepszym przyjacielem staje się Mycah, syn rzeźnika. W odróżnieniu od swojej lubiącej piękne stroje siostry, Arya potrafi chodzić przez kilka dni pod rząd w tym samym ubłoconym ubraniu. Pewnego dnia Cersei zaprasza Aryę i jej siostrę do wspólnej podróży królewskim domem na kołach, ale Arya postanawia zlekceważyć zaproszenie i spędza ten dzień z Mycahem. Na jej prośbę chłopak trenuje z nią walkę na kije. Podczas ćwiczeń natykają się na nich Joffrey i Sansa. Książę zarzuca Mycahowi, że chce zostać rycerzem i rani chłopaka, a Arya staje w obronie przyjaciela i rozbija księciu kij na głowie. Wściekły Joffrey rzuca się na dziewczynkę z mieczem, ale zostaje powstrzymany przez Nymerię. Arya wrzuca do rzeki broń księcia i wraz z wilkorem ucieka. Przez trzy doby nikt nie może ich odszukać, czwartego dnia Jory przyprowadza do obozu Aryę. Dziewczynka zostaje przejęta przez Lannisterów, doprowadzona przed oblicze króla i tam składa relację z ostatnich wydarzeń. Joffrey opowiada własną historię, zarzucając Aryi że napadła na niego, a Nymeria próbowała odgryźć mu rękę. Przywołana na świadka Sansa deklaruje, że nic nie pamięta z wydarzeń nad rzeką. Wściekła Arya rzuca się na siostrę z pięściami, zarzucając jej kłamstwo. Ofiarą tego konfliktu są Mycah i Dama, wilkorzyca Sansy.

Przez kolejne tygodnie stosunki między siostrami są dalekie od poprawności, Sansa wini Aryę za śmierć Damy, zaś Arya nie może wybaczyć Sansie, że nie stanęła po jej stronie i nie może odżałować śmierci Mycaha, zamordowanego przez Ogara. W Królewskiej Przystani Ned zabiera młodszą córkę na poważną rozmowę i wyjaśnia jej, że w obecnej sytuacji rodzina musi trzymać się razem. Ojciec zauważa jej miecz i widząc, że dziewczynka nie ma pojęcia o tym, jak się posługiwać bronią, zatrudnia dla niej nauczyciela. Syrio Forel uczy Aryę wodnego tańca z Bravoos. Ten styl walki opiera się na zwinności, zręczności i szybkości, a Syrio oprócz trenowania ciosów zadaje swojej podopiecznej także ćwiczenia gimnastyczne oraz uczy ją funkcjonowania opartego na zmysłach słuchu, węchu czy dotyku. Aryi bardzo się te lekcje podobają, przedkłada je nad obserwowanie zmagań rycerzy, biorących udział w turnieju rycerskim. Jednym z zadań zlecanych jej przez Syria jest łapanie kotów. Pewnego dnia Arya zapędza się za jednouchym starym kocurem w nieznane jej rejony zamku. W piwnicach znajduje smocze czaszki i podsłuchuje rozmowę dwóch mężczyzn (z opisów sądząc Illyria Mopatisa i przebranego Varysa), dyskutujących o namiestniku i jego poszukiwaniach królewskich bękartów oraz o możliwości uśmiercenia królewskiego namiestnika. Dziewczynka po wydostaniu się z podziemi opowiada Nedowi o podsłuchanej rozmowie, ale ojciec lekceważy te doniesienia, sądząc, że Arya spotkała aktorów ćwiczących swe role. Rozmowę przerywa im przybycie czarnego brata Yorena.

Po ataku Jaimego Lannistera na ludzi Neda Arya przez kilka dni trwa w zaciętym milczeniu. Kilkanaście dni później Arya kłóci się z Sansą przy śniadaniu, wyśmiewa marzenia siostry o byciu królową i rzuca w nią owocem, niszcząc suknię starszej dziewczynki. Po paru godzinach przeprasza Sansę. Propozycję powrotu do Winterfell przyjmuje ze szczerą radością, prosi tylko ojca, by Syrio mógł pojechać razem z nimi. W dzień wyjazdu z Królewskiej Przystani Arya ćwiczy po raz kolejny ze swoim nauczycielem. Forel oprócz przekazywania zasad szermierki wpaja dziewczynie zasady, według których powinien postępować wodny tancerz. Lekcję przerywa wtargnięcie kilku lannisterskich żołnierzy, dowodzonych przez ser Meryna Tranta. Syrio każe Aryi uciekać, a sam staje do walki. Dziewczynka przekonuje się, że to, co Forel pokazywał jej podczas zajęć to były tylko ćwiczenia, a w prawdziwej walce jest nieporównywalnie szybszy. Arya ucieka z sali, gdy bezbronny Syrio staje naprzeciw uzbrojonego i zakutego w zbroję ser Meryna. Od tego momentu uchodzi za zaginioną.

Dziewczynka omija Wieżę Namiestnika i okrężną drogą udaje się do stajni, gdzie znajduje rozbitą skrzynię ze swoimi ubraniami. Zabiera trochę ciepłej odzieży oraz Igłę. Zabija chłopaka stajennego, który próbuje ją zatrzymać, a następnie decyduje się na pieszą ucieczkę. Kolejne dni Arya spędza na ulicy w dzielnicy biedoty. Sprawdza, czy uda się jej wydostać przez którąś z bram miasta, ale są one bardzo pilnie strzeżone. Nocuje w bramach, na dachach domów lub w stajniach i już pierwszej nocy ktoś kradnie jej zapasowe ubranie. Dziewczynka głoduje, próbuje polować na gołębie i wymieniać je na żywność, coraz częściej odczuwa pokusę kradzieży żywności. Na ulicach słucha plotek, które pod wieloma względami są sprzeczne, ale zgodnie donoszą że król Robert nie żyje. Powtarza się w nich również nazwisko królewskiego namiestnika. Zgodnie z zaleceniami Syria stara się zwracać baczną uwagę na otoczenie i zauważa obcych żołnierzy w barwach Starków, pilnujących statku, którym miała wraz z rodziną odpłynąć na północ. Arya powraca do Zapchlonego Tyłka i wraz z tłumem udaje się na plac przed Septem Baelora. Tam jest świadkiem, jak Eddard Stark przyznaje się do zdrady, a Joffrey rozkazuje ściąć mu głowę. Arya rzuca się ojcu na ratunek, ale nie może przebić się przez tłum. Samego momentu egzekucji dziewczynka nie widzi, gdyż Yoren z Nocnej Straży wyciąga ją z tłumu. Czarny brat zabiera ze sobą i ścina jej włosy.

Artykuł Arya Stark pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Według wspomnień Aerona Balon już w dzieciństwie był bardzo odważny i zapowiadał się na świetnego wojownika. Jako trzynastolatek nauczył się wiosłować i był mistrzem w tańcu palców. Jako piętnastolatek popłynął z Dagmerem Rozciętą Gębą na Stopnie i przez całe lato zajmował się łupiestwem. Zabił wtedy pierwszego wroga i zdobył dwie morskie żony. Jako siedemnastolatek został kapitanem własnego statku. Często wypływał na wyprawy z ojcem, Euronem i Victarionem. Gdy lord Quellon zginął na morzu, Balon objął władzę na Pyke. Zaczął od ukarania maestera, który przyczynił się do śmierci jego młodszego brata Urrigona.

Balon ożenił się z Alannys Harlaw. Urodziła mu czworo dzieci: Rodrika, Marona, Ashę i Theona. Lord Greyjoy myślał w tym czasie przede wszystkim o odzyskaniu niezależności Żelaznych Wysp i przywróceniu im ich dawnej potęgi. Podczas rebelii Roberta zachował neutralność. Niedługo później sam się zbuntował i ogłosił się królem Żelaznych Wysp. Liczył na to, że Robert Baratheon nie zdoła zebrać wystarczających sił. Żelaźni ludzie początkowo odnosili sukcesy (Victarion zniszczył flotę Lannisterów), ale szczęście szybko się od nich odwróciło. Stannis Baratheon pokonał ich na morzu, a wojska pod dowództwem króla Roberta i Eddarda Starka dokonały inwazji na wyspy. Starsi synowie Balona polegli w boju – Rodrik w Seagardzie, Maron na Pyke. Balon skapitulował i złożył hołd królowi Robertowi. Theon został zakładnikiem Eddarda Starka.

W następnych latach lord Greyjoy snuł plany zemsty, ale niewiele mógł zrobić. Stał się zgorzkniały. Zmagał się nie tylko ze skutkami klęski militarnej, ale też z kłopotami rodzinnymi. Lady Alannys nie potrafiła się pogodzić ze stratą synów i obwiniała o nią męża. W końcu ciężko zachorowała i przeniosła się do brata na Harlaw. Euron uwiódł ukochaną morską żonę Victariona, więc Balon skazał go na wygnanie, by nie dopuścić do rozlewu krwi między braćmi. Jedyną pociechą lorda Greyjoya była córka Asha, która wyrosła na odważną wojowniczkę i nigdy nie zawiodła swego ojca.

Starcie królów

Na kontynencie trwała walka między pretendentami do Żelaznego Tronu oraz między królem Północy a Lannisterami. Balon postanowił, że wykorzysta sytuację, i zaczął przygotowania do wojny. Gdy Theon został zwolniony przez Robba Starka i przypłynął na Pyke z propozycją sojuszu przeciwko Lannisterom, lord Greyjoy chłodno przyjął syna i stanowczo odrzucił projekt. Postanowił już, że koronuje się na króla Żelaznych Wysp i Północy, oraz opracował plan ataku. Victarion miał zdobyć Fosę Cailin, zaś Asha – Deepwood Motte. Theon miał się zająć pustoszeniem Kamiennego Brzegu, ale zamiast tego zdobył Winterfell i przez pewien czas panował na zamku.

Nawałnica mieczy

Balon zaproponował Lannisterom sojusz. W zamian domagał się, by uznali go królem i pozostawili mu ziemie na północ od Przesmyku. Lord Tywin uznał, że Balon zbyt wiele żąda, a za mało oferuje.

Panowanie Balona nad Żelaznymi Wyspami i Północą trwało krótko. Król zginął podczas sztormu. Zgodnie z oficjalną wersją wydarzeń spadł z mostu, ale niektórzy podejrzewają, że to sprawka Eurona Wronie Oko, który dzień później wrócił z wygnania i objął władzę na wyspach.

autor: Rudbekia
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Balon Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Młody rycerz o złocistorudych włosach. Jeyne Poole, przyjaciółka Sansy Stark, uważała że jest bardzo przystojny i była gotowa natychmiast wyjść za niego za mąż.
Edric Dayne wspomina, że lord Beric był obiecany jego ciotce.
W chwili rozpoczęcia „Gry o tron” ma 23 lata.

Gra o tron
Beric przybywa do Królewskiej Przystani, by wziąć udział w turnieju namiestnika i wygrać te zawody, jednak, mimo buńczucznych zapowiedzi, po kilku zwycięskich pojedynkach przegrywa walkę z Thorosem z Myr, kapłanem R’hllora.

Gdy do stolicy przybywają wieśniacy, by poskarżyć się na działania Góry, Która Jeździ, Eddard Stark wysyła ludzi pod dowództwem Dondarriona, by wymierzyli królewską sprawiedliwość Gregorowi Clegane.

Starcie królów

O Dondarrionie zaczyna być głośno wśród prostaczków. Po śmierci króla Roberta lord Beric toczy partyzancką wojnę z Gregorem Cleganem. Jednocześnie stara się choć w minimalnym stopniu ulżyć doli wieśniaków, między innymi poprzez udzielanie im materialnego wsparcia. Beric zostaje pokonany przez Górę, jednak pogłoski krążące wśród ludzi mówią, że Lord Błyskawica jest nieśmiertelny i nie można go zabić.

Nawałnica mieczy

Beric Dondarrion dowodzi grupą zwącą się Bractwem bez Chorągwi. Jego ludzie biorą do niewoli Aryę Stark. Dziewczynka przyznaje się do swego prawdziwego nazwiska, ale Lord Błyskawica, mimo znajomości z Eddardem Starkiem, nie chce zwrócić dziewczynce wolności. Banici zamierzają dostarczyć Aryę do matki w zamian za sowity okup. Kolejnym jeńcem, który wpada w ręce Bractwa, jest Sandor Clegane. Beric skazuje go na próbę walki i wyznacza siebie na przeciwnika. Miecz Dondarriona łamie się podczas pojedynku. Beric zostaje śmiertelnie ugodzony przez Ogara, jednak żarliwe modlitwy Thorosa z Myr przywracają go do życia… po raz szósty. Banici wypuszczają Clegane’a, lecz zabierają całe jego złoto.

Dondarrion nadal ubiera się w szaty ozdobione herbem jego rodu. Jego tarcza, napierśnik oraz płaszcz mają znak błyskawicy, ale strój Berica jest sfatygowany, napierśnik powgniatany, a płaszcz postrzępiony i wyblakły. Mężczyzna jest wymizerowany, przez skórę jego twarzy przebija zarys czaszki. Uważny obserwator jest w stanie dostrzec pamiątki po poprzednich śmiertelnych obrażeniach doznanych od przeciwników: szramę na szyi po powieszeniu, wgniecenie na skroni, ranę w miejscu jednego oka. Ożywiony Lord Błyskawica nic nie je, od czasu do czasu wypija kielich wina. Arya zauważa, że nie potrzebuje on także snu.

Beric i jego ludzie kontynuują swoją wędrówkę. W jednej z wiosek pokonują oddział Dzielnych Kompanionów. Lord Błyskawica bierze czynny udział w walce, nakazuje też puścić wolno dwóch Kompanionów, by mogli zanieść do Harrenhall wiadomość o porażce.

Beric w rozmowie z Aryą przyznaje, że Thoros nie pierwszy raz przywołał go z zaświatów. Zauważa też, iż ceną za ponowne życie jest stopniowe zatracanie swej poprzedniej tożsamości: Dondarrion nie jest sobie w stanie przypomnieć koloru włosów dawnej ukochanej; nie pamięta, kto pasował go na rycerza; nie umiałby też znaleźć drogi do swej rodzinnej posiadłości.

Okazuje się, że Ogar śledzi banitów, aby odzyskać swój majątek. Beric stanowczo odmawia zwrotu złota. Tłumaczy, że przeznaczył je na pomoc materialną dla ubogiej ludności Dorzecza dotkniętej wojennymi represjami.

Po Krwawych Godach banici znajdują na brzegu rzeki zwłoki Catelyn Stark. Ze względu na czas, jaki upłynął od śmierci kobiety, Thoros z Myr odmawia podjęcia prób wskrzeszenia zmarłej. Wówczas Beric Dondarrrion przekazuje jej dar R’hllora. Tym samym ostatecznie opuszcza świat żywych.

Uczta dla wron

Po śmierci Berica rolę przywódcy przejmuje lady Stoneheart, a Bractwo podupada moralnie.

Cytaty

Miałem kiedyś zamek na Pograniczu. Była też kobieta, którą poprzysiągłem poślubić. Dzisiaj już nie potrafiłbym znaleźć drogi do tego zamku, ani powiedzieć ci, jakiego koloru miała włosy.

(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, t 1 Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 542)

Inni bohaterowie o Bericu

Lord Beric też jest bohaterem. Zawsze dzielny i rycerski.
(Jeyne Poole
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 455)

Lorch załatwił go pod Rwącym Wodospadem, a Góra utłukł go już dwa razy. Stawiam srebrnego jelenia, że tym razem też nie umarł na dobre.
(anonimowy zbrojny w Harrenhall
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 419)

Lord Beric nie lubi, jak skazuje się ludzi na śmierć z pragnienia.
(Cytryn Cytrynowy Płaszcz
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, t 1 Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 404)

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Beric Dondarrion pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Jest piękna. Ma typowe dla Lannisterów złote włosy i zielone oczy. Uważa się za zdolnego polityka, w rzeczywistości brak jej pragmatyzmu, kieruje się emocjami i uprzedzeniami. Jest mściwa.

Przedakcja

Cersei urodziła się kilka chwil przed Jaimem. Bliźnięta łączyła bliska więź. Mała Cersei spędzała większość czasu z bratem. Czasami przebierała się w jego stroje. Inicjowała też ryzykowne zabawy, by udowodnić, że jest odważna. Uważała za niesprawiedliwe, że ze względu na płeć traktuje się ich różnie. Z czasem zabawy rodzeństwa nabrały charakteru seksualnego. Gdy Jaime i Cersei zostali przyłapani, lady Joanna kazała ich rozdzielić i przenieść sypialnię syna na przeciwległe skrzydło zamku. Niedługo później umarła przy narodzinach Tyriona. Cersei, w przeciwieństwie do Jaimego, znienawidziła karłowatego brata i uważała, że nie powinien żyć.

Lord Tywin, piastujący stanowisko królewskiego namiestnika, pragnął, by jego córka została królową. Kiedy miała dziesięć lat, urządził turniej na cześć króla, podczas którego miał mu zaproponować małżeństwo Cersei z księciem Rhaegarem. Dziewczynka była bardzo podekscytowana. Wybrała się wraz z koleżankami do słynnej czarownicy, Maggy Żaby (maegi), która rozbiła swój namiot na polu turniejowym. Wiedźma przepowiedziała, że Cersei:

-wyjdzie za króla;
-będzie królową, dopóki nie przyjdzie młodsza i piękniejsza, która wszystko jej odbierze;
-król będzie miał szesnaścioro dzieci, ona – troje;
-wszystkie jej dzieci zostaną koronowane i umrą za jej życia;
-gdy już straci wszystko, valonqar (po valyriańsku mały braciszek) ją udusi.

Lannisterówna początkowo uważała przepowiednię za bezsensowną, jednak w miarę upływu czasu słowa Maggy Żaby zaczęły się sprawdzać, a Cersei popadła w obsesję na punkcie tej wróżby.

Król odrzucił propozycję namiestnika i postanowił ożenić syna z dornijską księżniczką Elią Martell. Lord Tywin nie tracił nadziei, że jeszcze uda mu się wydać córkę za członka rodziny królewskiej. Cersei zamieszkała z ojcem w Królewskiej Przystani. Gdy miała piętnaście lat, Jaime, już pasowany na rycerza i okryty chwałą, odwiedził ojca i siostrę. Cersei powiedziała mu, że lord Tywin zamierza go zaręczyć z Lysą Tully. Podczas upojnej nocy namówiła brata, by wstąpił do Gwardii Królewskiej. W ten sposób uniknąłby niechcianego małżeństwa i byłby blisko siostry. Plan powiódł się tylko częściowo. Lord Tywin nie mógł się przeciwstawić woli króla, jednak przy pierwszej nadarzającej się okazji zrezygnował ze stanowiska namiestnika i wyjechał z córką do Casterly Rock. Jaime został przyjęty do Gwardii Królewskiej podczas wielkiego turnieju w Harrenhal. Tuż po ceremonii inwestytury odesłano go do stolicy. Rodzeństwo pozostało rozdzielone.

Po obaleniu dynastii Targaryenów nowo koronowany król Robert Baratheon postanowił ze względów politycznych poślubić Cersei Lannister. Córka lorda Tywina wznowiła romans z bratem, ale początkowo odnosiła się przychylnie do króla. Wszystko zmieniło się w noc poślubną, gdy pijany Robert zwrócił się do Cersei imieniem Lyanny. Królowa nie mogła mu wybaczyć, że wciąż myślał o swojej zmarłej ukochanej. Z biegiem lat Robert wzbudzał w małżonce coraz większy wstręt. Zaniedbywał zarówno królestwo, jak swoją rodzinę. Najchętniej spędzał czas na polowaniach, ucztach i turniejach. Dużo pił, a po pijanemu zdarzało mu się stosować przemoc wobec żony. Miał też liczne kochanki, przeważnie kobiety z ludu, i liczne potomstwo z nieprawego łoża. Cersei nie chciała rodzić dzieci swemu mężowi. Gdy zaszła z nim w ciążę, usunęła ją. Za to wydała na świat troje dzieci swego brata.

Gra o tron

Po śmierci namiestnika Jona Arryna król Robert Baratheon udał się na Północ wraz z rodziną i całym dworem, by nakłonić Eddarda Starka do objęcia stanowiska namiestnika. Gdy pewnego dnia król pojechał na polowanie, Cersei i Jaime zostali w zamku. Bran, syn lorda Eddarda, przyłapał ich podczas aktu miłosnego. Cersei chciała tylko zastraszyć chłopca, ale Jaime zrzucił go z wieży, przez co mały Stark zapadł w śpiączkę.

Podczas powrotnej podróży do stolicy, książę Joffrey zaatakował Mycaha, chłopca z ludu, kolegę Aryi Stark. Arya rzuciła się na księcia, a jej wilkorzyca Nymeria go ugryzła. Cersei domagała się surowej kary dla Starkówny i śmierci zwierzęcia. Dopięła swego o tyle, że lord Eddard zabił wilkorzycę Sansy zamiast Nymerii, która uciekła.

Podczas turnieju Namiestnika w Królewskiej Przystani Robert uparł się, że weźmie udział w walce zbiorowej i ogłosił to na uczcie. Cersei usiłowała mu to odradzić. Zdaniem Varysa w rzeczywistości liczyła na to, że król postawi na swoim, a wówczas ktoś go zabije i będzie to wyglądało na nieszczęśliwy wypadek.

Lord Stark prowadził śledztwo w sprawie śmierci Jona Arryna. Przy okazji domyślił się, że ojcem dzieci królowej jest Jaime Lannister. Ostrzegł Cersei i sugerował jej ucieczkę. Królowa starała się nakłonić namiestnika do współpracy (m.in. użyła swych wdzięków), jednak on upierał się, że powie o wszystkim Robertowi. Cersei zaaranżowała wypadek na polowaniu – kazała podać mężowi wzmocnione wino. Nietrzeźwy król został śmiertelnie zraniony przez szarżującego dzika.

Po śmierci Roberta lord Eddard starał się przekazać tron Stannisowi Baratheonowi, bratu króla i jego prawowitemu następcy, jednak Cersei uderzyła szybciej. Oskarżyła namiestnika o zdradę i kazała go aresztować. Następnie nakłoniła Sansę Stark, by wysłała do swoich krewnych listy z wiadomością, że jej ojciec jest zdrajcą. Zajęła też miejsce w małej radzie Joffreya jako królowa regentka. Zwolniła ze służby lorda dowódcę Gwardii Królewskiej, ser Barristana Selmy’ego, by awansować na to stanowisko swego brata Jaimego. Chciała, by lord Stark przyznał się do winy. Miał otrzymać ułaskawienie i wstąpić do Nocnej Straży. Były namiestnik zrobił to, czego od niego żądano, jednak król Joffrey kazał go ściąć.

Tywin Lannister, mianowany namiestnikiem, uznał, że Cersei robi same głupstwa i nie potrafi zapanować nad synem. Wysłał do stolicy Tyriona, by zastąpił go na stanowisku namiestnika, dopóki sam nie będzie mógł zjawić się w Królewskiej Przystani.

Starcie królów

Cersei nie była zadowolona z faktu, że ojciec przysłał Tyriona do stolicy, i w pierwszej chwili groziła bratu wtrąceniem do lochu. Ustąpiła, gdy obiecał, że wydostanie Jaimego z niewoli, ale na każdym kroku utrudniała mu działanie i sprzeciwiała się jego pomysłom. Tyrion, chcąc zyskać parę dni spokoju, podtruł ją i w tym czasie negocjował ze Starkami. Cersei starała się zdobyć zaufanych ludzi, w tym celu zatrudniła trzech braci Kettleblacków. Tyrion ich przekupił, by donosili mu o zamiarach królowej. Odkrył też, że pod nieobecność Jaimego Cersei zaczęła romansować z Lancelem Lannisterem. Karzeł zaszantażował kuzyna i zmusił go do współpracy.

Królowa broniła swojego wpływu na dzieci. Sprzeciwiała się zaręczynom Myrcelli z Trystanem Martellem, ale Tyrion przekonał ją, że dziewczynka będzie bezpieczniejsza w Dorne niż w stolicy. Cersei oponowała też przeciwko małżeństwu Joffreya z wdową po Renlym Baratheonie, Margaery Tyrell, ale dała się przekonać małej radzie. Królowa była wśród osób, które odprowadzały Mycellę do portu, i została znieważona podczas zamieszek w Królewskiej Przystani. Postanowiła wtedy dla bezpieczeństwa wywieźć Tommena z miasta, lecz Tyrion umieścił chłopca w wybranym przez siebie zamku. Cersei wydaliła z Gwardii Królewskiej Borosa Blounta, który nie zapobiegł porwaniu księcia, i zastąpiła go Osmundem Kettleblackiem. Kazała też ująć i pobić prostytutkę Alayayę, bo myślała, że to ona jest kochanką Tyriona. Groziła, że jeśli Joffreyowi coś się stanie, zabije dziewczynę. W odwecie Tyrion zagroził, że zrobi Tommenowi wszystko to, co spotka Alayayę.

Gdy Sansa zakwitła i próbowała spalić zakrwawione posłanie, Cersei przeprowadziła z nią rozmowę uświadamiającą. Opowiedziała jej o cierpieniach związanych z byciem kobietą i o radościach macierzyństwa.

Podczas bitwy na Czarnym Nurcie królowa urządziła przyjęcie dla przebywających na zamku szlachcianek, by podnieść je na duchu, jednak w rozmowie z Sansą wyrażała się o nich z pogardą. Kiedy ludzie Stannisa Baratheona atakowali Błotnistą Bramę, rozkazała sprowadzić Joffreya na zamek. Piła dużo wina i zmuszała do tego Sansę. Powiedziała jej, że nie zamierza pozwolić, by wzięto je do niewoli, dlatego wezwała ser Ilyna Payne’a, by je zabił w razie porażki. Gdy Lancel przyniósł wieści, że ludzie Tyriona przegrywają bitwę, Cersei wyszła z sali, i to Sansa uspokajała zgromadzone kobiety.

Nawałnica mieczy

Gdy Tyrion leżał ranny, Cersei odzyskała Tommena, kazała też wychłostać Alayayę. Sama zajmowała się przygotowaniami do ślubu starszego syna, brała też udział w posiedzeniach rady. Lord Tywin uważał, że powinna wyjść powtórnie za mąż, najlepiej za Willasa Tyrella, co ją rozwścieczyło. Ostatecznie Mace Tyrell odrzucił tę propozycję. Gdy Lannisterowie dowiedzieli się o planach Tyrellów, by ożenić Willasa z Sansą, postanowili wydać dziewczynę za Tyriona. Królowa zatroszczyła się o garderobę Starkówny i urządziła przyjęcie weselne.

Cersei była świadkiem śmierci Joffreya, otrutego na własnym weselu. Natychmiast kazała aresztować Tyriona i robiła wszystko, by doprowadzić do jego egzekucji. Gdy modliła się przy zwłokach syna, wrócił Jaime. Kochali się w sepcie. Cersei chciała, by jej bliźniak zabił Tyriona, z kolei Królobójca chciał ujawnić związek z siostrą. Żadne nie zgodziło się na propozycję drugiego.

Cersei przyszła później do komnat lorda dowódcy. Prosiła Jaimego o pomoc, ponieważ lord Tywin chciał ją odesłać do Casterly Rock, a w konsekwencji rozdzielić z Tommenem. Próbowała uwieść brata, ale on nie chciał się z nią kochać w tym miejscu. Nie zamierzał też wstawiać się za siostrą u ojca, ponieważ żeby go przekonać, musiałby się zgodzić na opuszczenie Gwardii Królewskiej, a nie chciał tego robić. Cersei rozgniewała się na brata. Od tego momentu relacje między bliźniętami ochłodły.

Uczta dla wron

Cersei zawiadomiono o śmierci ojca. Kazała przygotować jego ciało do pogrzebu i pozbyć się zwłok Shae, które znaleziono w łożu namiestnika. Chciała, by Jaime objął urząd po ojcu, ale odmówił, co ją rozgniewało. Gdy się dowiedziała, że Tyrion uciekł, kazała zabić strażników, którzy do tego dopuścili.

Królowa wzięła udział w nabożeństwie za ojca. Irytowała się na Tommena, który okazywał słabość, co było zgodne z jego wiekiem, ale zdaniem matki nie przystało królowi. Niepokoiła się, że wielki septon mógł się dowiedzieć, co zrobiła Robertowi. Zwróciła uwagę na lady Taenę Merryweather, która obiecała wszcząć poszukiwania Tyriona za morzem. Rozgniewała się na Mace’a Tyrella za to, że chciał obsadzić jak najwięcej stanowisk swoimi ludźmi. By tego uniknąć, postanowiła mianować Gylesa Rosby’ego starszym nad monetą. Po powrocie na zamek Cersei spotkała się z Qyburnem, który zameldował, że w celi zaginionego strażnika znaleziono monetę bitą dawniej na ziemiach Tyrellów. Zezwoliła byłemu maesterowi na przeprowadzanie eksperymentów na ludziach – najpierw na umierającym Gregorze Clegane. Zaproponowała stryjowi Kevanowi stanowisko namiestnika, ale gdy ten zażądał, by wróciła do Casterly Rock, a jego uczyniła regentem, oburzyła się. Po odmowie stryja jeszcze raz poprosiła Jaimego o objęcie urzędu, ale on po raz kolejny odmówił. Cersei rozgniewała się na brata, ale później przyjęła jego radę, by powierzyć Mace’owi Tyrellowi zadanie zdobycia Końca Burzy.

Ponieważ Mace Tyrell nie chciał opuścić stolicy, dopóki jego córka nie wyjdzie za Tommena, Cersei zorganizowała szybki ślub. W dniu ceremonii wszystko ją irytowało. Bała się, że Tyrion może zabić jej młodszego syna, nie chciała też, by mały Tommen spędził noc poślubną w jednym łożu z Margaery, nawet gdyby chodziło tylko o spanie. Postanowiła uprzyjemnić sobie dzień ślubu spaleniem Wieży Namiestnika.

Po ślubie Tommena niechęć Cersei do Tyrellów narastała. Nie mogła znieść tego, że Margaery jest ulubienicą tłumów. Zaprzyjaźniła się za to z Taeną Merryweather. Piła coraz więcej, co miało negatywny wpływ na jej wygląd, mianowicie – zaczęła tyć. Postanowiła zwiększyć liczbę swoich ludzi w radzie. Mianowała Qyburna starszym nad szeptaczami, Ortona Merryweathera – najwyższym sędzią, Gylesa Rosby – lordem skarbnikiem, a młodego Aurane’a Watersa, który przypominał jej księcia Rhaegara – wielkim admirałem. Namiestnikiem został ser Harys Swyft, teść Kevana. Ponieważ Korona miała kłopoty finansowe, Cersei postanowiła zawiesić spłaty długu Wierze i Żelaznemu Bankowi z Braavos. Zaoszczędzone pieniądze przeznaczyła na budowę okrętów wojennych. Gdy dowiedziała się, że Jon Snow został lordem dowódcą Nocnej Straży, za radą Qyburna postanowiła wysłać na Mur kogoś, kto dokona zamachu. Zaczęła też knuć przeciwko Margaery. Poprosiła Osneya Kettleblacka, by uwiódł „małą królową”. Przedtem nagrodziła go w łożu za wykonanie innej tajnej misji – zamordowania wielkiego septona.

Cersei nie mogła znieść tego, że Tommen polubił Tyrellów i ich słucha – pod wpływem Margaery chłopiec chciał brać udział w zebraniach rady i uczyć się rycerskiego rzemiosła od ser Lorasa Tyrella. Królową regentkę złościło, że Jaime popierał syna w tej sprawie. Jej nieporozumienia z bratem narastały, aż w końcu wysłała go do Dorzecza. Postanowiła się też pozbyć Bronna, byłego najemnika Tyriona, i namówiła jego szwagra, ser Balmana Byrcha, by go zgładził.

Następcą zabitego wielkiego septona został przywódca wróbli – ruchu ludowego na rzecz odnowy Wiary. Zmuszał podwładnych do ascezy i pracy fizycznej. Odmawiał też udzielenia błogosławieństwa Tommenowi. Cersei udała się do niego w tej sprawie. Wielki septon zgodził się umorzyć długi Korony i pobłogosławić króla Tommena w zamian za reaktywację zakonów Miecza i Gwiazdy (tzw. Wiara wojująca).

Gdy żelaźni ludzie zaatakowali Reach, Margaery domagała się, by przerwano oblężenie Smoczej Skały i skierowano flotę lorda Redwyne’a przeciw drakkarom, ale Cersei odmówiła. Stwierdziła, że statki są potrzebne do wspierania oblegających Smoczą Skałę. Loras, chcąc przyspieszyć zdobywanie Skały, poprosił, by pozwolono mu wziąć zamek szturmem, co ucieszyło królową regentkę. Gorszą wiadomość przywiozła Falyse Stokeworth – Balman Byrch wyzwał Bronna na pojedynek i zginął, a były najemnik zaczął się tytułować lordem Stokeworth. Cersei oddała wdowę Qyburnowi do eksperymentów. Sama spróbowała seksu z Taeną.

Aurane Waters przywiózł wiadomość, że Loras Tyrell zdobył Smoczą Skałę, ale został ciężko ranny. Cersei sama zaniosła tę wieść Margaery i radowała się cierpieniem synowej. Wpadła we wściekłość, gdy Tommen żałował szwagra i stanął w obronie swej małżonki. W nocy Cersei śnił się koszmar o namiocie Maggy Żaby. Qyburn potwierdził, że maegi mają wielką moc, więc królowa regentka postanowiła przyspieszyć sprawę z Margaery. Zastraszyła Pycelle’a, aby wyznał, że przygotowywał dla żony Tommena miesięczną herbatę. Kazała aresztować minstrela, Błękitnego Barda, i oddała go Qyburnowi, by eksmaester wymusił torturami odpowiednie zeznania. Królowa była obecna przy „przesłuchaniu”. Taena obiecała namówić jedną z kuzynek Margaery do współpracy. Sama Cersei nakłoniła Osneya Kettleblacka do złożenia fałszywych zeznań, jako zapłatę po raz kolejny ofiarowała mu swoje ciało.

Osney Kettleblack wyspowiadał się wielkiemu septonowi. Margaery i jej kuzynki aresztowano, co spowodowało wzburzenie w mieście. Cersei poszła do septu Baelora, by porozmawiać z synową. Udawała życzliwość, ale Tyrellówna ją przejrzała. Potem królowa regentka postanowiła pomówić z wielkim septonem. Okazało się, że Osney na torturach zmienił zeznania. Cersei została pojmana. Odebrano jej ubranie i dano w zamian starą koszulę. Podawano jej tylko wodę i bardzo skromne potrawy, co godzinę budzono ją pytaniem, czy jest gotowa wyznać popełnione grzechy. Pod nieobecność królowej regentki rządy przejęli Harys Swyft i Pycelle, którzy usunęli z rady Qyburna, a Aurane Waters zabrał okręty i odpłynął. Cersei postanowiła błagać Jaimego, by reprezentował ją podczas próby walki.

Taniec ze smokami

Wyczerpana Cersei postanowiła wyznać grzechy, by wydostać się z więzienia. Przyznała się do cudzołóstwa po śmierci Roberta, ale odrzuciła pozostałe zarzuty. Po spowiedzi przeniesiono ją do lepszej celi i pozwolono przyjmować gości. Jako pierwszego zaprosiła stryja Kevana, który objął urząd regenta. Przyniósł jej wieści m.in. o tym, że Arys Oakheart zginął w obronie księżniczki Myrcelli i zwolniło się miejsce w Gwardii Królewskiej. Królowa poprosiła, by dano biały płaszcz rycerzowi, którego wskaże Qyburn.

By wrócić do zamku, Cersei zgodziła się na marsz pokutny przez miasto. Miała przejść od septu Baelora do Czerwonej Twierdzy naga, bosa i ogolona. Obiecywała sobie, że będzie harda i nie da się złamać. W czasie marszu tłum szydził z niej, wyzywał ją, obrzucał paskudztwem. Zdała sobie sprawę, że zgromadzeni patrzą na nią jak na zwykłą, starzejącą się kobietę. Prześladowały ją też wspomnienia. Pod koniec drogi królowa rozpłakała się i pobiegła na zamek.

Po marszu pokutnym Cersei zachowywała się potulnie. Pozbawiono ją wpływu na rządzenie królestwem i edukację syna. Cały czas towarzyszyły jej nowicjuszki, przydzielone przez wielkiego septona. Spędzała trzecią część dnia na rozmowach z synem, drugą – na modlitwie, a ostatnią – na kąpielach. Najwyraźniej po marszu pokutnym nigdy nie czuła się dość czysta.

Teorie fanów

Spekulacje fanów dotyczą osoby „młodszej i piękniejszej” oraz valonqara z przepowiedni. Cersei uważa, że „młodszą i piękniejszą” jest Margaery Tyrell, nie należy jednak zapominać, że w grze o tron bierze udział kilka atrakcyjnych kobiet. Kres panowaniu Lannisterów może położyć Daenerys Targaryen, uważana za najpiękniejszą kobietę świata, o ile w końcu wyruszy do Westeros. Młoda i ładna jest też Arianne Martell, która może się przyczynić do klęski Cersei pod warunkiem, że Dorne poprze Aegona. Nie wiadomo, jaki jest ostateczny plan Petyra Baelisha i jaką rolę ma do odegrania urodziwa Sansa Stark. Możliwe, że to siły Północy albo Doliny Arrynów zadają Lannisterom ostateczny cios.

Mniejsze pole do spekulacji daje osoba valonqara. Cersei ma tylko dwóch braci, obaj są od niej młodsi. Ona sama uważa, że zabije ją Tyrion, który wydaje się mocniejszym kandydatem – szczerze nienawidzi Cersei i chce służyć Daenerys Targaryen. Jeśli zostanie doradcą smoczej królowej, a ona zdecyduje się zaatakować Westeros, Tyrion będzie miał duże szanse na zabicie siostry. Jaime wydaje się mniej prawdopodobny, ale biorąc pod uwagę ochłodzenie stosunków między nim a Cersei, jest to całkiem możliwe, o ile Lady Stoneheart go nie powiesi.

Istnieją też spekulacje, że to Cersei zabiła Melarę Hetherspoon, dziewczynkę, która również usłyszała proroctwo Maggy Żaby. Motywem mogła być zazdrość – Melara chciała wyjść za Jaimego i pytała czarownicę, czy to kiedyś nastąpi.

autor: Rudbekia
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Cersei Lannister pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Wyznaje wiarę w R’hllora. Posługuje się prostackim językiem. Przyjaciele mówią o nim, że ma kwaśne usposobienie.
Kiedyś miał żonę i córkę, obie prawdopodobnie nie żyją.

Nawałnica mieczy

Cytryn wraz z Tomem Siódemką i Anguyem spotykają w opuszczonej wsi Aryę i jej towarzyszy. Zabierają ich do gospody „Pod Klęczącym Mężczyzną”. Z rozmowy między oberżystą a podróżnymi wynika, że Cytryn był wśród ludzi, którzy mieli zaczaić się na Brienne i Jaimego, by odebrać im konie. Do gospody zbliżają się zbrojni, a Tom chce odkupić od Aryi wierzchowce. Dziewczynka sięga po miecz, ale zostaje rozbrojona przez Cytryna. Wściekła, uderza go w twarz kuflem. Tym samym łamie mu nos. Przyjezdni okazują się kamratami Cytryna, minstrela i łucznika. Wśród nich jest Harwin, syn koniuszego z Winterfell.
Z relacji Harwina wynika, że on, Cytryn i pozostali byli niegdyś ludźmi króla Roberta, a obecnie są partyzantami walczącymi w obronie prostaczków. Arya, Gendry i Gorąca Bułka dołączają do banitów w nadziei, że ci zaprowadzą ich do Riverrun.
W trakcie podróży okazuje się, że Cytryn jest nieźle zorientowany w historii rycerzy zamieszkujących ziemie, przez które przejeżdżają.

Podczas pobytu u lady Smallwood mężczyzna karci Gendry’ego za bójkę z Aryą. Argumentuje, że dziewczynka jest od połowę mniejsza od chłopaka i jeśli koniecznie chce się z kimś bić, to niech powalczy z nim.
Po przybyciu do Kamiennego Septu Cytryn oburza się na widok wronich klatek z więźniami w środku, twierdząc, iż złapanych wrogów należało od razu powiesić, bowiem tak nakazuje przyzwoitość. Noc spędzają w gospodzie z brzoskwinią w herbie, a rankiem wraz z Zielonobrodym odbierają Szalonemu Łowcy jego nowego jeńca, wskazując, iż należy on do lorda błyskawicy. Banici urządzają Sandorowi Clegane proces w jaskini pod wydrążonym wzgórzem. Cytryn reaguje gwałtownie na nazwanie Bractwa bez Chorągwi mianem Dzielnych Kompanionów, grozi Ogarowi mieczem. Po zakończonym pojedynku Cytryn odbiera Aryi sztylet, którym ta chce pchnąć rannego Clegane’a.

Gdy banici ratują zakonników przed Dzielnymi Kompanionami, Cytryn oburza się na prośbę duchownego, by, póki pozostają pod ich dachem, nie odmawiali modlitw do R’hllora. Nieco później namawia banitów, aby czym prędzej sprzedali Aryę Tullym i uwolnili się od niej raz na zawsze.

Uczta dla wron

Zadaniem Cytryna było pilnowanie gospody, w której mieszkała Jeyne z dziećmi, ale gdy usłyszał o Psie z Solanek, który pojawił się w okolicy, porzucił swe stanowisko i ruszył w pogoń za mordercami. Niestety, w tym czasie ci sami bandyci atakują gospodę. Po zakończonej potyczce Cytryn zabiera ze zwłok Rorge’a hełm, który niegdyś należał do Ogara.
Thoros gani Cytryna za kradzież hełmu z ciała zabitego i zadaje pytanie, czy Cytryn pragnie pokazywać światu okrutną, wyszczerzoną twarz. Żołnierz odpowiada, że widok hełmu Ogara napełni jego wrogów strachem. Następnie mało subtelnie prowadzi Brienne na sąd do lady Stoneheart i na procesie jest jednym z głównych oskarżycieli. On też przewodzi egzekucji dziewczyny, ser Hyle’a i Podricka Payne’a.

Cytaty

Jesteśmy wyjętymi spod prawa banitami. Większość z nas to nisko urodzona hołota, pomijając jego lordowską mość. Niech ci się też nie zdaje, że to będzie tak jak w tych głupich piosenkach Toma. Nie skradniesz pocałunków żadnym księżniczkom ani nie będziesz startował w turnieju w kradzionej zbroi. Jeśli się do nas przyłączysz, skończysz z szyją w pętli albo zatkną twój łeb nad jakąś zamkową bramą.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, t. 1 Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 546).

Inni bohaterowie o Cytrynie

Nawet odważni ludzie często wolą być ślepi, gdy boją się coś zobaczyć.
(Beric Dondarrion o Cytrynie)
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, t. 1 Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 542).

(aw)

Artykuł Cytryn Cytrynowy Płaszcz pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

W czasie akcji powieści zbliża się do pięćdziesiątki.

Przedakcja

Donal Noye był kowalem i płatnerzem w Końcu Burzy. Znał dobrze Baratheonów – pamiętał lorda Steffona, a Roberta, Renly’ego i Stannisa znał od maleńkości. Powiadali, że to Donal wykuł młot bojowy Roberta Baratheona, którym młody lord pokonał nad Tridentem samego Rhaegera Targaryena.

Noye przemierzył całe Westeros wzdłuż i wszerz, brał udział w setkach bitew, nie odmawiał sobie i innych rozrywek. Rana, jaką odniósł podczas oblężenia Końca Burzy, nie była ciężka, ale fatalnie się goiła. Trzeba było amputować rękę, aby uratować życie Donala Noye’a. Kowal miał wówczas ponad 30 lat. Po utracie kończyny wstąpił do Nocnej Straży.

Gra o tron

Donal Noye obserwuje nowych rekrutów, którzy zamierzają przywdziać czerń. Jego uwagę przyciąga Jon Snow i problemy, jakie ma z nowymi towarzyszami. Kowal udziela chłopakowi kilku dobrych rad odnośnie do jego dalszego funkcjonowania w Czarnym Zamku. Wskazuje, że nowi współtowarzysze Jona pochodzą z o wiele biedniejszych rodzin niż on i, w odróżnieniu od bękarta lorda Starka, nie mogli liczyć na naukę fechtunku. Chłopak stosuje się do rad Noye’a i zdobywa nowych przyjaciół na Murze, więcej czasu spędza też w zbrojowni, by pomagać Donalowi w pracy.

Starcie królów

Donal i zaprzyjaźniony z nim Jon Snow obserwują ćwiczących rekrutów. Noye pyta Jona, czy dotarła już do niego wiadomość o koronacji Robba, wygłasza też trafne uwagi pod adresem trzech królewskich braci z rodu Baratheonów.

Nawałnica mieczy

Donal Noye jest pierwszym bratem z Nocnej Straży, na którego natyka się Jon po powrocie od dzikich. Ranny Snow uznany został przez część braci za zdrajcę, Noye zatem nie jest pewien, w jaki sposób powinien powitać młodzieńca. Zaprowadza chłopaka do maestra Aemona. Po drodze objaśnia aktualną sytuację w Czarnym Zamku. Kowal pomaga maestrowi przy opatrywaniu ran Snowa i słucha przy tym raportu z pobytu Jona u wolnych ludzi. Dowodzący obroną Czarnego Zamku Donal Noye, na wieść o zbliżających się dzikich wysyła zwiadowców na południe, by obserwowali królewski trakt. Noye zrealizował też pomysł maestra Aemona, by przebrać w czarne stroje Nocnej Straży słomiane kukły i pozornie zwiększyć tym szeregi obrońców.

Jednoręki płatnerz przygotowuje plan obrony Muru, wznosi prowizoryczne barykady i wyznacza braciom z Nocnej Straży zadania. Sprowadza do Czarnego Zamku mieszkańców Mole’s Town, a po wygranej potyczce z dzikimi dowodzonymi przez Styra decyduje się zatrzymać na Murze trzech osieroconych młodych chłopców, których nikt inny nie chciał. Pozwala też walczyć prostytutce, która biegle posługiwała się kuszą. Ludzie magnara Thennu stanowili tylko niewielką część armii Mance’a Po przybyciu pod Mur właściwych sił dzikich ludzi, Donal Noye przekazuje dowództwo Jonowi Snow, a sam z czterema ludźmi schodzi na dół, by bronić bramy.

Kowal ginie w starciu z Magiem Mocarnym, królem olbrzymów. Donal wbija swój miecz w gardło olbrzyma, a ten łamie mu kręgosłup.

Cytaty

„Zimno, ciężko i podle. Taki jest Mur i tacy są ludzie, którzy po nim chodzą. Wcale nie jest tu tak, jak opowiadała ci niańka”.
(George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 177).

„Niektórzy ludzie są jak miecze, stworzeni do walki. Jeśli zawiesić je na ścianie, rdzewieją”.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 93).

„Robert był wykuty z prawdziwej stali. Stannis przypomina czyste żelazo, czarne, twarde i mocne, ale kruche. Prędzej się złamie niż ugnie. A Renly to miedź, ładna, błyszcząca i przyjemna dla oka, ale w sumie niewiele warta”.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 93).

„Jeśli ktoś w ogóle tu dowodzi, to chyba ja, jako najgroźniejszy z kalek”.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 63).

Inni bohaterowie o Donalu

„Jednoręki płatnerz miał sporo rozsądku i był twardym, zahartowanym w bojach wojownikiem”.
(Jon Snow
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 63).

„Jednoręki kowal zabił Maga Mocarnego? Ha! To ci dopiero musiała być walka. Mance napisze o niej pieśń, zobaczysz”.
(Tormund Zabójca Olbrzyma o walce Maga i Donala
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy. T2 Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 409)

(aw)

Artykuł Donal Noye pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Bardzo wysoki (ok. ośmiu stóp wzrostu – niemal 2,5 metra), bardzo silny, słynie z okrucieństwa i niezwykłej brutalności. Walczy potężnym dwuręcznym mieczem, ale jego niepospolita siła pozwala mu swobodnie operować nim jedną ręką. Gregor nosi ciężką zbroję płytową, w której przeciętny rycerz nie byłby w stanie się poruszać, nie mówiąc o czynnej walce. Clegane pełni funkcję chorążego Lannisterów i wykonuje gorliwie rozkazy lorda Tywina.
Góra, Która Jeździ wzbudza w ludziach powszechny strach, o jego zbrodniach wiedzą niemal wszyscy, jednak niewiele osób odważa się formułować jakiekolwiek zarzuty prosto w oczy ser Gregora albo poskarżyć się jego seniorowi. Życie ludzkie nic dla niego nie znaczy. Jego brat Sandor wspomniał, że Góra zabił kiedyś jednego ze swych ludzi tylko dlatego, że ten zbyt głośno chrapał.

W momencie rozpoczęcia akcji Gry o tron ma ok. 32 lata.

Przedakcja
Podczas rebelii Roberta ser Gregor walczył po stronie Lannisterów. W czasie plądrowania Królewskiej Przystani zamordował Elię Martell (żonę księcia Rhaegera, a zarazem synową szalonego króla Aerysa Targaryena) oraz jej malutkiego synka. Ludzie w Westeros powiadali, że roztrzaskał główkę niemowlęcia o ścianę, a następnie zgwałcił i zabił jego matkę. Góra przyznał podczas pojedynku z Czerwoną Żmiją, że tak właśnie było. Jego senior, lord Tywin, twierdzi, że rozkazał zabić tylko dzieci Rhaegara. Nie przyszło mu na myśl, że należy także zakazać krzywdzenia księżnej.

Gregor Clegane był trzykrotnie żonaty. Jego dwie pierwsze żony zmarły, co stało się źródłem mrocznych plotek o przyczynach ich śmierci. Nagłe wypadki nie oszczędzały także innych członków jego rodziny: ojciec zginał na polowaniu, siostra zmarła młodo w dziwnych okolicznościach, a brat doznał poważnych poparzeń.
Gregor jest samotnikiem, większość czasu spędza w swej posiadłości, wyjeżdża z niej tylko na turnieje lub wojny. Zamek Clegane’ów odpowiada swym klimatem cechom charakteru Góry: jest to ponura budowla, w której służący giną bez wieści, a psy boją się wchodzić do niektórych komnat.

Gra o tron

Gregor Clegane bierze udział w turnieju namiestnika, a jego giermkiem jest Joss Stilwood. Gregor walczy znakomicie, pokonuje kolejnych zawodników. Jako jedyny w turnieju indywidualnym zabija swego przeciwnika, młodego rycerza z Doliny Arrynów. Wszystko wskazuje na to, że był to nieszczęśliwy wypadek, ale Sandor Clegane jest zdania, iż było to celowe działanie Góry. W półfinale przeciwnikiem Gregora jest Loras Tyrell. Młody rycerz nie ma oporów przed zastosowaniem drobnego podstępu, przez co Góra przegrywa ten pojedynek. Wściekły chwyta za miecz, zabija swego konia, a potem koncentruje złość na ser Lorasie, którego od niechybnej śmierci ratuje interwencja Ogara. Gregor Clegane opuszcza po tym incydencie turniej. W drodze powrotnej zatrzymuje się wraz ze swymi ludźmi w gospodzie i tam dokonują zbiorowego gwałtu na nastoletniej córce oberżysty. Góra płaci jej ojcu srebrną monetą, ale potem domaga się reszty, twierdząc, że dziewczyna nie była warta srebrnego jelenia.

Po pojmaniu Tyriona przez Catelyn Stark lord Tywin postawił swoje wojska w stan gotowości. Gregor Clegane otrzymuje polecenie dręczenia mieszkańców zachodniej części Dorzecza. Wraz ze swymi ludźmi nocą najeżdża osady, pali ludzi żywcem w budynkach, zaciekle ściga uciekinierów. Jak relacjonowali cudem ocaleni z tych pogromów, atakującym nie zależało na tym, by kraść czy rabować, liczyło się tylko zniszczenie wrogich ziem oraz zadawanie cierpień i śmierci ich mieszkańcom. Na wieść o tych czynach Góry królewski namiestnik Eddard Stark wyjmuje ser Gregora spod prawa, odbiera mu tytuły, ziemię, majątek i skazuje go na śmierć. Egzekucję wyroku Ned powierza ludziom pod wodzą lorda Berica Dondarriona.

Góra zasiada w radzie wojennej lorda Tywna, a podczas bitwy o bród dowodzi przednią strażą lannisterskich wojsk.

Starcie królów

Gregor Clegane nadal pustoszy Dorzecze. Zdobywa m.in. zamek Darrych. Każe zabić cały garnizon łącznie z ośmioletnim lordem Lymanem. Atakuje oddział nasłany na niego przez Eddarda Starka. Góra zabija Dondarriona, jednak części zbrojnych Berica udaje się uciec z zasadzki.

Góra wraz ze swymi ludźmi zgarnia mieszkańców ziem otaczających Harrenhall i prowadzi ich do zamku. Wśród porwanych przez Clegane’a znajduje się także Arya. Dziewczynka jest świadkiem licznych okrucieństw, jakich dopuszczają się ludzie ser Gregora. Morderstwa, tortury i gwałty są codziennością dla nieszczęśników, którzy dostali się w ręce podkomendnych Góry. Clegane nie bierze czynnego udziału w przesłuchaniach, ale całymi godzinami w milczeniu przygląda się dręczeniu kolejnych ofiar, a niekiedy własnoręcznie zabija jeńców.

Ser Gregor kilkakrotnie wyjeżdża z Harrenhall na krótkie wyprawy łupieżcze, następnie znowu wyrusza na wojnę wraz z lordem Tywinem. Góra m.in. atakuje brody w pobliżu Riverrun, jednak Edmure Tully daje mu odpór.

Nawałnica mieczy

Gregor Clegane na wezwanie Cersei udaje się do Królewskiej Przystani, by tam reprezentować królową podczas sądu bożego. Jego przeciwnikiem jest Oberyn Martell, walczący w imieniu Tyriona Lannistera. Czerwona Żmija ma do wyrównania własne porachunki z ser Gregorem, bowiem to Góra przed laty zabił jego siostrę, Ellię Martell. Szybki i zwinny Oberyn radzi sobie w pojedynku nadspodziewanie dobrze. Rani ser Gregora i niemal doprowadza do jego śmierci podczas walki. Oberyna gubi nadmierna pewność siebie , a ser Gregor po raz kolejny udowadnia, że jest śmiertelnie niebezpiecznym przeciwnikiem. Nawet poważnie ranny, z włócznią w brzuchu, jest w stanie pochwycić księcia i zmiażdżyć mu głowę. Wygrana nie przynosi mu jednak satysfakcji, bowiem Czerwona Żmija zatruł swą broń. Zraniony po wielokroć Góra powoli umiera w męczarniach. Maester Pycelle nie jest w stanie rozpoznać użytej przez Czerwoną Żmiję substancji, a wszelkie dostępne mu środki lecznicze są bezradne wobec dornijskich trucizn.

Uczta dla wron

Krzyki ser Gregora przeszkadzają mieszkańcom Czerwonej Twierdzy, więc królowa Cersei oddaje Clegane’a Qyburnowi, eksmaestrowi, któremu odebrano uprawnienia za eksperymentowanie na ludziach. Qyburn w podziemiach dokonuje tajemniczych eksperymentów, do których potrzeba mu kolejnych ofiar. Ser Gregor umiera, a jego czaszka zostaje w ramach zadośćuczynienia odesłana do Dorne.

Tymczasem Jaime Lannister trafia do Harrenhall, gdzie spotyka podkomendnych Góry. Ci opowiadają mu o smutnym losie Vargo Hoata. Ser Gregor po kawałku obcinał mu kończyny, a kucharzowi nakazał przyrządzanie z ciała Hoata potrawy, którą następnie karmił samego Vargo oraz pozostałych jeńców. Danie to określano mianem „koźliny”, z uwagi na pseudonim Hoata. Jaime spotkał w Harrenhall także Pię, niegdyś bardzo ładną służącą, która swego czasu powzięła zamiar przespania się ze wszystkimi rycerzami z zamku. Pia za sprawą ser Gregora straciła swą urodę, bowiem odezwała się, kiedy Góra oczekiwał ciszy, za co Clegane uderzył ją w twarz dłonią w pancernej rękawicy. Złamał jej nos i wybił kilka zębów.

Teorie fanów

Eksmaester Qyburn został wygnany z Cytadeli za eksperymenty na żywych ludziach. Po tym jak dostał w swoje ręce ser Gregora, przeprowadził szereg doświadczeń, do których potrzebował coraz to nowych obiektów doświadczalnych (m.in. służącej Senelle i lady Falyse Stokeworth). Pod koniec czwartego tomu Qyburn złożył zamówienie na zbroję przeznaczoną dla ogromnego męża. Zapowiedział wówczas królowej Cersei, że dostarczy jej potężnego obrońcy. Tym człowiekiem jest ser Robert Strong – potężny rycerz, przewyższający wszystkich wzrostem, wcielony na polecenie Cersei do Gwardii Królewskiej. Na temat ser Roberta krążą zadziwiające plotki: powiadają o nim że ciągle milczy, nie zdejmuje z głowy hełmu nie je, nie śpi, i nie korzysta z toalety. Fani uważają, że Qyburn stworzył westeroski odpowiednik potwora doktora Frankensteina, który ma ciało ser Gregora Clegane.
Teoria ta została w pełni potwierdzona przez serial – tam również ciężko ranny w pojedynku Gregor Clegane trafia pod opiekę Qyburna, który doprowadza do jego uzdrowienia. Ciało ser Gregora wykazuje pewne cechy rozkładu, ale porusza się i bez szemrania wykonuje polecenia Cersei. Sama Cersei szybko rezygnuje z zachowania pozorów i przyznaje, m.in. w rozmowie z Ellarią Sand, że jej opiekun to Gregor Clegane, silniejszy niż kiedykolwiek wcześniej.

Cytaty dotyczące Gregora Clegane’a

„Góra nie należy do ludzi, którzy by chylili głowę przed ramieniem sprawiedliwości, bez względu na to, kto je uosabia”.
(Petyr Baelish
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 452).
„Nikt nigdy mu się nie oparł”.
(Sandor Clegane
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 291).
„Góra zabijał ludzi jak muchy, lecz przez większość czasu nawet nie zdawał sobie sprawy z ich obecności”.
(Arya Stark
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 418)

„Na tle olbrzymiego zamczyska nawet Gregor Clegane wydawał się mały”.
(Arya o Harrenhall
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 418)

„Nie pojmowałem też jeszcze, kim jest Gregor Clegane. Wiedziałem tylko, że jest olbrzymi i straszliwy w walce”.
(Tywin Lannister
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom 2 Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 118).

„Ten cholerny Góra jest za wielki, żeby być czyjąkolwiek zabawką”.
(Tyrion Lannister
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom 2 Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 367).

„Katowski miecz nie jest odpowiednim końcem dla dzielnego ser Gregora. Tak długo modliliśmy się o jego śmierć, że sprawiedliwość wymaga, by on również się o nią modlił”.
(Tyene Sand,
George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 66)

Asia Witek
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Gregor Clegane pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Hodor nienawidził zimnej wody, a na widok mydła uciekał niczym kot na drzewo, za to chętnie wchodził do najgorętszych nawet źródeł, gdzie potrafił przesiadywać godzinami, naśladując beknięciami odgłos bąbelków, które wydobywały się z zielonej głębi.[vi]

Jedno jedyne słowo, które stale powtarza: Hodor - stało się jego przezwiskiem.

Hodor powiedział mu tylko: Hodor. Nigdy nie mówił nic więcej.[vii]

Ale Hodor nie ma na imię Hodor. Naprawdę nazywa się Walder i jest potomkiem Starej Niani.

- Hodor chyba lubi, jak ktoś mówi jego imię.
– To nie jest jego prawdziwe imię – wyjaśnił Bran. – To tylko takie słowo, które powtarza. Stara Niania powiedziała mi, że naprawdę ma na imię Walder. Była babcią jego babci, czy coś w tym rodzaju.[viii]

Artykuł Hodor pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Syn Tywina Lannistera i jego żony Joanny, również z Lannisterów. Bliźniaczy brat i zarazem kochanek królowej Cersei, biologiczny ojciec Joffreya, Myrcelli i Tommena. Członek Gwardii Królewskiej. Ma trzydzieści kilka lat. Jest wysoki i przystojny. Ma typowe dla Lannisterów złote włosy i zielone oczy. Należy do najsłynniejszych i najbardziej utalentowanych rycerzy w Westeros. Kocha walkę. Początkowo jawi się jako osoba arogancka, amoralna i cyniczna. Zmienia się wskutek ciężkich przeżyć i znajomości z wojowniczką Brienne z Tarthu. Stara się odzyskać honor.

Przedakcja

W dzieciństwie Jaimego łączyła bliska więź z bliźniaczą siostrą Cersei. Ich zabawy nabrały z czasem charakteru seksualnego. Gdy służąca ich przyłapała, matka kazała rozdzielić rodzeństwo i przenieść sypialnię chłopca na przeciwną stronę zamku. Niedługo później lady Joanna umarła przy narodzinach Tyriona. W przeciwieństwie do Cersei, która od początku nienawidziła karłowatego brata, Jaime go pokochał.

Gdy Jaime miał jedenaście lat, został giermkiem lorda Sumnera Crakehalla. Dwa lata później wygrał pierwszą walkę zbiorową na turnieju. W wieku piętnastu lat wziął udział w starciu z banitami (Bractwo z Królewskiego Lasu) i okrył się chwałą, m.in. dzięki uratowaniu lorda Crakehalla. W nagrodę został pasowany na rycerza przez ser Arthura Dayne’a, uważanego za wzór cnót rycerskich. Lannister nosił wówczas przydomek Młody Lew.

Gdy Jaime wracał do Casterly Rock, postanowił odwiedzić siostrę, przebywającą wraz z ojcem w Królewskiej Przystani. Cersei powiedziała mu, że lord Tywin planuje go ożenić z Lysą Tully, i namawiała go, by wstąpił do Gwardii Królewskiej. W ten sposób uniknąłby niechcianego małżeństwa z Lysą i byłby blisko siostry. Po upojnej nocy Jaime zgodził się na propozycję Cersei. Już miesiąc później Młody Lew został przyjęty do Gwardii Królewskiej podczas wielkiego turnieju w Harrenhal. Wkrótce się okazało, że król Aerys chciał jedynie pozbawić lorda Tywina dziedzica. Chłopak nie mógł się nawet wykazać na turnieju. Natychmiast po ceremonii inwestytury został wysłany do stolicy, by strzec królowej Rhaelli i księcia Viserysa. Rozgniewany lord Tywin przy pierwszej sposobności zrezygnował ze stanowiska namiestnika i wyjechał wraz z Cersei do Casterly Rock. Bliźnięta w dalszym ciągu pozostawały rozdzielone.

Nastoletni Jaime był świadkiem okrutnych postępków szalonego króla, m.in. palenia ludzi żywcem. Nauczył się zachowywać dystans do widzianych okropności, budować mur wewnątrz siebie. Gdy zaczęła się rebelia Roberta, prosił, by pozwolono mu wyruszyć w pole, jednak Aerys postanowił go zatrzymać, gdyż obawiał się lorda Tywina. Gdy po Bitwie Dzwonów stało się jasne, że Robert może zwyciężyć, król zdecydował, że prędzej spali miasto dzikim ogniem, niż odda je buntownikowi. Rozkazał piromantom poczynić stosowne przygotowania. Jaime o tym wiedział.

Gdy książę Rhaegar poniósł klęskę i poległ nad Tridentem, lord Tywin zwołał chorążych i pomaszerował na Królewską Przystań. Król dał się przekonać wielkiemu maesterowi Pycelle, że pan Casterly Rock przybył po to, by bronić stolicy, i rozkazał otworzyć przed nim bramy. Lord Tywin był jednak po stronie buntowników. Jego siły splądrowały miasto. Gdy Aerys się o tym dowiedział, rozkazał Jaimemu przynieść głowę jego ojca, zaś piromancie – podpalić Królewską Przystań. Młody Lannister zabił głównego piromantę, po czym poderżnął gardło samemu Aerysowi. Krótko później do zamku weszli ludzie lorda Tywina. Oczekiwali od Jaimego wskazówek co do tego, kto powinien zostać następnym królem, ale młodzieniec odrzekł, że mogą ogłosić władcą kogo chcą. Usiadł na Żelaznym Tronie w oczekiwaniu na kogoś, kto przyjdzie go objąć. Tak zastał go Eddard Stark.

Lord Stark nalegał, by zesłać Jaimego do Nocnej Straży, jednak Jon Arryn przekonał króla Roberta, że młody Lannister powinien pozostać członkiem Gwardii Królewskiej. Jaime zachował biały płaszcz, ale od tej pory zwano go Królobójcą. Gdy król Robert ze względów politycznych ożenił się z Cersei Lannister, brat i siostra nareszcie znaleźli się blisko siebie i wznowili romans. Joffrey, Myrcella i Tommen uchodzili za potomków Roberta Baratheona, lecz w rzeczywistości byli dziećmi Jaimego.

Królobójca czasami odwiedzał Casterly Rock. Podczas jednej z wizyt on i Tyrion, wówczas trzynastoletni, jechali nocą do zamku. Widzieli, jak banda zbójców napadła czternastoletnią córkę zagrodnika imieniem Tysha. Jaime ruszył w pościg za łotrzykami, Tyrion zaopiekował się dziewczyną. Zakochał się w niej i wziął z nią potajemny ślub. Kiedy lord Tywin się o tym dowiedział, kazał starszemu synowi okłamać brata, że Tysha była w rzeczywistości prostytutką, a Jaime zaaranżował całą sytuację, by Tyrion „stał się mężczyzną”.

Artykuł Jaime Lannister pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Jej cioteczna babka jest septą w Domu Matki w Starym Mieście i lady Smallwood odesłała do niej swą córkę, Carellen, by uchronić ją przed niebezpieczeństwami związanymi z wojną. Miała również syna, ale ten zmarł w wieku siedmiu lat. Lady nadal przechowuje należące do niego ubrania.

Nawałnica mieczy

Banici pod wodzą Toma Siedmiu Strun zatrzymują się na nocleg w Żołędziowym Dworze. Pani tego dworu jest starą przyjaciółką Toma, a Łucznik Anguy twierdzi, że bard i ona byli kiedyś kochankami. Lady Smallwood miło wita gości, choć gani ich za zabieranie ze sobą na wojnę dziecka. Każe Aryi pozbyć się stroju z herbem Boltonów, ordynuje dla dziewczynki kąpiel i ubiera ją w suknie swej córki. Zaprasza banitów na wieczerzę, podczas której dzieli się z nimi nowinami, między innymi na temat Jaimego Lannistera, oraz krytykuje swobodny tryb życia Toma Siedem Strun.

Cytaty

„- A ty co najbardziej lubisz robić?
– Pracować igłą.
– To bardzo uspokaja, prawda?
– Nie, jeśli robić to na mój sposób.
– Nie? Mnie zawsze uspokajało. Moja cioteczna babka zawsze powtarza, że bogowie każdemu z nas dali jakieś dary i talenty i powinniśmy robić z nich użytek. Każda czynność może być modlitwą, jeśli wykonujemy ją tak dobrze, jak tylko potrafimy. Czyż to nie piękna myśl?”
(Rozmowa z Aryą)
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, t. 1 Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 311).

„- Do moich bram załomotała banda wyjących wilków. Myśleli, że mogę ukrywać tu Jaimego Lannistera. (…)
– I co im powiedziałaś, pani? – zainteresował się Jack Szczęściarz.
– Że ser Jaime leży nagi w moim łożu, ale tak go wymęczyłam, że nie ma siły zejść na dół. Jeden z nich miał czelność nazwać mnie kłamczuchą, więc posłaliśmy im na pożegnanie kilka bełtów.”
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, t. 1 Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 313).

(aw)

Artykuł Lady Smallwood pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.