Zawsze ma też przy sobie bukłak z morską wodą, używaną przy rytuale błogosławieństwa. We włosy i brodę wplata wodorosty. Cechuje go żarliwa religijność, przywiązanie do prastarych tradycji Żelaznych Wysp i ponure usposobienie.
Często powtarza: Bezbożnik nie może zasiadać na Tronie z Morskiego Kamienia(1).

Przedakcja

Według standardów żelaznych ludzi Aeron jako chłopiec był słaby i niewiele wart (a przynajmniej on sam tak się oceniał po latach). Jego idolem był starszy brat Balon, waleczny i nieustraszony, który jednak nie okazywał Aeronowi nic poza wzgardą. Z kolei Euron okazywał najmłodszemu Greyjoyowi życzliwość, jednak zaszło między nimi coś, co sprawiło, że Aeron znienawidził tego brata i zaczął się go obawiać.

Jeszcze jako chłopiec Aeron przyczynił się do śmierci swojego brata Urriego (Urrigona), mającego wówczas czternaście lat. Aeron odciął mu połowę dłoni podczas tańca palców (tradycyjnej, ryzykownej gry uprawianej na Żelaznych Wyspach). Urri zmarł wskutek niewłaściwej opieki medycznej, ale Aeron obwiniał się o tę śmierć.

Po śmierci Urriego najmłodszy z synów Quellona Greyjoya stopniowo zmienił się w hulakę. Śpiewał, tańczył, szydził, grał na dudach i żonglował, dużo pił. Na każdej uczcie demonstrował swój talent – nikt nie potrafił sikać dalej i dłużej niż on. Pewnego razu wygrał zakład, że ugasi w ten sposób ognisko domowe, a na pamiątkę nazwał swój nowy statek „Złocisty Sztorm”. Jak widać, za młodu Aeron miał swoiste poczucie humoru. Jednak lord Balon Greyjoy go nie podzielał i stanowczo sprzeciwił się umieszczania na statku tarana o kształcie nawiązującym do nazwy.

Podczas pierwszego buntu Balona „Złocisty Sztorm” został zatopiony nieopodal Pięknej Wyspy. Aeron przeżył katastrofę okrętu. Morze wyrzuciło go na brzeg, gdzie jacyś rybacy wzięli Greyjoya do niewoli i wydali Lannisterom. Aeron był więziony w Casterly Rock do końca rebelii.

Otarcie się o śmierć bardzo zmieniło Aerona. Po powrocie na Wyspy postanowił zerwać z dawnym życiem i zwrócił się ku religii. Został kapłanem Utopionego Boga i ascetą, a jego główną troską było zachowanie prastarych obyczajów na wyspach. Przeprowadzał też ceremonie inicjacji nowych kapłanów (utopionych), polegające na utopieniu i prymitywnej resuscytacji adepta. Szczycił się tym, że jeszcze żaden z inicjowanych nie umarł, co zdaniem Aerona dowodziło szczególnej łaski Utopionego Boga.

Starcie królów

Balon wysłał Aerona na wybrzeże, by odprowadził Theona na Pyke. Aeron odnosił się do krewniaka podejrzliwie, chciał wiedzieć, czy Theon nie stał się Starkiem i nie przyjął wiary w bogów Północy. Później Mokra Czupryna wziął udział w wojnie. Na rozkaz Balona towarzyszył bratankowi na Kamiennym Brzegu, by mu doradzać. Ludzie Theona darzyli Aerona większym szacunkiem, niż swego nominalnego dowódcę. Podczas wyprawy Aeron pełnił też obowiązki kapłańskie. Złożył w ofierze pojmanego przez Żelaznych Benfreda Tallharta, który bluźnił przeciw Utopionemu Bogu. Gdy Theon postanowił zdobyć Winterfell, pozostawił stryjowi łupienie Kamiennego Brzegu.

Uczta dla wron

Aeron przebywał na Wielkiej Wyk, gdzie dokonywał ceremonii inicjacji utopionych, gdy dotarła do niego wiadomość o śmierci Balona. Pojechał do Twardych Wzgórz, siedziby lorda Gorolda Goodbrothera. Tam dowiedział się, że Euron powrócił i zasiada na Tronie z Morskiego Kamienia. Mokra Czupryna uważał, że korona powinna przypaść Victarionowi, dowódcy Żelaznej Floty, młodszemu, ale pobożniejszemu od Wroniego Oka. Kapłan postanowił zwołać królewski wiec na Starej Wyk, w nadziei, że obwoła królem Victariona. Sprawy nie potoczyły się po jego myśli. Wiec się odbył, ale Żelaźni wybrali na króla Eurona Wronie Oko. Aeron musiał ukoronował starszego z braci, ale zaraz po tym zaczął się zastanawiać, w jaki sposób go obalić, i namawiał dowódcę Żelaznej Floty do buntu. Dzień po wiecu znikł, ale przedtem powiedział Victarionowi, że zamierza podburzyć prostych ludzi przeciwko nowemu królowi.

Taniec ze smokami

Aeron nie pojawił się w tym tomie. Utopieni twierdzili, że się ukrył i zamierza zesłać gniew Utopionego Boga na Eurona i jego sługi. Wronie Oko rozkazał schwytać Aerona, lecz mimo zastosowania represji wobec utopionych, nie udało się znaleźć Mokrej Czupryny.

Domysły
W tekście istnieją wskazówki, że powodem nienawiści Aerona do Eurona jest molestowanie seksualne w dzieciństwie. Aeron ma koszmary, związane z osobą Wroniego Oka, w których powtarza się motyw otwieranych drzwi i zgrzyt zawiasów, co może wskazywać na niepożądane nocne wizyty. Mówi też o relacji z Euronem z wyraźnym wstrętem: Lepsza wzgarda Balona Odważnego niż miłość Eurona Wroniego Oka(2).

Przypisy:
(1) G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Cienie śmierci, rozdz. Prorok I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2006, wydanie I, str. 42.
(2) G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Cienie śmierci, rozdz. Prorok I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2006, wydanie I, str. 36.

Autor: Rudbekia

Artykuł Aeron Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Arya Wszędobylska
Arya o Końskim Pysku lub Końska Gęba
Arry
Kostropaty Łeb
Łasica
Nan/ Nymeria
Gołąbek
Sola
Cat znad Kanałów
Ślepa Beth

Młodsza z córek Neda i Cat. Jako jedyna z dzieci Catelyn odziedziczyła urodę po Starkach – ma brązowe, matowe włosy oraz pociągłą i poważną twarz. W odróżnieniu od swojej starszej siostry, Sansy, Arya nie przepada za wyszywaniem i haftowaniem, nie dba o stroje i nie oddaje się typowo dziewczęcym rozrywkom. Pod wpływem emocji lub w zamyśleniu przygryza wargę.

Arya sama przyznaje, że nieźle radzi sobie z rachunkami i prowadzeniem domu. Bardzo dobrze jeździ konno, interesuje ją broń. Jest leworęczna.

Z rodzeństwa najlepiej dogaduje się z przyrodnim bratem, Jonem Snow.

W momencie rozpoczęcia Gry o tron ma dziewięć lat.

Arya to jedyna bohaterka mająca swój rozdział (POV) w każdym z dotychczas wydanych tomów serii.

Przedakcja

Arya chętnie spędza czas ze służbą i nisko urodzonymi mieszkańcami Winterfell, lubi słuchać opowieści giermków i częściej niż z własną siostrą bawi się z dziećmi służby.

Jest odważna. Pewnego dnia Robb zabrał ją, Sansę i małego Brana do krypt, by pokazać im miejsca zarezerwowane na ich własne groby. Zza nagrobków wysunął się obsypany mąką Jon Snow, który straszył dzieci. Sansa z wrzaskiem uciekła, ale Arya wymierzyła „duchowi” cios, a potem skarciła braci za straszenie Brana.

Gra o tron

Arya otrzymuje jedno ze szczeniąt wilkora, znalezionych przez Robba i Jona. Nadaje mu imię na cześć wojowniczej królowej Nymerii.

Podczas uczty wydanej na cześć Roberta Baratheona i jego dworu Arya towarzyszy młodszemu księciu, Tommenowi. Wraz z księżniczką Myrcellą, Sansą i innymi dziewczętami z Winterfell spędza poranek na ćwiczeniu umiejętności wyszywania, ale znudzona ucieka, by w towarzystwie Jona Snow obserwować rycerzy trenujących na dziedzińcu Winterfell.

Dziewczynka jest nieustającym źródłem trosk dla opiekującej się nią septy Mordane. Przy pakowaniu ubrań na wyjazd do Królewskiej Przystani wrzuca odzież do skrzyni bardzo niedbale i septa nakazuje jej powtórnie się spakować, tym razem układając porządnie ubrania. Aryę odwiedza Jon Snow i wręcza jej podarunek – prawdziwy miecz o imieniu Igła, wykuty w kuźni zamkowej i specjalnie dostosowany do jej ręki. Brat udziela jej pierwszej nauki posługiwania się bronią, mówiąc, że należy ukłuć przeciwnika ostrym końcem.

W drodze do Królewskiej Przystani Arya spędza czas w towarzystwie nisko urodzonych. Dziewczynka chętnie zaprzyjaźnia się z giermkami i służącymi, a jej najlepszym przyjacielem staje się Mycah, syn rzeźnika. W odróżnieniu od swojej lubiącej piękne stroje siostry, Arya potrafi chodzić przez kilka dni pod rząd w tym samym ubłoconym ubraniu. Pewnego dnia Cersei zaprasza Aryę i jej siostrę do wspólnej podróży królewskim domem na kołach, ale Arya postanawia zlekceważyć zaproszenie i spędza ten dzień z Mycahem. Na jej prośbę chłopak trenuje z nią walkę na kije. Podczas ćwiczeń natykają się na nich Joffrey i Sansa. Książę zarzuca Mycahowi, że chce zostać rycerzem i rani chłopaka, a Arya staje w obronie przyjaciela i rozbija księciu kij na głowie. Wściekły Joffrey rzuca się na dziewczynkę z mieczem, ale zostaje powstrzymany przez Nymerię. Arya wrzuca do rzeki broń księcia i wraz z wilkorem ucieka. Przez trzy doby nikt nie może ich odszukać, czwartego dnia Jory przyprowadza do obozu Aryę. Dziewczynka zostaje przejęta przez Lannisterów, doprowadzona przed oblicze króla i tam składa relację z ostatnich wydarzeń. Joffrey opowiada własną historię, zarzucając Aryi że napadła na niego, a Nymeria próbowała odgryźć mu rękę. Przywołana na świadka Sansa deklaruje, że nic nie pamięta z wydarzeń nad rzeką. Wściekła Arya rzuca się na siostrę z pięściami, zarzucając jej kłamstwo. Ofiarą tego konfliktu są Mycah i Dama, wilkorzyca Sansy.

Przez kolejne tygodnie stosunki między siostrami są dalekie od poprawności, Sansa wini Aryę za śmierć Damy, zaś Arya nie może wybaczyć Sansie, że nie stanęła po jej stronie i nie może odżałować śmierci Mycaha, zamordowanego przez Ogara. W Królewskiej Przystani Ned zabiera młodszą córkę na poważną rozmowę i wyjaśnia jej, że w obecnej sytuacji rodzina musi trzymać się razem. Ojciec zauważa jej miecz i widząc, że dziewczynka nie ma pojęcia o tym, jak się posługiwać bronią, zatrudnia dla niej nauczyciela. Syrio Forel uczy Aryę wodnego tańca z Bravoos. Ten styl walki opiera się na zwinności, zręczności i szybkości, a Syrio oprócz trenowania ciosów zadaje swojej podopiecznej także ćwiczenia gimnastyczne oraz uczy ją funkcjonowania opartego na zmysłach słuchu, węchu czy dotyku. Aryi bardzo się te lekcje podobają, przedkłada je nad obserwowanie zmagań rycerzy, biorących udział w turnieju rycerskim. Jednym z zadań zlecanych jej przez Syria jest łapanie kotów. Pewnego dnia Arya zapędza się za jednouchym starym kocurem w nieznane jej rejony zamku. W piwnicach znajduje smocze czaszki i podsłuchuje rozmowę dwóch mężczyzn (z opisów sądząc Illyria Mopatisa i przebranego Varysa), dyskutujących o namiestniku i jego poszukiwaniach królewskich bękartów oraz o możliwości uśmiercenia królewskiego namiestnika. Dziewczynka po wydostaniu się z podziemi opowiada Nedowi o podsłuchanej rozmowie, ale ojciec lekceważy te doniesienia, sądząc, że Arya spotkała aktorów ćwiczących swe role. Rozmowę przerywa im przybycie czarnego brata Yorena.

Po ataku Jaimego Lannistera na ludzi Neda Arya przez kilka dni trwa w zaciętym milczeniu. Kilkanaście dni później Arya kłóci się z Sansą przy śniadaniu, wyśmiewa marzenia siostry o byciu królową i rzuca w nią owocem, niszcząc suknię starszej dziewczynki. Po paru godzinach przeprasza Sansę. Propozycję powrotu do Winterfell przyjmuje ze szczerą radością, prosi tylko ojca, by Syrio mógł pojechać razem z nimi. W dzień wyjazdu z Królewskiej Przystani Arya ćwiczy po raz kolejny ze swoim nauczycielem. Forel oprócz przekazywania zasad szermierki wpaja dziewczynie zasady, według których powinien postępować wodny tancerz. Lekcję przerywa wtargnięcie kilku lannisterskich żołnierzy, dowodzonych przez ser Meryna Tranta. Syrio każe Aryi uciekać, a sam staje do walki. Dziewczynka przekonuje się, że to, co Forel pokazywał jej podczas zajęć to były tylko ćwiczenia, a w prawdziwej walce jest nieporównywalnie szybszy. Arya ucieka z sali, gdy bezbronny Syrio staje naprzeciw uzbrojonego i zakutego w zbroję ser Meryna. Od tego momentu uchodzi za zaginioną.

Dziewczynka omija Wieżę Namiestnika i okrężną drogą udaje się do stajni, gdzie znajduje rozbitą skrzynię ze swoimi ubraniami. Zabiera trochę ciepłej odzieży oraz Igłę. Zabija chłopaka stajennego, który próbuje ją zatrzymać, a następnie decyduje się na pieszą ucieczkę. Kolejne dni Arya spędza na ulicy w dzielnicy biedoty. Sprawdza, czy uda się jej wydostać przez którąś z bram miasta, ale są one bardzo pilnie strzeżone. Nocuje w bramach, na dachach domów lub w stajniach i już pierwszej nocy ktoś kradnie jej zapasowe ubranie. Dziewczynka głoduje, próbuje polować na gołębie i wymieniać je na żywność, coraz częściej odczuwa pokusę kradzieży żywności. Na ulicach słucha plotek, które pod wieloma względami są sprzeczne, ale zgodnie donoszą że król Robert nie żyje. Powtarza się w nich również nazwisko królewskiego namiestnika. Zgodnie z zaleceniami Syria stara się zwracać baczną uwagę na otoczenie i zauważa obcych żołnierzy w barwach Starków, pilnujących statku, którym miała wraz z rodziną odpłynąć na północ. Arya powraca do Zapchlonego Tyłka i wraz z tłumem udaje się na plac przed Septem Baelora. Tam jest świadkiem, jak Eddard Stark przyznaje się do zdrady, a Joffrey rozkazuje ściąć mu głowę. Arya rzuca się ojcu na ratunek, ale nie może przebić się przez tłum. Samego momentu egzekucji dziewczynka nie widzi, gdyż Yoren z Nocnej Straży wyciąga ją z tłumu. Czarny brat zabiera ze sobą i ścina jej włosy.

Artykuł Arya Stark pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przedakcja

Po klęsce rebelii Balona, śmierci jego starszych synów i odesłaniu Theona w roli zakładnika do Winterfell, lordowi Greyjoyowi pozostała tylko Asha. Zaczął ją szykować na swą następczynię. Polegał na niej, pozostawiał jej też dużo swobody w kwestii wyboru sposobu życia.

Jako nastolatka Asha była pryszczata i niezbyt atrakcyjna, a przynajmniej tak zapamiętał ją Theon. Jej pierwszą miłością był Tristifer Botley, jeden z wychowanków jej ojca. Nigdy nie przestał jej kochać, ale ona go odrzuciła. Pragnęła nie małżeństwa i macierzyństwa, ale – przygód. Z czasem Asha wyładniała. Jej pierwszym kochankiem był marynarz z Lys. Miała wtedy szesnaście lat. Później związała się z Qarlem Panienką.

Starcie królów

Theon spotkał Ashę, kiedy oglądał swój statek, jednak nie poznał siostry. Kobieta przedstawiła mu się jako Esgred, żona cieśli okrętowego Sigrina, i zachowywała się względem niego uwodzicielsko, wszystko po to, by poznać jego plany i charakter. „Esgred” podsunęła Theonowi pomysł, by nadać statkowi nazwę Morska Dziwka, doradzała też bratu przy wyborze załogi. Na Pyke mistyfikacja wyszła na jaw. Na wyprawionej przez Balona uczcie Asha zajęła honorowe miejsce i drwiła z młodszego brata.

Zgodnie z planem Balona, Asha otrzymała trzydzieści statków. Z powierzonymi jej siłami zdobyła Deepwood Motte i uczyniła z zamku swoją kwaterę główną. Gdy Theon zdobył Winterfell, liczył na to, że Asha przyprowadzi posiłki. Przybyła do Winterfell, ale uznała plan brata za szaleństwo i przez wzgląd na imię matki namawiała go, by wyjechał wraz z nią. Gdy Theon odmówił, wróciła do Deepwood Motte, pozostawiając mu tylko 10 swoich ludzi.

Uczta dla wron

Po śmierci Balona Asha wróciła na Żelazne Wyspy z zamiarem przejęcia władzy, jednak Euron ją uprzedził. Kobieta popłynęła na Harlaw, do wuja. Od niego dowiedziała się, że Aeron zwołał królewski wiec na Starej Wyk. Mimo że wuj stanowczo odradzał jej ubieganie się o koronę, postanowiła popłynąć na wiec. Odrzuciła też zaloty Tristifera Botleya, który po raz kolejny proponował jej małżeństwo.

Asha udała się na Starą Wyk. Jeszcze przed wiecem starła się z Euronem, którego podejrzewała o zabójstwo Balona. Zaoferowała poparcie Victarionowi, pod warunkiem, że ten mianuje ją swoim namiestnikiem, jednak kapitan Żelaznej Floty odmówił. Asha wystąpiła na wiecu z propozycją wykrojenia królestwa z części ziem Północy i zawarcia pokoju z jej lordami. Zyskała wielu zwolenników, jednak ostatecznie żelaźni ludzie wybrali Eurona. Asha i jej ludzie uciekli podczas koronacji.

Taniec ze smokami

Po wiecu Asha popłynęła na Harlaw. Na miejscu dowiedziała się, że Euron wydał ją za jednego z byłych pretendentów do Tronu z Morskiego Kamienia, Erika Ironmakera, osiemdziesięcioletniego starca. Aby Wronie Oko jej nie odnalazł i nie zmusił do posłuszeństwa, uciekła ze swymi zwolennikami do Deepwood Motte. Tam zastanawiała się, co robić dalej. Gdy do zamku zbliżały się oddziały Stannisa Baratheona, dała swym ludziom wybór – kapitulacja lub walka. Żelaźni pod dowództwem Ashy spróbowali przebić się do okrętów, jednak przegrali.

Asha została pojmana i oddana pod straż Alysane Mormont. Na rozkaz króla kobietę traktowano dobrze, ale większość ludzi odnosiła się do niej nieprzychylnie. Mieszkańcy Północy widzieli w niej przede wszystkim przedstawicielkę wrogiego ludu i siostrę Theona Sprzedawczyka, zaś wyznawcy R’hllora uważali ją za czcicielkę demona. Wyjątkiem był Justin Massey, który zaczął się do niej zalecać.

Gdy cały zastęp Stannisa ugrzązł w śniegu trzy dni drogi od Winterfell, z kurczącymi się zapasami, Asha była świadkiem spalenia czterech ludzi, których przyłapano na kanibalizmie. Czciciele R’hllora uważali, że to córkę Balona należy spalić, by wybłagać poprawę pogody. Do obozu króla dotarł bankier Tycho Nestoris z eskortą złożoną z dawnych ludzi Ashy. Przywiózł również Theona i Jeyne Poole, znalezionych przez Morsa Umbera. Tym razem to Asha nie poznała brata. Co więcej, patrzyła na niego z odrazą.

Wichry zimy

Asha wysłuchała opowieści Theona o tym, co się z nim działo. Zaproponowała Stannisowi okup za życie brata, jednak król stanowczo oznajmił, że ze względu na ludzi Północy nie okaże łaski i odda Sprzedawczyka płomieniom. Asha poprosiła, by Stannis wykonał wyrok zgodnie ze zwyczajem Północy, czyli własnoręcznie ściął Theonowi głowę pod czardrzewem.

Domysły

Spekulacje fanów dotyczą intencji Ashy. Najprawdopodobniej po prostu chciała oszczędzić bratu bólu i wyprosić mu szybką śmierć, możliwe jednak, że ma jakiś plan uwolnienia Theona.

autor: Rudbekia

Artykuł Asha Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Jest piękna. Ma typowe dla Lannisterów złote włosy i zielone oczy. Uważa się za zdolnego polityka, w rzeczywistości brak jej pragmatyzmu, kieruje się emocjami i uprzedzeniami. Jest mściwa.

Przedakcja

Cersei urodziła się kilka chwil przed Jaimem. Bliźnięta łączyła bliska więź. Mała Cersei spędzała większość czasu z bratem. Czasami przebierała się w jego stroje. Inicjowała też ryzykowne zabawy, by udowodnić, że jest odważna. Uważała za niesprawiedliwe, że ze względu na płeć traktuje się ich różnie. Z czasem zabawy rodzeństwa nabrały charakteru seksualnego. Gdy Jaime i Cersei zostali przyłapani, lady Joanna kazała ich rozdzielić i przenieść sypialnię syna na przeciwległe skrzydło zamku. Niedługo później umarła przy narodzinach Tyriona. Cersei, w przeciwieństwie do Jaimego, znienawidziła karłowatego brata i uważała, że nie powinien żyć.

Lord Tywin, piastujący stanowisko królewskiego namiestnika, pragnął, by jego córka została królową. Kiedy miała dziesięć lat, urządził turniej na cześć króla, podczas którego miał mu zaproponować małżeństwo Cersei z księciem Rhaegarem. Dziewczynka była bardzo podekscytowana. Wybrała się wraz z koleżankami do słynnej czarownicy, Maggy Żaby (maegi), która rozbiła swój namiot na polu turniejowym. Wiedźma przepowiedziała, że Cersei:

-wyjdzie za króla;
-będzie królową, dopóki nie przyjdzie młodsza i piękniejsza, która wszystko jej odbierze;
-król będzie miał szesnaścioro dzieci, ona – troje;
-wszystkie jej dzieci zostaną koronowane i umrą za jej życia;
-gdy już straci wszystko, valonqar (po valyriańsku mały braciszek) ją udusi.

Lannisterówna początkowo uważała przepowiednię za bezsensowną, jednak w miarę upływu czasu słowa Maggy Żaby zaczęły się sprawdzać, a Cersei popadła w obsesję na punkcie tej wróżby.

Król odrzucił propozycję namiestnika i postanowił ożenić syna z dornijską księżniczką Elią Martell. Lord Tywin nie tracił nadziei, że jeszcze uda mu się wydać córkę za członka rodziny królewskiej. Cersei zamieszkała z ojcem w Królewskiej Przystani. Gdy miała piętnaście lat, Jaime, już pasowany na rycerza i okryty chwałą, odwiedził ojca i siostrę. Cersei powiedziała mu, że lord Tywin zamierza go zaręczyć z Lysą Tully. Podczas upojnej nocy namówiła brata, by wstąpił do Gwardii Królewskiej. W ten sposób uniknąłby niechcianego małżeństwa i byłby blisko siostry. Plan powiódł się tylko częściowo. Lord Tywin nie mógł się przeciwstawić woli króla, jednak przy pierwszej nadarzającej się okazji zrezygnował ze stanowiska namiestnika i wyjechał z córką do Casterly Rock. Jaime został przyjęty do Gwardii Królewskiej podczas wielkiego turnieju w Harrenhal. Tuż po ceremonii inwestytury odesłano go do stolicy. Rodzeństwo pozostało rozdzielone.

Po obaleniu dynastii Targaryenów nowo koronowany król Robert Baratheon postanowił ze względów politycznych poślubić Cersei Lannister. Córka lorda Tywina wznowiła romans z bratem, ale początkowo odnosiła się przychylnie do króla. Wszystko zmieniło się w noc poślubną, gdy pijany Robert zwrócił się do Cersei imieniem Lyanny. Królowa nie mogła mu wybaczyć, że wciąż myślał o swojej zmarłej ukochanej. Z biegiem lat Robert wzbudzał w małżonce coraz większy wstręt. Zaniedbywał zarówno królestwo, jak swoją rodzinę. Najchętniej spędzał czas na polowaniach, ucztach i turniejach. Dużo pił, a po pijanemu zdarzało mu się stosować przemoc wobec żony. Miał też liczne kochanki, przeważnie kobiety z ludu, i liczne potomstwo z nieprawego łoża. Cersei nie chciała rodzić dzieci swemu mężowi. Gdy zaszła z nim w ciążę, usunęła ją. Za to wydała na świat troje dzieci swego brata.

Gra o tron

Po śmierci namiestnika Jona Arryna król Robert Baratheon udał się na Północ wraz z rodziną i całym dworem, by nakłonić Eddarda Starka do objęcia stanowiska namiestnika. Gdy pewnego dnia król pojechał na polowanie, Cersei i Jaime zostali w zamku. Bran, syn lorda Eddarda, przyłapał ich podczas aktu miłosnego. Cersei chciała tylko zastraszyć chłopca, ale Jaime zrzucił go z wieży, przez co mały Stark zapadł w śpiączkę.

Podczas powrotnej podróży do stolicy, książę Joffrey zaatakował Mycaha, chłopca z ludu, kolegę Aryi Stark. Arya rzuciła się na księcia, a jej wilkorzyca Nymeria go ugryzła. Cersei domagała się surowej kary dla Starkówny i śmierci zwierzęcia. Dopięła swego o tyle, że lord Eddard zabił wilkorzycę Sansy zamiast Nymerii, która uciekła.

Podczas turnieju Namiestnika w Królewskiej Przystani Robert uparł się, że weźmie udział w walce zbiorowej i ogłosił to na uczcie. Cersei usiłowała mu to odradzić. Zdaniem Varysa w rzeczywistości liczyła na to, że król postawi na swoim, a wówczas ktoś go zabije i będzie to wyglądało na nieszczęśliwy wypadek.

Lord Stark prowadził śledztwo w sprawie śmierci Jona Arryna. Przy okazji domyślił się, że ojcem dzieci królowej jest Jaime Lannister. Ostrzegł Cersei i sugerował jej ucieczkę. Królowa starała się nakłonić namiestnika do współpracy (m.in. użyła swych wdzięków), jednak on upierał się, że powie o wszystkim Robertowi. Cersei zaaranżowała wypadek na polowaniu – kazała podać mężowi wzmocnione wino. Nietrzeźwy król został śmiertelnie zraniony przez szarżującego dzika.

Po śmierci Roberta lord Eddard starał się przekazać tron Stannisowi Baratheonowi, bratu króla i jego prawowitemu następcy, jednak Cersei uderzyła szybciej. Oskarżyła namiestnika o zdradę i kazała go aresztować. Następnie nakłoniła Sansę Stark, by wysłała do swoich krewnych listy z wiadomością, że jej ojciec jest zdrajcą. Zajęła też miejsce w małej radzie Joffreya jako królowa regentka. Zwolniła ze służby lorda dowódcę Gwardii Królewskiej, ser Barristana Selmy’ego, by awansować na to stanowisko swego brata Jaimego. Chciała, by lord Stark przyznał się do winy. Miał otrzymać ułaskawienie i wstąpić do Nocnej Straży. Były namiestnik zrobił to, czego od niego żądano, jednak król Joffrey kazał go ściąć.

Tywin Lannister, mianowany namiestnikiem, uznał, że Cersei robi same głupstwa i nie potrafi zapanować nad synem. Wysłał do stolicy Tyriona, by zastąpił go na stanowisku namiestnika, dopóki sam nie będzie mógł zjawić się w Królewskiej Przystani.

Starcie królów

Cersei nie była zadowolona z faktu, że ojciec przysłał Tyriona do stolicy, i w pierwszej chwili groziła bratu wtrąceniem do lochu. Ustąpiła, gdy obiecał, że wydostanie Jaimego z niewoli, ale na każdym kroku utrudniała mu działanie i sprzeciwiała się jego pomysłom. Tyrion, chcąc zyskać parę dni spokoju, podtruł ją i w tym czasie negocjował ze Starkami. Cersei starała się zdobyć zaufanych ludzi, w tym celu zatrudniła trzech braci Kettleblacków. Tyrion ich przekupił, by donosili mu o zamiarach królowej. Odkrył też, że pod nieobecność Jaimego Cersei zaczęła romansować z Lancelem Lannisterem. Karzeł zaszantażował kuzyna i zmusił go do współpracy.

Królowa broniła swojego wpływu na dzieci. Sprzeciwiała się zaręczynom Myrcelli z Trystanem Martellem, ale Tyrion przekonał ją, że dziewczynka będzie bezpieczniejsza w Dorne niż w stolicy. Cersei oponowała też przeciwko małżeństwu Joffreya z wdową po Renlym Baratheonie, Margaery Tyrell, ale dała się przekonać małej radzie. Królowa była wśród osób, które odprowadzały Mycellę do portu, i została znieważona podczas zamieszek w Królewskiej Przystani. Postanowiła wtedy dla bezpieczeństwa wywieźć Tommena z miasta, lecz Tyrion umieścił chłopca w wybranym przez siebie zamku. Cersei wydaliła z Gwardii Królewskiej Borosa Blounta, który nie zapobiegł porwaniu księcia, i zastąpiła go Osmundem Kettleblackiem. Kazała też ująć i pobić prostytutkę Alayayę, bo myślała, że to ona jest kochanką Tyriona. Groziła, że jeśli Joffreyowi coś się stanie, zabije dziewczynę. W odwecie Tyrion zagroził, że zrobi Tommenowi wszystko to, co spotka Alayayę.

Gdy Sansa zakwitła i próbowała spalić zakrwawione posłanie, Cersei przeprowadziła z nią rozmowę uświadamiającą. Opowiedziała jej o cierpieniach związanych z byciem kobietą i o radościach macierzyństwa.

Podczas bitwy na Czarnym Nurcie królowa urządziła przyjęcie dla przebywających na zamku szlachcianek, by podnieść je na duchu, jednak w rozmowie z Sansą wyrażała się o nich z pogardą. Kiedy ludzie Stannisa Baratheona atakowali Błotnistą Bramę, rozkazała sprowadzić Joffreya na zamek. Piła dużo wina i zmuszała do tego Sansę. Powiedziała jej, że nie zamierza pozwolić, by wzięto je do niewoli, dlatego wezwała ser Ilyna Payne’a, by je zabił w razie porażki. Gdy Lancel przyniósł wieści, że ludzie Tyriona przegrywają bitwę, Cersei wyszła z sali, i to Sansa uspokajała zgromadzone kobiety.

Nawałnica mieczy

Gdy Tyrion leżał ranny, Cersei odzyskała Tommena, kazała też wychłostać Alayayę. Sama zajmowała się przygotowaniami do ślubu starszego syna, brała też udział w posiedzeniach rady. Lord Tywin uważał, że powinna wyjść powtórnie za mąż, najlepiej za Willasa Tyrella, co ją rozwścieczyło. Ostatecznie Mace Tyrell odrzucił tę propozycję. Gdy Lannisterowie dowiedzieli się o planach Tyrellów, by ożenić Willasa z Sansą, postanowili wydać dziewczynę za Tyriona. Królowa zatroszczyła się o garderobę Starkówny i urządziła przyjęcie weselne.

Cersei była świadkiem śmierci Joffreya, otrutego na własnym weselu. Natychmiast kazała aresztować Tyriona i robiła wszystko, by doprowadzić do jego egzekucji. Gdy modliła się przy zwłokach syna, wrócił Jaime. Kochali się w sepcie. Cersei chciała, by jej bliźniak zabił Tyriona, z kolei Królobójca chciał ujawnić związek z siostrą. Żadne nie zgodziło się na propozycję drugiego.

Cersei przyszła później do komnat lorda dowódcy. Prosiła Jaimego o pomoc, ponieważ lord Tywin chciał ją odesłać do Casterly Rock, a w konsekwencji rozdzielić z Tommenem. Próbowała uwieść brata, ale on nie chciał się z nią kochać w tym miejscu. Nie zamierzał też wstawiać się za siostrą u ojca, ponieważ żeby go przekonać, musiałby się zgodzić na opuszczenie Gwardii Królewskiej, a nie chciał tego robić. Cersei rozgniewała się na brata. Od tego momentu relacje między bliźniętami ochłodły.

Uczta dla wron

Cersei zawiadomiono o śmierci ojca. Kazała przygotować jego ciało do pogrzebu i pozbyć się zwłok Shae, które znaleziono w łożu namiestnika. Chciała, by Jaime objął urząd po ojcu, ale odmówił, co ją rozgniewało. Gdy się dowiedziała, że Tyrion uciekł, kazała zabić strażników, którzy do tego dopuścili.

Królowa wzięła udział w nabożeństwie za ojca. Irytowała się na Tommena, który okazywał słabość, co było zgodne z jego wiekiem, ale zdaniem matki nie przystało królowi. Niepokoiła się, że wielki septon mógł się dowiedzieć, co zrobiła Robertowi. Zwróciła uwagę na lady Taenę Merryweather, która obiecała wszcząć poszukiwania Tyriona za morzem. Rozgniewała się na Mace’a Tyrella za to, że chciał obsadzić jak najwięcej stanowisk swoimi ludźmi. By tego uniknąć, postanowiła mianować Gylesa Rosby’ego starszym nad monetą. Po powrocie na zamek Cersei spotkała się z Qyburnem, który zameldował, że w celi zaginionego strażnika znaleziono monetę bitą dawniej na ziemiach Tyrellów. Zezwoliła byłemu maesterowi na przeprowadzanie eksperymentów na ludziach – najpierw na umierającym Gregorze Clegane. Zaproponowała stryjowi Kevanowi stanowisko namiestnika, ale gdy ten zażądał, by wróciła do Casterly Rock, a jego uczyniła regentem, oburzyła się. Po odmowie stryja jeszcze raz poprosiła Jaimego o objęcie urzędu, ale on po raz kolejny odmówił. Cersei rozgniewała się na brata, ale później przyjęła jego radę, by powierzyć Mace’owi Tyrellowi zadanie zdobycia Końca Burzy.

Ponieważ Mace Tyrell nie chciał opuścić stolicy, dopóki jego córka nie wyjdzie za Tommena, Cersei zorganizowała szybki ślub. W dniu ceremonii wszystko ją irytowało. Bała się, że Tyrion może zabić jej młodszego syna, nie chciała też, by mały Tommen spędził noc poślubną w jednym łożu z Margaery, nawet gdyby chodziło tylko o spanie. Postanowiła uprzyjemnić sobie dzień ślubu spaleniem Wieży Namiestnika.

Po ślubie Tommena niechęć Cersei do Tyrellów narastała. Nie mogła znieść tego, że Margaery jest ulubienicą tłumów. Zaprzyjaźniła się za to z Taeną Merryweather. Piła coraz więcej, co miało negatywny wpływ na jej wygląd, mianowicie – zaczęła tyć. Postanowiła zwiększyć liczbę swoich ludzi w radzie. Mianowała Qyburna starszym nad szeptaczami, Ortona Merryweathera – najwyższym sędzią, Gylesa Rosby – lordem skarbnikiem, a młodego Aurane’a Watersa, który przypominał jej księcia Rhaegara – wielkim admirałem. Namiestnikiem został ser Harys Swyft, teść Kevana. Ponieważ Korona miała kłopoty finansowe, Cersei postanowiła zawiesić spłaty długu Wierze i Żelaznemu Bankowi z Braavos. Zaoszczędzone pieniądze przeznaczyła na budowę okrętów wojennych. Gdy dowiedziała się, że Jon Snow został lordem dowódcą Nocnej Straży, za radą Qyburna postanowiła wysłać na Mur kogoś, kto dokona zamachu. Zaczęła też knuć przeciwko Margaery. Poprosiła Osneya Kettleblacka, by uwiódł „małą królową”. Przedtem nagrodziła go w łożu za wykonanie innej tajnej misji – zamordowania wielkiego septona.

Cersei nie mogła znieść tego, że Tommen polubił Tyrellów i ich słucha – pod wpływem Margaery chłopiec chciał brać udział w zebraniach rady i uczyć się rycerskiego rzemiosła od ser Lorasa Tyrella. Królową regentkę złościło, że Jaime popierał syna w tej sprawie. Jej nieporozumienia z bratem narastały, aż w końcu wysłała go do Dorzecza. Postanowiła się też pozbyć Bronna, byłego najemnika Tyriona, i namówiła jego szwagra, ser Balmana Byrcha, by go zgładził.

Następcą zabitego wielkiego septona został przywódca wróbli – ruchu ludowego na rzecz odnowy Wiary. Zmuszał podwładnych do ascezy i pracy fizycznej. Odmawiał też udzielenia błogosławieństwa Tommenowi. Cersei udała się do niego w tej sprawie. Wielki septon zgodził się umorzyć długi Korony i pobłogosławić króla Tommena w zamian za reaktywację zakonów Miecza i Gwiazdy (tzw. Wiara wojująca).

Gdy żelaźni ludzie zaatakowali Reach, Margaery domagała się, by przerwano oblężenie Smoczej Skały i skierowano flotę lorda Redwyne’a przeciw drakkarom, ale Cersei odmówiła. Stwierdziła, że statki są potrzebne do wspierania oblegających Smoczą Skałę. Loras, chcąc przyspieszyć zdobywanie Skały, poprosił, by pozwolono mu wziąć zamek szturmem, co ucieszyło królową regentkę. Gorszą wiadomość przywiozła Falyse Stokeworth – Balman Byrch wyzwał Bronna na pojedynek i zginął, a były najemnik zaczął się tytułować lordem Stokeworth. Cersei oddała wdowę Qyburnowi do eksperymentów. Sama spróbowała seksu z Taeną.

Aurane Waters przywiózł wiadomość, że Loras Tyrell zdobył Smoczą Skałę, ale został ciężko ranny. Cersei sama zaniosła tę wieść Margaery i radowała się cierpieniem synowej. Wpadła we wściekłość, gdy Tommen żałował szwagra i stanął w obronie swej małżonki. W nocy Cersei śnił się koszmar o namiocie Maggy Żaby. Qyburn potwierdził, że maegi mają wielką moc, więc królowa regentka postanowiła przyspieszyć sprawę z Margaery. Zastraszyła Pycelle’a, aby wyznał, że przygotowywał dla żony Tommena miesięczną herbatę. Kazała aresztować minstrela, Błękitnego Barda, i oddała go Qyburnowi, by eksmaester wymusił torturami odpowiednie zeznania. Królowa była obecna przy „przesłuchaniu”. Taena obiecała namówić jedną z kuzynek Margaery do współpracy. Sama Cersei nakłoniła Osneya Kettleblacka do złożenia fałszywych zeznań, jako zapłatę po raz kolejny ofiarowała mu swoje ciało.

Osney Kettleblack wyspowiadał się wielkiemu septonowi. Margaery i jej kuzynki aresztowano, co spowodowało wzburzenie w mieście. Cersei poszła do septu Baelora, by porozmawiać z synową. Udawała życzliwość, ale Tyrellówna ją przejrzała. Potem królowa regentka postanowiła pomówić z wielkim septonem. Okazało się, że Osney na torturach zmienił zeznania. Cersei została pojmana. Odebrano jej ubranie i dano w zamian starą koszulę. Podawano jej tylko wodę i bardzo skromne potrawy, co godzinę budzono ją pytaniem, czy jest gotowa wyznać popełnione grzechy. Pod nieobecność królowej regentki rządy przejęli Harys Swyft i Pycelle, którzy usunęli z rady Qyburna, a Aurane Waters zabrał okręty i odpłynął. Cersei postanowiła błagać Jaimego, by reprezentował ją podczas próby walki.

Taniec ze smokami

Wyczerpana Cersei postanowiła wyznać grzechy, by wydostać się z więzienia. Przyznała się do cudzołóstwa po śmierci Roberta, ale odrzuciła pozostałe zarzuty. Po spowiedzi przeniesiono ją do lepszej celi i pozwolono przyjmować gości. Jako pierwszego zaprosiła stryja Kevana, który objął urząd regenta. Przyniósł jej wieści m.in. o tym, że Arys Oakheart zginął w obronie księżniczki Myrcelli i zwolniło się miejsce w Gwardii Królewskiej. Królowa poprosiła, by dano biały płaszcz rycerzowi, którego wskaże Qyburn.

By wrócić do zamku, Cersei zgodziła się na marsz pokutny przez miasto. Miała przejść od septu Baelora do Czerwonej Twierdzy naga, bosa i ogolona. Obiecywała sobie, że będzie harda i nie da się złamać. W czasie marszu tłum szydził z niej, wyzywał ją, obrzucał paskudztwem. Zdała sobie sprawę, że zgromadzeni patrzą na nią jak na zwykłą, starzejącą się kobietę. Prześladowały ją też wspomnienia. Pod koniec drogi królowa rozpłakała się i pobiegła na zamek.

Po marszu pokutnym Cersei zachowywała się potulnie. Pozbawiono ją wpływu na rządzenie królestwem i edukację syna. Cały czas towarzyszyły jej nowicjuszki, przydzielone przez wielkiego septona. Spędzała trzecią część dnia na rozmowach z synem, drugą – na modlitwie, a ostatnią – na kąpielach. Najwyraźniej po marszu pokutnym nigdy nie czuła się dość czysta.

Teorie fanów

Spekulacje fanów dotyczą osoby „młodszej i piękniejszej” oraz valonqara z przepowiedni. Cersei uważa, że „młodszą i piękniejszą” jest Margaery Tyrell, nie należy jednak zapominać, że w grze o tron bierze udział kilka atrakcyjnych kobiet. Kres panowaniu Lannisterów może położyć Daenerys Targaryen, uważana za najpiękniejszą kobietę świata, o ile w końcu wyruszy do Westeros. Młoda i ładna jest też Arianne Martell, która może się przyczynić do klęski Cersei pod warunkiem, że Dorne poprze Aegona. Nie wiadomo, jaki jest ostateczny plan Petyra Baelisha i jaką rolę ma do odegrania urodziwa Sansa Stark. Możliwe, że to siły Północy albo Doliny Arrynów zadają Lannisterom ostateczny cios.

Mniejsze pole do spekulacji daje osoba valonqara. Cersei ma tylko dwóch braci, obaj są od niej młodsi. Ona sama uważa, że zabije ją Tyrion, który wydaje się mocniejszym kandydatem – szczerze nienawidzi Cersei i chce służyć Daenerys Targaryen. Jeśli zostanie doradcą smoczej królowej, a ona zdecyduje się zaatakować Westeros, Tyrion będzie miał duże szanse na zabicie siostry. Jaime wydaje się mniej prawdopodobny, ale biorąc pod uwagę ochłodzenie stosunków między nim a Cersei, jest to całkiem możliwe, o ile Lady Stoneheart go nie powiesi.

Istnieją też spekulacje, że to Cersei zabiła Melarę Hetherspoon, dziewczynkę, która również usłyszała proroctwo Maggy Żaby. Motywem mogła być zazdrość – Melara chciała wyjść za Jaimego i pytała czarownicę, czy to kiedyś nastąpi.

autor: Rudbekia
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Cersei Lannister pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Wyznaje wiarę w R’hllora. Posługuje się prostackim językiem. Przyjaciele mówią o nim, że ma kwaśne usposobienie.
Kiedyś miał żonę i córkę, obie prawdopodobnie nie żyją.

Nawałnica mieczy

Cytryn wraz z Tomem Siódemką i Anguyem spotykają w opuszczonej wsi Aryę i jej towarzyszy. Zabierają ich do gospody „Pod Klęczącym Mężczyzną”. Z rozmowy między oberżystą a podróżnymi wynika, że Cytryn był wśród ludzi, którzy mieli zaczaić się na Brienne i Jaimego, by odebrać im konie. Do gospody zbliżają się zbrojni, a Tom chce odkupić od Aryi wierzchowce. Dziewczynka sięga po miecz, ale zostaje rozbrojona przez Cytryna. Wściekła, uderza go w twarz kuflem. Tym samym łamie mu nos. Przyjezdni okazują się kamratami Cytryna, minstrela i łucznika. Wśród nich jest Harwin, syn koniuszego z Winterfell.
Z relacji Harwina wynika, że on, Cytryn i pozostali byli niegdyś ludźmi króla Roberta, a obecnie są partyzantami walczącymi w obronie prostaczków. Arya, Gendry i Gorąca Bułka dołączają do banitów w nadziei, że ci zaprowadzą ich do Riverrun.
W trakcie podróży okazuje się, że Cytryn jest nieźle zorientowany w historii rycerzy zamieszkujących ziemie, przez które przejeżdżają.

Podczas pobytu u lady Smallwood mężczyzna karci Gendry’ego za bójkę z Aryą. Argumentuje, że dziewczynka jest od połowę mniejsza od chłopaka i jeśli koniecznie chce się z kimś bić, to niech powalczy z nim.
Po przybyciu do Kamiennego Septu Cytryn oburza się na widok wronich klatek z więźniami w środku, twierdząc, iż złapanych wrogów należało od razu powiesić, bowiem tak nakazuje przyzwoitość. Noc spędzają w gospodzie z brzoskwinią w herbie, a rankiem wraz z Zielonobrodym odbierają Szalonemu Łowcy jego nowego jeńca, wskazując, iż należy on do lorda błyskawicy. Banici urządzają Sandorowi Clegane proces w jaskini pod wydrążonym wzgórzem. Cytryn reaguje gwałtownie na nazwanie Bractwa bez Chorągwi mianem Dzielnych Kompanionów, grozi Ogarowi mieczem. Po zakończonym pojedynku Cytryn odbiera Aryi sztylet, którym ta chce pchnąć rannego Clegane’a.

Gdy banici ratują zakonników przed Dzielnymi Kompanionami, Cytryn oburza się na prośbę duchownego, by, póki pozostają pod ich dachem, nie odmawiali modlitw do R’hllora. Nieco później namawia banitów, aby czym prędzej sprzedali Aryę Tullym i uwolnili się od niej raz na zawsze.

Uczta dla wron

Zadaniem Cytryna było pilnowanie gospody, w której mieszkała Jeyne z dziećmi, ale gdy usłyszał o Psie z Solanek, który pojawił się w okolicy, porzucił swe stanowisko i ruszył w pogoń za mordercami. Niestety, w tym czasie ci sami bandyci atakują gospodę. Po zakończonej potyczce Cytryn zabiera ze zwłok Rorge’a hełm, który niegdyś należał do Ogara.
Thoros gani Cytryna za kradzież hełmu z ciała zabitego i zadaje pytanie, czy Cytryn pragnie pokazywać światu okrutną, wyszczerzoną twarz. Żołnierz odpowiada, że widok hełmu Ogara napełni jego wrogów strachem. Następnie mało subtelnie prowadzi Brienne na sąd do lady Stoneheart i na procesie jest jednym z głównych oskarżycieli. On też przewodzi egzekucji dziewczyny, ser Hyle’a i Podricka Payne’a.

Cytaty

Jesteśmy wyjętymi spod prawa banitami. Większość z nas to nisko urodzona hołota, pomijając jego lordowską mość. Niech ci się też nie zdaje, że to będzie tak jak w tych głupich piosenkach Toma. Nie skradniesz pocałunków żadnym księżniczkom ani nie będziesz startował w turnieju w kradzionej zbroi. Jeśli się do nas przyłączysz, skończysz z szyją w pętli albo zatkną twój łeb nad jakąś zamkową bramą.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, t. 1 Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 546).

Inni bohaterowie o Cytrynie

Nawet odważni ludzie często wolą być ślepi, gdy boją się coś zobaczyć.
(Beric Dondarrion o Cytrynie)
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, t. 1 Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 542).

(aw)

Artykuł Cytryn Cytrynowy Płaszcz pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Siedmiu pobłogosławiło go [Starszego Brata] uzdrawiającymi dłońmi. Przywrócił zdrowie wielu ludziom, których nawet maestrzy nie potrafili wyleczyć.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 146)

Brienne podczas rozmowy ze Starszym Bratem wyjawia mu cel swojej wędrówki: chce zabić Ogara, ponieważ według jej wiedzy porwał on Sansę Stark, którą to przysięgła zaprowadzić w bezpieczne miejsce. Honorowa Brienne nadal uważa za swoją misję odnalezienie bardzo ładnej, szlachetnie urodzonej trzynastoletniej dziewicy, o kasztanowatych włosach. Starszy Brat od razu wie, o kogo chodzi mimo że Brienne nie wymienia imienia Sansy. Dementuje też fałszywe przekonanie wojowniczki, że Sansa była z Ogarem. Wyjawia jej za to, że z Clegane’em podróżowała Arya Stark, jednak nie zna dalszych jej losów. Wie, że misja Dziewicy z Tarthu skazana jest na niepowodzenie ponieważ:

Człowiek, którego szukasz, umarł.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 155)

Brienne jest bardzo zaskoczona wiedzą Starszego Brata. Ten opowiada o tym, jak spotkał umierającego Ogara na brzegach Tridentu i nie był w stanie mu pomóc. Pochował go, jego ciało obciążył kamieniami, aby nie dobrała się do niego zwierzyna, a na grobie pozostawił jego charakterystyczny hełm. Poleca Brienne udać się z powrotem na Tarth, do domu jej ojca, który z pewnością za nią tęskni.

A więc mamy proste zamknięcie wątku. Ogar nie żyje.

ALE CZY NA PEWNO?

Ogar tkwi w szczegółach, które można podzielić na te dotyczące słów Starszego Brata, oraz te, które bezpośrednio tyczą się pewnego grabarza, którego spotykamy na Cichej Wyspie.

STARSZY BRAT:

1. Pierwszym tropem, który może zasiać wątpliwości, jest styl, w jakim Starszy Brat mówi o Ogarze. Nigdzie nie stwierdza: Sandor Clegane nie żyje. Przykładowo:

Ogar nie żyje. Sandor Clegane odnalazł spokój.
Człowiek, którego szukasz, umarł.
Ogar skonał w moich ramionach.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron. Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 155, 156 i 157)

Wydaje się, że Starszy Brat dokładnie wybiera i waży słowa, które wypowiada do Brienne. Wszystkie wydają się potwierdzać śmierć Sandora, ale, biorąc pod uwagę jeszcze inne aspekty, nie jest to do końca jasne.

2. Drugim i najważniejszym szczegółem, na który warto zwrócić uwagę, jest to, co Starszy Brat mówi o swojej przeszłości:

Nawet nie zauważyłem ciosu, który mnie powalił. Usłyszałem tętent kopyt za plecami i pomyślałem: „koń!”, ale nim zdążyłem się odwrócić, coś walnęło mnie w głowę i zwaliłem się do rzeki. Powinienem był w niej utonąć, ale ocknąłem się tutaj, na Cichej Wyspie. Ówczesny Starszy Brat powiedział mi, że przyniosła mnie fala, nagiego jak w dzień imienia. (…) Wszyscy rodzimy się nadzy, więc pewnie nic dziwnego w tym, że do nowego życia narodziłem się w ten sam sposób.
[George R. R. Martin, Uczta dla wron. Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 158]

Ostatnie słowa wskazują, że Starszy Brat nie traktuje śmierci tylko i wyłącznie dosłownie, jako zakończenie funkcji życiowych, ale też metaforycznie – jako porzucenie starego, niewłaściwego, brutalnego stylu życia i odrodzenie się na nowo. Poprzez to, jak Starszy Brat mówi o śmierci Ogara, można wnioskować, że ma na myśli właśnie śmierć metaforyczną: tak, Ogar, czyli rozpijaczony morderca, pragnący jedynie śmierci swego brata, nie żyje, ale Sandor Clegane – osoba o udręczonej duszy, pełna sprzeczności, ale skłonna też do szlachetnych odruchów, odnalazł spokój. A gdzie indziej można odnaleźć spokój pośród wojny, jak nie na Cichej Wyspie? Odnajdujemy tu zatem paralelę między losem Starszego Brata, który porzucił swoje dawne życie, a historią Sandora Clegane’a, który być może uśmiercił w sobie Ogara, nadal pozostając Sandorem, pragnącym odpokutować swoje złe czyny.

3. Kolejną zastanawiającą kwestią jest to, że Starszy Brat wie stanowczo zbyt wiele o Sandorze Clegane. Jeśli jego słowa są prawdą, Ogar nad Tridentem był w stanie agonalnym, kiedy go znalazł, bredził w gorączce i podobno bardzo szybko umarł. Starszy Brat zasłania się tym, że słyszał o „Psie Joffreya” nawet na Cichej Wyspie – słyszeliśmy o jego czynach, zarówno dobrych, jak i złych. Ale słyszeć o czynach, nie oznacza posiadania tak głębokiej wiedzy na temat jakiejś osoby:

(…) był zgorzkniałą, udręczoną duszą, grzesznikiem, który drwił z bogów i ludzi. Służył, ale nie był dumny ze służby. Pił, aby utopić swój ból w morzu wina. Nie kochał nikogo, ani nikt nie kochał jego. Kierowała nim nienawiść. Choć popełnił wiele grzechów, nie prosił o wybaczenie.
[George R. R. Martin, Uczta dla wron. Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 156]

Są to rzeczy, których Sandor Clegane nigdy nikomu nie wyjawił (może prócz Sansy), o których nie można po prostu od kogoś usłyszeć. Tu potrzeba byłoby osoby, która doskonale znałaby Clegane’a, potrafiłaby wczuć się w psychikę Sandora i poprawnie zinterpretowała jego zachowania. Ogar nie był typem, który się przed kimkolwiek uzewnętrzniał, musiał poczuć naprawdę wielkie zaufanie do Starszego Brata i musiał być tak zmęczony byciem Ogarem, że w końcu do głosu doszedł Sandor i jego prawdziwe uczucia. Ale na to potrzeba czasu, którego nad Tridentem na pewno nikt by nie znalazł. Wniosek: Starszy Brat musiał dowiedzieć się tego, o czym mówi Brienne od samego Sandora, który być może wyspowiadał się przed nim zdrowiejąc na Cichej Wyspie.

4. Kolejny znaczący szczegół: Nieznajomy, koń Sandora, znajduje się w stajni na Cichej Wyspie. Nazywają go Znajdą. Ser Hyle od razu zwraca uwagę na piękno tego karego rumaka, a w dalszej części rozdziału Starszy Brat wyjaśnia, dlaczego zmieniono mu bluźniercze imię. Z rozdziałów Aryi wiemy, że Nieznajomy nie pozwalał dotykać się nikomu prócz Sandorowi, a dla innych osób był niebezpieczny (kopał i gryzł). Zatem w jaki sposób Starszy Brat przetransportował Nieznajomego na Cichą Wyspę? Wiemy przecież, że ścieżka prowadząca na nią jest bardzo kręta i można łatwo utonąć, jeśli nie idzie się dokładnie wytyczoną trasą. Nawet Pies Meribalda szedł u nogi septona, mimo że wcześniej wybiegał na przód i boki. Niemożliwością jest zatem przetransportować tak niebezpiecznego konia (Nieznajomy jest najgroźniejszym rumakiem, jakiego Martin opisuje w całej Pieśni) bez jego właściciela, który jako jedyny mógł nad nim zapanować. Wniosek: jeśli Nieznajomy jest na Cichej Wyspie, Sandor także musi na niej być.

5. Ostatnim elementem układanki jest fakt, że Starszy Brat jest bardzo dobrym uzdrowicielem, którego umiejętności są szeroko znane. Meribald nazywa to błogosławieństwem od Siedmiu i utrzymuje, że Brat pomagał osobom, których nie uleczyłby żaden maester. Jest zatem prawdopodobne, że Starszy Brat mógł uzdrowić Sandora z jego śmiertelnej rany.

GRABARZ:

Gdy Brienne i jej towarzysze docierają na wyspę, widzą wielu Braci wykonujących swoje codzienne czynności.

Minęli po drodze kilkunastu braci, zakapturzonych mężczyzn w buro brązowych szatach, którzy spoglądali na przybyszy z ciekawością, ale nie powitali ich ani słowem. (…) Wyżej spotkali trzech chłopaków pasących owce, a jeszcze wyżej minęli cmentarz, gdzie brat roślejszy niż Brienne trudził się przy kopaniu grobu. Jego ruchy wyraźnie świadczyły, że jest kulawy. Kiedy przerzucił przez ramię łopatę pełną kamienistej gleby, część upadła im pod stopy.
– Uważaj, bracie – skarcił go brat Narbert – O mały włos nie sypnąłeś septonowi Meribaldowi ziemią w usta.
Grabarz pochylił głowę (…)
– To nowicjusz – wyjaśnił brat Narbert.
[George R. R. Martin, Uczta dla wron. Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 147-148]

Z grabarzem spotykamy się jeszcze raz podczas kolacji:

Gdy skończyli czytać, resztki jedzenia zabrali nowicjusze, których zadaniem było usługiwanie przy stole. (…) Jednym z nich był potężnie zbudowany grabarz, którego spotkali po drodze. Utykał wyraźnie, co świadczyło o pewnego rodzaju kalectwie.
[George R. R. Martin, Uczta dla wron. Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 153]

Z tych dwóch fragmentów wynika szereg ważkich szczegółów, które wskazują na to, że grabarzem jest nie kto inny, jak Sandor Clegane.

1. Brienne znana była ze swojego wzrostu, którym przewyższała wielu mężczyzn. Martin podkreśla dwa razy wzrost grabarza – a Sandor był jednym z niewielu, którzy rzeczywiście byli wyżsi od Brienne.

2. Grabarz jest kulawy. I znowu, podkreślone zostaje to dwa razy podczas krótkich styczności Brienne z tym mężczyzną. Wiemy, że Ogar odniósł poważną ranę w nogę i głównie ona doprowadziła jego organizm do stanu agonalnego. Zatem prawdopodobne jest, że nawet wyleczony Sandor cierpiałby nadal na skutki tej rany, szczególnie, że od chwili pozostawienia go przez Aryę nie minęło bardzo dużo czasu.

3. Grabarz jest nowicjuszem, kimś kto niedawno przybył na Cichą Wyspę. Z powitania przy bramie wiemy, że nowicjusze zasłaniali swoje twarze, tak, że widoczne były tylko ich oczy. Dlatego też Brienne nie mogła zauważyć blizn, po których można bez problemu zidentyfikować Ogara, szczególnie, że Grabarz pochyla głowę, jakby chciał uniknąć spojrzeń.

Dwie ostatnie wskazówki są już zupełnie maleńkie i wychwyciłam je tylko przez wczytywanie się w ten rozdział słowo po słowie:

1. Brat Narbert sprawia wrażenie nieprzyjemnie zaskoczonego, kiedy dowiaduje się, że Brienne poszukuje Ogara. Dopytuje się w jakim celu i przygląda się jej uważnie, jakby oceniając jej możliwości:

- Jesteś… dobrze umięśniona, jak na kobietę, to prawda, ale…
[George R. R. Martin, Uczta dla wron. Sieć spisków, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 146]

Moje wrażenie jest takie, że brat Narbert widział Clegane’a, być może nawet pomagał Starszemu Bratu się nim zajmować, dlatego cel podróży Brienne jest dla niego nieprzyjemnym zaskoczeniem, ponieważ obawia się reakcji Sandora na jej widok. Ocenia też jej potencjalne możliwości w walce z Clegane’em, ponieważ doskonale wie, jakimi warunkami fizycznymi dysponuje ich nowicjusz.

2. „Puszczenie oka” do czytelnika zupełnie w stylu Martina. Do Sandora „Ogara” Clegane’a, naczelnego psa Westeros podbiega łagodny i przyjazny Pies Meribalda. Grabarz przerywa pracę, żeby go pogłaskać i podrapać za uchem. Spotkanie Psa z psem.

Wszystkie te wskazówki rzeczywiście znajdują się w tekście i, moim zdaniem, jest to jedna z teorii, która czeka już tylko na potwierdzenie w następnych tomach.

Czy Sandor będzie reprezentantem Wiary w pojedynku z Robertem Strongiem?

Czy Starszy Brat uknuł plan, mający na celu inwigilowanie Doliny jako ser Morgarth i wydobycie Sansy Stark z rąk Littlefingera, aby Sandor mógł w końcu uratować swoją Ptaszynę?

Czy Sandor pozostanie na Cichej Wyspie jako nowicjusz, spokojnie pokutujący za swoje grzechy i już nigdy nie weźmie do ręki miecza? Czy może grabarz to tylko grabarz?

Nic pewnego. Thoros z Myr stwierdził, że Pan Światła ma wobec Sandora jakiś plan. Sansa Stark prosiła Matkę, aby ta ukoiła płonący w Sandorze gniew. Jeśli tyle bogów interesuje się Clegane’em, nie pozostaje nic innego, jak wierzyć, że grabarz w końcu odrzuci łopatę.

autor: Luiza Maćkowiak
fot. HBO

Artykuł Czy Sandor Clegane żyje? Teorie fanów: Grabarz z Cichej Wyspy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Drugi syn Quellona Greyjoya i jego drugiej żony, nieznanej z imienia kobiety z rodu Sunderly z Saltcliffe, brat Balona, Victariona i Aerona. Nie jest żonaty. Ma bękarty, o które niezbyt się troszczy. Jest najprzystojniejszym z braci Greyjoyów. Ma czarne włosy bez śladu siwizny i krótko przystrzyżoną ciemną brodę, bladą cerę, usta sine wskutek picia cienia wieczoru, wina czarnoksiężników[i]. Jego prawe oko jest niebieskie i opisywane jako „uśmiechnięte”[ii], lewe, czarne i „lśniące złością”[iii], zasłania skórzaną opaską. Jest inteligentny i nieustraszony, ale też okrutny i nieobliczalny. Niektórzy uważają go za szaleńca. Interesuje się czarną magią.

Przedakcja

Podczas rebelii Balona Euron współpracował z braćmi. Jego dziełem był plan ataku na flotę Lannisterów, wykonany przez Victariona. Po klęsce buntu Wronie Oko żeglował na „Ciszy” – statku z załogą złożoną z ludzi, którym kazał wyrwać język. Trudnił się piractwem. Od czasu do czasu zawijał na Żelazne Wyspy. Podczas jednego z pobytów na rodzinnej ziemi uwiódł ukochaną żonę Victariona, która zaszła w ciążę. Gdy młodszy brat dowiedział się o całej sprawie, pobił kobietę na śmierć. Chciał zabić też Eurona, ale powstrzymała go obawa przed klątwą, jaka spada na zabójców krewnych. Po tym wydarzeniu Balon wygnał Wronie Oko i pod karą śmierci zabronił mu wracać na Żelazne Wyspy. Euron spędził trzy lata na ryzykownych wyprawach. Twierdził później, że odwiedził Asshai, a nawet przepłynął Dymiące Morze i dotarł do ruin Valyrii, skąd przywiózł smoczy róg. Ponoć miał też smocze jajo, ale kiedy dopadła go chandra, wrzucił je do morza. Podczas jednego z rejsów zdobył galeasę z Qarthu. Płynęło na niej czterech czarnoksiężników, od których usłyszał niezwykłą historię. Znalazł też na pokładzie beczułkę cienia wieczoru.

Nawałnica mieczy

Robb Stark otrzymał wiadomość, że Balon Greyjoy zginął, a Euron Wronie Oko ogłosił się królem i kazał utopić lorda Botleya, który nie chciał uznać jego władzy.

Uczta dla wron

Euron wezwał lordów Żelaznych Wysp, by złożyli mu hołd. Aeron chciał zapobiec elekcji najstarszego brata i osadzić na tronie Victariona. W tym celu zwołał królewski wiec na Starej Wyk. Wronie Oko udał się na zgromadzenie. Zademonstrował uczestnikom wiecu smoczy róg i obdarował ich cennymi, egzotycznymi darami. Wystąpił z planem zdobycia smoków oraz podboju całego Westeros. Żelaźni ludzie obrali go królem.

Po koronacji Euron przystąpił do rozprawy z tymi, którzy odmówili mu hołdu. Potem popłynął na czele floty do Reach. Gdy żelaźni ludzie zdobyli Wyspy Tarczowe, nadał tytuły lordowskie poplecznikom swoich konkurentów. W ten sposób osłabił rywali. Rozkazał też sprzedać schwytanych ludzi, mimo że było to sprzeczne z dawnymi zwyczajami. Zgodnie z tradycją Żelaznych Wysp kobiety powinny zostać morskimi żonami, a mężczyźni poddanymi. Ludzi nie kupowano ani nie sprzedawano za złoto, można było jedynie płacić za nich żelazem, czyli zdobyć ich w boju.

Wronie Oko zamierzał popłynąć ze wszystkimi ludźmi do Mereen po smoki, jednak żelaźni sprzeciwili się. Uważali, że bardziej im się opłaci splądrowanie Arboru. Euron zmienił zdanie i postanowił wyprawić do Zatoki Niewolniczej tylko Żelazną Flotę pod dowództwem Victariona. Zażądał od młodszego brata, by przywiózł mu narzeczoną – Daenerys Targaryen. W zamian za to obiecał, że gdy zostanie królem Westeros, odda mu władzę nad Żelaznymi Wyspami.

Taniec ze smokami

Euron nie pojawił się w tym tomie. Wiadomo, że wydał swoją bratanicę, Ashę, za Erika Ironmakera i mianował go namiestnikiem na czas swej nieobecności. Rozkazał też znaleźć ukrywającego się na Żelaznych Wyspach Mokrą Czuprynę.

Domysły

Wronie Oko może być odpowiedzialny za śmierć Balona Greyjoya. Wskazuje na to sen staruszki – wieszczki ze wzgórza:

Śnił mi się człowiek, który nie miał twarzy. Czekał na kołyszącym się na wietrze moście, a na jego ramieniu siedziała utopiona wrona z wodorostami zwisającymi ze skrzydeł[iv]

oraz fakt, że Euron przypłynął na Wyspy już dzień po zgonie brata, jakby się go spodziewał. Oficjalnie Balon Greyjoy spadł z mostu w czasie sztormu, jednak Wronie Oko mógł wynająć skrytobójcę, który upozorował nieszczęśliwy wypadek. Euron mógł się też posłużyć czarami – wiadomo, że interesuje się magią i ma przy sobie czarowników.Euron pragnie uchodzić za najśmielszego żeglarza w Westeros, ale pewna rozmowa z Czytaczem budzi wątpliwości, czy rzeczywiście dopłynął do Valyrii:

-Ja jestem sztormem, lordzie Rodriku. Pierwszym i ostatnim. Wyprawiałem się „Ciszą” w dłuższe rejsy i znacznie niebezpieczniejsze. Zapomniałeś o tym? Żeglowałem po Dymiącym Morzu i widziałem Valyrię. (…)
-Naprawdę? – zapytał cichutko Czytacz.
Z sinych ust Eurona zniknął uśmiech.
-Czytaczu – odparł jeszcze ciszej – lepiej byś zrobił, gdybyś trzymał nos w księgach.[v]

Serial

Serial potwierdził fanowską teorię w myśl której Euron odpowiada za śmierć Balona Greyjoya. W odcinku „Dom” widzimy jak Euron zabija brata, a w odcinku 5 siódmego sezonu przyznaje się do tego czynu na królewskim wiecu.

Wichry zimy

Więcej informacji na temat charakteru Wroniego Oka przyniósł rozdział „Porzucony”, odczytany przez Martina podczas jednego z konwentów. Rozdział ten pochodzi z nieopublikowanych jeszcze „Wichrów zimy” i jego ostateczna wersja może nieco odbiegać od tej zaprezentowanej fanom, ale dowiadujemy się z niego, że po królewskim wiecu Euron uwięził swego brata, Aerona, początkowo pod pokładem swego statku, „Ciszy”, a następnie w bliżej niezidentyfikowanych lochach. W rozmowie z Aeronem Wronie Oko  potwierdza, że zlecił zamordowanie Balona Greyjoya. Wspomina również, że zabił w młodości dwóch przyrodnich braci, niemowlaka i chłopaka chorego na szarą łuszczycę, a następnie udał się nad morze i tam bluźnierczo wzywał Utopionego Boga by go ukarał. Potwierdzone zostały też fanowskie domysły na temat molestowania rodzeństwa przez Eurona (we wspomnieniach z dzieciństwa Aerona przewija się motyw skrzypiących zawiasów w drzwiach, a Euron w rozmowie z bratem wprost wspomina, że wieczorami odwiedzał Aerona w jego komnatach i zastanawiał się, czy brat modli się o to, by Euron go wybrał czy o to, aby zmienił zdanie).

Niemal na pewno Euronowi udało się pochwycić czarnoksiężników z Pałacu Pyłu, ścigających Daenerys. Gdy Aeron zostaje uwięziony w drugim lochu do jego celi trafiają kapłani innych bóstw – septoni, dwóch czarnoksiężników ze wschodu oraz kapłan R’Chllora, potwornie okaleczony przez ogień. Euron pije wino czarnoksiężników i częstuje nim kapłana Utopionego Boga. W narkotycznych wizjach Aeron dostrzega brata siedzącego na Żelaznym Tronie, na ostrzach którego zatknięto ciała bogów, zarówno Siedmiu jak i Wielkiego Pasterza, Pana Światła, Boga Motyli i innych, wyznawanych na najdalszych krańcach martinowego uniwersum. W wizji Aerona jego brat Euron dmie w potężny róg, a krakeny, smoki i sfinksy składają mu hołd. W kolejnej wizji Euron nadal zasiada na Żelaznym Tronie, ale nie przypomina człowieka, a kalmara. U jego boku znajduje się cień o kształcie kobiety, długi, wysoki i przerażający. Aeron zauważa, że dłonie kobiety tętnią bladym, białym płomieniem.

O szaleństwie Eurona świadczyć też może sala, w której uczuje wraz ze swymi towarzyszami. Nad głowami biesiadników znajdują się belki, do których przymocowane są ciała, kołyszące się nad stołami.

Euron nosi żelazną koronę, której kolce zostały zrobione z zębów rekina. Posiada też zbroję z valyriańskiej stali, co zdaniem Aerona jest dowodem na to, że faktycznie odnalazł Valyrię. Flota Greyjoya płynie pod dotychczasowymi herbami, ale na rufie każdy statek ma nową flagę, przedstawiającą czerwone oko z czarną źrenicą pod żelazną koroną, z dwiema wronami o bokach.

Rozdział kończy polecenie przymocowania wydobytych z lochu kapłanów do dziobów okrętów. Aeron zostaje umocowany na „Ciszy”, zaś jego towarzyszką po drugiej stronie dziobu jest Falia Flowers, ciężarna kochanka Eurona, której kapitan „Ciszy” kazał wyrwać język.

autor: Rudbekia
fot. mat. prasowe HBO

Przypisy:

[i] [i] G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Sieć spisków, rozdz. Łupieżca I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 200, wydanie I, str. 120.

[ii] G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Cienie śmierci, rozdz. Żelazny Kapitan I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 2006, wydanie I, str. 368.

[iii] G.R.R.Martin, Winds of Winter, rozdz. Theon.

[iv] G.R.R.Martin, Nawałnica Mieczy.Stal i śnieg, rozdz. Arya IV, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 200, wydanie I, str. 308.

[v] G.R.R.Martin, Uczta dla Wron. Sieć spisków, rozdz. Łupieżca I, tłum. M. Jakuszewski, Wydawnictwo Zysk i Ska, 200, wydanie I, str. 116.

Artykuł Euron Greyjoy pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Syn Tywina Lannistera i jego żony Joanny, również z Lannisterów. Bliźniaczy brat i zarazem kochanek królowej Cersei, biologiczny ojciec Joffreya, Myrcelli i Tommena. Członek Gwardii Królewskiej. Ma trzydzieści kilka lat. Jest wysoki i przystojny. Ma typowe dla Lannisterów złote włosy i zielone oczy. Należy do najsłynniejszych i najbardziej utalentowanych rycerzy w Westeros. Kocha walkę. Początkowo jawi się jako osoba arogancka, amoralna i cyniczna. Zmienia się wskutek ciężkich przeżyć i znajomości z wojowniczką Brienne z Tarthu. Stara się odzyskać honor.

Przedakcja

W dzieciństwie Jaimego łączyła bliska więź z bliźniaczą siostrą Cersei. Ich zabawy nabrały z czasem charakteru seksualnego. Gdy służąca ich przyłapała, matka kazała rozdzielić rodzeństwo i przenieść sypialnię chłopca na przeciwną stronę zamku. Niedługo później lady Joanna umarła przy narodzinach Tyriona. W przeciwieństwie do Cersei, która od początku nienawidziła karłowatego brata, Jaime go pokochał.

Gdy Jaime miał jedenaście lat, został giermkiem lorda Sumnera Crakehalla. Dwa lata później wygrał pierwszą walkę zbiorową na turnieju. W wieku piętnastu lat wziął udział w starciu z banitami (Bractwo z Królewskiego Lasu) i okrył się chwałą, m.in. dzięki uratowaniu lorda Crakehalla. W nagrodę został pasowany na rycerza przez ser Arthura Dayne’a, uważanego za wzór cnót rycerskich. Lannister nosił wówczas przydomek Młody Lew.

Gdy Jaime wracał do Casterly Rock, postanowił odwiedzić siostrę, przebywającą wraz z ojcem w Królewskiej Przystani. Cersei powiedziała mu, że lord Tywin planuje go ożenić z Lysą Tully, i namawiała go, by wstąpił do Gwardii Królewskiej. W ten sposób uniknąłby niechcianego małżeństwa z Lysą i byłby blisko siostry. Po upojnej nocy Jaime zgodził się na propozycję Cersei. Już miesiąc później Młody Lew został przyjęty do Gwardii Królewskiej podczas wielkiego turnieju w Harrenhal. Wkrótce się okazało, że król Aerys chciał jedynie pozbawić lorda Tywina dziedzica. Chłopak nie mógł się nawet wykazać na turnieju. Natychmiast po ceremonii inwestytury został wysłany do stolicy, by strzec królowej Rhaelli i księcia Viserysa. Rozgniewany lord Tywin przy pierwszej sposobności zrezygnował ze stanowiska namiestnika i wyjechał wraz z Cersei do Casterly Rock. Bliźnięta w dalszym ciągu pozostawały rozdzielone.

Nastoletni Jaime był świadkiem okrutnych postępków szalonego króla, m.in. palenia ludzi żywcem. Nauczył się zachowywać dystans do widzianych okropności, budować mur wewnątrz siebie. Gdy zaczęła się rebelia Roberta, prosił, by pozwolono mu wyruszyć w pole, jednak Aerys postanowił go zatrzymać, gdyż obawiał się lorda Tywina. Gdy po Bitwie Dzwonów stało się jasne, że Robert może zwyciężyć, król zdecydował, że prędzej spali miasto dzikim ogniem, niż odda je buntownikowi. Rozkazał piromantom poczynić stosowne przygotowania. Jaime o tym wiedział.

Gdy książę Rhaegar poniósł klęskę i poległ nad Tridentem, lord Tywin zwołał chorążych i pomaszerował na Królewską Przystań. Król dał się przekonać wielkiemu maesterowi Pycelle, że pan Casterly Rock przybył po to, by bronić stolicy, i rozkazał otworzyć przed nim bramy. Lord Tywin był jednak po stronie buntowników. Jego siły splądrowały miasto. Gdy Aerys się o tym dowiedział, rozkazał Jaimemu przynieść głowę jego ojca, zaś piromancie – podpalić Królewską Przystań. Młody Lannister zabił głównego piromantę, po czym poderżnął gardło samemu Aerysowi. Krótko później do zamku weszli ludzie lorda Tywina. Oczekiwali od Jaimego wskazówek co do tego, kto powinien zostać następnym królem, ale młodzieniec odrzekł, że mogą ogłosić władcą kogo chcą. Usiadł na Żelaznym Tronie w oczekiwaniu na kogoś, kto przyjdzie go objąć. Tak zastał go Eddard Stark.

Lord Stark nalegał, by zesłać Jaimego do Nocnej Straży, jednak Jon Arryn przekonał króla Roberta, że młody Lannister powinien pozostać członkiem Gwardii Królewskiej. Jaime zachował biały płaszcz, ale od tej pory zwano go Królobójcą. Gdy król Robert ze względów politycznych ożenił się z Cersei Lannister, brat i siostra nareszcie znaleźli się blisko siebie i wznowili romans. Joffrey, Myrcella i Tommen uchodzili za potomków Roberta Baratheona, lecz w rzeczywistości byli dziećmi Jaimego.

Królobójca czasami odwiedzał Casterly Rock. Podczas jednej z wizyt on i Tyrion, wówczas trzynastoletni, jechali nocą do zamku. Widzieli, jak banda zbójców napadła czternastoletnią córkę zagrodnika imieniem Tysha. Jaime ruszył w pościg za łotrzykami, Tyrion zaopiekował się dziewczyną. Zakochał się w niej i wziął z nią potajemny ślub. Kiedy lord Tywin się o tym dowiedział, kazał starszemu synowi okłamać brata, że Tysha była w rzeczywistości prostytutką, a Jaime zaaranżował całą sytuację, by Tyrion „stał się mężczyzną”.

Artykuł Jaime Lannister pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Jaqen cechuje się znakomitym słuchem – jest w stanie usłyszeć bezszelestnie podkradającą się Aryę. Dziewczynka ma niekiedy wrażenie, że tajemniczy mężczyzna czyta w jej myślach.

Starcie królów

Jaqen jest jednym z trzech więźniów transportowanych przez Yorena na Mur. Wyciągnięci z najgłębszej ciemnicy, podróżują zamknięci na wozie i skuci kajdanami, a zdaniem Aryi nawet Yoren się ich obawia. W odróżnieniu od swych towarzyszy H’ghar jest uprzejmy, a jego sposób wysławiania się wskazuje na pewne wykształcenie. Więzień w jakiś sposób przypomina Aryi jej dawnego nauczyciela, Syria Forela. Podczas ataku Amory’ego Lorcha na ludzi Yorena Jaqen i jego towarzysze znajdują się w płonącej stajni. Skuci łańcuchami, zamknięci za kratami wozu, nie mają szans na ucieczkę. Lorathijczyk błaga Aryę o pomoc. Dziewczynka podrzuca mu siekierę, po czym ucieka przed pożarem.

Wkrótce H’ghar wraz z ludźmi ser Amory’ego przybywa do Harrenhall. Wśród osób służących w potężnej twierdzy rozpoznaje Aryę. Mężczyzna przyznaje, że dziewczynka uratowała życie jego i dwójki towarzyszy, a ponieważ Czerwony Bóg (prawdopodobnie ognisty R’hllor) wyciągał po nich swe ręce, trzeba spłacić należy mu dług. Jaqen stwierdza, że zapłatą za życie może być tylko śmierć i proponuje Aryi następującą umowę: dziewczynka wybierze trzy dowolne osoby, a on je uśmierci. Arya wskazuje wyróżniających się okrucieństwem ludzi ser Gregora Clegane’a: Chiswycka oraz Weese’a. H’ghar zabija ich obu.

Jaqen podczas rozmowy w bożym gaju przyznaje, że zna prawdziwą tożsamość dziewczynki. Przy ostatnim nazwisku Arya próbuje wymóc na Jaqenie pomoc w uwolnieniu przetrzymywanych w Harrenhall ludzi z Północy. Gdy ten odmawia, dziewczynka wymawia jego imię jako ostatniej ofiary, a mężczyzna po raz pierwszy okazuje strach. Szantażowany, zgadza się na propozycję Aryi i wraz z Dzielnymi Kompanionami i towarzyszami z wozu zabijają ludzi ser Amory’ego.

Dziewczynka odwołuje imię Jaqena, jednak ten stwierdza, że musi umrzeć. Przesuwa ręką przed swoją twarzą i tym prostym gestem zmienia całkowicie swoje oblicze. W miejsce mężczyzny o biało-rudych włosach pojawia się człowiek o pełniejszej twarzy, haczykowatym nosie, ciemnych oczach i kędzierzawej czuprynie. Jeden z jego zębów staje się złoty, a na policzku pojawia się blizna. Wraz ze zmianą wyglądu zmienia się też sposób mówienia Jaqena, który odtąd zwraca się do Aryi w drugiej osobie. Na pożegnanie mężczyzna daje dziewczynce żelazną monetę i mówi, że jeśli chciałaby go kiedyś spotkać, niech uda się do Braavos. Pieniążek i słowa valar morghulis mają zapewnić jej podróż każdym z braavoskich statków.

Teorie fanów

Fakt, iż Jaqen kojarzył się Aryi z Syriem Forelem oraz to, że znał jej prawdziwe imię jest dla części czytelników dowodem na to, że ci dwaj mężczyźni to jedna i ta sama osoba. Człowiek, którego dziewczynka znała jako Syria Forela, po walce z królewskimi ludźmi i ucieczce przed ser Merynem miał zmienić tożsamość i przybrać wygląd Jaqena. H’ghar mówi Aryi na pożegnanie, że będzie mogła go spotkać w Braavos, czyli w Wolnym Mieście, w którym jej ”nauczyciel tańca” mieszkał kilka lat.

Nowa twarz Jaqena H’ghara do złudzenia przypomina oblicze Alchemika, który pojawia się w prologu Uczty dla wron. Alchemik ma pełne policzki, niewielką bliznę na twarzy, haczykowaty nos i gęste, kędzierzawe, czarne włosy. Kupuje od Pate’a wykradziony jednemu z arcymaestrów klucz, którym, jak wieść głosi, można otworzyć wszystkie drzwi w Cytadeli maestrów. Nowicjusz umiera po spotkaniu z Alchemikiem (a jego śmierć dziwnie przypomina zgon pierwszej ofiary Aryi, wskazanej jej w Domu Czerni i Bieli), ale w epilogu tomu czwartego chłopak pojawia się ponownie. Fani podejrzewają, iż tożsamość Pate’a przejął mężczyzna znany niegdyś jako Jaqen H’ghar.
Najprawdopodobniej Jaqen H’ghar jest jednym z Ludzi Bez Twarzy, wszechstronnych zabójców, którym nie jest obca magia i którzy potrafią zmieniać rysy twarzy. Pytania o to, czego lub kogo Ludzie Bez Twarzy szukają w Cytadeli, czy mają na kogoś zlecenie, czy na własną rękę starają się poznać tajemnice maestrów, pozostają jak na razie bez odpowiedzi.

Ciekawostki

Tom Wlaschiha wyznał w jednym z wywiadów (1), że charakterystyczny dla Jaqena sposób wypowiadania się w trzeciej osobie przypominał mu sposób mówienia Winnetou, wodza Apaczów.

Cytaty

„Za życie można zapłacić tylko śmiercią.”
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 425)

„Z bogów nie wolno drwić, dziewczynko.”
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 618)

Asia Witek
(fot. materiały prasowe HBO)

Przypisy:
(1) http://www.hollywoodreporter.com/live-feed/game-thrones-jaqen-hghar-season-789855

Artykuł Jaqen H’ghar pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Nie jest podobny do innych maestrów, nie ma w nim wyniosłości, utrzymuje kontakty nawet z ludźmi których inni mają w pogardzie (dziwki, wędrowni czarodzieje). Zna wiele języków obcych, potrafi porozumiewać się z Ibeńczykami i Letniakami w ich ojczystych językach.

Interesuje się widzą tajemną, przez osiem lat przebywał na Wschodzie, gdzie badał odległe krainy, poszukiwał zaginionych ksiąg oraz uczył się sztuki czarnoksiężników i władców cieni. Mieszka w Cytadeli w Starym Mieście, w okrągłym pokoju w północnej wieży. Pokój arcymaestra jest zabałaganiony, pełen ksiąg i zwojów leżących na stołach i podłodze. Na ścianie widzą stare gobeliny i wystrzępione mapy.

Gra o tron

Mirri Maz Duur wymienia maestra Marwyna wśród osób, które dzieliły się z nią wiedzą. Wspomina, że maester mieszkał w Siedmiu Krainach, również w Krainach Zachodzącego Słońca i nauczył ją wspólnego języka. Ponadto Marwyn przeprowadził przy niej sekcję zwłok, objaśniając tajemnice ludzkiego ciała.

Uczta dla wron

Pate, jeden z nowicjuszy z Cytadeli wspomina Marwyna jako osobę agresywna, różniącą się od innych maestrów. Marwyn pospolituje się z ludźmi wszystkich stanów i narodowości, chętnie rozmawia z marynarzami, wierzy w przyniesione przez nich wieści o Daenerys i jej smokach. Marwynowi jako pierwszemu w Cytadeli udało się zapalić jedną ze szklanych świec. Podczas rozmowy z Samem Tarlym i Allerasem daje się poznać jako osoba doskonale zorientowana w polityce prowadzonej przez maestrów. Zdaniem Marwyna maestrowie powinni przyznać Aemonowi Targaryenowi tytuł arcymaestra, zamiast tego pozwolili aby maester Aemon spędził życie na Murze, a powodem ich zachowania było pochodzenie Aemona. Marwyn ma dużą wiedzę na temat magii i po usłyszeniu rewelacji z którymi przybył Sam postanawia wyruszyć do Daenerys. Samowi zaś radzi, by czym prędzej wykuł swój łańcuch maestra i pod żadnym pozorem nie dzielił się z pozostałymi maestrami swoją wiedzą.

Cytaty o Marwynie

Mag różnił się od innych maestrów. Opowiadano, że zadaje się z kurwami i wędrownymi czarodziejami, rozmawia z włochatymi Ibbeńczykami i czarnymi jak smoła Letniakami w ich ojczystych językach, a także składa ofiary dziwacznym bogom w małej świątyni dla marynarzy, znajdującej się w porcie. Ludzie mówili, że widzieli go w dolnym mieście, na szczurzych arenach i w czarnych burdelach, gdzie spotykał się z komediantami, minstrelami i najemnikami, a nawet żebrakami. Niektórzy szeptali, że kiedyś zatłukł człowieka gołymi pięściami.
G.R.R. Martin, Uczta dla wron, tom I, str. 19

Marwyn nie był człowiekiem, któremu można odmówić.
G.R.R. Martin, Uczta dla wron, tom II, str. 450

(aw)

Artykuł Marwyn pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.