Królową będziesz… dopóki nie nadejdzie inna, młodsza i piękniejsza, która cię obali i odbierze ci wszystko, co dla ciebie drogie.

@iamlenaheadey

Pamiętna przepowiednia Maggy Żaby dotyczy wprawdzie losów książkowej Cersei, ale zadziwiająco dobrze pasuje również do instagramu. Lena Headey rozpoczęła instagramową przygodę ponad trzy lata temu i szybko stworzyła profil, któremu niewiele brakowało do statusu kultowego. Zamieszczała sporo zdjęć, również spoza planu na którym aktualnie pracowała. Jeśli wpadły Wam w oko nieoficjalne fotki Leny z serialowym Tywinem bądź Oberynem Martellem, to z dużym prawdopodobieństwem pochodziły właśnie z jej konta. Oddając królowej co królewskie, cudownie strollowała fanów przed premierą czwartego sezonu „Gry o tron”. Lena zamieściła wówczas jakże symboliczne zdjęcie serca, ułożonego z kamieni.

My stone heart

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Lena Headey (@iamlenaheadey) 21 Kwi, 2014 o 4:12 PDT

- hurra, Lady Stoneheart powróci! – ucieszyli się fani – LOL. Nope – ucieszyła się Lena. Niestety przez dłuższy czas konto nie było aktualizowane. Obecnie serialowa Cersei powróciła do zamieszczania zdjęć, ale w międzyczasie pojawiły się trzy pretendentki do tytułu królowej instagrama. Przynajmniej jeśli chodzi o panie związane z „Grą o tron”.

@maisie_williams

Maisie Williams radzi sobie fenomenalnie w internetowym świecie. Udziela się na twitterze, ma swój kanał na youtube, a na Instagramie zgromadziła niemal trzy miliony fanów (stan na koniec czerwca 2016 r.). Na profilu Maisie raczej nie znajdziecie zdjęć z planu „Gry o tron”, natomiast jeśli interesuje Was, co serialowa Arya robi po za graniem w serialu to dobrze trafiliście. Zdjęcia z imprez, z konwentów, z konferencji prasowych, fotki z wieczorów z przyjaciółmi, ale też dokumentacja ciuchowych zakupów to wszystko jest do odnalezienia na jej koncie.

@sophiet

W bardzo podobny sposób kreuje swój instagramowy wizerunek jej serialowa siostra, Sophie Turner. Sansa zgromadziła niewiele mniej fanów niż Arya i także chętnie zamieszcza zdjęcia z imprez, dokumentacje sesji zdjęciowych na potrzeby magazynów mody czy fotki z konwentów.

@leavecaricealone

Znakomicie radzi sobie serialowa Melisandre (Carice van Houten), która na początku sezonu nie odmówiła sobie przyjemności zamieszczenia na swoim koncie komentarza do aktualnych serialowych wydarzeń:

Haha

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Carice van Houten (@leavecaricealone) 3 Maj, 2016 o 11:11 PDT

@emilia_clarke

Czerwoną kapłankę i siostry Stark przebiła jednak Emilia Clarke, czyli Daenerys Targaryen. Zaczęła wyraźnie później od swych koleżanek ale to nie przeszkodziło jej dorobić się w krótkim czasie ponad 5 milionów followersów. Emilia najchętniej z omawianej trójki zamieszcza zdjęcia związane z kreowaną przez nią postacią Matki Smoków, na jej instagramowym koncie znajdziemy zarówno zdjęcia z planu jak i ze spotkania z serialowym mężem, Jasonem Momoa.

WAIT WHAT???!!!!! The truth is out but the six pack is in…. phew what a relief #jonsnowforpresident #orjustforthenextapprentice…

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika @emilia_clarke 13 Maj, 2016 o 1:06 PDT

@prideofgypsies

A skoro już o khalu Drogo mowa, to jest on jednym z dwóch aktorów z „Gry o tron”, niepodzielnie rządzących na Instagramie. Wprawdzie wyniki panów – jeśli chodzi o liczbę fanów obserwujących ich profile – są wyraźne gorsze od omawianych wyżej dziewczyn, ale i Jason Momoa, i Pedro Pascal robią kawał dobrej roboty. Jest to interesujący zbieg okoliczności, że dwóch chłopaków, którzy pojawili się tylko w jednym sezonie serialu (okolicznościowego występu khala w drugim sezonie nie liczę), zagrali bardzo wyraziste postacie i najwyraźniej zapadli fanom głęboko w serca. Mimo iż od sezonu pierwszego minęło pięć lat, Jason Momoa na bieżąco śledzi serialowe wydarzenia i komentuje je na swoim profilu, kibicując zwłaszcza Daenerys Targaryen.

 

Hahahahahahahahahahahhhahaha. I love GOT. Don’t fuck with my boo. Hahahahahahahahah @emilia_clarke love u Moon of my life ALOHA DROGO

 

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Jason Momoa (@prideofgypsies) 16 Maj, 2016 o 3:19 PDT

Jason ma na swoim profilu prawie milion obserwujących, którzy żywo reagują na każdy jego post. Zdjęcia nie wyglądają na przypadkowe, ale też nie można powiedzieć, żeby były specjalnie wystylizowane. Większość zdjęć sprawia wrażenie cykniętych komórką, czasami trafiają się fotki z mniej lub bardziej uroczystych bankietów, ale dominują zdjęcia z katalogu rodzinna i przyjaciele. Sądząc po tym, co Momoa prezentuje na swoim profilu, fajny jest z niego gość ;)

@pascalispunk

Podobnie sympatyczne wrażenie sprawia Pedro Pascal. On zamieszcza więcej zdjęć z planów filmowych i z podróży, znajdziemy u niego wyraźnie mniej fotek imprezowych, trochę zdjęć rodzinnych, trochę fotek z kumplami. Pedro sprawia wrażenie równie sympatycznego człowieka co Jason Momoa. Obecnie Czerwoną Żmiję śledzi niemal pół miliona wielbicieli.

Buds.

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Pedro Pascal (@pascalispunk) 2 Cze, 2014 o 8:57 PDT

@kristiannairn

Serialowy Hodor ma – w porównaniu ze swymi wyżej wymienionymi koleżankami i kolegami z planu – niewielkie konto, obserwuje go nieco ponad 90 tysięcy osób. Oprócz odwołań do serialu „Gra o tron” znajdziemy tu także sporo zdjęć z działalności Kristiana jako DJ’a.

Z instagrama nie korzystają niestety – a przynajmniej się tym specjalnie nie chwalą – serialowy Jon Snow ani Jaime Lannister. Szkoda, bo są podstawy by mniemać, iż konta tych panów szybko rozgrzałyby się do czerwoności… Gwiazdy „Gry o tron” korzystają aktywnie także z Twittera, ale to już temat na osobny wpis.
Aktualizacja – w połowie września 2016 swoje konto na instagramie założył Nikolaj Coster-Wadau.

Spośród setek aktorek i aktorów, zaangażowanych w pracę przy „Grze o tron” swoje konta na instagramie mają:

Bran Stark (Isaac Hempstead Wright)
https://www.instagram.com/isaachwright/

Podrick Payne (Daniel Portman)
https://www.instagram.com/danportman/

Daario Naharis (Michiel Huisman)
https://www.instagram.com/michielhuisman/

Jaqen H’ghar (Tom Wlaschiha)
https://www.instagram.com/tomwlaschiha/

Tormund Zabójca Olbrzyma (Kristofer Hivju)
https://www.instagram.com/khivju/

Gregor Clegane / Robert Strong (Hafþór Júlíus Björnsson)
https://www.instagram.com/thorbjornsson/

Gendry (Joe Dempsie)
https://www.instagram.com/josephdempsie/

Ramsay Snow/Bolton (Iwan Rheon)
https://www.instagram.com/_iwanrheon/

Loras Tyrell (Finn Jones)
https://www.instagram.com/finnjones/

Lancel Lannister (Eugene Simon)
https://www.instagram.com/eugenesnaps/
(wcześniejsze konto https://www.instagram.com/eugenesimon/)

Missandei (Nathalie Emmanuel)
https://www.instagram.com/nathalieemmanuel/

Yara Greyjoy (Gemma Whelan)
https://www.instagram.com/gemwhelan/

Theon Greyjoy (Alfie Allen)
https://www.instagram.com/alfieeallen/

Myrcella Baratheon (Nell Tiger Free)
https://www.instagram.com/nelltigerfree/

Tommen Baratheon (Dean Charles Chapman)
https://www.instagram.com/deancchapman/

Shireen Baratheon (Kerry Ingram)
https://www.instagram.com/kerry_ingram/

Tyene Sand (Rosabell Laurenti Sellers)
https://www.instagram.com/rosabelllaurentisellers/

Nymeria Sand (Jessica Henwick)
https://www.instagram.com/jhenwick

Obara Sand (Keisha Castle-Hughes)
https://www.instagram.com/kecahu/

Robb Stark (Richard Madden)
https://www.instagram.com/maddenrichard/

Talisa Maegyr z Volantis (Oona Chaplin)
https://www.instagram.com/oonacc/

Renly Baratheon (Gethin Anthony)
https://www.instagram.com/gethinanthony/

Shae (Sibel Kekilli)
https://www.instagram.com/sibel_kekilli/

Robin Arryn (Lino Facioli)
https://www.instagram.com/itslinofacioli/

Ros (Esme Bianco)
https://www.instagram.com/esmebianco/

Rickon Stark (Art Parkinson)
https://www.instagram.com/therealartparkinson/

Viserys Targaryen (Harry Lloyd)

https://www.instagram.com/harrylloydsays

Smalljon Umber (Dean S Jagger)
https://www.instagram.com/deansjagger/

Karsi (Birgitte Hjort Sørensen)
https://www.instagram.com/bhjortsorensen/

Syrio Forel (Miltos Yerolemou)
https://www.instagram.com/mratlantis/

Waif (Faye Marsay)
https://www.instagram.com/fayemarsay86/

Trystane Martell (Toby Sebastian)
https://www.instagram.com/tobysebastian1/

Myranda (Charlotte Hope)
https://www.instagram.com/charlottehope8/

Ygritte (Rose Leslie)
https://www.instagram.com/roseleslie/

Kinvara, kapłanka R’hllora (Ania Bukstein)
https://www.instagram.com/aniabukstein/

khal Qhono (Staz Nair)
https://www.instagram.com/staz.nair/

Olly (Brenock O’Connor)
https://www.instagram.com/realbrenockoconnor/

Olvar (Will Tudor)
https://www.instagram.com/willtudor1/

Irri (Amrita Acharia)
https://www.instagram.com/amritaacharia1/

Lyanna Stark (Cordelia Hill)
https://www.instagram.com/cordyhill/

oprac. Asia Witek

Artykuł Aktorzy z „Gry o tron” na Instagramie pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Bardzo wysoki (ok. ośmiu stóp wzrostu – niemal 2,5 metra), bardzo silny, słynie z okrucieństwa i niezwykłej brutalności. Walczy potężnym dwuręcznym mieczem, ale jego niepospolita siła pozwala mu swobodnie operować nim jedną ręką. Gregor nosi ciężką zbroję płytową, w której przeciętny rycerz nie byłby w stanie się poruszać, nie mówiąc o czynnej walce. Clegane pełni funkcję chorążego Lannisterów i wykonuje gorliwie rozkazy lorda Tywina.
Góra, Która Jeździ wzbudza w ludziach powszechny strach, o jego zbrodniach wiedzą niemal wszyscy, jednak niewiele osób odważa się formułować jakiekolwiek zarzuty prosto w oczy ser Gregora albo poskarżyć się jego seniorowi. Życie ludzkie nic dla niego nie znaczy. Jego brat Sandor wspomniał, że Góra zabił kiedyś jednego ze swych ludzi tylko dlatego, że ten zbyt głośno chrapał.

W momencie rozpoczęcia akcji Gry o tron ma ok. 32 lata.

Przedakcja
Podczas rebelii Roberta ser Gregor walczył po stronie Lannisterów. W czasie plądrowania Królewskiej Przystani zamordował Elię Martell (żonę księcia Rhaegera, a zarazem synową szalonego króla Aerysa Targaryena) oraz jej malutkiego synka. Ludzie w Westeros powiadali, że roztrzaskał główkę niemowlęcia o ścianę, a następnie zgwałcił i zabił jego matkę. Góra przyznał podczas pojedynku z Czerwoną Żmiją, że tak właśnie było. Jego senior, lord Tywin, twierdzi, że rozkazał zabić tylko dzieci Rhaegara. Nie przyszło mu na myśl, że należy także zakazać krzywdzenia księżnej.

Gregor Clegane był trzykrotnie żonaty. Jego dwie pierwsze żony zmarły, co stało się źródłem mrocznych plotek o przyczynach ich śmierci. Nagłe wypadki nie oszczędzały także innych członków jego rodziny: ojciec zginał na polowaniu, siostra zmarła młodo w dziwnych okolicznościach, a brat doznał poważnych poparzeń.
Gregor jest samotnikiem, większość czasu spędza w swej posiadłości, wyjeżdża z niej tylko na turnieje lub wojny. Zamek Clegane’ów odpowiada swym klimatem cechom charakteru Góry: jest to ponura budowla, w której służący giną bez wieści, a psy boją się wchodzić do niektórych komnat.

Gra o tron

Gregor Clegane bierze udział w turnieju namiestnika, a jego giermkiem jest Joss Stilwood. Gregor walczy znakomicie, pokonuje kolejnych zawodników. Jako jedyny w turnieju indywidualnym zabija swego przeciwnika, młodego rycerza z Doliny Arrynów. Wszystko wskazuje na to, że był to nieszczęśliwy wypadek, ale Sandor Clegane jest zdania, iż było to celowe działanie Góry. W półfinale przeciwnikiem Gregora jest Loras Tyrell. Młody rycerz nie ma oporów przed zastosowaniem drobnego podstępu, przez co Góra przegrywa ten pojedynek. Wściekły chwyta za miecz, zabija swego konia, a potem koncentruje złość na ser Lorasie, którego od niechybnej śmierci ratuje interwencja Ogara. Gregor Clegane opuszcza po tym incydencie turniej. W drodze powrotnej zatrzymuje się wraz ze swymi ludźmi w gospodzie i tam dokonują zbiorowego gwałtu na nastoletniej córce oberżysty. Góra płaci jej ojcu srebrną monetą, ale potem domaga się reszty, twierdząc, że dziewczyna nie była warta srebrnego jelenia.

Po pojmaniu Tyriona przez Catelyn Stark lord Tywin postawił swoje wojska w stan gotowości. Gregor Clegane otrzymuje polecenie dręczenia mieszkańców zachodniej części Dorzecza. Wraz ze swymi ludźmi nocą najeżdża osady, pali ludzi żywcem w budynkach, zaciekle ściga uciekinierów. Jak relacjonowali cudem ocaleni z tych pogromów, atakującym nie zależało na tym, by kraść czy rabować, liczyło się tylko zniszczenie wrogich ziem oraz zadawanie cierpień i śmierci ich mieszkańcom. Na wieść o tych czynach Góry królewski namiestnik Eddard Stark wyjmuje ser Gregora spod prawa, odbiera mu tytuły, ziemię, majątek i skazuje go na śmierć. Egzekucję wyroku Ned powierza ludziom pod wodzą lorda Berica Dondarriona.

Góra zasiada w radzie wojennej lorda Tywna, a podczas bitwy o bród dowodzi przednią strażą lannisterskich wojsk.

Starcie królów

Gregor Clegane nadal pustoszy Dorzecze. Zdobywa m.in. zamek Darrych. Każe zabić cały garnizon łącznie z ośmioletnim lordem Lymanem. Atakuje oddział nasłany na niego przez Eddarda Starka. Góra zabija Dondarriona, jednak części zbrojnych Berica udaje się uciec z zasadzki.

Góra wraz ze swymi ludźmi zgarnia mieszkańców ziem otaczających Harrenhall i prowadzi ich do zamku. Wśród porwanych przez Clegane’a znajduje się także Arya. Dziewczynka jest świadkiem licznych okrucieństw, jakich dopuszczają się ludzie ser Gregora. Morderstwa, tortury i gwałty są codziennością dla nieszczęśników, którzy dostali się w ręce podkomendnych Góry. Clegane nie bierze czynnego udziału w przesłuchaniach, ale całymi godzinami w milczeniu przygląda się dręczeniu kolejnych ofiar, a niekiedy własnoręcznie zabija jeńców.

Ser Gregor kilkakrotnie wyjeżdża z Harrenhall na krótkie wyprawy łupieżcze, następnie znowu wyrusza na wojnę wraz z lordem Tywinem. Góra m.in. atakuje brody w pobliżu Riverrun, jednak Edmure Tully daje mu odpór.

Nawałnica mieczy

Gregor Clegane na wezwanie Cersei udaje się do Królewskiej Przystani, by tam reprezentować królową podczas sądu bożego. Jego przeciwnikiem jest Oberyn Martell, walczący w imieniu Tyriona Lannistera. Czerwona Żmija ma do wyrównania własne porachunki z ser Gregorem, bowiem to Góra przed laty zabił jego siostrę, Ellię Martell. Szybki i zwinny Oberyn radzi sobie w pojedynku nadspodziewanie dobrze. Rani ser Gregora i niemal doprowadza do jego śmierci podczas walki. Oberyna gubi nadmierna pewność siebie , a ser Gregor po raz kolejny udowadnia, że jest śmiertelnie niebezpiecznym przeciwnikiem. Nawet poważnie ranny, z włócznią w brzuchu, jest w stanie pochwycić księcia i zmiażdżyć mu głowę. Wygrana nie przynosi mu jednak satysfakcji, bowiem Czerwona Żmija zatruł swą broń. Zraniony po wielokroć Góra powoli umiera w męczarniach. Maester Pycelle nie jest w stanie rozpoznać użytej przez Czerwoną Żmiję substancji, a wszelkie dostępne mu środki lecznicze są bezradne wobec dornijskich trucizn.

Uczta dla wron

Krzyki ser Gregora przeszkadzają mieszkańcom Czerwonej Twierdzy, więc królowa Cersei oddaje Clegane’a Qyburnowi, eksmaestrowi, któremu odebrano uprawnienia za eksperymentowanie na ludziach. Qyburn w podziemiach dokonuje tajemniczych eksperymentów, do których potrzeba mu kolejnych ofiar. Ser Gregor umiera, a jego czaszka zostaje w ramach zadośćuczynienia odesłana do Dorne.

Tymczasem Jaime Lannister trafia do Harrenhall, gdzie spotyka podkomendnych Góry. Ci opowiadają mu o smutnym losie Vargo Hoata. Ser Gregor po kawałku obcinał mu kończyny, a kucharzowi nakazał przyrządzanie z ciała Hoata potrawy, którą następnie karmił samego Vargo oraz pozostałych jeńców. Danie to określano mianem „koźliny”, z uwagi na pseudonim Hoata. Jaime spotkał w Harrenhall także Pię, niegdyś bardzo ładną służącą, która swego czasu powzięła zamiar przespania się ze wszystkimi rycerzami z zamku. Pia za sprawą ser Gregora straciła swą urodę, bowiem odezwała się, kiedy Góra oczekiwał ciszy, za co Clegane uderzył ją w twarz dłonią w pancernej rękawicy. Złamał jej nos i wybił kilka zębów.

Teorie fanów

Eksmaester Qyburn został wygnany z Cytadeli za eksperymenty na żywych ludziach. Po tym jak dostał w swoje ręce ser Gregora, przeprowadził szereg doświadczeń, do których potrzebował coraz to nowych obiektów doświadczalnych (m.in. służącej Senelle i lady Falyse Stokeworth). Pod koniec czwartego tomu Qyburn złożył zamówienie na zbroję przeznaczoną dla ogromnego męża. Zapowiedział wówczas królowej Cersei, że dostarczy jej potężnego obrońcy. Tym człowiekiem jest ser Robert Strong – potężny rycerz, przewyższający wszystkich wzrostem, wcielony na polecenie Cersei do Gwardii Królewskiej. Na temat ser Roberta krążą zadziwiające plotki: powiadają o nim że ciągle milczy, nie zdejmuje z głowy hełmu nie je, nie śpi, i nie korzysta z toalety. Fani uważają, że Qyburn stworzył westeroski odpowiednik potwora doktora Frankensteina, który ma ciało ser Gregora Clegane.
Teoria ta została w pełni potwierdzona przez serial – tam również ciężko ranny w pojedynku Gregor Clegane trafia pod opiekę Qyburna, który doprowadza do jego uzdrowienia. Ciało ser Gregora wykazuje pewne cechy rozkładu, ale porusza się i bez szemrania wykonuje polecenia Cersei. Sama Cersei szybko rezygnuje z zachowania pozorów i przyznaje, m.in. w rozmowie z Ellarią Sand, że jej opiekun to Gregor Clegane, silniejszy niż kiedykolwiek wcześniej.

Cytaty dotyczące Gregora Clegane’a

„Góra nie należy do ludzi, którzy by chylili głowę przed ramieniem sprawiedliwości, bez względu na to, kto je uosabia”.
(Petyr Baelish
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 452).
„Nikt nigdy mu się nie oparł”.
(Sandor Clegane
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 291).
„Góra zabijał ludzi jak muchy, lecz przez większość czasu nawet nie zdawał sobie sprawy z ich obecności”.
(Arya Stark
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 418)

„Na tle olbrzymiego zamczyska nawet Gregor Clegane wydawał się mały”.
(Arya o Harrenhall
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 418)

„Nie pojmowałem też jeszcze, kim jest Gregor Clegane. Wiedziałem tylko, że jest olbrzymi i straszliwy w walce”.
(Tywin Lannister
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom 2 Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 118).

„Ten cholerny Góra jest za wielki, żeby być czyjąkolwiek zabawką”.
(Tyrion Lannister
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom 2 Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 367).

„Katowski miecz nie jest odpowiednim końcem dla dzielnego ser Gregora. Tak długo modliliśmy się o jego śmierć, że sprawiedliwość wymaga, by on również się o nią modlił”.
(Tyene Sand,
George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 66)

Asia Witek
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Gregor Clegane pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Druga córka Oberyna Martella. Jej matka pochodzi ze szlachetnej rodziny z Volantis.

Ma dwadzieścia pięć lat, jest wysoka, smukła i pełna gracji. Czarne włosy splata w długi warkocz, ma ciemne oczy, a na czole – podobnie jak jej ojciec – dwa symetryczne zakola. Jest piękna, ma jasną cerę, pełne usta i wysokie kości policzkowe.

Jej bronią są noże i znakomicie się nimi posługuje.

Uczta dla wron

Nymeria dogania orszak Dorana Martella, zmierzający do Słonecznej Włóczni, i – podobnie jak jej starsza siostra – domaga się zemsty za śmierć Czerwonej Żmii. Od ser Daemona wie o szczegółach walki Oberyna z Gregorem Clegane’em i zapewnia swego stryja, że Góra umrze wskutek odniesionych ran. Nymeria ma precyzyjny plan zemsty, wraz z Tyene Sand zamierza zabić Tywina Lannistera, Cersei i Jaimego oraz małego Tommena. Doran nie daje błogosławieństwa jej zamiarom i nakazuje jej czekać. Zniecierpliwiona Nymeria zapewnia stryja, że Żmijowe Bękarcice nie będą czekały kilkanaście lat na swoją zemstę i udaje się do Słonecznej Włóczni. Prawdopodobnie przyczynia się do podburzania tłumu i wywołania zamieszek. Wkrótce na polecenie księcia Dorana Martella zostaje zatrzymana i umieszczona w areszcie domowym.

Taniec ze smokami

Lady Nym jest obecna na uczcie wyprawianej przez Dorana Martella, podczas której obecnym zademonstrowano czaszkę Gregora Clegane’a. W rozmowie z ser Balonem Swannem stwierdza, że jeśli ktokolwiek na świecie zasłużył na śmierć w cierpieniach, to był to właśnie Góra. Skinieniem dłoni odmawia spełnienia toastu za pomyślność króla Tommena. Pod koniec uczty na życzenie stryja odprowadza go wraz z pozostałymi Bękarcicami do komnat.

Nymeria wyraża wątpliwości, czy czaszka jaką przysłano do Dorne na pewno należała do Gregora Clegane’a. Zgadza się ze swoją siostrą, że śmierć Góry to dopiero początek, a rachunki z Lannisterami zostaną wyrównane dopiero gdy pękną mury Casterly Rock i upadnie imperium stworzone przez Tywina Lannistera. Nymeria żałuje, że Tywin Lannister nie zginął z jej ręki, bowiem wówczas jego śmierć nie byłaby taka łatwa. Dziewczyna jest głucha na argumenty Ellarii Sand podkreślającej, że dążenie do zemsty to błędne koło. Doran żąda od Nymerii i od pozostałych Bękarcic przysięgi na grób ojca, zanim wtajemniczy je w swoje plany. Lady Nym ma się udać do Królewskiej Przystani. Będzie towarzyszyła w drodze księżniczce Myrcelli, a w stolicy obejmie miejsce w małej radzie, zwolnione po śmierci Oberyna.

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Nymeria Sand pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Młodszy brat księcia Dorne, Dorana Martella.

Ma 42 lata, jest wysoki, szczupły, zgrabny. Ma wielkie, czarne, błyszczące oczy i wąskie łukowate brwi, a na czole – niewielkie zakola. Jego włosy również są czarne, przetykane pojedynczymi nitkami siwizny.

Znakomicie jeździ konno.

Przedakcja

Oberyn już jako młody chłopak jest bardzo wojowniczy i szybki niczym wodny wąż. W zabawie potrafi przewracać chłopaków znacznie większych od siebie.

Szesnastoletni Oberyn miał romans z faworytą starego lorda Yronwooda. Ten ostatni wyzwał młodzieńca na pojedynek, podczas którego obaj przeciwnicy odnieśli rany. Oberyn szybko wyzdrowiał, natomiast obrażenia Yronwooda goiły się fatalnie i przywiodły go do śmierci. Plotka głosiła, iż chłopak zatruł swój miecz przed walką. Odtąd młody Martell nosił miano Czerwonej Żmii.

Tuż po narodzinach Tyriona Oberyn wraz z matką i siostrą, Ellią, odwiedził Casterly Rock. Wyprawa miała na celu wstępne zeswatanie nastoletnich Martellów z kilkuletnimi lannisterskimi bliźniętami. Pora na wizytę była zła, bo Joanna Lannister zmarła przy porodzie, a jej najmłodsze dziecko, Tyrion, okazało się zdeformowanym karłem. Plotki, jakie rozprzestrzeniały się po Westeros, dotarły także do uszu młodych Martellów, którzy zapragnęli obejrzeć niemowlę. Oberyn po latach wspomina, iż był rozczarowany zwyczajnym wyglądem Tyriona. Z planów małżeńskich Martellów także nic nie wyszło, ostatecznie Elia poślubiła Rhaegera Targaryena.

Oberyn za młodu odwiedził Wolne Miasta. Wyuczył się tam rzemiosła truciciela, a plotki głosiły, iż zgłębiał tajniki także innych, mroczniejszych sztuk. Studiował w Cytadeli i wykuł sześć ogniw w łańcuchu maestra, następnie, znudzony nauką, zaciągnął się do wojska. Walczył na Spornych Ziemiach, początkowo służył w Drugich Synach, potem założył własną kompanię najemników.

Czerwona Żmija nie jest lubiany przez Tyrellów, którzy obciążają go winą za spowodowanie kalectwa Willasa Tyrella, najstarszego syna lorda Mace’a. Sam Oberyn podkreśla, że Willas stał się kaleką na skutek wypadku odniesionego podczas turnieju rycerskiego. Żmija wskazuje, że umiejętności młodego Tyrella były wówczas niewystarczające, by móc potykać się z innymi uczestnikami jak równy z równym, zatem winnym kalectwa syna jest nazbyt ambitny ojciec. Martell po wypadku podesłał Willasowi maestra, który uratował nogę chłopca, ale nie był w stanie ustrzec go przed utykaniem. Obecnie stosunki pomiędzy dziedzicem Wysogrodu a Oberynem układają się poprawnie, panowie wymieniają korespondencję na neutralne tematy.

Po śmierci Lewyna Martella i Elli, Czerwona Żmija próbował wywołać w Dorne powstanie na rzecz księcia Viserysa. Do wojny nie doszło dzięki dyplomatycznym zabiegom Jona Arryna, ale król Robert Baratheon od tego czasu nie odwiedzał Dorne.

Oberyn korzysta z życia, bierze udział w turniejach, pojedynkach, nie odmawia sobie i innych przyjemności. W Dorne żyją jego liczne bękarcie córki, zwane potocznie Żmijowymi Bękarcicami (Sand Snakes. Jest to zarazem gra słów: dosłownie „piaskowe żmije”. Przydomek „snakes” nawiązuje do pseudonimu Oberyna, zaś „Sand” to nazwisko zwyczajowo nadawane dzieciom z nieprawego łoża w Dorne). Najstarszą ze swych córek, Obarę, zabrał od matki. Kobieta była prostytutką w Starym Mieście i zapewniała Oberyna, że mało prawdopodobnym jest by to on był ojcem dziecka. Czerwona Żmija uderzył swą byłą konkubinę w twarz po czym polecił córce, by wybrała między łzami matki a jego bronią. Obara wzięła do ręki włócznię i odeszła wraz z Oberynem. Jej matka w ciągu roku zapiła się na śmierć.

O Oberynie powiadają, że ma kochanków obojga płci.

Nawałnica mieczy

W zastępstwie Dorana Martella do Królewskiej Przystani przybywa Oberyn wraz z orszakiem. Dornijski książę ma wziąć udział w królewskim ślubie, ponadto, zgodnie z obietnicą złożoną przez Tyriona, ma zająć miejsce w radzie króla Joffreya. Oberyn oczekuje też sprawiedliwości za śmierć swej siostry, Elii. Przed bramami miasta wita go Tyrion. Pełniący obowiązki królewskiego namiestnika Tywin Lannister nie zamierza dotrzymywać obietnic złożonych przez swego syna, a na pewno nie chce wydać Gregora Clegane’a sprawiedliwości Dornijczyków.

Oberyn bierze udział w uroczystościach związanych ze ślubem Joffreya. Młody król otrzymuje od niego w prezencie złotą broszę w kształcie skorpiona. Po ślubie Joffreya, śmierci młodego króla oraz aresztowaniu Tyriona, Czerwona Żmija wraz z Tywinem Lannisterem i Mace’em Tyrellem tworzą skład sędziowski, który ma wydać wyrok w procesie Tyriona. Oberyn odwiedza Krasnala w noc poprzedzającą ostatni dzień rozprawy. Wskazuje, iż zebrane przez Cersei dowody tak bardzo sugerują winę Tyriona, iż jego zdaniem Lannister jest niewinny zarzucanej mu zbrodni. Czerwona Żmija zdaje sobie sprawę z tego, że gdyby nie oskarżono karła, to prawdopodobnie on sam byłby podejrzewany o zabicie króla. Alternatywą dla procesu jest sąd boży. Lannisterska królowa już wcześniej ogłosiła, że jej reprezentantem będzie Gregor Clegane, a szukający zemsty na Górze Oberyn decyduje się reprezentować Tyriona podczas walki.

Bronią, jaką Czerwona Żmija zamierza pokonać ser Gregora, jest długa na osiem stóp włócznia, której ostrze pokryto tajemniczą substancją. Oberyn przystępuje do walki ubrany w lekką zbroję, ponieważ chce wykorzystać w pełni atut, jakim jest szybkość i zwinność. Podczas walki z Clegane’em Oberyn nieustannie wypomina przeciwnikowi wydarzenia sprzed kilkunastu lat (Elia Martell, księżniczka Dorne. Zgwałciłeś ją. Zamordowałeś ją. Zabiłeś jej dzieci(1)) aby wymusić na ser Gregorze przyznanie się do popełnionych zbrodni. Oberyn walczy sprytnie, dąży do zmęczenia odzianego w pełną zbroję przeciwnika. Clegane z czasem traci siły, irytuje go również litania niezmordowanie recytowana przez Żmiję. Martell wykorzystuje nadarzającą się okazję, oślepia na chwilę Gregora i zadaje mu poważne obrażenia. Zamiast dobić leżącego przeciwnika domaga się, by Clegane głośno wypowiedział imię jego siostry i przyznał się do zamordowania Elii i jej dzieci. Leżący Góra okazuje się być śmiertelnie groźnym przeciwnikiem: wykorzystuje moment nieuwagi Oberyna – przewraca go, następnie wbija mu palce w oczy, gruchocze zęby i pięścią rozbija głowę. Jednocześnie Clegane głośno przyznaje, że przed kilkunastu laty zgwałcił i zabił Elię z Dorne.

Uczta dla wron

Po śmierci Oberyna w Dorne dochodzi do rozruchów. Tysiące ludzi wyrusza w drogę, by towarzyszyć swemu księciu w ostatniej podróży. Córki Czerwonej Żmii domagają się od Dorana Martella pomszczenia ich ojca.

Tyene, jedna z córek Oberyna, wyznaje Doranowi, iż wie, jaką substancją Żmija pokrył swoją włócznię przed walką z Górą. Jej zdaniem żadna inna trucizna nie działa wolniej ani nie przysparza większych cierpień.

Przypisy
(1) – George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str.366.

Cytaty

„Dnia, w którym przestraszę się gniewu karła, pójdę się utopić w beczce czerwonego wina”.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 298).
„- Czy sędziom wolno odwiedzać oskarżonych?
– Książętom wolno chodzić, dokąd tylko zechcą. Tak przynajmniej powiedziałem strażnikom”.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str 303).
„- Czy powinieneś pić przed walką?
– Zawsze piję przed walką”.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 360).

„Chłopcy czy dziewczęta, sami musimy toczyć swoje walki, ale bogowie dają nam wybór broni”.
(George R. R. Martin, Uczta dla wron, t. I: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 53)

Cytaty dotyczące Czerwonej Żmii:

„- Ilu Dornijczyków potrzeba, żeby wywołać wojnę? Tylko jednego”.
(Tyrion Lannister
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 527).

Pewien stary septon powiedział, że Oberyn jest żywym dowodem dobroci bogów: „Gdyby bogowie byli okrutni, to ja byłbym pierworodnym dzieckiem mojej matki, a Doran trzecim. Widzisz, ja jestem krwiożerczy. A teraz będziecie mieli do czynienia ze mną, nie z moim cierpliwym, ostrożnym, cierpiącym na podagrę bratem”.
(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 534).
„Jego brat to człowiek ostrożny, rozsądny, subtelny, roztropny, a nawet do pewnego stopnia opieszały. Waży konsekwencje każdego słowa lub czynu. Oberyn jednak zawsze był na wpół obłąkany.”
(Tywin Lannister o braciach Martell
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 116)

„Nie pozwoliłbyś? Jakbyś mógł go powstrzymać. Czerwona Żmija z Dorne jeździł, dokąd chciał”.
(Obara Sand do Dorana Martella
George R. R. Martin, Uczta dla wron, t. I: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 53).

„Oberyn zawsze był żmiją. Śmiertelnie groźną i nieprzewidywalną. Ja byłem trawą. Miłą, uległą trawą o słodkim zapachu, kołyszącą się przy każdym podmuchu wiatru. Któż bałby się stąpać po trawie?
Ale to w trawie żmija kryje się przed swymi wrogami, czekając na chwilę, w której będzie mogła uderzyć. Ja i wasz ojciec współpracowaliśmy ze sobą bliżej, niż wam się wydaje…”
(Doran Martell
(George R. R. Martin, Taniec ze smokami, tom II, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2011, str. 49).
„Książę Oberyn znał mnóstwo historii”.
(Garin
George R. R. Martin, Uczta dla wron, t. I: Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 421).

Asia Witek
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Oberyn Martell pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Królewska Przystań

Tywin Lannister zleca stopienie miecza rodowego Starków, Lodu, należącego do Eddarda Starka, na dwa mniejsze. Lord Tywin przygląda się procesowi, po czym pali pochwę miecza z wilczej skóry.

Tywin prezentuje jeden z mieczy swojemu synowi Jaimemu. Ten jest pod wrażeniem oręża, gdyż Lannisterowie od dawna nie mieli własnego miecza z valyriańskiej stali, a od Zagłady Valyrii nie słyszano o wykuwaniu nowych. Tywin przyznaje, że wynajął kowala, by przekuć miecz kogoś, kto miecza już nie będzie potrzebował. Królobójca wydaje się być wdzięczny ojcu za wspaniały prezent, jednakże ma problemy ze schowaniem broni do pochwy – jego lewa ręka wciąż nie dorównuje sprawnością utraconej prawej dłoni, co nie uchodzi uwadze ojca. Tywin brutalnie stwierdza, że Jaime nie może służyć w Królewskiej Gwardii mając tylko jedną dłoń. Między mężczyznami rodzi się napięcie, gdyż Królobójca nie chce słyszeć o opuszczeniu Gwardii, nawet gdy ojciec proponuje mu zwolnienie z przysiąg i powrót do Casterly Rock, by Jaime zaczął rządzić jako lord. Tywin jest wściekły z powodu odmowy syna. Wydziedzicza go, pozwala jednak zachować miecz.

Tyrion Lannister wraz z Bronnem i Podrickiem czeka na dornijską delegację z księciem Doranem Martellem na czele, zaproszonych na królewskie wesele. Ku zaskoczeniu Krasnala, książę nie zjawia się z powodu choroby. Dornijscy lordowie informują Tyriona, że zamiast Dorana przybył jego młodszy brat, książę Oberyn, zwany Czerwoną Żmiją. Ku większej konsternacji Tyriona, Oberyn zjawił się w mieście przed świtem. Karzeł postanawia odnaleźć księcia Oberyna, zanim ten zdąży narobić kłopotów. Eskortowanie dornijskich lordów do ich komnat poleca Straży Miejskiej.

Tymczasem książę Oberyn, wraz ze swoją faworytą Ellarią Sand, ocenia prostytutki w jednym z wielu domu uciech w stolicy. Gdy jednak Oberyn słyszy „Deszcze Castamere” dobiegające z sąsiedniego pomieszczenia, wścieka się i wplątuje w utarczkę z ludźmi Lannisterów. Jeden z żołnierzy sięga po miecz, jednak książę jest szybszy: rani przeciwnika w dłoń nożem. Gdy do komnaty wchodzą Tyrion z Bronnem, Oberyn i Tyrion wychodzą na zewnątrz, by porozmawiać w cztery oczy. Książę Dorne otwarcie przyznaje, że przyjechał do stolicy w poszukiwaniu sprawiedliwości oraz zemsty za swoją siostrę, Elię Martell i jej dzieci, którzy zginęli z ręki Gregora „Góry” Clegane’a podczas grabieży Królewskiej Przystani na rozkaz Tywina Lannistera. Tyrion jest zakłopotany tak otwartym oskarżeniem swego ojca o tę zbrodnię. (Jak dotąd nikt nie śmiał głośno przyznać, że to Tywin Lannister nakazał zamordować dzieci księcia Rhaegara).

Sansa Lannister z domu Stark, jej mąż Tyrion i służka Shae siedzą w ogrodach. Shae jest zmartwiona Sansą, która straciła apetyt. Dziewczyna jednak jest wciąż zrozpaczona po śmierci brata i matki. Tyrion prosi, by Shae wyszła, gdyż chce porozmawiać z żoną na osobności. Lannister bierze Sansę za rękę, co nie uchodzi uwadze zazdrosnej Shae. Sansa cofa dłoń, lecz Tyrion nie poddaje się. Mówi, że musi spróbować jej pomóc. Dziewczyna opowiada mu, że nie śpi w nocy, bo wciąż myśli o zamordowanych członkach swojej rodziny. Tyrion proponuje leki, jednak Sansa uparcie ignoruje jego rady. Daje mu do zrozumienia, że wie o drastycznych szczegółach śmierci matki i brata. Prosi męża, by pozwolił jej iść do Bożego Gaju. To jedyne miejsce, którym może być sama. Lannister zgadza się.

Tyrion zaś udaje się do swoich komnat, gdzie spotyka Shae. Kobieta pragnie znowu być jego kochanką. Karzeł jej odmawia. Jest zły na nią i martwi się, że ktoś mógł zauważyć, że służka wchodziła do jego komnat, co mogłoby sprowadzić na nią niebezpieczeństwo. Shae jest zazdrosna o Sansę. Zarzuca Tyrionowi, że chciał odesłać swą kochankę za Wąskie Morze. Tyrion jest skonfundowany, a Shae opuszcza komnatę.

Qyburn sporządził Jaimemu złotą dłoń. Lannister nie jest zachwycony atrapą. W komnacie znajduje się również Cersei, która wyraża wdzięczność eksmaesterowi za sprawienie jej bratu nowej dłoni. Gdy Qyburn opuszcza pomieszczenie, Królobójca zauważa, że jego siostra zaczęła pić. Cersei zgryźliwie stwierdza, że w ostatnich czasach za dużo na nią spadło: śmierć jej męża, wyjazd Myrcelli do Dorne, oblężenie Królewskiej Przystani, ślub Joffrey’a z Margaery… Jaime mówi, że pozostaje w Królewskiej Gwardii, więc wciąż będzie mógł być blisko niej. Próbuje ją pocałować, jednak królowa go odtrąca. Cersei czyni mu wyrzuty z powodu jego nieobecności. Nie zważa na tłumaczenia Jaimego, że był przecież więźniem. Kłótnię przerywa im służka, donosząca królowej, że Shae odwiedziła komnaty Tyriona.

Lady Olenna pomaga wnuczce w przygotowaniach do ślubu. Wybiera biżuterię dla przyszłej królowej. Rozmowę przerywa im Brienne z Tarthu. Olenna jest pod wrażeniem wojowniczki, która chciała porozmawiać z Margaery na osobności o Renlym Baratheonie. Brienne zwierza się Tyrellównie, że ich król został zabity przez tajemniczy cień o twarzy Stannisa Baratheona. Margaery zdaje się niewiele przejmować się informacjami od Brienne. Mówi, że teraz ich królem jest Joffrey,

Jaime Lannister, ser Meryn i Joffrey ustalają szczegóły ochrony królewskiego wesela. Joffrey szydzi z wuja, że jedynym jego osiągnięciem jest zabicie Aerysa Szalonego, a teraz, po stracie ręki, nie tylko nie zdoła zdobyć sławy swoich poprzedników, lecz także nie będzie w stanie dostatecznie chronić swego króla.

Sansa modli się Bożym Gaju. Z góry obserwują ją Jaime i Brienne. Kobieta przypomina Królobójcy przysięgę, którą ten złożył Catelyn Stark – rycerz miał czuwać nad jej córkami, by te były bezpieczne. Jaime z rozczarowaniem stwierdza, że i tak już zawalił, gdyż młodszej dziewczynki nie widziano od czasu śmierci Eddarda Starka. Jego zdaniem Arya jest martwa. Zaś Sansa została żoną Tyriona i Królobójca nie widzi wyjścia innego, niż pozostawić ją w Królewskiej Przystani. Brienne naciska na niego, że to wciąż nie zwalnia go z przysięgi. Jaime irytuje się na przyjaciółkę, jednak po chwili przyznaje jej rację.

Sansa modli się, dopóki nie usłyszy niepokojącego szelestu krzaków. W drodze powrotnej z Bożego Gaju czuje się śledzona. Podąża za nią gruby mężczyzna. Okazuje się być nim ser Dontos Hollard, podupadły rycerz-pijak, którego Sansa uratowała od śmierci z rąk Joffreya. Mężczyzna dziękuje jej za uratowanie życia i wręcza dziewczynie naszyjnik z niebieskimi kryształami, który należał do jego matki. Sansa, z początku niechętna, przyjmuje podarek. Obiecuje, że będzie nosić go z dumą.

Północ

Dzicy obozują w wąwozie. Ygritte, wyraźnie sfrustrowana, struga strzały. Tormund kpi sobie z niej, że nie była w stanie zabić Jona Snow, mimo że jest wyśmienitą łuczniczką. Stwierdza, że Ygritte puściła go żywym specjalnie, gdyż wciąż żywi do niego uczucia. Do obozu wkracza grupa mężczyzn; Dzicy nie wydają się być z tego powodu zachwyceni. Przybyszami są Thennowie, plemię kanibali. Zostali wysłani przez Mance’a, by wspomogli grupę Tormunda w pustoszeniu okolicznych ziem. Przywódca Thennów, Styr, zadaje Tormundowi niewygodne pytania, m.in. co się stało z ich wargiem i dlaczego nie ma z nimi Jona Snow. Tormund stwierdza, że odpowiada tylko przed Królem Zza Murem. Styr droczy się z Tormundem i Ygritte, że powinni spróbować ludzkiego mięsa, zwłaszcza mięsa Wron z Czarnego Zamku. Tormund i Ygritte spoglądają z niesmakiem na ludzkie ramię zawieszone nad paleniskiem.

Czarny Zamek

W Czarnym Zamku trwają przygotowania obrony przed najazdem Dzikich. Jon już wyzdrowiał z ran zadanych mu przez Ygritte, jednak wciąż wyraźnie kuleje. Spotyka się z kolejnym bolesnym ciosem – wieści o śmierci Robba. Jon zwierza się Samowi, że w dawnych czasach był zazdrosny o brata z prawego łoża, który we wszystkim przodował. Przyznaje się, że mimo wszystko zawsze kochał Robba.

Sam powiadamia przyjaciela, że już czas, by złożył zeznania przed sądem złożonym z tymczasowego zastępcy dowódcy ser Allisera Thorna, maestra Aemona Targaryena, pierwszego budowniczego Othella Yarwycka i, Janosa Slynta, który do nie dawna był dowódcą Straży Miejskiej Królewskiej Przystani. Thorne przepytuje Snowa o szczegóły śmierci Qhorina Półrękiego. Jon zeznaje zgodnie z prawdą, co jednak nie przekonuje wrogo nastawionych Thorne’a i Slynta . Mężczyźni oskarżają go o kolaborację z Dzikimi. Jon wścieka się, że bycie podwójnym agentem było zadaniem powierzonym mu przez Półrękiego, ale przyznaje, że złamał celibat z dziewczyną z Wolnych Ludzi. Slynt i Thorne uważają to za wyśmienity pretekst do ukarania Jona. Snow ripostuje, że w czasie, gdy oni czczo rozmawiają o jego złamanych przysięgach, Mance Rayder wraz z potężną, stutysięczną armią, szykuje atak na Nocną Straż od północy. Informuje ich, że drugi oddział Dzikich ma w tym samym czasie napaść na Czarny Zamek od południa. Thorne wciąż nie jest przekonany, lecz przesłuchanie kończy maester Aemon, stwierdzeniem, że Jon mówi prawdę. Komisja zostaje odwołana.

Za Wąskim Morzem

Daenerys Targaryen siedzi wraz ze swoimi trzema smokami nad brzegiem morza. Każdy ze smoków urósł do rozmiarów małego konia. Gdy Viserion i Rhaegal walczą o kawałek owczego mięsa, Drogon włącza się do potyczki. Dany próbuje uspokoić czarnego smoka, ale ten groźnie warczy i kłapie na nią zębami. Daenerys jest roztrzęsiona. Zjawia się zmartwiony Jorah Mormont. Mężczyzna zauważa, że nawet Matka Smoków nie jest w stanie do końca kontrolować tych bestii.

Daenerys wraca do swojej armii Nieskalanych. Pytają o Daaria Naharisa i Szarego Robaka. Okazuje się, że obaj mężczyźni siedzą naprzeciw siebie, a każdy na wyciągniętych rękach trzyma swój miecz. Daario informuje Daenerys, że ten, który dłużej utrzyma oręż, będzie mógł jechać obok Daenerys. Dany odpowiada z przekąsem, że ten przywilej należy do Joraha Mormonta i ser Barristana Selmy’ego, po czym stwierdza, że ten, który jako ostatni będzie trzymał miecz może sobie znaleźć nową królową, by dla niej walczyć. Daario i Szary Robak szybko rezygnują z konkurencji.

Daenerys i Missandei obserwują przemarsz wojsk Nieskalanych. Dany planuje atak na niewolnicze miasto Meereen. Do kobiet podchodzi Daario Naharis. Prosi, by Missandei zostawiła go samego z królową, gdyż chce omówić z nią strategię. Jak się okazuje, mężczyzna przyniósł Dany kwiaty. Ta jest z początku poirytowana, ale po paru chwilach ulega urokowi najemnika. Armia Nieskalanych zatrzymuje się. Zaniepokojona Daenerys podchodzi do ser Barristana i Joraha. Rycerze wpatrują się w ukrzyżowane dziecko-niewolnika. Ser Jorah informuje królową, że krzyże z dziećmi znaczą każdą milę na ich drodze do Meereen. Dany o odległość tego miejsca od miasta w milach. Dowiaduje się, że 163. Daenerys poleca swoim przybocznym, aby usunęli niewolniczą obrożę niewolniczej z ciała dziecka, zanim je pogrzebią.

Dorzecze

Arya Stark i Sandor Clegane wędrują po zrujnowanym przez wojnę Dorzeczu. Arya naciska na towarzysza, żeby sprawił jej konia. Dziewczynka zapewnia go, że nie ucieknie. Jej cała rodzina jest nie żyje, więc nie ma się do kogo udać. Sandor odpowiada, że planuje ją zawieźć do ciotki, lady Lysy Arryn w Dolinie, i uzyskać za nią okup.

Podróżni obserwują gospodę. Arya rozpoznaje jednego z gości. Okazuje się być nim Polliver, człowiek Góry, który zabił jej przyjaciela Lommy’ego. Co więcej, okazuje się, że żołdak wciąż ma jej miecz, Igłę. Arya rusza na spotkanie z Polliverem, aby odzyskać oręż i zemścić się jednak zostaje zatrzymana przez Ogara pod drzwiami gospody. Razem wchodzą do środka. Gdy siadają przy stole, zwracają uwagę Pollivera, który rozpoznaje Sandora. Zaczyna się rozmowa między dwoma mężczyznami. Polliver zachęca Sandora do plądrowania okolic, jako że obaj służą Lannisterom. Clegane kwituje to słowami „pieprzyć króla”. Polliver orientuje się, iż pogłoski o porzuceniu Lannisterów przez Ogara są prawdziwe. W karczmie wywiązuje się bijatyka między Sandorem a ludźmi Góry. Arya z początku nie miesza się do potyczki, wkrótce jednak wspiera w walce Ogara. Dziewczynka dostrzega szansę, by zemścić się na Polliverze. Zabiera mu Igłę i powtarza nad powalonym mężczyzną te same słowa, które żołdak mówił przed zabiciem Lommy’ego. Dziewczynka uśmierca żołnierza. Zapewne Ogar był pod wrażeniem, bo gdy po chwili razem opuszczają karczmę, Starkówna dosiada własnego wierzchowca.

 
„Gra o tron” – różnice między książką a serialem:
- Książę Oberyn od razu wychodzi na spotkanie Tyrionowi,
– Polliver ginie zabity przez Ogara,
– Ogar zostaje ciężko ranny w wyniku starcia w karczmie,
– Arya zabija w podobny sposób innego człowieka Góry, Raffa Słodyczka,
– Thennowie są nie kanibalami, lecz jednymi z najbardziej cywilizowanych ludów za Murem,
– ser Alliser Thorne nie był zastępcą Lorda Dowódcy,
– przesłuchanie Jona ma miejsce dopiero po bitwie o Czarny Zamek,
– Sansa specjalnie chodzi do Bożego Gaju, by omawiać tam z ser Dontosem plan ucieczki ze stolicy. Spotykała się z upadłym rycerzem kilkakrotnie,
– Sansa od ser Dontosa otrzymała siatkę na włosy, nie naszyjnik,
– Jamie i Brienne docierają do Królewskiej Przystani już po weselu Joffreya,
– Brienne zaraz po przybyciu do stolicy została zatrzymana w sprawie śmierci Renly’ego.

autor: Il Biondo

Artykuł Odcinek 1 – Dwa miecze pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Dreadfort

W lasach otaczających zamek Dreadfort Ramsay Snow poluje na swą dawną służkę. Towarzyszy mu Theon, zwany teraz przez Ramsaya Fetorem, łuczniczka Myranda i sfora psów. Dziewczyna zostaje zagryziona przez psy. Fetor patrzy na scenę z przerażeniem i niesmakiem.

Lord Bolton zjawia się w Dreadfort wraz z armią, Locke’em i nową żoną, Waldą Frey. Ramsay gratuluje Locke’owi okaleczenia Królobójcy. Roose przerywa im, gdyż chce zobaczyć się z Theonem Greyjoyem. Gdy Theon zostaje wprowadzony do komnat, Roose jest poirytowany i zniesmaczony faktem, że młody Greyjoy znajduje się w takim stanie. Tłumaczy bękarciemu synowi, że Theon był cennym zakładnikiem, gdyż można było zażądać za niego uwolnienia Fosy Callin, twierdzy o strategicznym położeniu na granicy Północy i Dorzecza. Fosa jest pod kontrolą Żelaznych Ludzi, co utrudnia przemarsz wojsk Boltona. Ramsay odpowiada, że wysłał już warunki Balonowi Greyjoyowi, jednak ten odmówił. Roose zaś wścieka się, że bękarci syn poczynił to bez jego zgody. Ramsay zaś zmusza Fetora do wyjawienia prawdy o Branie i Rickonie, dzięki czemu lord Bolton dowiaduje się, że młodzi Starkowie wciąż żyją. Snow tłumaczy, że gdy północni lordowie dowiedzą się o Branie i Rickonie, to poprą synów Eddarda Starka jako prawowitych namiestników Północy. Roose zleca Locke’owi odnalezienie i zabicie młodych Starków, a Fetor sugeruje, że chłopcy mogą się ukrywać u ich przyrodniego brata w Czarnym Zamku. Ramsay zauważa, że przydałoby się usunąć i Jona. Roose ignoruje syna i poleca mu udać się do Fosy Callin i odbić ją z rąk Żelaznych Ludzi. W zamian obiecuje mu legitymizację.

Smocza Skała

Melisandre ofiarowuje Panu Światła trzech ludzi. Jedną z ofiar jest brat królowej Selyse, ser Axell Florent. Ser Davos Seaworth z niesmakiem obserwuje ceremonię. Zauważa, że król Stannis wydaje się równie niezadowolony. Po zakończeniu ceremonii, Cebulowy Rycerz z irytacją pyta króla, dlaczego ser Axell musiał zginąć. Stannis bez przekonania odpowiada, że jego szwagier nie zastosował się do rozkazu zniszczenia posągów Siedmiu. Davos nie jest usatysfakcjonowany takim tłumaczeniem.

Stannis, jego żona i Melisandre jedzą kolację. Król narzeka na jakość mięsa. Królowa odpowiada, że spiżarnie na Smoczej Skale są puste, na co Stannis proponuje by zamiast zepsutego mięsa służba serwowała ryby. Selyse przyjmuje to ze zdziwieniem, bo przecież Stannis nie lubi ryb. Ten odpowiada, że nienawidzi wielu rzeczy, ale jakoś je znosi. Selyse opowiada milczącej do tej pory kapłance, jak jej mąż podczas oblężenia Końca Burzy starał się zapewnić jej jakikolwiek posiłek. Melisandre przytakuje, mówi, że wie czym jest głód. Po chwili niezręcznego milczenia Selyse wyznaje, że boi się o duszę księżniczki Shireen. Według królowej dziewczynka jest uparta i krnąbrna – dlatego Pan Światła pokarał ją szarą łuszczycą. Zirytowany Stannis mówi, że Shireen to jeszcze dziecko i że nie pozwoli żonie bić córki. Selyse pokornieje, proponuje jednak, by Melisandre porozmawiała z Shireen.

Gdy Melisandre wchodzi do komnaty księżniczki, mała jeszcze nie śpi. Kapłanka pyta dziewczynkę czy widziała ceremonię. Shireen odpowiada, że słyszała jedynie krzyki palonych. Ma pretensje do Melisandre, bo ser Axell był jej wujkiem. Kobieta wyjaśnia, że Axell jest teraz w lepszym miejscu, a ogień oczyszcza i daje radość. Shireen odpowiada, że krzyki jej wuja z pewnością nie były krzykami radości, a w lepszym miejscu być nie może, gdyż zostały z niego kości i popiół. Melisandre kończy rozmowę stwierdzeniem, że jest tylko jedno piekło – to, w którym żyją.

Królewska Przystań

Tyrion i Jaime spożywają posiłek. Starszy z Lannisterów jest markotny, co nie uchodzi uwadze młodszego. Karzeł próbuje pocieszyć brata żartami – wznosi toast za rodzeństwo: karła, kalekę i wariatkę. Jaime zwierza się bratu, że nie umie walczyć lewą ręką, gdyż jego instynkt nie działa jak powinien. Martwi się, że nie spełni najważniejszego obowiązku królewskiego gwardzisty – ochrony monarchy. Tyrion zachęca brata do treningów. Zdradza Jaimemu, że ma świetnego kandydata na nauczyciela, który będzie trzymał gębę na kłódkę.

Nauczycielem okazuje się Bronn, który spotyka się z Jaimem w odosobnionym miejscu nad morzem. Jaime ma jednak wątpliwości czy najemnik okaże się dyskretny. Bronn mówi, że będzie milczał dopóki, dopóty jego kiesę zasila złoto. Mężczyźni przystępują do ćwiczeń, jednak najemnik używa swoich brudnych sztuczek i z łatwością zyskuje przewagę nad rycerzem. Uświadamia Jaimemu, że będzie musiał się ich teraz nauczyć, by mieć przewagę w walce.

W czasie przygotowań do królewskiego wesela Tyrion spotyka się z lordem Varysem. Starszy nad szeptaczami zdradza mu, że Cersei przyuważyła Shae i że kwestią czasu jest kiedy dowie się o niej jego ojciec. Tyrion naciska na Varysa, żeby w razie pytań eunuch okłamał lorda Tywina. Varys odmawia, gdyż boi się lorda Tywina. Za to mówi Tyrionowi, że jego zamorscy przyjaciele przyjmą Shae, jeśli ta ucieknie z Królewskiej Przystani.

Na weselnym śniadaniu Mace Tyrell wręcza królowi Joffreyowi prezent weselny – pięknie zdobiony puchar. Podczas gdy Joffrey wymienia się uprzejmościami ze swoim przyszłym teściem, Cersei obserwuje Shae usługującą przy stole. Zwraca uwagę ojca, że to właśnie kochanka Karła. Tywin rozkazuje przyprowadzić Shae do Wieży Namiestnika przed weselem. Tyrion wręcza Joffreyowi prezent od siebie i Sansy. Jest to historia dynastii Targaryenów, księga, którą powinien przeczytać każdy król. Joffrey, ku zaskoczeniu wszystkich, uprzejmie dziękuje wujowi. Następnie jeden z królewskich gwardzistów przynosi valyriański miecz – prezent od Tywina dla wnuka. Joffrey jest zachwycony. Sprawdza jego ostrość na księdze od Tyriona i Sansy. Nazywa swój oręż Wdowim Płaczem.

Tyrion spotyka się z Shae. Chce z nią zerwać, więc zachowuje się wobec niej oziębły. Chce odesłać ją na statek płynący do Pentos, gdzie czeka na nią dom i służący by mogła spędzić tam resztę swoich dni. Kłamie Shae, że od tej pory chce być wierny żonie. Kobieta jednak z łatwością demaskuje jego kłamstwo. Widzi, że Tyrion jest motywowany strachem przed siostrą i ojcem. Tyrion jednak nie wyjawia swoich prawdziwych motywów – obawy o życie Shae – tylko obraża kochankę, po czym mówi jej, że Bronn czeka, aby eskortować ją na statek.

Margaery i Joffrey biorą ślub w Wielkim Sepcie Baelora.

Na weselu lady Olenna rozmawia z lordem Tywinem na temat wkładu finansowego Tyrellów w królewskie wesele. Okazuje się, że Lannisterowie byli wspomagani przez swoich sojuszników z Reach oraz przez Żelazny Bank Braavos.

Bronn zapewnia Tyriona, że odeskortował bezpiecznie Shae na statek. Nikt ich nie śledził, a okręt odpłynął.

Olenna składa kondolencje Sansie z powodu śmierci jej matki i brata. Chwali fryzurę i naszyjnik Sansy, przy czym dotyka kryształów.

Król Joffrey wydaje się być znudzony ucztą weselną. Margaery wstaje i ogłasza, że resztki jedzenia z wesela będą przeznaczone dla biednych i głodujących, którzy ucierpieli przez wojnę pięciu królów.

Jaime podchodzi do ser Lorasa. Królobójca pyta młodego rycerza czy cieszy się na ewentualność ślubu z Cersei. Loras odpowiada, że nie może się doczekać. Podenerwowany Jaime ostrzega go, że ślub z Cersei sprowadzi na niego śmierć i nie powinien się z nią żenić. Loras drwi sobie z Królobójcy, tym samym daje znać, że wierzy w pogłoski o kazirodczym związku bliźniąt.

Brienne podchodzi do stołu królewskiego, by złożyć gratulacje młodej parze. Ciepło wita ją jedynie Margaery. Cersei drwi sobie z jej ukłonu, a Joffrey oskarża o zamordowanie Renly’ego Baratheona. Panna młoda zapewnia o niewinności wojowniczki, na co król mówi, że to szkoda – sam chętnie pogratulowałby osobie, która zabiła jego wuja. Brienne w zakłopotaniu a odchodzi od stołu. Zatrzymuje ją na osobności królowa Cersei. Wyraża wdzięczność dziewczynie, że bezpiecznie przywiodła Jaimego do Królewskiej Przystani. Wojowniczka z zadowoleniem stwierdza, że Lannister uratował jej życie kilkakrotnie, więc dług jest spłacony. Cersei jednak pozbywa się uprzejmego tonu i wypomina jej kilkakrotną zmianę stron. Brienne zaprzecza, że służy Jaimemu, na co Cersei drwi z dziewczyny, że ta kocha Królobójcę. Brienne znów jest zakłopotana, nie odpowiada i odchodzi. Cersei zaś rozkazuje maestrowi Pycellowi, by udał się do kuchni i nakazał służbie wyrzucić wszystkie resztki z wesela do psiarni.

Cersei i Tywin rozmawiają z księciem Oberynem, który przedstawia im swoją faworytę, Ellarię Sand. Królowa złośliwie mówi, że nigdy nie spotkała żadnego Sanda, choć wie, że to bękarcie nazwisko. Dornijczycy tłumaczą, że w ich ojczyźnie nikt nie pogardza bękartami, gdyż zrodzone są z prawdziwej namiętności, a nie z obowiązku. Dodają, że ich kraina różni się od reszty w Westeros, także tym, że w Dorne niesmak wywołuje gwałcenie i mordowanie kobiet i ich dzieci. Tywin i Cersei nie wyglądają na zadowolonych z wyraźnej aluzji do losu Elii Martell.

Król Joffrey wygłasza przemówienie, po czym na środek sceny weselnej wjeżdża pięciu karłów. Każdy z nich przebrany jest za króla uczestniczącego w wojnie pięciu królów. Joffrey ze złośliwą uciechą patrzy na Tyriona i Sansę. W przedstawieniu odegranym przez karły zostaje ośmieszony każdy z wrogów Joffreya; wywołuje to ogólne poruszenie i niesmak wśród gości weselnych: Ser Loras odchodzi od stołu, w gdyż obrażano jest pamięć króla Renly’ego; równie wstrząśnięta jest Sansa, gdy widzi odegraną przez komediantów śmierć jej brata. Jedynymi zachwyconymi osobami są Joffrey i Cersei. Król po zakończeniu przedstawienia próbuje zmusić Tyriona, by dołączył do pozostałych karłów. Jego wuj odmawia uprzejmie i proponuje, by w scence wziął udział sam Joffrey. Będzie to dla niego szansa okazania męstwa, którym nie mógł się popisać w bitwie nad Czarnym Nurtem. Oczywista kpina rozwściecza Joffreya, który wylewa Tyrionowi wino na głowę. Karzeł zachowuje spokój, a Margaery, doskonale wyczuwająca napięcie, przerywa im, wołając męża na toast. Joffrey nie ustępuje, proponuje wujowi, by ten był jego podczaszym. Tyrion podchodzi zrezygnowany do siostrzeńca, który zrzuca mu puchar na ziemię i kopie pod stół, a następnie każe przynieść. Naczynie podnosi Sansa, która podaje puchar mężowi. Tyrion nalewa wina, a napiętą sytuację znów przerywa królowa Margaery, poprzez zwrócenie uwagi pozostałych na główne danie – pasztet z gołębiami. Joffrey kroi mieczem potrawę, następnie próbuje pasztetu. W tym czasie Sansa i Tyrion próbują cichcem oddalić się, ale król ich zauważa i przypomina sobie o winie. Każe wujowi podać sobie napoju. Tyrion niechętnie podchodzi do stołu, by spełnić jego rozkaz. Podaje siostrzeńcowi napełniony puchar. Joffrey pije, po chwili zaczyna kaszleć, a w następnie się krztusić. Lady Olenna krzyczy, by pomóc chłopcu. Margaery jest przerażona, Cersei i Jaime rzucają się na ratunek synowi. Joffrey umiera poprzez uduszenie, w ostatnim jednak odruchu wskazuje palcem na Tyriona.

Różnice między książką a serialem:

– Ser Axell jest zdrajcą, próbuje wydać księżniczkę Shireen za Tommena za plecami króla Stannisa. Stannis skazuje go za to na śmierć na stosie,
– Tyrion planuje wydać Shae za pomniejszego lorda, nie opuszcza ona stolicy,
– Jaime trenuje z królewskim katem Illynem Payne’m,
– w książce na weselu tylko dwójka karłów bierze udział w przedstawieniu zorganizowanym przez Joffrey’a,
– Jaime i Brienne są nieobecni podczas królewskiego wesela.

autor: Il Biondo
Podyskutuj o tym odcinku na naszym forum!

Artykuł Odcinek 2 – Lew i Róża pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

(ang. „Breaker of chains”)

Królewska Przystań

Cersei wpada w szał. Oskarża Tyriona o zamordowanie jej syna. Każe aresztować karłowatego brata. W tym czasie do Sansy niepostrzeżenie podchodzi ser Dontos i mówi jej, że muszą natychmiast uciekać. Po chwili Cersei orientuje się, że dziewczyna zbiegła, a lord Tywin nakazuje pozamykać bramy miasta i zatrzymać wszystkie statki, by odnaleźć żonę Tyriona. Sansa i Dontos uciekają uliczkami Królewskiej Przystani na brzeg morza. Czeka na nich szalupa. Towarzysze dopływają do statku. Gdy Sansa pierwsza wchodzi na pokład, spotyka na nim lorda Petyra Baelisha, który okazuje się być prawdziwym organizatorem jej ucieczki. Gdy Dontos prosi o zapłatę za eskortowanie Sansy, ludzie Baelisha strzelają do niego z kuszy. Dziewczyna krzyczy przerażona. Littlefinger zatyka jej usta. Wskazuje, że powinni zachować ciszę, jeżeli nie chcą by odnalazła ją królowa i zabiła za zamordowanie króla. Starkówna odpowiada, że nikogo nie zabiła. Petyr jednak mówi jej, że nawet jeżeli jest niewinna, to i tak jest pierwszą podejrzaną w sprawie. Baelish tłumaczy też, że musiał go zabić, gdyż bełt w serce kupuje milczenie na dłużej niż złoto. Dziewczyna wciąż pozostaje nieprzekonana, mówi, że kiedyś uratowała Hollardowi życie. Littlefinger daje jej do zrozumienia, że wie o tym, jak i o naszyjniku, który jej wręczył. Mówi, że to właśnie on zlecił wykonanie tej biżuterii. Zdejmuje naszyjnik z szyi dziewczyny i wrzuca go do szalupy z ciałem ser Dontosa.

Margaery i Olenna rozmawiają w ogrodach. Wnuczka wydaje się być dobita sytuacją; żal jej Joffreya. Nie może się nadziwić, że każdy z jej dotychczasowych mężów został zamordowany. Dziewczyna ma ambicje zostać królową i drugi raz jej to udaremniono. Olenna jednak nie wygląda na załamaną, wręcz przeciwnie. Mówi, że może i Joffrey miał okropną śmierć, ale lepiej jest dla Margaery, że umarł. Był potworem, ale ma brata, młodszego i łagodniejszego.

Tommen Baratheon wraz z matką i dziadkiem czuwa przy ciele Joffreya. Tywin uświadamia wnuka, że ten jest teraz królem i instruuje go jakim monarchą powinien być. Mówi mu, że dobry król powinien być przede wszystkim mądry i słuchać doradców. Stwierdza też brutalnie, że Joffrey taki nie był. Tywin widzi, że Cersei jest poruszona tą rozmową nad ciałem Joffa, więc wyprowadza z Wielkiego Septu Tommena. Mijają przy wejściu Jaimego. Ten podchodzi do siostry i nakazuje septonowi, by zostawił ich samych. Królobójca próbuje pocieszyć Cersei, całuje ją. Ta jednak odpycha brata, mówi, że nie jest to odpowiednie miejsce i czas na takie rzeczy. Jaime jednak nie przestaje; para uprawia seks przy zwłokach ich własnego syna.

Tywin Lannister przeszkadza księciu Oberynowi i jego faworycie Ellarii w uciechach w domu publicznym, by omówić nadchodzący proces Tyriona oskarżonego o zamordowanie Joffreya. Czerwona Żmija składa kondolencje z powodu śmierci wnuka. Mówi, że dziecko nie było winne grzechów dziadka. Tywin pozostawia to bez komentarza. Pyta Dornijczyka co sądzi o śmierci króla. Jako iż w młodości studiował trucizny w Cytadeli, książę jest przekonany, że młody monarcha został otruty. Tywin mówi, że nienawiść Oberyna do Lannisterów nie jest dla nikogo tajemnicą, tak jak i fakt, że Czerwona Żmija zna się na truciznach. Pyta, o czym Oberyn rozmawiał z Tyrionem w dniu przyjazdu. Książę bez ogródek przyznaje, że o śmierci Elii. Po chwili niezręcznego milczenia lord Lannister proponuje Dornijczykowi funkcję sędzi w nadchodzącym procesie Tyriona i miejsce w Małej Radzie Tommena. Mówi, że gdy Oberyn pomoże mu wymierzyć sprawiedliwość mordercy Joffreya, on, Tywin, pomoże wymierzyć ją mordercy Elii.

Tyrion siedzi zamknięty w celi. Odwiedza go jego giermek, Podrick Payne. Chłopak przynosi Tyrionowi świece i jedzenie, jednak żadnych informacji o Shae. Pod opowiada też o sytuacji w Królewskiej Przystani: za dwa tygodnie ma się odbyć proces Tyriona, na którym sędziami będą Tywin Lannister, Mace Tyrell i Oberyn Martell. Podrickowi polecono zebranie świadków, którzy będą zeznawać na korzyść Tyriona. Karzeł proponuje swoją żonę, Podrick jednak kręci głową mówiąc, że Sansy nikt nie widział od wesela. Tyrion jednak nie wierzy, że jego małżonka stoi za morderstwem Joffa. Jego zdaniem ktoś go wrabia, a zniknięcie Sansy ma potwierdzić jego winę. Ostrzega Poda, że prawdopodobnie jest śledzony. Lannister uważa, że to jego ojciec stoi za zabójstwem Joffreya. Grzeczny Tommen jako król byłby bardziej na rękę ambitnemu lordowi Tywinowi. Tyrion prosi, by na świadków wezwać Varysa i Bronna. Okazuje się, że eunuch jednak zdecydował się zeznawać przeciwko niemu, a Bronna nie dopuszczono do procesu. Tyrionowi zostaje Jaime. Podrick wstaje i kieruje się do wyjścia, po chwili jednak zawraca. Przyznaje Tyrionowi, że próbowano go przekupić tytułem rycerskim w zamian za fałszywe świadectwo przeciw niemu. Odmówił. Lannister jest wzruszony, jednak mówi, że chłopak powinien się zgodzić, gdyż teraz grozi mu niebezpieczeństwo. Rozkazuje mu uciekać z Królewskiej Przystani. Przyjaciele żegnają się.

Dorzecze

Arya i Ogar obozują w Dorzeczu. Rozmowę towarzyszy przerywa wieśniak, przejeżdżający nieopodal z córką, który mówi, że ta ziemia należy do niego. Sandor mówi, że stoi na niej, więc jest jego. Wtrąca się Arya, która podaje się za córkę Sandora, mówi, że tylko tędy przejeżdżali i poili konie oraz prosi chłopa o wybaczenie. Tłumaczy, że jej ojciec jest opryskliwy, bo został ranny na wojnie, na której walczył za Tullych z Riverrun. Wieśniak wyraźnie ożywia się na wzmiankę o Tullych, proponuje wędrowcom dach nad głową i posiłek.

Ogar i Arya goszczą u wieśniaka, łapczywie spożywając posiłek. Wieśniak jest ciekaw szczegółów walk, pyta Sandora czy walczył w Bliźniakach. Ogar odpowiada, że to nie była walka, lecz zwykła rzeźnia. Wieśniak przytakuje, Mówi, że Walder Frey złamał święte prawo gościnności urządzając Krwawe Gody. Narzeka, że za Hostera Tully’ego żyło się dostatniej i bezpieczniej. Za Waldera Freya mieszkańcy Dorzecza cierpią z powodu rabunków. Arya wydaje się być zainteresowana rozmową, jednak Clegane przerywa wieśniakowi pytaniem, czy ten ma jakieś ale. Mężczyzna z kręci głową. Zamiast alkoholu proponuje Sandorowi tymczasową pracę: Ogar mógłby im pomagać na roli i bronić przed bandytami. Clegane’a interesuje zapłata. Chłop przyznaje, że nie ma wiele, ale ukrył trochę swojego srebra przed bandytami. Sandor zgadza się. Zapada noc.

Śpiącą w sianie Aryę wyrywa ze snu krzyk córki wieśniaka. Gdy wychodzi na zewnątrz widzi, że Sandor pobił swojego pracodawcę i zabrał mu srebro. Arya jest rozwścieczona, wrzeszczy na Ogara, że śmiał zaatakować i okraść przyjaznego im człowieka. Sandor udziela jej życiowej lekcji: wieśniak był słaby i nie był w stanie się obronić, więc gdy nadejdzie zima, to umrze. Starkówna jednak wciąż nie może uwierzyć, że tak postąpił, nawet jeżeli ma rację.
 

Czarny Zamek/Mur

Samwell Tarly idzie do kuchni w Czarnym Zamku, by spotkać się z Goździk, która tam pracuje. Na drodze spotyka ser Allisera Thorne’a i Janosa Slynta, którzy kpią z chłopaka i jego odwiedzin u dzikiej dziewczyny. Sam zwierza się przyjaciółce, że nikt w Czarnym Zamku nie wierzy mu, iż zabił Białego Wędrowca. Nie było innych świadków, którzy mogliby to potwierdzić. Sam pomaga dziewczynie w kuchni, przy okazji wyraża swoje obawy o Goździk. Jest jedyną kobietą w Czarnym Zamku, więc Tarly boi się, że prędzej czy później ktoś zacznie się do niej dobierać. Goździk przyznaje, że widzi spojrzenia czarnych braci i słyszy ich żarty, ale póki co nikt jej nie dotykał. Nie wydaje się być zbyt przejęta sprawą. Dziękuje jednak Samowi za to, że się o nią martwi. Sam nie ustępuje i mówi dziewczynie, że powinna się udać do Mole’s Town, gdzie będzie bezpieczniejsza. Goździk pyta, czy znudziła się Samowi. Młodzieniec jest obruszony i mówi, że chce ją po prostu chronić.

Sam upiera się przy swoim i odwozi dziewczynę z dzieckiem do Mole’s Town. Goździk nie jest zachwycona warunkami panującymi w miasteczku, w dodatku jej dziki rodowód nie jest pozytywnie odbierany przez mieszkańców osady. Sam mówi, że Goździk może zająć się sprzątaniem, gotowaniem i opieką nad innymi dziećmi. Gdy kobiety z Mole’s Town dają mu do zrozumienia, że jako prostytutka zarobiłaby więcej, Tarly zastrzega, że dzika dziewczyna nie może być zmuszana do żadnej innej pracy. Goździk jest zrozpaczona, że musi zostać. Nie przekonują ją tłumaczenia Sama, że będzie tu bezpieczniejsza.

W tym czasie Dzicy atakują wioskę gdzieś na Północy. Przewodzą im Thennowie. Mordują wszystkich wieśniaków z wyjątkiem jednego chłopca, któremu Styr rozkazuje udać do Czarnego Zamku i opowiedzieć, co się tu wydarzyło. Przedtem chłopiec widzi, jak Ygritte zabija jego rodziców.

Gdy chłopiec dociera na Mur, czarni bracia są wzburzeni informacjami o Dzikich na południe od Muru. Niektórzy z nich chcą zaatakować harcowników. Na zebraniu Straży, ser Alliser Thorne mówi, że to pułapka i że nikt nie może się ruszać z Czarnego Zamku. Maester Aemon dodaje, że braci jest zbyt mało, by pozwolić na stratę choćby jednego człowieka. Pyp, przyjaciel Jona, stwierdza, że musi być jakiś sposób, by chronić ludzi na południe od Muru przed Dzikimi. Thorne, nie bez złośliwości, pyta Snowa jaką ma propozycję. Jon odpowiada, że nadchodzi Mance Rayder ze swoją olbrzymią armią. Jeżeli główne siły Dzikich przejdą Mur, to minie dużo czasu, nim ktokolwiek ich powstrzyma. Thorne podejmuje decyzję – Nocna Straż zostaje w Czarnym Zamku by bronić Muru. Dyskusję przerywa im róg, jednokrotny sygnał oznacza powrót zwiadowców. Na Mur wracają Grenn i Edd Cierpiętnik, których nie widziano od czasu buntu u Crastera. Obaj są w złym stanie, przemarznięci i wygłodzeni. Opowiadają, że byli więźniami Karla Tannera, który wraz z resztą buntowników przejął Twierdzę Crastera. Dezerterzy zamierzają tam zostać, jeść zapasy i wykorzystywać kobiety Dzikiego. Jon zdaje sobie sprawę, że popełnił błąd. Powiedział Mance’owi, że mają tysiąc ludzi. Gdy ten najedzie Karla i jego kamratów, wyjawią mu prawdę o setce strażników broniących Muru. Snow mówi Thorne’owi, że trzeba będzie zabić buntowników zanim dotrze do nich Mance.

Smocza Skała

Stannis Baratheon wzywa do siebie swojego namiestnika, ser Davosa Seawortha. Król jest wyraźnie poruszony i zniecierpliwiony, każe Davosowi przeczytać list, który informuje o śmierci Joffreya Baratheona. Stannis mówi, że rytuał Melisandre z pijawkami zadziałał i wypomina Davosowi uwolnienie Gendry’ego. Mówi, że teraz jest jedyna okazja, by zaatakować Królewską Przystań. Przemytnik nerwowo zapewnia, że postara się znaleźć armię dla swego władcy. Póki co znalazł trzech lordów, którzy są gotowi wesprzeć sprawę prawowitego króla. Stannis kpi sobie z tych lordów, mówi, że ci nie mają wystarczająco ludzi, by najechać nawet na spiżarnię. Cebulowy Rycerz nie poddaje się, przypomina, że szukają ludzi również w Essos, głównie w kompaniach najemniczych. Stannis jest oburzony, że Davos proponuje mu płatne miecze. Seaworth jednak nie poddaje się i wypomina królowi, że ten nie ma nic przeciwko by używać mrocznej magii krwi do pozbycia się wrogów, a brzydzi go myśl, by kupić najemników. Stannis milknie, porażony odwagą swojego namiestnika. Przyznaje, że nawet jeżeli istniałaby taka opcja, wciąż nie mają dość złota, by wynająć kampanię. Davos zapewnia swego króla, że coś wymyśli. Władca kręci głową, mówi, że ich czas dobiega końca. Jeżeli nie upomni się o swoje prawa do tronu, stanie się niczym więcej niż kolejną kartą w czyjeś kronice.

Davos udaje się do komnat Shireen na naukę czytania. Księżniczka daje mu reprymendę za spóźnienie i strofuje go za błąd popełniony dwa tygodnie temu. Cebulowy Rycerz jest pełen podziwu, że Shireen tak bardzo przypomina swojego ojca w nieustępliwości. Dziewczynka wręcza mu kolejną książkę do nauki, pełną trudnych słów. To „Życie i przygody Elyo Grivasa, Pierwszego Szermierza Braavos”, jej ulubiona książka, opowiadająca o piratach i szermierzach. Davos wspomina czasy, gdy był jeszcze przemytnikiem i odwiedzał Braavos. Nagle przerywa opowiadanie. Do głowy przychodzi mu pewien pomysł. Mówi księżniczce, że musi napisać mu list do biura Żelaznego Banku w Braavos w imieniu Stannisa Baratheona, prawowitego króla Westeros.

Za Wąskim Morzem

Daenerys Targaryen znajduje się pod murami Meereen. Mieszkańcy miasta wyzywają ją na pojedynek – ich czempion przeciwko jej. Na ochotnika zgłaszają się kolejno Szary Robak, ser Barristan i ser Jorah. Dany twierdzi, że są dla niej zbyt cenni i nie mogłaby zaryzykować ich starty. Przystaje więc na propozycję Daaria Naharisa. Najemnik wygrywa pojedynek sprytnym fortelem, a Dany przystępuje do oblężenia. Przemawia do niewolników w Meereen zebranych na szczycie murów, po czym uwalnia z katapulty łańcuchy tych, których uwolniła wcześniej. Niewolnicy z zaciekawieniem patrzą na obroże i łańcuchy, a Wielcy Panowie z przerażeniem obserwują zdeterminowaną Matkę Smoków.

Różnice między książką a serialem:

– Sam wrócił do Czarnego Zamku po zakończonej bitwie o Czarny Zamek,
– Chłopiec wysłany przez Thennów istnieje jedynie w serialowym uniwersum,
– Edd Cierpiętnik i Grenn nie byli niczyimi więźniami, wrócili do Czarnego Zamku o wiele wcześniej,
– postać Karla Tannera nie istnieje w książce, tym samym nie przetrzymywał nikogo w Twierdzy Crastera,
– czempionem Daenerys był Silny Belwas, którego wycięto z serialu,
– wątek Sandora i wieśniaka pojawia się tylko w serialu,
– Davosa uczy czytać nie Shireen, a maester Pylos,
– Stannis nie potrzebuje najemników by wznowić swoją kampanię,
– seks w sepcie między Jaimem i Cersei odbył się obopólną zgodą.

autor: Il Biondo

Artykuł Odcinek 3 – Wyzwoliciel z łańcuchów pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Królewska Przystań
Wielki Septon koronuje Tommena Baratheona królem Siedmiu Królestw. Gdy możni składają mu hołd, z daleka przyglądają się temu Margaery i Cersei. Cersei widzi, że Tommen posyła Tyrellównie spojrzenia i uśmiechy. Zarzuca Margaery hipokryzję, mówiąc, że wiedziała jaki był Joffrey lecz mimo tego, wciąż nosi po nim żałobę. Cersei wyraźnie daje do zrozumienia, że zdawała sobie sprawę z tego, że jej syn był potworem, jednak wciąż darzyła go miłością. Wyraża również ubolewanie nad Tommenem, który był zmuszony wstąpić na tron tak wcześnie. Mówi, że Tommen to pokorny i porządny chłopiec, będzie więc potrzebował pomocy w rządzeniu królestwem. Cersei proponuje Margaery by poślubiła Tommena. Obiecuje jej, że pomówi z ojcem na ten temat.

Cersei rozmawia z księciem Oberynem Martellem. Temat schodzi na córki księcia. Oberyn opowiada o piątej z córek, Elii. Mówi, że nadał jej imię po zmarłej siostrze, której wciąż nie udało mu się pomścić. Cersei mówi, że bardzo dobrze rozumie frustrację. Sama odczuwa złość gdy myśli o swoim zmarłym synu i jedyna okazja by się zemścić to proces, w którym Tyrion zostanie skazany na śmierć. Wspomina swoją córkę Myrcellę, która znajduje się w Dorne. Oberyn zapewnia królową, że Myrcella jest bezpieczna i szczęśliwa, gdyż w Dorne nikt nie krzywdzi małych dziewczynek. Cersei prosi Oberyna by zawiózł Myrcelli prezent na dzień imienia i przekazał jej, że matka bardzo za nią tęskni.

Cersei spełnia swoją obietnicę rozmawiając z Tywinem o ewentualnym ślubie Margaery i Tommena. Tywin uważa to za dobry pomysł, ustalają datę. Ojciec pyta córki kiedy miałby się odbyć jej ewentualny ślub z Lorasem. Cersei odpowiada, ze zaplanowała go na dwa tygodnie po ślubie Tommena i Margaery. Tywin informuje Cersei, że Lannisterowie są na skraju bankructwa a królestwo opłacane jest dzięki kredytowi zaciągniętemu w Żelaznym Banku Braavos. Dzięki sojuszowi z bogatymi Tyrellami, Lannisterom będzie łatwiej spłacić ten dług.

Meereen
Do Daenerys docierają wieści o śmierci króla Joffrey’a Baratheona. Targaryeńska królowa jest zachwycona. Daario Naharis informuje ją, że udało mu się zdobyć flotę Meereen, 93 statki. Daenerys pyta czy flota wystarczy by najechać na Królewską Przystać. Jorah twierdzi, że jest to zbyt mało; Lannisterowie mają znaczną przewagę. Barristan nie zgadza się z nim, mówiąc, ze są wyczerpani po wojnie i być może szanse na zdobycie miasta nie są takie nikłe. Jorah wciąż nie jest przekonany. Nawet jeżeli udałoby się im zdobyć stolicę, wciąż nie będą w stanie zdobyć poparcia werterowskich lordów, którzy ruszą z odsieczą. Jorah ma jeszcze bardziej pesymistyczne wieści. Astaporczycy poprzysięgli zemstę na Daenerys i zbierają armię obaliwszy radę ustaloną przez Daenerys. Dziewczyna każe opuścić komnatę wszystkim oprócz ser Mormonta. Zwierza się mu, że podbój Zatoki Niewolniczej nie idzie jej tak dobrze, jak przypuszczała. Jorah pociesza ją, że zawsze może wrócić do Westeros i zostawić za sobą Zatokę Niewolniczą. Daenerys wyraża jednak swoje wątpliwości – skoro nie potrafi poradzić sobie z jednym miastem, nie będzie w stanie poradzić sobie z całym królestwem. Postanawia, że zostanie w Meereen i będzie rządzić tutaj, biorąc na siebie odpowiedzialność za ludzi, których wyzwoliła.

Dolina
Littlefinger z Sansą docierają do Krwawej Bramy w Dolinie. Baelish przedstawia ją jako swoją siostrzenicę, Alayne. W Orlim Gnieździe czekają na nich Robin i Lysa Arryn. Robin z radością wita się z Littlefingerem. Sansa próbuje się przedstawić swojej ciotce jako Alayne, jednak Lysa wie kogo sprowadził Petyr i rozpoznaje ją jako swoją siostrzenicę. Sansa jest zachwycona. Lysa zabrania jej zwracać się do niej jako do ciotki. Sansa musi utrzymać swoją tożsamość w tajemnicy, by plotki o jej pobycie w Orlim Gnieździe nie dotarły do Lannisterów. Poleca swojemu synowi, Robinowi, by ten zaprowadził kuzynkę do jej komnat. Lysa z Petyrem zostają sam na sam. Okazuje się, że to Lysa z Littlefingerem stoją za otruciem Lorda Arryna oraz że Lysa wysłała list do Catelyn mówiący, że Lannisterowie stanowią dla Starków zagrożenie. Kobieta naciska na lorda Baelisha by natychmiast się pobrali. Mówi, że nie ma sensu odwlekać ślubu, gdyż septon i świadkowie czekają za głównymi drzwiami. Lysa oznajmia oświadcza, że podczas nocy poślubnej będzie krzyczeć tak głośno, ze usłyszą ją za Wąskim Morzem. Później tej nocy krzyki Lysy nie pozwalają Sansie zasnąć.
Sansa spożywa wieczerzę z ciotką. Wspominają lady Catelyn. Lysa opowiada jej, że Catelyn również lubiła słodycze, dopiero gdy została żoną Neda udzieliła jej się surowość Północy. Rozmowa schodzi na Petyra. Lysa nie może wyjść z podziwu ile Littlefinger uczynił by uratować Sansę ze szponów Lannisterów. Sansa przytakuje mówiąc, że Petyr najwidoczniej czuje się za nią odpowiedzialny. Lysa wpada w szał, jest wyraźnie zazdrosna o męża. Wypomina Sansie, że Catelyn gardziła uczuciem Petyra, wybierając Brandona Starka, a Petyr teraz tak samo poświęca się dla jej córki. Pyta siostrzenicę czy ta jest w ciąży. Sansa, ze łzami w oczach odpowiada, że nie. Jest zdezorientowana dziwnym zachowaniem ciotki. Gdy Lysa widzi, że Sansa mówi prawdę, obiecuje jej, że gdy tylko skażą Tyriona za morderstwo na Joffrey’u, Sansa poślubi Robina by zostać panią Doliny.

Dorzecze
Arya odmawia swoją „modlitwę”, co irytuje Ogara. Każe się jej zamknąć. Arya mówi, że nie zaśnie póki nie wymówi wszystkich imion osób, które chce zabić. Sandor pozwala jej kontynuować; okazuje się, że ostatnim imieniem na jej liście jest właśnie on. Dziewczynka zasypia, zostawiając Sandora w osłupieniu. O poranku Sandor zastaje puste posłanie Aryi. Szuka jej w okolicy. Znajduje ją nad brzegiem rzeki. Dziewczynka ćwiczy Wodny Taniec Braavos z Igłą. Mężczyzna drwi sobie z Wodnego Tańca, pytając kto nauczył ją takich bzdur. Arya odpowiada, że pobierała nauki u najlepszego szermierza Braavos, Syrio Forela, który zginął zabity przez Meryna Tranta i jego ludzi. To jeszcze bardziej rozbawia Ogara, który kontynuuje drwinę. Arya rozzłoszczona wbija mu Igłę w zbroję, bez większego skutku. Clegane uderza Aryę, ta upada na ziemię. Tłumaczy jej, że w tym świecie przewagę ma ten, kto ma lepszą zbroję i większy miecz.

Brienne jest poirytowana Podrickiem, który nie potrafi okiełznać konia. Towarzysze rozmawiają o celu podróży. Brienne chce udać się na Mur podejrzewając, że Sansa mogła się udać do swojego przyrodniego brata w Czarnym Zamku.
Brienne i Podrick obozują w Dorzeczu. Podrick próbuje upiec królika, jednak bez oskórowania go co kończy się fiaskiem. Brienne jest zażenowana faktem, że Podrick nie potrafi zrobić niczego co powinien każdy giermek. Nie pozwala mu pomóc w ściąganiu zbroi. Pyta czy w służbie u Tyriona robił cokolwiek co było związane z walką. Pod przytakuje, przyznając, że w czasie Bitwy o Czarny Nurt stanął w obronie swego pana zabijając rycerza Gwardii Królewskiej. Brienne zaczyna spoglądać na niego z podziwem. Pozwala Podrickowi by pomógł jej ze zbroją. Pod jest zachwycony.

Twiedza Crastera
Locke zakrada się pod twierdzę Crastera. Obserwuje buntowników i znajduje miejsce, w którym przetrzymywany jest Bran wraz z Reedami. Bran podejrzewa, że ktoś ich obserwuje, jednak nie zauważa nikogo. Jojen jest w złym stanie. Mówi jednak Branowi, że nie może się poddać. Miał wizję mówiącą, że Branowi uda się dotrzeć do wielkiego drzewa na wzgórzu i że to jeszcze nie koniec ich podróży.
Locke wraca do obozu Czarnych Braci w pobliżu Twierdzy Crastera, którzy przygotowują się do ataku na buntowników. Oświadcza, że buntowników jest tylko jedenastu, większość jest pijana i nie wystawili straży. Z łatwością powinni sobie poradzić. Poleca jednak by trzymać się z daleka od szopy na zachodniej stronie. Kłamie, że jest pełna psów, które mogłyby zdradzić ich obecność, gdy będą brali buntowników z zaskoczenia. Jon postanawia, że ruszą na Twierdzę o zachodzie słońca.
W tym czasie Karl Tanner zmierza do szopy z zamiarem zgwałcenia Meery. Bran natychmiast protestuje. Jojen podchodzi jednak do sprawy dyplomatyczniej. Mówi, że przewidział śmierć Tannera. Karl niewiele się tym przejmuje, wracając do dobierania się do Meery. Przeszkadza mu w tym Rast, który wpada do szopy. Mówi, że przybyła Nocna Straż. Czarni bracia walczą z buntownikami, dowodzi im Jon Snow. W tym czasie Locke zakrada się do szopy, w której znajduje się Bran z Reedami. Oświadcza Branowi i Reedom, że przybył im na ratunek wraz z Jonem Snow. Gdy Locke pyta Brana czy jest Brandonem Starkiem, chłopiec milczy. Locke rani go w nogę, Bran nie reaguje co go zdradza. Wysłannik Boltonów wie, że Brandon Stark nie ma czucia w nogach. Chłopiec orientuje się, że Locke wcale nie przybył z pomocą i zaczyna wołać Jona. Locke grozi, że jeżeli nie zamilknie zabije Reedów i Hodora. Locke uwalnia Brana i wynosi go z szopy. Bran, na znak od Jojena, wwargowywuje w Hodora. Olbrzym zrywa się z łańcuchów, podąża za Locke’m , brutalnie wyłamuje mu obojczyk i łamie kark. Bran wyrywa się z transu; Hodor zaś jest zszokowany faktem, że zabił człowieka. Chłopiec rozkazuje Hodorowi by ten uwolnił resztę przyjaciół. Z dala widzi walczącego Jona. Nawołuje brata. Gdy do Brana dołącza Jojen, zakazuje mu tego. Reed jest przekonany, że Jon będzie chciał chronić brata i nie pozwoli mu dokończyć misji. Bran z ciężkim sercem rezygnuje ze spotkania z ukochanym bratem. Decyduje, że muszą uwolnić Latę i ruszyć w podróż.
Tymczasem Jon Snow wchodzi do chaty Crastera, konfrontując się z Karlem Tannerem w pojedynku. Karl używa brudnych sztuczek, po pewnym czasie zyskując przewagę nad Snowem. Jon upada. Gdy Karl chce wyprowadzić ostateczny cios, z tyłu atakuje go jedna z żon Crastera. Karl odwraca się ze wściekłością, a Jon to wykorzystuje przebijając czaszkę Tannera na wylot. Snow pomaga dziewczynie wstać.
Nocna Straż dobija ostatnich buntowników i liczy ciała. Edd wlecze za sobą ciało Locke’a, oświadczając, że wraz z Locke’m stracili pięciu ludzi. Przyjaciele zastanawiają się kto mógł w taki sposób zmasakrować człowieka. Po przeliczeniu ciał, okazuje się, że brakuje jednego buntownika. Edd orientuje się, że brakuje Rasta.
Rast ucieka z miejsca bitwy. Błądząc po otaczającym okolice lesie, natrafia na pustą klatkę Ducha. Słyszy krakanie wron. Nagle atakuje go wilkor, rozszarpując mu gardło. Duch powraca do Twierdzy Crastera ku radości Jona, który nie widział swojego pupila od czasu, gdy przekroczył Mur.
Nocna Straż zastanawia się co zrobić z kobietami Crastera. Jon proponuje im, że mogą z nimi wrócić do Czarnego Zamku, gdyż nie są tu bezpieczne. W lesie czają się Biali Wędrowcy oraz armia Mance’a, który idzie na Czarny Zamek. Najstarsza z żon odmawia w imieniu pozostałych. Mówi, że poradzą sobie same. Prosi tylko by mężczyźni spalili ich dom wraz z ciałami tych, którzy zginęli.

Różnice między serialem a książką:
– Ogar uderzył Aryę tylko raz, gdy chciał jej ratować życie podczas Krwawych Godów,
– Alayne jest córką, nie siostrzenicą Baelisha,
– Lysa zdradza kto stoi za zabójstwem Jona Arryna w obecności Sansy,
– Lannisterowie nie doświadczają problemów finansowych, sojusz z Tyrellami ma podłoże militarno-polityczne,
– Daenerys nie przejmuje floty Meereen,
– Bran, Reedowie i Hodor nie są więźniami w Twierdzy Crastera,
– Jon Snow nigdy nie prowadzi ekspedycji do Twierdzy Crastera, buntowników zabija Zimnoręki, przewodnik Brana,
– Postać Karla Tannera nie istnieje w książkach,
– Jon spotyka Ducha dopiero po Bitwie o Czarny Zamek.

autor: Il Biondo

Artykuł Odcinek 5 – Pierwszy tego imienia pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Na Mole’s Town napadaja dzicy dowodzeni przez Tormunda. Masakrują mieszkańców wioski, zabijając wszystkich napotkanych ludzi. Goździk i jej dziecko ocaleli dzięki Ygritte.
Sam Tarly jest załamany, gdyż uważa, że przez niego Goździk zginęła wraz z innymi, gdyż to on nalegał, by dziewczyna osiedliła się w Mole’s Town. Przyjaciele pocieszają go, że Goździk jest zaradna i mogła się ukryć przed atakiem. Jon Snow uważa, że po ataku na osadę to Nocna Straż będzie kolejnym celem dzikich.

Missandei zauważa, że jeden z Nieskalanych, Szary Robak, interesuje się nią. Dzieli się swymi podejrzeniami z Daenerys. Szary Robak przeprasza dziewczynę za swoje zachowanie, ale Missandei uważa, że nie uczynił nic, za co powinien przeprosić.

Ramsay przebiera Theona w zbroję Greyjoyów i nakazuje mu zdobyć Fosę Cailin, bronioną przez żelaznych ludzi. Theon przekazuje dowódcy garnizonu propozycję Ramsaya. Mają otworzyć bramy i poddać Fosę Cailin, a w zamian Ramsay potraktuje ich równie sprawiedliwie jak Theona i pozwoli im powrócić do domu. Dowodzący obroną Kenning nie chce się zgodzić na propozycję Ramsaya i nie wierzy w to, że emisariusz faktycznie jest Theonem Greyjoyem, ale jeden z jego własnych ludzi wbija mu w głowę toporek.

Ramsay nie zamierzał dotrzymać słowa, obrońcy Fosy Cailin zostali przez niego zabici i zgodnie z tradycją rodu Bolton obdarci ze skóry.
Zdobytą chorągiew Greyjoyów Ramsay Snow przekazuje ojcu. Dowiaduje się, że Roose Bolton został namiestnikiem Północy, a on sam na mocy królewskiego zapisu nosić będzie od teraz nazwisko Bolton. Boltonowie wraz ze swoją armią zmierzają do Winterfell.

Do Orlego Gniazda przybywają przedstawiciele najważniejszych rodów Doliny. Littlefinger przekonuje ich, że Lysa Arryn popełniła samobójstwo. Lordowie chcą wysłuchać zeznać Sansy, którą Littlefinger przedstawia jako swoją siostrzenicę, Alayne. Dziewczyna stwierdza, że musi powiedzieć prawdę i przyznaje, że jej prawdziwe nazwisko to Sansa Stark. Przypomina lordowi Royce, że poznali się, gdy odwiedzał Winterfell. Na prośbę zebranych Sansa opowiedziała – nieco naginając fakty- w jakich okolicznościach zginęła Lysa i ze łzami w oczach zeznała na korzyść Petyra Baelisha. Lordowie przyjmują wersję wydarzeń Petyra. Zgadzają się również z jego sugestią, by mały Robin Arryn zaczął uczyć się konnej jazdy, walki mieczem.

Młody chłopak podaje ser Barristanowi dokument z pieczęcią królewskiego namiestnika. W środku znajduje się podpisane jeszcze przez Roberta Baratheona ułaskawienie dla Joraha Mormonta. Selmy doskonale wie, że Jorah szpiegował Daenerys, przekazuje więc rycerzowi tę informację i odchodzi, zabierając ze sobą ułaskawienie. Dany dowiaduje się o wszystkim. Nie chce słuchać tłumaczeń ani błagań Joraha i skazuje go na wygnanie.

Arya z Sandorem zmierzają do bram wiodących do Doliny Arrynów. Dziewczynka rozmawia z Ogarem o śmierci Joffreya. Zapewnia, że zabijanie sprawia jej przyjemność i żałuje, że nie była obecna przy śmierci Joffreya. Sandor przedstawia siebie i swoją towarzyszkę strażnikom u Krwawej Bramy i dowiaduje się, że Lysa Arryn zmarła trzy dni temu. Arya zaczyna się śmiać.
Tyrion oczekuje w swojej celi na rozpoczęcie próby walki. Jest z nim Jaime, który przyniósł wino i w miarę możliwości uspokaja swego brata. Bracia rozmawiają o kuzynie Orsonie, którego jedyną pasją było zabijanie robaków. Dźwięk dzwonów zapowiada, że naszedł czas pojedynku Góry i Żmii.

Oberyn Martell walczy znakomicie, jednocześnie domagając się, by Gregor Clegane wyznał, iż przed laty zgwałcił i zamordował Elię Martell oraz zabił jej dzieci. Gregor łamie mu pierwszą włócznię, ale to Czerwona Żmija poważnie rani swego przeciwnika. Nie kończy pojedynku, tylko domaga się przyznania do winy i wskazania osoby, która wydała mu rozkazy zamordowania księżniczki z Dorne. Gregor Clegane, mimo iż ciężko ranny, korzysta z nieuwagi Oberyna. Łapie go za nogę, przewraca i gołymi rękoma roztrzaskuje mu głowę.

Tyrion Lannister przegrywa próbę walki i zostaje skazany na śmierć.

Różnice między książką a serialem

– według oficjalnej wersji Lysa Arryn nie popełniła samobójstwa, a została zamordowana przez minstrela Marilliona, zakochanego w niej i zazdrosnego o Baelisha. Sansa Stark została przedstawiona lordom jako bękarcia córka Littlefingera przed lordami zeznawał Marillion. Od ucieczki Sansy z Królewskiej Przystani nikt – poza Littlefingerem – nie zna miejsca jej pobytu.

– Arya i Sandor nie dotarli w pobliże Krwawej Bramy ani w okolice Orlego Gniazda. Ich drogi rozeszły się długo przed śmiercią Lysy Arryn. Sandor nigdy nie powiedział nikomu, że towarzyszy mu Arya Stark.

Artykuł Odcinek 8 – Góra i Żmija pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Ludzie Starków ruszają do Bliźniaków na ślub Edmure’a Tully’ego i Roslin Frey. Robb długo żegna się ze swoją młodą żoną, Jeyne, której nie może zabrać na wesele, bowiem jej obecność stanowiłaby kolejną obrazę dla Waldera Freya. W Riverrun pozostaje także Blackfish. Podczas podróży Robb wyznaje matce, iż zamierza ustanowić Jona Snow swym dziedzicem i następcą. Informuje o swym planie także towarzyszących sobie lordów i każe im podpisać się pod odpowiednim dokumentem. Napotkany po drodze kapitan statku kupieckiego przekazuje królowi Północy wieści z Żelaznych Wysp: Balon Greyjoy nie żyje, a na Tronie z Morskiego Kamienia zasiada Euron „Wronie Oko”, brat Balona, a zarazem otoczony złą sławą pirat. Aspiracje do korony mają też Victarion Greyjoy oraz przedstawicielka młodszego pokolenia, Asha. Prawa do tronu przysługiwałyby także Theonowi, ale jego los jest niepewny. Robb chce wykorzystać zamieszanie związane z sukcesją po Balonie i zdobyć Fosę Cailin.

Sam i Goździk z jej maleńkim synkiem uciekają z Twierdzy Crastera w kierunku Muru. Jeden z noclegów przerywa wizyta Małego Paula, niegdyś brata z Nocnej Straży, obecnie upiora o niebieskich oczach. Sam walczy z Paulem i pokonuje go z pomocą ognia, ale wokół nich czai się wiele innych upiorów. Goździk i chłopaka ratuje z opresji tajemniczy, odziany w czerń osobnik, wysoki, z twarzą ukrytą pod kapturem, jeżdżący na łosiu. Towarzyszą mu setki, tysiące kruków, które atakują i pokonują upiornych przeciwników.

Sandor z Aryą umykają przed ludźmi Berica. Dziewczynka utrudnia podróż jak może i podejmuje próby ucieczki, bowiem obawia się że Ogar chce ją oddać królowej Cersei. Sandor wyjaśnia, że skończył z Lannisterami, a celem ich podróży są Bliźniaki, gdzie zamierza spotkać się z Robbem i uzyskać okup za małą wilczycę.

Jon Snow bez wytchnienia zmierza w kierunku Muru. Mimo gorączki wywołanej raną dociera do Mole’s Town, ostrzega tamtejszych mieszkańców przed zbliżającymi się dzikimi i w ciągu kolejnych kilku godzin przybywa do Czarnego Zamku. Pierwszą osobą, którą chłopak spotyka, jest Donal Noye, jednoręki płatnerz Nocnej Straży, który zabiera Jona do maestra Aemona. Podczas opatrywania rany młodzieniec opowiada maestrowi i Donalowi o dzikich i raz jeszcze ostrzega przed atakiem zaplanowanym przez Magnara Thennu. Na Jona w Czarnym Zamku czekało kilku jego przyjaciół z Nocnej Straży, m.in. Green i Pyp, którzy opowiadają mu o wydarzeniach z ostatnich tygodni.

Robb Stark wraz ze swoją armią docierają do Zielonych Wideł, gdzie wita ich reprezentacja Freyów. Ceremonię zakłóca Szary Wicher. Wilkor atakuje Freyów i wyraźnie nie chce wkroczyć do Bliźniaków. Walder Frey przyjmuje Starków na audiencji, podczas której Robb przeprasza go za złamanie swej przysięgi. Edmure poznaje swą przyszłą żonę, a Walder Frey, na życzenie Catelyn, łamie się z gośćmi chlebem i solą. Do Bliźniaków przybywa także Roose Bolton, który potwierdza informacje o spaleniu Winterfell i o losie, jaki spotkał Theona Greyjoya z rąk Ramsaya.

Niewiele później do siedziby lorda Waldera docierają także Arya z Sandorem Clegane’em. Ogar wykorzystuje chłopskie przebranie, by dostać się niepostrzeżenie w pobliże zamku Freyów. Dziewczynkę ostatniej nocy przed dotarciem do Bliźniaków dręczą złe sny i niepokój. Choć Clegane z Aryą spóźnili się na sam ślub, to wesele jeszcze trwa i Sandor ma nadzieję na spotkanie z Robbem.

Uczta weselna przebiega w spokoju, na sali panuje tłok, choć potrawy, jakimi Walder Frey uraczył gości, nie są wykwintne. Alkohol leje się strugami. Dla mniej ważnych lordów i rycerzy Walder zorganizował osobne przyjęcie w drugim zamku. Po ceremonii pokładzin Edmure’a i Roslin na sali pozostaje niewielu gości. Catelyn ogarniają złe przeczucia, które potęguje fakt, iż muzycy weselni grają „Deszcze Castamere”. Okazuje się, że ludzie Freyów pod weselnymi strojami mają kolczugi, zaś przebywający na galerii muzycy dysponują kuszami. Ludzie Starków zostają zabici lub poważnie ranni. Kilka pocisków trafia także Robba i jego matkę. Zdesperowana Catelyn próbuje negocjować z lordem Freyem. Oferuje siebie i Edmure’a na zakładników. Próbuje też wymienić życie Robba za życie upośledzonego wnuka Waldera, Dzwoneczka. Walder odmawia, a Roose Bolton, ze słowami „Jaime Lannister przesyła pozdrowienia” na ustach, wbija miecz w serce Robba. Oszalała z rozpaczy Catelyn dotrzymuje słowa i zabija Dzwoneczka, po czym sama zostaje zamordowana przez Freyów.

Arya i Sandor dostają się do bram Bliźniaków. Clegane pierwszy orientuje się, że z zamku wyjeżdżają zbrojni, wyciąga z ukrycia broń i podejmuje walkę. Wojownicy Freyów atakują ucztujących ludzi Starków, a z obu zamkowych wież dobiega ta sama melodia – „Deszcze Castamere”. Sandrowi udaje się pokonać trzech przeciwników. Namawia Aryę do ucieczki, tłumacząc, że ludzie jej brata i sam Robb na pewno już nie żyją. Dziewczynka, będąca tak blisko celu swej wędrówki, ucieka ku bramie, aby przedostać się do wnętrza zamku. Traci przytomność, gdy topór Ogara trafia ją w tył głowy.

Małżeństwo Tyriona i Sansy nie układa się najlepiej. Młoda żona spędza wiele godzin na modlitwie w bożym gaju, zaś Tyrion przegląda księgi rachunkowe Littlefingera, aby zrozumieć i poprawić stan finansów państwa. Do Królewskiej Przystani docierają informacje o Krwawych Godach. Dochodzi do konfliktu między Tyrionem a Joffreyem oraz między Joffreyem a Tywinem. Tywin rozmawia z synem o Rebelii Roberta, zamordowaniu Elli Martell i jej dzieci oraz oświadcza, że zmienił zdanie co do Gregora Clegane’a i nie wyda go sprawiedliwości Dornijczyków. Odnaleziona przez Littlefingera „Arya Stark” ma wyjść za mąż za bękarciego syna Roose’a Boltona, a sam lord Bolton – stać się namiestnikiem Północy. Lord Tywin oświadcza także, że do zakończenia wojny i zimy Tyrion ma mieć z Sansą syna, który w przyszłości będzie mógł władać Winterfell.

O ślubie w Bliźniakach i śmierci Robba dowiaduje się także Stannis Baratheon. Melisandre przekonuje go, by oddał jej Edrica Storma, bękarciego syna Roberta. Wskazuje, że królewska krew chłopca wystarczy do obudzenia kamiennego smoka, z którego pomocą Stannis podbije westeroskie ziemie. Davos sprzeciwia się zabiciu chłopca, ale król nie chce słuchać jego rad. Cebulowy Rycerz udaje się na lekcję czytania do maestra Pylosa. Namiestnik uczy się czytać na listach i tym razem do przeczytania otrzymuje wezwanie od maestra z Nocnej Straży z błaganiem o pomoc w obliczu ataku Króla za Murem.

Magnar Thennu i jego ludzie zaatakowali Mole’s Town i spalili wioskę. Na szczęście większość jej mieszkańców posłuchała Jona i udała się do Czarnego Zamku. Sytuacja Nocnej Straży jest rozpaczliwa, do obrony Muru zaangażowano wszystkich mających jakiekolwiek pojęcie o władaniu bronią, w tym dwie dziwki z burdelu w Mole’s Town. Bracia nadal traktują nieufnie niedawnego dezertera Jona Snow, nie do końca przekonani o szczerości jego intencji. Przygotowaniami do obrony Czarnego Zamku dowodzi Donal Noye. Dzicy nadchodzą nocą, Jon Snow wraz z towarzyszami odpierają kolejne ataki. Zwabiają ludzi Magnara w przygotowaną przez Donala pułapkę. Styr i jego Thennowie giną, umiera również Ygritte.

Artykuł George R. R. Martin „Nawałnica mieczy. Krew i złoto” (streszczenie) pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.