Przedostatni sezon „Gry o tron” dał nam kilka spektakularnych scen. Niesamowite Pole Ognia II z wbijającymi w fotek ujęciami smoków w akcji to najmocniejszy punkt sezonu i myślę że z tym założeniem wszyscy się zgodzimy. Co ponadto przyniósł sezon siódmy? Nagłe przyspieszenie akcji, przetasowania na liście płac, rozpoczęte spodziewanym odwetem młodszej Starkówny na zdradzieckich Freyach. Coraz wyraźniejszy podział na tych dobrych i tych złych, a po gwałtownym zgonie Ramsaya rolę czarnego charakteru przejmuje Euron Greyjoy, który pracowicie udowadnia że pogłoski o szaleństwie tego bohatera nie były bezpodstawne (choć po fragmentach „Wichrów..” fani mieli nadzieję na więcej „mięcha”). Siedem lat pracy nad serialem sprawia, że chemia między aktorami jest bardzo fajna i świetnie się ich ogląda, zwłaszcza „erpegową” drużynę, która w idiotycznej misji pojmania zombiaka ruszyła za Mur. Nocny Król na okładce płyt dobitnie przekonuje, że zima nadeszła i żarty się skończyły. A ostatnie sceny sezonu siódmego są zapowiedzią przyszłych wydarzeń, wobec których może się okazać iż wojna między Lannisterami a resztą świata to doprawdy drobiazg nie wart większej uwagi.

Kilka słów na temat dodatków. W dobie Netflixa i HBO GO to właśnie bonusowe materiały sprawiają, że fani sięgają po wydanie na fizycznym nośniku. HBO tradycyjnie staje na wysokości zadania. Dla tych, którzy lubią zaglądać na plan filmowy i za kulisy przy każdym odcinku dodano komentarz ekipy, zarówno obsady jak i specjalistów od spraw technicznych, w tym akcentowana polecanką na okładce relacja z prac w dziale artystycznym. Dla widzów nie czujących się pewnie w języku angielskim zła wiadomość jest taka, że przetłumaczono tylko zamieszczone w dodatkach fragmenty serialu. Ale już bonusowa płyta, zawierająca kolejne epizody animowanej historii Siedmiu Królestw oferuje polskie napisy, oferuje też przyspieszony kurs historii rodu Targaryen. Miło było wśród narratorów ponownie usłyszeć Harry’ego Lloyda (Viserys Targaryen), a dla widzów serialu nie znających na wyrywki książkowego pierwowzoru takie uporządkowanie wiedzy z pewnością jest przydatne. Mam wrażenie, że część postaci w pewnym sensie wzorowana była na ilustracjach do Świata Lodu i Ognia, z kolei animowany Tywin ma wyraźne rysy Charlesa Dance’a.

Polecamy!
Przypominamy też, że jeszcze przez jeden dzień możecie wygrać własny egzemplarz 7 sezonu „Gry o tron” na DVD, szczegóły u nas na fanpage’u.

(aw)

Artykuł 7 sezon „Gry o tron” na DVD – recenzja pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Tradycyjnie najwięcej dzieje się w sobotę. Punkty programu związane z PLIO/GoT startują o godz. 11.00 i trwają bez przerwy do godz. 21.00
Na początek Familiada, edycja Westeros, przygotowana przez załogę portalu westeros.pl W samo południe Lord Dowódca zaprasza na prelekcję dotyczącą 7 sezonu „Gry o tron”, a godzinę później na uczestników czeka kolejny konkurs – 1 z 10. Warto zaplanować sobie udział w rozpoczynającym się o godz. 14.00 dwugodzinnym punkcie poświęconym szalonym fanowskim teoriom związanym z Pieśnią Lodu i Ognia i „Grą o tron”. Jak Szalone Teorie to DaeL, który na stronach FSGK.pl od lat prezentuje najciekawsze i najbardziej zaskakujące koncepcje fanów na temat świata George’a Martina i oczywiście to on będzie o teoriach opowiadał oraz poprowadzi kolejny konkurs – Milionerów w wydaniu westeroskim (godz. 17.00).
W przerwie między szalonymi teoriami a Milionerami zapraszamy na prelekcję Darii Swędzioł, która zajmie się dekonstrukcją mitów oraz przerabianiem klasycznych fantastycznych wątków przez GRRM.

O godzinie 18.00 prelekcja Ani Dymarczyk, prelegentki doskonale znanej fanom „Gry o tron” z publikacji na westeros.pl i wcześniejszych wystąpień m.in. na Pyrkonie. W tym roku Ania zajmie się tematem który dla części społeczeństwa stanowi synonim „Gry o tron” czyli śmiercią i sposobami w jaki bohaterowie Pieśni Lodu i Ognia opuszczają ten świat.
Dzień zakończy wspólne wystąpienie Justyny i Mateusza z Instytutu Nauk o Kulturze Uniwersytetu Śląskiego, na temat feminizacji świata w „Grze o tron”. Pieśń Lodu i Ognia zdominowali ‚wybrakowani’ mężczyźni- karzeł, kaleka, bękart, w opozycji do których mamy silne i piękne kobiety. Czy w PLIO znajdzie się bohater, który wyzwoli Westeros spod kobiecego pantofla? Przekonamy się w sobotni wieczór.

Niedziela, 9 lipca to ostatni dzień konwentu, ale  powrót do domów zaplanujcie na wieczór. O godz. 10.00 rozpoczyna się dwugodzinny konkurs z Pieśni Lodu i Ognia, a o godz. 12.00 konkurs kalamburowy.
Godzina 13.00 to prelekcja Michała Sapy, który zamierza rozwiać wątpliwości fanów na temat tego, jak wielką armię był w stanie powołać Robb, ile osób zamieszkiwało Wysogród i co w zasadzie można było kupić za złotego smoka. Blok programu związanego z Grą o tron zakończy Maja Walczak, która opowie o westeroskich odkrywcach i tajemniczych lądach, przez nich odkrytych.

6 konkursów (z nagrodami od HBO!). 8 prelekcji. 2 panele. Drugi weekend lipca, Wrocław.
Do zobaczenia!

Pełen program Dni Fantastyki 2017 można znaleźć TUTAJ.

(aw)

Artykuł Gra o tron na wrocławskich Dniach Fantastyki pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Serial „Gra o tron” to zrealizowana z niezwykłym rozmachem ekranizacja bestsellerowej sagi George’a R.R. Martina „Pieśni Lodu i Ognia”, wyprodukowana we współpracy z nominowanymi do nagrody Emmy® scenarzystami Davidem Benioffem („Troja”, „X-Men geneza: Wolverine”) i D.B. Weissem.

W rolach głównych występują: nominowana do nagrody Emmy® Lena Headey („300”, „300: Początek imperium”), zdobywca nagrody Emmy® oraz Złotego Globu® Peter Dinklage („Dróżnik”, „Piksele”), Maisie Williams („Pustynne piekło”), nominowana do nagrody Emmy® Emilia Clarke („Zanim się pojawiłeś”), Kit Harington („Pompeje”), Sophie Turner („Zabójcza”), Nikolaj Coster-Waldau („Helikopter w ogniu”), Liam Cunningham („Starcie tytanów”), John Bradley („Caesar”), Carice van Houten („Czarna księga”), Gwendoline Christie (Gwiezdne wojny: Przebudzenie Mocy”), Liam Cunningham („Stacja szyfrująca”), Natalie Dormer (Igrzyska śmierci: Kosogłos. Część 2 ), Nathalie Emmanuel („Szybcy i wściekli 7”).

− „Gra o tron” to powieść fantasy, której głównym wątkiem jest walka o władzę. Walka to nie tylko rozgrywki polityczne. Przenosi się na różne płaszczyzny i dotyka takich kwestii, jak lojalność, pożądanie, obsesje erotyczne, pragnienia, nieposłuszeństwo i historia – mówi o cyklu „Pieśni Lodu i Ognia” jego autor George R.R. Martin.

JAK TO SIĘ ZACZĘŁO
Powieści fantasy nie są zbyt często ekranizowane, a w formie aktorskich produkcji telewizyjnych praktycznie nigdy. Nic więc dziwnego, że kiedy telewizja HBO kupiła w styczniu 2007 roku prawa do ekranizacji sagi „Pieśni Lodu i Ognia” jej miłośnicy na całym świecie z niecierpliwością zaczęli oczekiwać na premierę pierwszego odcinka, a na fanowskich forach zawrzało.

Twórcy serialu stanęli przed nie lada wyzwaniem. Musieli nie tylko zmierzyć się z karkołomnym zadaniem wykreowania na małym ekranie fantastycznego, średniowiecznego świata, ale przede wszystkim musieli to zrobić na tyle dobrze, by nie rozczarować milionów wielbicieli twórczości George’a R.R. Martina.

− Lubię wątki wzorowane na autentycznych wydarzeniach, ale przedstawione w nowy, świeży i nieprzewidywalny sposób. A jeszcze bardziej niż wydarzenia, interesują mnie ludzie. Nawet najwięksi bohaterowie nie są wolni od słabości i nieobce są im chwile zwątpienia. Ludzie są skomplikowani i chciałem, by z podobnej gliny byli ulepieni moi bohaterowie – mówi autor cyklu „Pieśni Lodu i Ognia” George R.R. Martin.

Za fabularną stronę serialu odpowiedzialni są David Benioff i D.B. Weiss, którzy we współpracy z Martinem zaadaptowali na potrzeby scenariusza pierwszy tom sagi. – „Rodzina Soprano” w Śródziemiu – tak o „Grze o tron” mówił w jednym z pierwszym wywiadów David Benioff. I trudno się z nim nie zgodzić, bo choć akcja serialu rozgrywa się w fantastycznym świecie, to problemy, z którymi borykają się jego bohaterowie, są już jak najbardziej uniwersalne.  Aby jak najbardziej wiarygodnie wykreować na ekranie krainę Westeros i jej mieszkańców do pracy przy serialu zatrudniono m.in. Davida J. Petersona – specjalistę od języków, który na potrzeby produkcji stworzył język plemienia Dothraków – z liczącym 1800  wyrazów słownikiem oraz własną gramatyką.

Oczekiwania wobec serialu były ogromne. Na szczęście twórcom udało się stanąć na wysokości zadania i „Gra o tron” spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem nie tylko widzów, ale również i krytyków, którzy chwalili cykl zarówno za rozmach z jakim został zrealizowany, jak i za doskonały scenariusz oraz udane kreacje aktorskie.

MATERIAŁY DODATKOWE W WYDANIACH BLU-RAY I DVD:
• Przewodnik po odcinkach
• Historia i folklor
• Od wyobraźni do rzeczywistości: Z wizytą w dziale artystycznym
• Ogień i stal: Tworzenie inwazji na Westeros
• Komentarze audio

W prezencie dodatkowa płyta bonusowa (43 min. z polskimi napisami) z animowaną historią Siedmiu Królestw.

Więcej informacji o premierach seriali na Blu-ray i DVD na profilu:
facebook.com/MojeFilmyDVD
Z okazji premiery 7 sezonu „Gry o tron” na DVD i Blu-ray mamy dla Was dwa egzemplarze siódmego sezonu do zdobycia. Zadanie konkursowe, opisane na naszym fanpage’u brzmi następująco:

Czas – prace przyjmujemy do 21 grudnia do północy, wyniki 22 grudnia 2017 r.
Ilość zgłoszeń na osobę dowolna, ale jeden autor = jedna nagroda.
Zgłoszeń można dokonywać w komentarzach na facebooku albo wysyłając kruka na adres redakcji (redakcja@piesnloduiognia.pl)

Artykuł „Gra o tron” premiera 7 sezonu na DVD i Blu-ray pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przez zamarznięte puste pola wędruje armia Nocnego Króla. Na czele idą Biali Wędrowcy, a następnie setki i tysiące Innych, wśród nich kilku olbrzymów. Przeciwników obserwuje Bran Stark, który w międzyczasie wraz z Meerą Reed dotarł aż do Muru. Przybyłych wita Edd Cierpiętnik i po chwili wahania zaprasza do środka.

W Winterfell trwa narada wojenna. Jon Snow nakazuje wszystkim maestrom z Północy szukać w księgach wzmianek o smoczym szkle. Substancja ta zabija Białych Wędrowców, Jon rozkazuje więc by smocze szkło odnaleziono, wydobyto i przerobiono na broń. Wszyscy mieszkańcy Północy, niezależnie od wieku i płci mają trenować walkę. Jona wspiera młoda Lyanna Mormont. Wolni ludzie mają obsadzić zamki na Murze, Tormund postanawia wyruszyć do Wschodniej Strażnicy. Jon i Sansa spierają się o to, czy zamki należące do zwolenników Ramsaya należy oddać w ręce rodów lojalnych wobec Starków. Ostatecznie Jon deklaruje że nie będzie karał synów za grzechy ojców i odbiera przysięgę wierności od przedstawicieli Umberów i Karstarków. Po naradzie Jon Snow rozmawia na osobności z Sansą. Podkreśla, że teraz jest królem Północy i że siostra nie powinna podważać jego autorytetu, kwestionując publicznie jego decyzje. Z Królewskiej Przystani przylatuje kruk z żądaniem poddania Północy władzy królowej. Sansa przestrzega Jona przed lekceważeniem Cersei.

Cersei rozmawia z Jaime stojąc na gigantycznej mapie Westeros, wymalowanej na podwórzu dziedzińca. Królowa wskazuje, że Daenerys uczyniła Tyriona swoim namiestnikiem. Sytuacja Lannisterów nie jest łatwa, ze wszystkich stron otaczają ich wrogowie i Cersei pyta Jaimego, co doradza. Jaime uważa, że armia Daenerys wyląduje na Smoczej Skale, a to, czyją stronę wezmą Tyrellowie zależeć będzie od tego, kto wyda im się silniejszy. Jaime zwraca siostrze uwagę, że potrzebują sojuszników. Cersei zaprosiła do Królewskiej Przystani Greyjoyów. Na czele Żelaznej Floty stoi Euron Greyjoy, tytułujący sam siebie najlepszym kapitanem czternastu mórz. Euron wydaje się lekko niezrównoważony i arogancki, zapowiada że pragnie ożenić się z królową i obiecuje jej wspaniały dar.

Sam Tarly pracuje ciężko w Cytadeli. Roznosi książki wypożyczane z biblioteki i opiekuje się chorymi, podopiecznymi maestrów. Monotonię kolejnych dni urozmaica rozmowa z maestrem, który wprawdzie wierzy w to co Sam mówi o armii Nocnego Króla, ale nie wydaje się być przekonany do udostępnienia mu zakazanych zbiorów. Zdesperowany Sam pewnej nocy kradnie klucze starszego maestra i wynosi kilka książek.

W Winterfell Brienne z Tarthu trenuje walkę na miecze z Podrickiem Payne. Zmaganiom przygląda się – z podziwem – Tormund Zabójca Olbrzyma. Na galerii Sansa rozmawia z Littlefingerem. Dziewczyna wyraźnie nie ufa Baelisowi i bardzo chłodno go traktuje.

Wędrująca konno Arya spotyka Lannisterskich żołnierzy. Chłopcy są już zmęczeni i znudzeni wojną, marzą o powrocie do swoich domów. Częstują dziewczynę jedzeniem i winem, i śmieją się gdy Arya na pytanie po co jedzie do Królewskiej Przystani odpowiada szczerze, że zamierza zabić królową.

Thoros z Myr, Beric Dondarrion oraz Sandor Clegane trafiają wraz ze swymi towarzyszami do opuszczonej chaty. Jest to ten sam dom, który Sandor odwiedził w przeszłości podczas wędrówki z Aryą. Ograbił wówczas mieszkańców z ich pieniędzy. Wewnątrz domu znaleźli zwłoki gospodarza i jego córki, Beric zgaduje, że głodowali i popełnili samobójstwo. Clegane chce wiedzieć, dlaczego Pań Światła tyle razy przywracał Berica do życia. Zamiast odpowiedzi, Thoros każe mu patrzeć w płomienie. Sandor, mimo początkowej niechęci, dostrzega w ogniu Mur oraz Innych. Nocą Clegane chowa ciała zmarłych, pomaga mu w tym Thoros.

W Starym Mieście Sam w wolnym czasie przeszukuje księgi w poszukiwaniu wiadomości, które pomogą walczyć z Nocnym Królem i jego armią. Podczas codziennej pracy w Cytadeli Sam spotyka Joraha Mormonta. Chory rycerz chce wiedzieć, czy Daenerys już dotarła do Westeros.

Ostatnie sceny odcinka to lądowanie Daenerys oraz jej świty na Smoczej Skale. Dziewczyna wkracza do twierdzy, zrywa sztandary Stannisa, mija tron i podchodzi do stołu Aegona Zdobywcy.

Artykuł Odcinek 1 – Smocza Skała pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Premiera sezonu siódmego zaplanowana została na 16.07.2017 r.

źródło: facebook

Artykuł Premiera 7 sezonu Gry o tron w połowie lipca pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Jak informuje serwis Watchersonthewall.com twórcy serialu przyznali, że z uwagi na zmianę warunków klimatycznych w Westeros koniecznie będzie opóźnienie prac nad kolejnym sezonem „Gry o tron”. Zima nadeszła, więc miejsce słonecznej pogody zajmie jesienna szaruga oraz zimowe krajobrazy, zatem twórcy serialu zamierzają poczekać, aż pogoda w serialowych lokalizacjach będzie lepiej oddawać klimat krain wykreowanych przez Martina.

Benioff i Weiss potwierdzili również, że do końca serii pozostały dwa sezony, ale nadal nie wiadomo, ile odcinków liczyć sobie będą sezony siódmy i ósmy. W wywiadach udzielanych przez osoby pracujące nad serialem przewija się informacja, iż ostatnie dwa sezony będą miały mniej docinków niż dotychczas, prawdopodobnie możemy spodziewać się 7 epizodów w sezonie.

(aw)
źródło: watchersonthewall.com

Artykuł Siódmy sezon „Gry o tron” później niż zwykle pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Sansa przyczyni się do upadku Littlefingera

Sansa Stark, chociaż jest jedną z najciekawiej wykreowanych przez Martina kobiecych postaci, jest też bohaterką która nie cieszy się popularnością wśród czytelników. Naiwna dziewczynka, nie mająca za grosz wojowniczej natury swej siostry, kochająca piękne suknie i romantyczne historie jest uosobieniem spokoju i dobrych manier. I doprawdy trudno było przypuszczać, że to ona przyczyni się do upadku tak wytrawnego gracza jakim jest Petyr Baelish. A jednak. Co ciekawsze, taki rozwój wydarzeń Martin sygnalizował już w „Nawałnicy mieczy” (rok wydania 2000).
A było to tak.

W „Nawałnicy mieczy” Arya Stark wędruje przez Dorzecze z Bractwem bez Chorągwi. Podczas jednego z noclegów ich obozowisko odwiedza karlica mająca dar przewidywania przyszłości. Kobieta widzi przyszłość w snach i opisuje zebranym wydarzenia, słusznie identyfikowane przez czytelników jako wesele Joffreya Baratheona:

Śniła mi się dziewczyna na uczcie. We włosach miała fioletowe węże, z których kłów skapywał jad. Potem przyśniła mi się znowu. Widziałam jak zabija straszliwego olbrzyma w śnieżnym zamku.

Fioletowe węże we włosach dziewczyny to ofiarowana Sansie przez Dontosa siateczka na włosy. Ex-rycerz sprezentował ją Starkównie pod koniec drugiego tomu, podpowiadając, że jest w niej zaklęta magia, sprawiedliwość, zemsta za ojca i powrót do domu. Faktycznie wśród fioletowych kamieni składających się na konstrukcję siateczki ukryta była silnie działająca trucizna, za pomocą której Olenna Tyrell wykończyła swego niedoszłego zięcia (o truciznach i medykamentach w PLiO pisała Maegi, polecamy ten artykuł).
Ale Martin nie byłby sobą, gdyby nie pozwolił sobie na odrobinę zabawy z czytelnikiem. Druga wizja karlicy, w której Sansa „zabija straszliwego olbrzyma w śnieżnym zamku” została urzeczywistniona pod koniec tomu III. Pamiętna scena budowania przez Sansę Winterfell ze śniegu, przerwana przez dziecinnego Robina Arryna, który wkroczył do zabawy ze swoją lalką, udając że to straszliwy olbrzym niszczący zamek, zniecierpliwiona Sansa, niszcząca zabawkę… Pozornie wszystko się zgadza. Ale wyćwiczeni przez Martina czytelnicy zadali sobie pytanie, czy na pewno o tej scenie śniła karlica? Kobieta, która wyśniła Krwawe Gody, śmierć Balona Greyjoya i pojawienie się Lady Stoneheart miałaby przejmować się kłótnią dwójki dzieci? Coś nie gra, prawda?

Fani dorobili zatem inną teorię do tej wizji. Pierwszym pytaniem było, który z bohaterów pasuje do opisu „straszliwy olbrzym”. Oczywistym skojarzeniem jest Gregor Clegane, ale z Górą Sansa nie miała żadnych interakcji (a Sandor, z którym w interakcje i owszem, wchodziła, mimo wszystko nie pasuje do charakterystyki „straszliwy olbrzym”). Uważni czytelnicy zwrócili uwagę na inny szczegół i uznali, że do proroctwa świetnie pasuje Petyr „Littlefinger” Baelish. Wprawdzie lord Baelish ma w herbie przedrzeźniacza, ale jest to jego osobisty herb. Jego dziadek pieczętował się bowiem głową Tytana z Braavos. Czy sympatyczny Petyr zasługuje na miano „straszliwego olbrzyma”? Jeśli uwzględnić fakt, że to on stoi za rozpętaniem wojny między Starkami a Lannisterami, która objęła większość królestwa, że to Baelish negocjował sojusz z Tyrellami (i przy okazji prawdopodobnie współpracował z lady Olenną w sprawie uśmiercenia Joffreya) oraz biorąc poprawkę na jego ostatnie działania w Dolinie to na powyższe pytanie odpowiedzieć można twierdząco. Czy w książce Sansa przyczyni się do upadku swego opiekuna w pełni świadomie czy niechcący tego na razie nie wiemy. Nie wiadomo również, czy Sansa osobiście zabije lorda Baelisha czy tylko za jej sprawą zrujnowane zostaną jego ambitne plany.

Serial w sposób łopatologiczny ukazał stopniową utratę zaufania Sansy do Baelisha, a w finale siódmego sezonu śmierć tego ostatniego, na którą skazała go Sansa Stark. Od Martina oczekuję większej finezji w zaprezentowaniu tego wątku i mam wrażenie że szanse na to faktycznie są, gdyż w prowadzeniu postaci Sansy serial i książka poszły kompletnie odmiennymi torami.

Starkowie powrócą do Winterfell

„Gra o tron” rozpoczęła się w Winterfell. Tu zjechali niemal wszyscy liczący się bohaterowie, by po kilku wprowadzających rozdziałach rozjechać się po świecie. W Winterfell wszystko się zaczęło, więc Winterfell powinno pojawić się w finale snutej przez Martina historii. Nie będzie więc zaskoczeniem, że czytelnicy oczekują, iż kolejnych tomach rodzeństwo Stark powróci do rodzinnego domu. Sytuacja na koniec piątego tomu Pieśni Lodu i Ognia przedstawia się następująco: Arya kontynuuje szkolenie w Domu Czerni i Bieli w dalekim Braavos, Sansa ukrywa się jako Alayne Stone w Dolinie u boku Littlefingera, Bran po długiej wędrówce dotarł do Trójokiej Wrony. Rickon Stark wraz z Oshą są prawdopodobnie na Skagos, a na ich poszukiwanie ruszył – na polecenie lorda Manderly’ego – Cebulowy Rycerz. A biedny Jon Snow leży w śniegu, potraktowany sztyletami przez swych braci z Nocnej Straży… Namiestnikiem Północy, a zarazem władcą Winterfell jest Roose Bolton. Boltonowie są starożytnym rodem, ale skądinąd wiadomo, że zawsze musi być Stark w Winterfell, zatem powrót rodzeństwa wydaje się być kwestią czasu.

Mur runie

Ten wątek leży w zakresie fanowskich domysłów w zasadzie od początku opublikowania Pieśni Lodu i Ognia. Oczywiście Martin przekonuje nas, że Mur jest nadzwyczaj solidną budowlą, której bronią nie tylko ludzie ale i ponadnaturalne moce. Zbudowany z pomocą magii Dzieci Lasu, zalicza się do budowli westeroskich, w których podstawy wpleciono potężne zaklęcia, uniemożliwiające niepowołanym przekroczenie tej bariery. W tomie III widzieliśmy Sama który pomaga Branowi przejść przez bramę w Nocnym Forcie, wiemy, że Zimnoręki nie był w stanie przejść pod Murem, ale wiemy też, że rozwój fabuły wymaga, by armia nieumarłych przedostała się na południe Westeros. W międzyczasie Martin wprowadzając wolnych ludzi pod dowództwem Mance’a Raydera wspomniał mimochodem o magicznym rogu zimy, którego głos ma mieć zdolność burzenia Muru. Ygritte mówi do Jona: Płaczę dlatego, że nie znaleźliśmy Rogu Zimy. Otworzyliśmy pół setki grobów i wypuściliśmy na świat pół setki cieni, ale nie znaleźliśmy Rogu Joramuna, który pozwoliłby nam zburzyć tę zimną ohydę!
W jaki sposób Mur zostanie unicestwiony tego nie wiemy, ale mamy podstawy podejrzewać, że Inni zajmą sporą część Westeros. Daenerys we śnie widziała siebie jako Rhaegara, lecącego na smoku do bitwy nad Tridentem. Czekający na nią po drugiej stronie rzeki zbuntowani żołnierze uzurpatora mieli zbroje z lodu, lecz skąpała ich w smoczym ogniu i rozpuścili się, zmieniając Trident w ogromny, rwący potok. Ciekawe, że Dany widzi w śnie zbrojnych w zbrojach z lodu (skojarzenia z Innymi z którymi walczył Waymar Royce w prologu do pierwszego tomu są jak najbardziej na miejscu), chociaż podejrzewać można, że nic nie słyszała o Innych ani o Białych Wędrowcach. Sen snem, rozsądek podpowiada, że wysnuwanie daleko idących wniosków na jego podstawie jest pewnym nadużyciem. Ale wiecie, ten sen śni przedstawicielka rodu Targaryen, a skądinąd wiadomo, że wśród Targaryenów zdarzają się osoby mające prorocze sny (kłania się jedno z opowiadań o Dunku i Jaju). Wracając do Daenerys i jej sennej wizji, czytelnicy wywnioskowali z tego snu dwie tezy – że dojdzie do inwazji Innych na Westeros oraz że do ostatecznej bitwy między żywymi a nieumarłymi dojdzie w pobliżu Tridentu. Tutaj jeszcze jedna ciekawostka – od ujścia Tridentu niedaleko jest do Wyspy Twarzy, miejsca, gdzie przed wiekami podpisano pokój między ludźmi a Dziećmi Lasu. Na Wyspę Twarzy nikt nie zagląda, podobno nadal można spotkać tam Dzieci Lasu i wedle legend jest to jedyne miejsce na południu Westeros, gdzie przetrwały czardrzewa.

Serial podpowiada, że Mur zostanie zniszczony przy użyciu magicznego stworzenia jakim jest smok. Czy w powieści Inni również wykorzystają smoka do zlikwidowania przeszkody? Nie jest to wykluczone, gdyż kolejna fanowska teoria powiada, iż

Nocny Król będzie miał swego smoka

Ta teoria to w zasadzie pobożne życzenia czytelników. Pewną podpowiedzią jest tytuł jednego z utworów G.R.R. Martina, adresowanego raczej do młodszego czytelnika. „Lodowy smok”. W „Tańcu ze smokami” Jon Snow w pewnym momencie porównuje zimny i porywisty wiatr do oddechu lodowego smoka, o którym kiedyś opowiadała mu Stara Niania. Jak wiemy, opowieści Starej Niani z czasem nabierają głębszego znaczenia, okazuje się, że mówią o rzeczach prawdziwie istniejących, choć przez obecnych mieszkańców Westeros zapomnianych.

Fani od wielu lat zastanawiają się, czy Innym uda się zabić (a następnie ożywić) jednego ze smoków Daenerys, czy raczej zdobędą smoka w inny sposób. Jedno jest pewne, obecność smoka po stronie „tych złych” daje nadzieję na przeciągnięcie wojny z Innymi i na wyrównanie szans w bezpośrednim starciu ze smokami Dany (które z dużym prawdopodobieństwem byłyby w stanie spalić armię nieumarłych w minutę osiem).

Serialowa śmierć Viseriona może być istotna jeszcze z innego powodu. Pamiętacie, co powtarzała Mirri Maz Duur? Za życie można zapłacić tylko śmiercią. Być może smok musiał zginąć nie tylko po to, by Nocny Król zyskał potężne narzędzie zniszczenia. Być może śmierć smoka była potrzebna do przełamania klątwy kapłanki i umożliwienia zajścia w ciążę Daenerys Targaryen.

Sam Tarly odnajdzie w Cytadeli ciekawe informacje

Nie wiem jak Martin to robi, ale dwa najmniej atrakcyjne z punktu widzenia większości fanów POVy stały się po czwartym tomie sagi rozdziałami, na których akcję najbardziej czekam. Oczywiście mam na myśli Sansę i Sama. W „Uczcie dla wron” Jon Snow wysyła Sama w daleką podróż. Pod pretekstem konieczności wykształcenia własnego maestra młody Lord Dowódca nakazuje mu wyruszyć w drogę do Starego Miasta, a jego towarzyszami są sędziwy maester Aemon oraz Goździk i malutki syn Mance’a Raydera. Tutaj kilka słów wyjaśnienia dla widzów serialu – Jon Snow doskonale wiedział kim był maester Aemon i obawiał się, że Melisandre zechce ofiarować Targaryena w rytuale R’hllorowi. Zagrożone było również życie dziecka Mance’a było ono bowiem również królewskiej krwi, dlatego Jon nakazał Goździk podmienić dzieci i zabrać ze sobą na wyprawę syna Króla za Murem. W ostatnim rozdziale tomu czwartego Sam dociera w końcu do Cytadeli i akcja się urywa.

W odróżnieniu od serialowej opowieści Sam prawdopodobnie nie będzie sam poszukiwał odpowiedzi na dręczące czytelników pytania (jak zabić Nocnego Króla i pokonać jego armię oraz kim są prawdziwi rodzice Jona Snow). Serialowy Sam może liczyć tylko na wsparcie Goździk i przyznać trzeba, że to właśnie ona wyszukuje kluczowe dane na temat pochodzenia Jona. W książce Samowi towarzyszy kilku nowicjuszy, z których co najmniej dwóch skrywa tajemnicę. Alleras wedle domysłów fanów nie jest chłopakiem, a kolejną córką Oberyna Martella, Sarellą Sand (Alleras to anagram imienia Sarella) i jako nowicjusz stara się zgłębić wiedzę zgromadzoną w Starym Mieście. Ciekawe dla czytelnika są motywy działania nowicjusza imieniem Pate. Pate ginie w prologu „Uczty dla wron” by ponownie pojawić się w ostatnim rozdziale tej książki. To nie jest błąd Martina, czytelnicy zauważyli, że pod postacią Pate’a przeniknął do Cytadeli jeden z Ludzi bez Twarzy, który wiele rozdziałów temu przedstawił się Aryi słowami Mężczyzna ma zaszczyt nosić nazwisko Jaqen H’ghar. Pate/Jaqen dysponuje wykradzionym kluczem, który otwiera wszystkie drzwi w Cytadeli. Czego tam szuka? Nie wiadomo. Ale przyznacie, że obecność Jaqena oraz jednej ze Żmijowych Bękarcic dobrze rokuje dalszym POVom Sama. Niech Was też nie zwiedzie serialowy wizerunek córeczek Oberyna, w powieści są to nadzwyczaj barwne osoby, które powinny nieźle namieszać w fabule. Wracając do Cytadeli, kolejnym potencjalnie istotnym bohaterem jest Leo Tyrell, krewny Mace’a Tyrella, chłopak bezczelny ale bardzo spostrzegawczy. Cała gromadka pobierała nauki pod okiem arcymaestera Marwyna, nauczyciela zafascynowanego magią, który błyskawicznie zareagował na wiadomości dostarczone przez Sama i udał się w podróż do Daenerys. Do tego dodajmy iż w Cytadeli w Starym Mieście znajduje się największa westeroska biblioteka i możemy być pewni, że zajęcia książkowego Sama w „Wichrach zimy” nie będą się sprowadzać wyłącznie do opróżniania nocników. Jakie wiadomości odkryje Sam w czeluściach bibliotecznych korytarzy? Na to pytanie musimy poczekać co najmniej do opublikowania Wichrów. A nie tylko ja mam nadzieję, że jest na co czekać.

Bonus: Sezon szósty potwierdził R+L, sezon siódmy przyniósł J+D

Teoria fanów R+L=J została w dwóch ostatnich sezonach dobitnie potwierdzona. Z serialu dowiedzieliśmy się, że Rhaegar Targaryen unieważnił swoje małżeństwo z Elią Martell i wziął cichy ślub z Lyanną Stark. Pytanie o to, czy Rhaegar poślubił Lyannę pojawiało się na czytelniczych forach od dawna, odpowiedź serialowa nie satysfakcjonuje jednak fanów sagi, gdyż rozwiązanie to stoi w pewnej sprzeczności z książkową kreacją Rhaegara. Rhaegar przedstawiany jest w relacjach pamiętających go osób jako ideał rycerza, człowiek prawy i honorowy. Trudno uwierzyć, by lekką ręką oddalił on żonę z którą miał dwójkę dzieci, zwłaszcza że w dalszej części konfliktu u boku Rhaegara staje armia Dorne. Znów na ostateczną odpowiedź przyjdzie nam czekać do czasu, aż Wichry zimy pojawią się na półkach księgarń, tymczasem fani przekonani o legalnym pochodzeniu Jona mogą się czuć usatysfakcjonowani.

Mniejszą satysfakcję odczuwać można wobec romansu Jona i Daenerys. Między aktorami nie ma nawet ułamka tej chemii jaką można było wyczuć między Jonem a Ygritte, natomiast sam romans nie wynika z rozwoju akcji, a pojawia się dlatego, że tak przewidziano w scenariuszu. Wielu fanów twierdziło, że romans między Jonem a Daenerys jest rozwiązaniem fabularnym nie pasującym do G.R.R. Martina i tu najwyraźniej czeka ich kolejne rozczarowanie, gdyż wiele wskazuje na to, że monumentalna Pieśń Lodu i Ognia to nic innego jak dzieje Jona Snow i Daenerys Targaryen. Taka interpretacja tytułu sagi wydaje się wielu czytelnikom zbyt banalna i za mało epicka, ale z ostatecznym rozstrzygnięciem musimy poczekać na dwa ostatnie tomy serii.

Asia Witek
fot. mat. prasowe HBO

Artykuł Teorie fanów potwierdzone przez 7 sezon „Gry o tron” pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Przeczytaj także: Podsumowanie sezonu szóstego

Nowy sezon nie tylko będzie krótszy od swych poprzedników, ale i jego premiera nastąpi później niż zwykle. Twórcy serialu wskazują, że zima w końcu nadeszła do Westeros, zatem konieczne staje się zrezygnowanie ze słonecznych plenerów na rzecz klimatów bardziej deszczowych lub wręcz mroźnych. Oczywistym ułatwieniem dla osób pracujących przy „Grze o tron” jest wykorzystanie naturalnych warunków pogodowych, stąd też później niż w poprzednich latach rozpoczną się prace nad kolejnym sezonem. Konsekwencją tego będzie późniejsza premiera serialu, na chwilę obecną nie jest znana konkretniejsza data, HBO ogranicza się do lakonicznego stwierdzenia „lato 2017″.

źródło: WatchersontheWall.com

(aw)

Artykuł To już oficjalne: Tylko siedem odcinków w siódmym sezonie pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

OBSYDIAN

W 6. sezonie Bran Stark doświadcza wizji, w której dzieci lasu wbijają obsydian w serce człowieka i w ten sposób powstaje Nocny Król – broń przeciwko Pierwszym Ludziom, którzy zalali kontynent i eksterminowali dzieci lasu w całym Westeros. Później nastała Długa Noc i ludzie oraz dzieci lasu sprzymierzyli się w walce przeciwko Innym – Białym Wędrowcom z niebieskimi oczami, którzy prowadzili ze sobą armię umarłych.

Zagrożenie, które 8 tys. lat temu zostało zażegnane, ponownie zagraża wszystkim żyjącym w Westeros ludziom. Samwell Tarly z pomocą smoczego szkła pokonał Innego. Podobnie Meera Reed przy pomocy włóczni z obsydianowym grotem. Jon Snow przekonał się, że valyriańska stal zabija Białych Wędrowców równie skutecznie. Upiory/nieumarłych/zombie w serialu można pokonać poprzez spalenie ich bądź użycie obsydianu (w książce smocze szkło działa tylko na Innych).

Nocny Król wydaje się być odporny na ogień, dlatego powstaje pytanie czy zniszczy go grot z obsydianu?  A cios mieczem ze smoczej stali? Czy potrzebna jest broń na miarę Światłonoścy, oręża bohaterów z legend? A może coś będącego połączeniem obsydianu i valyriańskiej stali (przekutych przy pomocy smoczego bądź dzikiego ognia)?

W 1. odcinku 7. sezonu Samwell Tarly czyta księgę zabraną z zamkniętej części biblioteki Cytadeli. Jest to książka o valyriańskiej stali, obsydianie, Valyrianach dekorujących broń smoczym szkłem, wreszcie znajduje mapę kopalni/pokładów obsydianu na Smoczej Wyspie.

http://piesnloduiognia.pl/historia-pewnego-sztyletu/

W otoczeniu Jona Snow (który dysponuje zapasem obsydianu po wydobyciu go na Smoczej Skale) znajduje się Gendry Waters. Czy kowal będzie miał udział w stworzeniu skutecznej broni przeciwko Nocnemu Królowi? Nie zapominajmy, że był uczniem Tobho Motta, kowala z dość niezwykłymi umiejętnościami.

http://fsgk.pl/wordpress/2016/08/szalone-teorie-duch-renlyego-baratheona/

Obsydian to zmrożony ogień.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Obsydian

Jest metaforą Lodu i Ognia. Połączenia, do którego dążyła Melisandre mówiąc o Jonie i Daenerys. Jonie, którego po śmierci Stannisa nazwała Księciem, którego Obiecano.

Jest księciem, którego obiecano, a jego pieśń to pieśń lodu i ognia – gdy to powiedział spojrzał na Dany. Wydawało się że ją zobaczył, chociaż stała za drzwiami – Potrzebne jest jeszcze jedno – rzekł. Nie wiedziała czy do niej, czy do kobiety leżącej na łożu – Smok ma trzy głowy.
wizja Dany z Domu Nieśmiertelnych, w której Rhaegar Targaryen rozmawia z Elią Martell
„Starcie Królów” Daenerys IV str. 709 (2012)

DŁUGA NOC VOL 2?

Były to czasy, gdy na świat zstąpiła straszliwa ciemność. By stawić jej czoło, bohater potrzebował godnego siebie miecza, takiego, jakiego nigdy jeszcze nie widziano. Dlatego Azor Ahai przez trzydzieści dni i trzydzieści nocy trudził się w świątyni bez chwili snu, wykuwając miecz w świętym ogniu. Rozżarzał, kuł i rozklepywał, rozżarzał, kuł i rozklepywał, właśnie tak, dopóki robota nie była wykonana. Niestety, gdy zanurzył oręż w wodzie, by go zahartować, stal pękła. Był jednak bohaterem i nawet mu nie przyszło do głowy, żeby wzruszyć ramionami i wybrać się na poszukiwania pysznych winogron, takich jak te. Zaczął od nowa. Za drugim razem praca zajęła mu pięćdziesiąt dni i pięćdziesiąt nocy, a miecz wyglądał jeszcze piękniej od pierwszego. Azor Ahai schwytał lwa, by zahartować oręż, wbijając go w czerwone serce bestii, lecz stal znowu się skruszyła i popękała. Ogarnął go wielki smutek i żałość, zrozumiał bowiem, co musi uczynić. Nad trzecim mieczem trudził się sto dni i sto nocy, aż broń rozżarzyła się w świętym ogniu do białości. Potem wezwał żonę. Rzekł do niej: „Nisso Nisso”, bo miała na imię Nissa Nissa, „obnaż pierś i wiedz, że kocham cię najbardziej na świecie”. Zrobiła to, nie mam pojęcia dlaczego, i Azor Ahai wbił dymiący miecz w jej bijące serce. Powiadają, że od jej krzyku bólu i ekstazy na twarzy księżyca pojawiła się rysa, lecz jej krew i dusza, jej siła i odwaga, w całości przeszły w stal. Tak brzmi opowieść o wykuciu Światłonoścy, Czerwonego Miecza Bohaterów.
„Starcie Królów” Davos II str 162-163 (2012)

Jedną z książek z zamkniętej części biblioteki Cytadeli jest sporych rozmiarów tom z ilustracjami podobnymi do tych ilustrujących zaćmienia słońca i księżyca. Czy to układ podwójny, czy opis zjawiska krwawego zaćmienia/krwawego księżyca?

Spekulacjom nie ma końca. Mieliśmy czerwoną kometę zwiastującą smoki

Wizje Daenerys z Domu Nieśmiertelnych w zaśnieżonej Sali Tronowej, przejściu za Mur

Czy czeka nas Długa Noc, zapowiadana w przepowiedniach?

Widziałam to w płomieniach, wyczytałam w starożytnym proroctwie. Gdy popłynie krew czerwonej gwiazdy i zbiorą się ciemności, Azor Ahai narodzi się ponownie pośród soli i dymu, by obudzić śpiące w kamieniu smoki.
„Taniec ze Smokami” tom 2 Jon X str 247 (2011)

W materiałach promujących sezon 7 i w 1. odcinku widzimy Gilly czytającą dość ciekawą księgę. Zawiera ona informację o Długiej Nocy:
…who fought against it with
red sword. His deeds are said
to have been performed bef—
the rise of Valyria, in the
earliest age when Old Ghis was
first forming its empire.
This legend has spread west from
Asshai, and the followers
of the Lord of Light claim that
this hero was named Azor Ahai,
and prophesy his return. In the
Jade Compendium, Colloquo Votar
recounts a curious legend
from Yi Ti, that differs from…

http://fsgk.pl/wordpress/2017/04/wiesci-z-cytadeli-11-wydanie-specjalne-fotograficzne/

…który walczył z nią
czerwonym mieczem. Ponoć dokonał on
swych czynów jeszcze przed
powstaniem Valyrii, w
najwcześniejszej erze kiedy Stare Ghis
dopiero tworzyło swe imperium.
Legenda ta dotarła na zachód z
Asshai, a wyznawcy
Pana Światła utrzymują, że ów
bohater nazywał się Azor Ahai,
i wieszczą jego powrót. W
Nefrytowym Kompendium, Colloquo Votar
przytacza dziwną legendę
z Yi Ti, która różni się…

13 gwiazd dookoła tego Innego, jak 13.Lord Dowódca, Nocny Król. Albo Ostatni Bohater i jego 12 towarzyszy, którzy ruszyli przeciwko Innym. Nawiązując do legend Westeros i Essos, przepowiedni i mitów, fani spekulują, czy Melisandre ma jakieś informacje na temat zbliżającego się zagrożenia? Jak ocalić świat w obliczu zagłady? Czemu chciała połączyć lód i ogień, czyli Jona Snow i Daenerys Targaryen? Czy w Volantis znajdzie odpowiedź na pytanie, które być może znajduje się w książkach zabranych przez Samwella z Cytadeli?

W starożytnych księgach Asshai napisane jest, że po długim lecie nadejdzie dzień, gdy gwiazdy spłyną krwią, a na świat spadnie ciężkie, zimne tchnienie ciemności. W owej strasznej godzinie wojownik wyciągnie z ognia płonący miecz. A oręż ów będzie Światłonoścą, Czerwonym Mieczem Bohaterów, ten zaś, kto ujmie go w dłonie, będzie Azorem Ahai narodzonym na nowo i ciemność przed nim pierzchnie.
„Starcie Królów” Davos I str 155-156 (2012)

SPIRALE I MAGICZNE KRĘGI

W 4 odcinku 7 sezonu przed wydobyciem obsydianu Jon bada jaskinie na Smoczej Skale i znajduje tam malowidła naskalne pozostawione przed tysiącleciami przez dzieci lasu. Pokazuje je królowej Daenerys.

Co ciekawe, te spirale i kręgi kojarzą się z kilkoma scenami zaprezentowanymi w poprzednich sezonach serialu.
Tak wyglądały zwłoki w 1 sezonie ułożone na kształt greckiej litery thety.

Układ ciał z Pięści Pierwszych Ludzi przypomina kamienie wokół drzewa, gdzie przemieniono Pierwszego Człowieka w Innego.

Obecnie to miejsce znajduje się pod śniegiem:

W Inside the episode twórcy serialu zaznaczyli, że symbole z jaskini mają pewne ukryte znaczenie. Myślę, że nawiązują one przede wszystkim do procesu stworzenia Nocnego Króla przy pomocy obsydianowego grotu w 6 sezonie. Magia dzieci lasu, która pozwoliła na kreację broni tak potężnej, tak destrukcyjnej, że aż sprowadziła ona Długą Noc 8 tys. lat temu.

W książkach spiralne symbole są ukryte na kartach wszystkich tomów Pieśni Lodu i Ognia: http://ogienilod.in-mist.net/viewtopic.php?f=45&t=4940

Znajdujemy je:
– w Domu Nieśmiertelnych, gdzie na starym dywanie wytłoczono złotą spiralę
– Pałac Pyłu na planie okręgu otoczony jest drzewami będącymi źródłem cienia wieczoru, napoju czarnoksiężników (co ciekawe, to drzewo ma czarną korę i niebieskie liście, odwrotność białego czardrzewa z czerwonymi liściami)
– na skorupach smoków i żółwi, w herbie Masseyów
– na białej szacie Qyburna znajduje się złota spirala
– valyriańska zbroja Eurona w rozdziale “Porzucony” z Wichrów Zimy także ma spiralne tłoczenia
– uzdrowiciel z Domu Czerwonych Dłoni w Braavos ma szatę w czerwono białe pasy układające się w spirale

Jak widzimy, spirale związane są z życiem, magią i wiedzą tajemną oraz ze śmiercią. Dom Nieśmiertelnych to przeciwieństwo Domu Czerwonych Dłoni. Qyburn przywraca do życia Roberta Stronga. Smoki i rhoynarskie żółwie były magicznymi istotami. Zbroja Eurona to dzieło Valyrian, którzy tworzyli niezwykłe artefakty, m.in. rogi kontrolujące smoki. A valyriańska stal niszczy Innych. (Smocza stal ma te właściwości według książek znalezionych przez Samwella w bibliotece Czarnego Zamku w „Uczcie dla Wron”).

Jeśli dzieci lasu stworzyły Nocnego Króla pośród magicznego kręgu, to być może jakiś rytuał w kręgu czardrzew zostanie powtórzony przez Trójoką Wronę Brana Starka?

Za życie można zapłacić tylko śmiercią.
„Gra o Tron” Daenerys X str 835 (2011)

BONUS:
ROZMOWA BERICA DONDRARRIONA Z JONEM SNOW

odcinek 6 – wyprawa za Mur

- Twoi dzicy mówią, że kobieta w czerwieni przywróciła cię do życia. Mnie ożywił Thoros. Sześć razy. Obaj służymy jednemu Panu.
- Ja służę Północy.
- Nie ona cię wskrzesiła.
- Pan Światła nic mi nie powiedział. Nie wiem, kim jest ani czego ode mnie chce.
- Chce twojego życia.
- Dlaczego?
- Tego nie wiem. I nikt nie potrafi mi tego powiedzieć.
- Po co służyć bogu, którego pragnień nikt nie zna?
- Wciąż o tym rozmyślam. Sądzę, że nie chce, byśmy go rozumieli. Poza jedną rzeczą. Jesteśmy żołnierzami i musimy wiedzieć, o co walczymy. Nie walczę po to, by jakiś nieznajomy zasiadł na tronie z mieczy.
- O co więc walczysz?
- O życie. Naszym wrogiem jest śmierć. Pierwszym i ostatnim.
- Przecież wszyscy umieramy.
- To wróg, który zawsze wygrywa. Ale nadal musimy z nim walczyć.Tylko tyle wiem. My dwaj nie zaznamy już wielu radości, ale możemy ocalić życie innym. Obronić tych, którzy sami są bezbronni.
- „Jestem tarczą, która osłania krainę człowieka”.
- Może więcej nie musimy już rozumieć.
- Może to wystarczy.
- Może tak.

Książę, którego Obiecano poprowadzi ludzi do walki z wrogiem. Niezależnie czy jest nim Jon Snow, czy Daenerys Targaryen, czy połączenie tych dwóch bohaterów. Prawdopodobnie zapłacą straszliwą cenę, by pokonać Nocnego Króla.

Death is the enemy. The first enemy and the last.
Valar morghulis.
autor: Mya Stone

Artykuł Trzy drobiazgi, które być może umknęły Wam w 7 sezonie „Gry o tron” pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.