Jest piękna. Ma typowe dla Lannisterów złote włosy i zielone oczy. Uważa się za zdolnego polityka, w rzeczywistości brak jej pragmatyzmu, kieruje się emocjami i uprzedzeniami. Jest mściwa.

Przedakcja

Cersei urodziła się kilka chwil przed Jaimem. Bliźnięta łączyła bliska więź. Mała Cersei spędzała większość czasu z bratem. Czasami przebierała się w jego stroje. Inicjowała też ryzykowne zabawy, by udowodnić, że jest odważna. Uważała za niesprawiedliwe, że ze względu na płeć traktuje się ich różnie. Z czasem zabawy rodzeństwa nabrały charakteru seksualnego. Gdy Jaime i Cersei zostali przyłapani, lady Joanna kazała ich rozdzielić i przenieść sypialnię syna na przeciwległe skrzydło zamku. Niedługo później umarła przy narodzinach Tyriona. Cersei, w przeciwieństwie do Jaimego, znienawidziła karłowatego brata i uważała, że nie powinien żyć.

Lord Tywin, piastujący stanowisko królewskiego namiestnika, pragnął, by jego córka została królową. Kiedy miała dziesięć lat, urządził turniej na cześć króla, podczas którego miał mu zaproponować małżeństwo Cersei z księciem Rhaegarem. Dziewczynka była bardzo podekscytowana. Wybrała się wraz z koleżankami do słynnej czarownicy, Maggy Żaby (maegi), która rozbiła swój namiot na polu turniejowym. Wiedźma przepowiedziała, że Cersei:

-wyjdzie za króla;
-będzie królową, dopóki nie przyjdzie młodsza i piękniejsza, która wszystko jej odbierze;
-król będzie miał szesnaścioro dzieci, ona – troje;
-wszystkie jej dzieci zostaną koronowane i umrą za jej życia;
-gdy już straci wszystko, valonqar (po valyriańsku mały braciszek) ją udusi.

Lannisterówna początkowo uważała przepowiednię za bezsensowną, jednak w miarę upływu czasu słowa Maggy Żaby zaczęły się sprawdzać, a Cersei popadła w obsesję na punkcie tej wróżby.

Król odrzucił propozycję namiestnika i postanowił ożenić syna z dornijską księżniczką Elią Martell. Lord Tywin nie tracił nadziei, że jeszcze uda mu się wydać córkę za członka rodziny królewskiej. Cersei zamieszkała z ojcem w Królewskiej Przystani. Gdy miała piętnaście lat, Jaime, już pasowany na rycerza i okryty chwałą, odwiedził ojca i siostrę. Cersei powiedziała mu, że lord Tywin zamierza go zaręczyć z Lysą Tully. Podczas upojnej nocy namówiła brata, by wstąpił do Gwardii Królewskiej. W ten sposób uniknąłby niechcianego małżeństwa i byłby blisko siostry. Plan powiódł się tylko częściowo. Lord Tywin nie mógł się przeciwstawić woli króla, jednak przy pierwszej nadarzającej się okazji zrezygnował ze stanowiska namiestnika i wyjechał z córką do Casterly Rock. Jaime został przyjęty do Gwardii Królewskiej podczas wielkiego turnieju w Harrenhal. Tuż po ceremonii inwestytury odesłano go do stolicy. Rodzeństwo pozostało rozdzielone.

Po obaleniu dynastii Targaryenów nowo koronowany król Robert Baratheon postanowił ze względów politycznych poślubić Cersei Lannister. Córka lorda Tywina wznowiła romans z bratem, ale początkowo odnosiła się przychylnie do króla. Wszystko zmieniło się w noc poślubną, gdy pijany Robert zwrócił się do Cersei imieniem Lyanny. Królowa nie mogła mu wybaczyć, że wciąż myślał o swojej zmarłej ukochanej. Z biegiem lat Robert wzbudzał w małżonce coraz większy wstręt. Zaniedbywał zarówno królestwo, jak swoją rodzinę. Najchętniej spędzał czas na polowaniach, ucztach i turniejach. Dużo pił, a po pijanemu zdarzało mu się stosować przemoc wobec żony. Miał też liczne kochanki, przeważnie kobiety z ludu, i liczne potomstwo z nieprawego łoża. Cersei nie chciała rodzić dzieci swemu mężowi. Gdy zaszła z nim w ciążę, usunęła ją. Za to wydała na świat troje dzieci swego brata.

Gra o tron

Po śmierci namiestnika Jona Arryna król Robert Baratheon udał się na Północ wraz z rodziną i całym dworem, by nakłonić Eddarda Starka do objęcia stanowiska namiestnika. Gdy pewnego dnia król pojechał na polowanie, Cersei i Jaime zostali w zamku. Bran, syn lorda Eddarda, przyłapał ich podczas aktu miłosnego. Cersei chciała tylko zastraszyć chłopca, ale Jaime zrzucił go z wieży, przez co mały Stark zapadł w śpiączkę.

Podczas powrotnej podróży do stolicy, książę Joffrey zaatakował Mycaha, chłopca z ludu, kolegę Aryi Stark. Arya rzuciła się na księcia, a jej wilkorzyca Nymeria go ugryzła. Cersei domagała się surowej kary dla Starkówny i śmierci zwierzęcia. Dopięła swego o tyle, że lord Eddard zabił wilkorzycę Sansy zamiast Nymerii, która uciekła.

Podczas turnieju Namiestnika w Królewskiej Przystani Robert uparł się, że weźmie udział w walce zbiorowej i ogłosił to na uczcie. Cersei usiłowała mu to odradzić. Zdaniem Varysa w rzeczywistości liczyła na to, że król postawi na swoim, a wówczas ktoś go zabije i będzie to wyglądało na nieszczęśliwy wypadek.

Lord Stark prowadził śledztwo w sprawie śmierci Jona Arryna. Przy okazji domyślił się, że ojcem dzieci królowej jest Jaime Lannister. Ostrzegł Cersei i sugerował jej ucieczkę. Królowa starała się nakłonić namiestnika do współpracy (m.in. użyła swych wdzięków), jednak on upierał się, że powie o wszystkim Robertowi. Cersei zaaranżowała wypadek na polowaniu – kazała podać mężowi wzmocnione wino. Nietrzeźwy król został śmiertelnie zraniony przez szarżującego dzika.

Po śmierci Roberta lord Eddard starał się przekazać tron Stannisowi Baratheonowi, bratu króla i jego prawowitemu następcy, jednak Cersei uderzyła szybciej. Oskarżyła namiestnika o zdradę i kazała go aresztować. Następnie nakłoniła Sansę Stark, by wysłała do swoich krewnych listy z wiadomością, że jej ojciec jest zdrajcą. Zajęła też miejsce w małej radzie Joffreya jako królowa regentka. Zwolniła ze służby lorda dowódcę Gwardii Królewskiej, ser Barristana Selmy’ego, by awansować na to stanowisko swego brata Jaimego. Chciała, by lord Stark przyznał się do winy. Miał otrzymać ułaskawienie i wstąpić do Nocnej Straży. Były namiestnik zrobił to, czego od niego żądano, jednak król Joffrey kazał go ściąć.

Tywin Lannister, mianowany namiestnikiem, uznał, że Cersei robi same głupstwa i nie potrafi zapanować nad synem. Wysłał do stolicy Tyriona, by zastąpił go na stanowisku namiestnika, dopóki sam nie będzie mógł zjawić się w Królewskiej Przystani.

Starcie królów

Cersei nie była zadowolona z faktu, że ojciec przysłał Tyriona do stolicy, i w pierwszej chwili groziła bratu wtrąceniem do lochu. Ustąpiła, gdy obiecał, że wydostanie Jaimego z niewoli, ale na każdym kroku utrudniała mu działanie i sprzeciwiała się jego pomysłom. Tyrion, chcąc zyskać parę dni spokoju, podtruł ją i w tym czasie negocjował ze Starkami. Cersei starała się zdobyć zaufanych ludzi, w tym celu zatrudniła trzech braci Kettleblacków. Tyrion ich przekupił, by donosili mu o zamiarach królowej. Odkrył też, że pod nieobecność Jaimego Cersei zaczęła romansować z Lancelem Lannisterem. Karzeł zaszantażował kuzyna i zmusił go do współpracy.

Królowa broniła swojego wpływu na dzieci. Sprzeciwiała się zaręczynom Myrcelli z Trystanem Martellem, ale Tyrion przekonał ją, że dziewczynka będzie bezpieczniejsza w Dorne niż w stolicy. Cersei oponowała też przeciwko małżeństwu Joffreya z wdową po Renlym Baratheonie, Margaery Tyrell, ale dała się przekonać małej radzie. Królowa była wśród osób, które odprowadzały Mycellę do portu, i została znieważona podczas zamieszek w Królewskiej Przystani. Postanowiła wtedy dla bezpieczeństwa wywieźć Tommena z miasta, lecz Tyrion umieścił chłopca w wybranym przez siebie zamku. Cersei wydaliła z Gwardii Królewskiej Borosa Blounta, który nie zapobiegł porwaniu księcia, i zastąpiła go Osmundem Kettleblackiem. Kazała też ująć i pobić prostytutkę Alayayę, bo myślała, że to ona jest kochanką Tyriona. Groziła, że jeśli Joffreyowi coś się stanie, zabije dziewczynę. W odwecie Tyrion zagroził, że zrobi Tommenowi wszystko to, co spotka Alayayę.

Gdy Sansa zakwitła i próbowała spalić zakrwawione posłanie, Cersei przeprowadziła z nią rozmowę uświadamiającą. Opowiedziała jej o cierpieniach związanych z byciem kobietą i o radościach macierzyństwa.

Podczas bitwy na Czarnym Nurcie królowa urządziła przyjęcie dla przebywających na zamku szlachcianek, by podnieść je na duchu, jednak w rozmowie z Sansą wyrażała się o nich z pogardą. Kiedy ludzie Stannisa Baratheona atakowali Błotnistą Bramę, rozkazała sprowadzić Joffreya na zamek. Piła dużo wina i zmuszała do tego Sansę. Powiedziała jej, że nie zamierza pozwolić, by wzięto je do niewoli, dlatego wezwała ser Ilyna Payne’a, by je zabił w razie porażki. Gdy Lancel przyniósł wieści, że ludzie Tyriona przegrywają bitwę, Cersei wyszła z sali, i to Sansa uspokajała zgromadzone kobiety.

Nawałnica mieczy

Gdy Tyrion leżał ranny, Cersei odzyskała Tommena, kazała też wychłostać Alayayę. Sama zajmowała się przygotowaniami do ślubu starszego syna, brała też udział w posiedzeniach rady. Lord Tywin uważał, że powinna wyjść powtórnie za mąż, najlepiej za Willasa Tyrella, co ją rozwścieczyło. Ostatecznie Mace Tyrell odrzucił tę propozycję. Gdy Lannisterowie dowiedzieli się o planach Tyrellów, by ożenić Willasa z Sansą, postanowili wydać dziewczynę za Tyriona. Królowa zatroszczyła się o garderobę Starkówny i urządziła przyjęcie weselne.

Cersei była świadkiem śmierci Joffreya, otrutego na własnym weselu. Natychmiast kazała aresztować Tyriona i robiła wszystko, by doprowadzić do jego egzekucji. Gdy modliła się przy zwłokach syna, wrócił Jaime. Kochali się w sepcie. Cersei chciała, by jej bliźniak zabił Tyriona, z kolei Królobójca chciał ujawnić związek z siostrą. Żadne nie zgodziło się na propozycję drugiego.

Cersei przyszła później do komnat lorda dowódcy. Prosiła Jaimego o pomoc, ponieważ lord Tywin chciał ją odesłać do Casterly Rock, a w konsekwencji rozdzielić z Tommenem. Próbowała uwieść brata, ale on nie chciał się z nią kochać w tym miejscu. Nie zamierzał też wstawiać się za siostrą u ojca, ponieważ żeby go przekonać, musiałby się zgodzić na opuszczenie Gwardii Królewskiej, a nie chciał tego robić. Cersei rozgniewała się na brata. Od tego momentu relacje między bliźniętami ochłodły.

Uczta dla wron

Cersei zawiadomiono o śmierci ojca. Kazała przygotować jego ciało do pogrzebu i pozbyć się zwłok Shae, które znaleziono w łożu namiestnika. Chciała, by Jaime objął urząd po ojcu, ale odmówił, co ją rozgniewało. Gdy się dowiedziała, że Tyrion uciekł, kazała zabić strażników, którzy do tego dopuścili.

Królowa wzięła udział w nabożeństwie za ojca. Irytowała się na Tommena, który okazywał słabość, co było zgodne z jego wiekiem, ale zdaniem matki nie przystało królowi. Niepokoiła się, że wielki septon mógł się dowiedzieć, co zrobiła Robertowi. Zwróciła uwagę na lady Taenę Merryweather, która obiecała wszcząć poszukiwania Tyriona za morzem. Rozgniewała się na Mace’a Tyrella za to, że chciał obsadzić jak najwięcej stanowisk swoimi ludźmi. By tego uniknąć, postanowiła mianować Gylesa Rosby’ego starszym nad monetą. Po powrocie na zamek Cersei spotkała się z Qyburnem, który zameldował, że w celi zaginionego strażnika znaleziono monetę bitą dawniej na ziemiach Tyrellów. Zezwoliła byłemu maesterowi na przeprowadzanie eksperymentów na ludziach – najpierw na umierającym Gregorze Clegane. Zaproponowała stryjowi Kevanowi stanowisko namiestnika, ale gdy ten zażądał, by wróciła do Casterly Rock, a jego uczyniła regentem, oburzyła się. Po odmowie stryja jeszcze raz poprosiła Jaimego o objęcie urzędu, ale on po raz kolejny odmówił. Cersei rozgniewała się na brata, ale później przyjęła jego radę, by powierzyć Mace’owi Tyrellowi zadanie zdobycia Końca Burzy.

Ponieważ Mace Tyrell nie chciał opuścić stolicy, dopóki jego córka nie wyjdzie za Tommena, Cersei zorganizowała szybki ślub. W dniu ceremonii wszystko ją irytowało. Bała się, że Tyrion może zabić jej młodszego syna, nie chciała też, by mały Tommen spędził noc poślubną w jednym łożu z Margaery, nawet gdyby chodziło tylko o spanie. Postanowiła uprzyjemnić sobie dzień ślubu spaleniem Wieży Namiestnika.

Po ślubie Tommena niechęć Cersei do Tyrellów narastała. Nie mogła znieść tego, że Margaery jest ulubienicą tłumów. Zaprzyjaźniła się za to z Taeną Merryweather. Piła coraz więcej, co miało negatywny wpływ na jej wygląd, mianowicie – zaczęła tyć. Postanowiła zwiększyć liczbę swoich ludzi w radzie. Mianowała Qyburna starszym nad szeptaczami, Ortona Merryweathera – najwyższym sędzią, Gylesa Rosby – lordem skarbnikiem, a młodego Aurane’a Watersa, który przypominał jej księcia Rhaegara – wielkim admirałem. Namiestnikiem został ser Harys Swyft, teść Kevana. Ponieważ Korona miała kłopoty finansowe, Cersei postanowiła zawiesić spłaty długu Wierze i Żelaznemu Bankowi z Braavos. Zaoszczędzone pieniądze przeznaczyła na budowę okrętów wojennych. Gdy dowiedziała się, że Jon Snow został lordem dowódcą Nocnej Straży, za radą Qyburna postanowiła wysłać na Mur kogoś, kto dokona zamachu. Zaczęła też knuć przeciwko Margaery. Poprosiła Osneya Kettleblacka, by uwiódł „małą królową”. Przedtem nagrodziła go w łożu za wykonanie innej tajnej misji – zamordowania wielkiego septona.

Cersei nie mogła znieść tego, że Tommen polubił Tyrellów i ich słucha – pod wpływem Margaery chłopiec chciał brać udział w zebraniach rady i uczyć się rycerskiego rzemiosła od ser Lorasa Tyrella. Królową regentkę złościło, że Jaime popierał syna w tej sprawie. Jej nieporozumienia z bratem narastały, aż w końcu wysłała go do Dorzecza. Postanowiła się też pozbyć Bronna, byłego najemnika Tyriona, i namówiła jego szwagra, ser Balmana Byrcha, by go zgładził.

Następcą zabitego wielkiego septona został przywódca wróbli – ruchu ludowego na rzecz odnowy Wiary. Zmuszał podwładnych do ascezy i pracy fizycznej. Odmawiał też udzielenia błogosławieństwa Tommenowi. Cersei udała się do niego w tej sprawie. Wielki septon zgodził się umorzyć długi Korony i pobłogosławić króla Tommena w zamian za reaktywację zakonów Miecza i Gwiazdy (tzw. Wiara wojująca).

Gdy żelaźni ludzie zaatakowali Reach, Margaery domagała się, by przerwano oblężenie Smoczej Skały i skierowano flotę lorda Redwyne’a przeciw drakkarom, ale Cersei odmówiła. Stwierdziła, że statki są potrzebne do wspierania oblegających Smoczą Skałę. Loras, chcąc przyspieszyć zdobywanie Skały, poprosił, by pozwolono mu wziąć zamek szturmem, co ucieszyło królową regentkę. Gorszą wiadomość przywiozła Falyse Stokeworth – Balman Byrch wyzwał Bronna na pojedynek i zginął, a były najemnik zaczął się tytułować lordem Stokeworth. Cersei oddała wdowę Qyburnowi do eksperymentów. Sama spróbowała seksu z Taeną.

Aurane Waters przywiózł wiadomość, że Loras Tyrell zdobył Smoczą Skałę, ale został ciężko ranny. Cersei sama zaniosła tę wieść Margaery i radowała się cierpieniem synowej. Wpadła we wściekłość, gdy Tommen żałował szwagra i stanął w obronie swej małżonki. W nocy Cersei śnił się koszmar o namiocie Maggy Żaby. Qyburn potwierdził, że maegi mają wielką moc, więc królowa regentka postanowiła przyspieszyć sprawę z Margaery. Zastraszyła Pycelle’a, aby wyznał, że przygotowywał dla żony Tommena miesięczną herbatę. Kazała aresztować minstrela, Błękitnego Barda, i oddała go Qyburnowi, by eksmaester wymusił torturami odpowiednie zeznania. Królowa była obecna przy „przesłuchaniu”. Taena obiecała namówić jedną z kuzynek Margaery do współpracy. Sama Cersei nakłoniła Osneya Kettleblacka do złożenia fałszywych zeznań, jako zapłatę po raz kolejny ofiarowała mu swoje ciało.

Osney Kettleblack wyspowiadał się wielkiemu septonowi. Margaery i jej kuzynki aresztowano, co spowodowało wzburzenie w mieście. Cersei poszła do septu Baelora, by porozmawiać z synową. Udawała życzliwość, ale Tyrellówna ją przejrzała. Potem królowa regentka postanowiła pomówić z wielkim septonem. Okazało się, że Osney na torturach zmienił zeznania. Cersei została pojmana. Odebrano jej ubranie i dano w zamian starą koszulę. Podawano jej tylko wodę i bardzo skromne potrawy, co godzinę budzono ją pytaniem, czy jest gotowa wyznać popełnione grzechy. Pod nieobecność królowej regentki rządy przejęli Harys Swyft i Pycelle, którzy usunęli z rady Qyburna, a Aurane Waters zabrał okręty i odpłynął. Cersei postanowiła błagać Jaimego, by reprezentował ją podczas próby walki.

Taniec ze smokami

Wyczerpana Cersei postanowiła wyznać grzechy, by wydostać się z więzienia. Przyznała się do cudzołóstwa po śmierci Roberta, ale odrzuciła pozostałe zarzuty. Po spowiedzi przeniesiono ją do lepszej celi i pozwolono przyjmować gości. Jako pierwszego zaprosiła stryja Kevana, który objął urząd regenta. Przyniósł jej wieści m.in. o tym, że Arys Oakheart zginął w obronie księżniczki Myrcelli i zwolniło się miejsce w Gwardii Królewskiej. Królowa poprosiła, by dano biały płaszcz rycerzowi, którego wskaże Qyburn.

By wrócić do zamku, Cersei zgodziła się na marsz pokutny przez miasto. Miała przejść od septu Baelora do Czerwonej Twierdzy naga, bosa i ogolona. Obiecywała sobie, że będzie harda i nie da się złamać. W czasie marszu tłum szydził z niej, wyzywał ją, obrzucał paskudztwem. Zdała sobie sprawę, że zgromadzeni patrzą na nią jak na zwykłą, starzejącą się kobietę. Prześladowały ją też wspomnienia. Pod koniec drogi królowa rozpłakała się i pobiegła na zamek.

Po marszu pokutnym Cersei zachowywała się potulnie. Pozbawiono ją wpływu na rządzenie królestwem i edukację syna. Cały czas towarzyszyły jej nowicjuszki, przydzielone przez wielkiego septona. Spędzała trzecią część dnia na rozmowach z synem, drugą – na modlitwie, a ostatnią – na kąpielach. Najwyraźniej po marszu pokutnym nigdy nie czuła się dość czysta.

Teorie fanów

Spekulacje fanów dotyczą osoby „młodszej i piękniejszej” oraz valonqara z przepowiedni. Cersei uważa, że „młodszą i piękniejszą” jest Margaery Tyrell, nie należy jednak zapominać, że w grze o tron bierze udział kilka atrakcyjnych kobiet. Kres panowaniu Lannisterów może położyć Daenerys Targaryen, uważana za najpiękniejszą kobietę świata, o ile w końcu wyruszy do Westeros. Młoda i ładna jest też Arianne Martell, która może się przyczynić do klęski Cersei pod warunkiem, że Dorne poprze Aegona. Nie wiadomo, jaki jest ostateczny plan Petyra Baelisha i jaką rolę ma do odegrania urodziwa Sansa Stark. Możliwe, że to siły Północy albo Doliny Arrynów zadają Lannisterom ostateczny cios.

Mniejsze pole do spekulacji daje osoba valonqara. Cersei ma tylko dwóch braci, obaj są od niej młodsi. Ona sama uważa, że zabije ją Tyrion, który wydaje się mocniejszym kandydatem – szczerze nienawidzi Cersei i chce służyć Daenerys Targaryen. Jeśli zostanie doradcą smoczej królowej, a ona zdecyduje się zaatakować Westeros, Tyrion będzie miał duże szanse na zabicie siostry. Jaime wydaje się mniej prawdopodobny, ale biorąc pod uwagę ochłodzenie stosunków między nim a Cersei, jest to całkiem możliwe, o ile Lady Stoneheart go nie powiesi.

Istnieją też spekulacje, że to Cersei zabiła Melarę Hetherspoon, dziewczynkę, która również usłyszała proroctwo Maggy Żaby. Motywem mogła być zazdrość – Melara chciała wyjść za Jaimego i pytała czarownicę, czy to kiedyś nastąpi.

autor: Rudbekia
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Cersei Lannister pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Kim jest psychopata? Większości z nas słowo to kojarzy się ze seryjnymi mordercami, sadystami, gwałcicielami, zamachowcami i wszelkiego rodzaju „złem”. Jednak prawdziwi psychopaci nie zawsze są brutalni i okrutni. Wręcz przeciwnie! Potrafią wykazywać wiele zalet! Istnieje w psychologii takie pojęcie, jak skala szaleństwa i każdy z nas ma na niej swoje miejsce.

Psychopaci są nieustraszeni, pewni siebie, charyzmatyczni, bezwzględni i skupieni na celu – brzmi bardzo znajomo, prawda?
W „Pieśni Lodu i Ognia” oraz serialu „Gra o tron” bohaterowie, którzy chcą zdobyć Żelazny Tron muszę właśnie posiadać ten zestaw cech, niezbędnych do osiągnięcia władzy nad królestwem. Dlatego u George’a R. R. Martina mamy przekrój wszelkiego rodzaju osobowości psychopatycznych: od tych „klasycznych” pokroju Ramsaya Snow, po tych bardziej subtelnych i wyrafinowanych, jak Tywin Lannister. Podejrzewam, że sam Martin ma coś z psychopaty…

Jakim cechami charakteryzuje się osobowość psychopatyczna? Przede wszystkim, nawet w najbardziej ekstremalnych sytuacjach prawdziwy psychopata nie odczuwa strachu i smutku. Dlaczego tak jest? Psychopata uważa, że jemu nic nie może wyjść na złe, wszystko ZAWSZE musi wyjść na dobre. Psychopata potrafi każdą swoją sytuację obrócić na swoją korzyść. W Pieśni Lodu i Ognia mamy wiele przykładów takiego zachowania. Mistrzem wychodzenia z sytuacji bez wyjścia jest niezastąpiony lord Casterly Rock – Tywin Lannister. Potrafi on nawet w kryzysowych sytuacjach, takich jak przegrywanie wojny, obrócić wszystko na swoją korzyść. Pomaga mu w tym „instynkt drapieżcy”, który wyczuwa słabość przeciwnika i wykorzystuje ją przeciwko niemu. Nie każda jednostka jest zdolna do posunięcia się do tak brutalnych i bezwzględnych czynów jak Krwawe Gody, aby osiągnąć swój cel, przy czym Lannister nawet nie ubrudził swoich rąk sprytnie manipulując lordem Freyem. Aż przechodzą ciarki…

Kolejną cechą, która wyróżnia osobowość psychopatyczną, to niezwykła zdolność udawania kogoś normalnego i zwyczajnego, chociaż za fasadą bije zimne jak lód serce bezwzględnego, twardego jak skała drapieżcy. Ten kamuflaż pozwala im zmyślnie manipulować ludźmi oraz zdobywać ich zaufanie. Robb Stark  za jednego ze swoich najbardziej zaufanych doradców uważał lorda Boltona. Nie wyczuwał w nim nic niepokojącego i złowieszczego, ponieważ jego chorąży niczym się nie zdradził. Jednak gdy nadarzyła się okazja lord Dreadfort zdradził go bez mrugnięcia okiem dla swoich korzyści. Dzięki tym samym zdolnościom Joffrey Baratheon tak łatwo zmanipulował Sansę Stark. Psychopaci jeśli tylko chcą potrafią być bardzo czarujący (poczytajcie chociażby o Tedzie Bundym). K. Dutton  uważa, że nasza fascynacja nimi wynika w dużym stopniu z faktu, że uwielbiamy iluzję, rzeczy, które na pozór wydają się normalne, ale kiedy im się bliżej przyjrzeć, prawda jest zupełnie inna…

Nawet jeśli „ofiara” zaczyna coś zauważać, dostrzegać jakieś niepokojące sygnały, zauroczenie i fascynacja tą osobą jest silniejsza. Zaczyna odsuwać od siebie te alarmujące myśli. Sansa widząc, jak Joff traktuje jej siostrę i syna rzeźnika nie potrafi „wyrwać się” z uroku księcia – tak silnie działa czar psychopaty. Wiele ocalonych ofiar morderców wypowiada się o nich w superlatywach. Być może dlatego, że wiele z cech jakimi wyróżniają się psychopaci – ofiary same by chciały posiadać… Psychopaci wykorzystują naszą słabość – na pierwszy rzut oka prezentują się świetnie, potrafią wykorzystać swój czar, charyzmę i nienaganny psychologiczny kamuflaż, by odwrócić naszą uwagę od swojej prawdziwej natury. Bo chociaż anomalia kryje się tuż przed naszym nosem, otumania nas ich aura.
Dla psychopaty słowa i język nic nie znaczą. Nie ma w nich emocji.  Kiedy Joff mówił Starkównie, że ją kocha, to dla niego znaczyło to tyle co „podaj mi kielich wina” – a młode dziewczyny lubię piękne słowa…

Osobowość psychopatyczną wyróżnia także doskonała spostrzegawczość. Umiejętność ta pomaga im wybrać odpowiednią ofiarę z tłumu. Ted Bundy w jednym z wywiadów powiedział, że swoje ofiary wybierał na podstawie chodu. Badania wykazały, że to prawda – osoby, które przejawiają cechy ofiary: mają niską samoocenę, są niepewne siebie, uległe, podatne na manipulację, itp. chodzą w specyficzny sposób. Ludzie o wysokim wskaźniku psychopatii bardzo dobrze potrafią identyfikować bezbronność. Jeszcze lepsi są w tym kliniczni psychopaci… po prostu wiedzą na co patrzeć.
Dlaczego Ramsay torturował Theona? Jest psychopatą to oczywiste! Lubił sprawiać ból i mógł to robić bezkarnie. Ale dlaczego po torturach, po prostu go nie zabił? Bo wyczuł, że Greyjoy to „urodzona” ofiara – idealny kandydat na Fetora. Theon, najmłodszy w rodzinie, najmniej kochany, oddany, jako zakładnik do wrogiego rodu, zawsze czuł się niedoceniany i nieakceptowany przez środowisko, w którym żył. Pod płaszczykiem arogancji i buty, krył się człowiek tak naprawdę bezbronny o zaburzonej samoocenie, dlatego też Ramsay go złamał. Fetor jest uległy i będzie taki, dopóki jego zachowanie pozwoli mu uniknąć kary.

Więc co powoduje, że jedni ludzie z cechami psychopatycznymi stają się, np. wybitnymi chirurgami, a inni stają się mordercami? Bądź, jak w przypadku PLiO: ktoś staje się Tywinem, albo Górą. Jak twierdzi Morrison, na los psychopatów ma wpływ wiele czynników: dziedziczone geny, pochodzenie, edukacja, inteligencja i okazje oraz jak jednostka na nie reaguje.

Jakie są podstawowe cechy charakterystyczne dla osobowości psychopatycznej?
1. duże poczucie własnej wartości
2. siła perswazji
3. powierzchowny czar
4. bezwzględność
5. brak wyrzutów sumienia
6. mniejsze odczuwanie emocji i uczuć
7. umiejętność manipulowania innymi

Zauważcie, że kombinacja któryś z wymienionych wyżej cech charakteryzuje liderów i przywódców.
Każda z pretendujących o tron Westeros postaci posiada jakiś zestaw tych cech: Tywin Lannister, Stannis Baratheon, Daenerys Targaryen, Roose Bolton – każde z nich wyróżnia jakiś psychopatyczny atrybut, niektórych posiadają ich cały zestaw. Każda z tych postaci jest skupiona na celu, czyli zdobyciu, jak największej władzy. Zbędne uczucia mogłyby popsuć im interesy. Jak Tywin wygrałby wojnę gdyby przejmował się losem weselników na Krwawych Godach?, jak Dany miałaby wyzwalać niewolników i wymierzać sprawiedliwość Panom, gdyby myślała o nich jak o ludziach a nie potworach, jak Roose zdradziłby Robba, gdyby przejmował się swoim honorem i jak Stannis zyskałby przychylność Pana Światła nie paląc kilku nieszczęśników na stosie?
Psychopaci są nieustraszeni, pewni siebie, charyzmatyczni, bezwzględni i skupieni na celu, jednak nie zawsze lubią przemoc.  Sprawianie bólu nie wszystkim sprawia przyjemność, czasem jest to tylko środek do osiągnięcia celu. Śmierć Elli Martell i jej dzieci nie sprawiła Tywinowi Lannisterowi radość. Była niezbędna do wygrania rebelii. O zimnej kalkulacji lorda świadczy też jeszcze coś: potrafi sprytnie wykorzystywać innych, aby zachować czyste ręce. Tyrion, jego najmłodszy syn, który też posiada kilka cech psychopatycznych, nie wielbi przemocy, ale kiedy to konieczne nie waha się przerobić pewnego minstrela na gulasz. Wie, że czasem przemoc jest niezbędna aby bronić własnych interesów i nie waha się jej używać.
Oczywiście przytoczone przykłady nie mają udowodnić, że wszystkie postacie z Sagi są psychopatami, czy mają niezłe zadatki aby nimi się stać. Artykuł ten jest próbą udowodnienia, że posiadanie cech psychopatycznych może przynosić jednostce, która je posiada, korzyści. Istnieją różne obszary tego zaburzenia, każdy z bohaterów znajduje swoje miejsce na peryferiach psychopatii, ale tylko niewielka mniejszość ulokuje się w ścisłym centrum.

Doskonałym przykładem balansowania na tej granicy jest Varys zwany Pająkiem. Nawet pod presją swoich interesów (np. rozkaz króla Roberta aby zabić Dany) okazuje tyle empatii co wulkany zalewające lawą Valyrię. Nie zachowuje się jednak agresywnie, czy antyspołecznie. Ba! nie jest pozbawiony sumienia – współczuje Nedowi Starkowi i Tyrionowi Lannisterowi ich losu. Inna sprawa, że widzi w nich narzędzie do ocalenia „królestwa” i swoich interesów.
Wiadomo, że jeśli ktoś posiada 2-3 cechy psychopatyczne znajduje się bliżej niebezpiecznej sfery niż osoba, która nie ma żadnej, ale daleko mu do centrum ludzi, którzy mają cały arsenał tych atrybutów.
Czy więc możemy się jakoś bronić przed tymi niebezpiecznymi drapieżcami? Rozpoznać ich w tłumie? Badani pokazują, że tak. Częściej tą umiejętność przejawiają kobiety. W obecności prawdziwego psychopaty czujemy mrowienie na karku, dyskomfort i niepokój. Lady Catelyn Stark od początku czuła niechęć do lorda Boltona, nie ufała mu. Niepokoiły ją jego zimnie i czujne oczy. Ciekawostka: osoby przejawiające silnie cechy psychopatyczne mrugają rzadziej niż osoby „normalne”. Psychologowie uważają, że ma to związek z wzmożoną koncentracją i skupieniem.
A co z uczuciami? Empatią? Czy psychopata naprawdę niczego nie czuje? Zdania są podzielone. Niektórzy badacze uważają, że psychopaci czują emocje, np., strach, ale robią to inaczej. Newman, mówi: „Ludzie sądzą, że psychopaci są bezduszni i pozbawieni strachu, ale moim zdaniem to coś więcej. Gdy skupimy ich uwagę na zagrożenia, osobnicy psychopatyczni okazują normalną reakcję emocjonalną. Ale jeśli ją skierujemy na coś innego, stają się całkowicie niewrażliwi na emocje”.
Dlatego tak łatwo było Daenerys Targaryen ukrzyżować Wielkich Panów – skupiła się na wymierzaniu sprawiedliwości a nie na uczuciach tych ludzi, czy ich rodzin. Kobieta, która okazuje tyle współczucia niewolnikom, nie ma go ani trochę dla handlarzy i ich bliskich. Podobnie jest z wymierzaniem sprawiedliwości u Stannisa Baratheon’a, dla którego czarne to czarne, a białe to białe. Davos, jego namiestnik (a kiedyś przemytnik) uratował go i jego ludzi przed śmiercią głodową podczas oblężenia Końca Burzy, był przy tym jednak przemytnikiem więc należało go także ukarać. Stannis postawił wyżej „działanie” niż emocje. Psychopaci nie odczuwają emocji i uczuć, nie zauważają ich u innych, ponieważ odgradzają się od wszystkiego, co „nie ma znaczenia”, kiedy skupiają się na zadaniu prowadzącym na natychmiastowej nagrody.

Wróćmy jeszcze na chwilę do empatii. Czy ludzie o skłonnościach psychopatycznych ją odczuwają? Odpowiedź brzmi: tak! Zdolność empatii pozwala wczuć się w sposób myślenia swojej ofiary – patrzeć jej oczami, przewidywać jej ruchy i sposób postępowania (ucieczki).
Najlepsi stratedzy w grze o Westeros bez wątpienia posiadają tą umiejętność: lord Lannister, lord Bolton, Varys, czy Petyr Baelish (Littlefinger) to osoby, które znają bardzo dobrze ludzką naturę i potrafią wyczuwać słabości innych. Moim zdaniem, jednak najlepszym strategiem (i najbardziej cierpliwym) może okazać się książę Doran Martell. Jeśli teoria o Dornijskim Wielkim Planie okaże się prawdziwa…
Bohater ten nie wykazuje dużo atrybutów psychopaty, potrafi jednak być konsekwentny w dążeniu do celu oraz potrafi wykorzystać swoją zdolność empatii dla własnych korzyści.

Empatia daleka jest od jednolitości. Psychologowie zwracają uwagę na to, że przejawia ona cechy schizofreniczne. Istnieją dwa typy empatii: Zimna i Gorąca (nasuwa się tu skojarzenie z duetem Lód i Ogień). Zimna empatia charakteryzuje się podejściem zdroworozsądkowym i racjonalnym myśleniem. Gorąca empatia to centrum emocji i kierowanie się uczuciami.
Umiejętność rozróżniania tych dwóch typów empatii, pozwala nam dostrzec w jakich sytuacjach i jak dana postać z książek bądź serialu odczuwa. Dzięki zimnej empatii psychopaci stają się elitą, która bez problemy rozszyfrowuje ludzkie charaktery.
Dobrym przykładem „z życia” posługiwania się tą empatią jest zawód snajpera.  umiejętność ta pozwala na wykonywać zadania bez mrugnięcia okiem. Społeczeństwo potrzebuje osób, które wykonują za nie „brudną robotę”. Kogoś kto nie zadaje trudnych pytań, podejmuje krytyczne decyzje i wystawia się na cios.
Góra, Bronn, Krwawi Komedianci, a nawet Gwardia królewska muszą wykazywać się bezwzględnością.
Po tych rozważaniach można dojść do wniosku, że pojęcie psychopatii stoi bardzo blisko utylitaryzmu. Twórcy tego pojęcia pisali: „Miarą dobra i zła jest jak największe szczęście największej liczby ludzi” (Benthama).
Przykładem z Sagi może być konflikt Stannisa z Davosem, który nazwałam „dylematem bękarta”: skazanie na śmierć bękarta króla Roberta dla magii Kobiety w Czerwieni – Edrica Storm. Tu także posłużę się cytatem: „Co znaczy życie jednego bękarta wobec całego królestwa?” – Jedyny Prawowity Król Siedmiu Królestw wykazał się tu podejściem arcy- zdroworozsądkowym, stawiający dobro królestwa wyżej niż życia jednostki.

Badania psychologów i psychiatrów wykazały, że niektóre cechy psychopatyczne, takie jak: czar, egocentryzm, dar przekonywania, niezależność i skupienie na celu mogą się przydać w biznesie. A kto jest największym „biznesmenem” królestwa, oczywiście Petyr „Mały Palec” Baelish! Postać, która nigdy nie wchodzi na pierwszy plan, za to za kulisami wprowadza swoją teorię chaosu. Nie można mu odmówić nieprzeciętnej inteligencji, ale ta zdolności to tylko miły dodatek. Petyr bez skrupułów pokonuje swoją wędrówkę na szczyt na plecach innych: Arrynów, Lannisterów, Tyrellów. Najzabawniejsze jest to, że osoby, które „Paluch” wykorzystuje, są święcie przekonane, że to one posługują się nim! Czytelnik/widz jednak widzi i wie, że jest zupełnie inaczej… magia psychopaty.

Psychopatę naprawdę nie obchodzi, co inni myślą o nim, a szczególnie o jego metodach działania:
1. Tywin Lannister, który z zimną krwią pozbył się Reynów, wydał rozkaz zabicia  żony i dzieci księcia Rhaegara oraz zorganizował Krwawe Gody.
2. Ramsey Snow/Bolton i jego sposób „przesłuchiwania” więźniów (nie mówiąc o tym, jak potraktował swoją żonę, lady Hornwood… )
3. Stannis Baratheon, który za nic ma opinię innych ludzi oraz sposób wymierzania przez niego sprawiedliwości.
4. Sandor „Ogar” Clegane, nie baczący o swoje „dobre imię”, zdolny posiekać na kawałki każdego, kto stanie mu na drodze: nieważne czy na rozkaz swojego pana ma zabić niewinnego chłopca, czy w obronie dziewczyny zabić kilku prostaków.

Ta cecha powoduje, że są oni postrzegani raz jak rozpruwacze, a innym razem, jak ręka sprawiedliwości. Predysponuje to nie tylko do okrucieństwa, ale także heroizmu – zależy jaką drogę wybierze dana osoba.
Gdzie na tej skali szaleństwa plasuje się Arya Stark? Przypadek Aryi jest tak samo skomplikowany, jak pojęcie psychopatii. Zarówno na zachowanie i osobowość dziewczyny, jaki i psychopatię składają się cztery wymiary: interpersonalny, afektywny, behawioralny i antyspołeczny – jeśli te czynniki są „nastawione” na maksimum tworzą osobowość psychopatyczną. Arya wyróżnia się wśród Starków. Ją z całego rodzeństwa cechuje najbardziej „wilcza natura”. Butność, upartość i inteligencja są to cechy charakterystyczne dla Starkówny. Po tragicznych wydarzeniach, które spotkały jej rodzinę, u wilczycy uaktywniły lub wzmocniły się takie cechy, jak: nieustraszoność, zdolność manipulacji i kłamstwa, duża odporność psychiczna i wyjątkowe skupienie na celu, którym jest zemsta na wszystkich, którzy skrzywdzili ją i jej bliskich. Są to przymioty osobowości psychopatycznej. Dzięki tym zdolnościom Arya mogła przetrwać najtrudniejszy okres w swoim życiu, jednocześnie cechy te zaczęły dominować w jej osobowości, co mogło zaburzyć jej rozwój.
Arya przechodzi ciężki kryzys tożsamości – spotęgowany przez środowisko, w którym się znajdowała (np., Harrenhal, wędrówka z Ogarem) i w którym aktualnie się znajduje (Dom Czerni i Bieli, gdzie musi wyrzec się swojego pochodzenia).

Spowodować to mogło u niej antyspołeczne zaburzenie osobowości: APD. Zaburzenie to jest definiowane jako „utrwalony wzorzec braku poszanowania i pogwałcania praw innych ludzi, który pojawia się w dzieciństwie lub wczesnej adolescencji i utrzymuje się w dorosłości”. Aby stwierdzić, czy dana osoba przejawia APD trzeba sprawdzić, czy przejawia następujące kryteria:
1. Nieprzestrzeganie norm społecznych wymuszających zachowanie zgodne z prawem.
2. Brak szacunku dla prawdy (np. powtarzające się kłamstwa, używanie fałszywych nazwisk, pseudonimów, oszukiwanie ludzi dla zysku).
3. Impulsywność lub brak powodzenia w planowaniu.
4. Drażliwość i agresywność (bójki, napady).
5. Lekkomyślne lekceważenie bezpieczeństwa własnego i innych ludzi.
6. Trwała nieodpowiedzialność.
7. Brak żalu z powodu złych uczynków (obojętność na wyrządzanie innym krzywdy, znęcanie się nad nimi, okradanie ich lub szukanie racjonalizacji dla takich czynów.
WYSTARCZY SPEŁNIAĆ co najmniej 3 KRYTERIA ABY STWIERDZIĆ, ŻE OSOBA PRZEJAWIA APD
Według mnie Arya spełnia co najmniej trzy kryteria: drugie, trzecie, czwarte i siódme.
Ad.2 Arry, Łasica, Nan to tylko nieliczne imiona jakie przyjmowała dziewczyna w swojej niebezpiecznej wędrówce przez Westeros i Wąskie Morze. Oczywiście używała ich aby przetrwać, jednak łatwość z jaką okłamywała innych świadczy o jej niezwykłej zdolności do konfabulacji i manipulacji innymi ludźmi oraz otoczeniem. Zawsze kłamstwa te działały na jej korzyść.
Ad.3 Impulsywność to chyba najbardziej specyficzna cecha „wilczej natury” u niektórych Starków. Arya wielokrotnie podczas wędrówki z Ogarem udowodniła, że cierpliwość nie jest jej mocną stroną. Często najpierw działa nie myśląc o konsekwencjach swoich czynów. Dobrymi przykładami takiego zachowania jest wydanie wyroków śmierci na trzy osoby, które miał wykonać Jaqen H’ghar lub zaatakowanie Joffreya i wyrzucenie jego miecza do wody.
Ad.4 To kryterium wiąże się bezpośrednio z poprzednim. Arya często wdawała się w bójki, chociażby z Gorącą Bułką, nawet kiedy przeciwnik był większy i silniejszy – nie czuła przed nim strachu.
Ad.7 Arya nie odczuwała żalu kiedy wydawała wyroki w Harrenhal, kiedy „ugotowała” łasicową zupę, czy porzuciła Ogra bez daru łaski śmierci – w jej mniemaniu w tych czynach nie było nic złego, ponieważ ludzie, którym wyrządziła krzywdę, byli źli. Nie można się z nią nie zgodzić, nie były to święte osoby, ale każdy „normalny” człowiek czyniąc coś złego drugiej osobie (nieważne jaka ona by była) czuje wyrzuty sumienia.

Nie możemy stwierdzić czy Arya posiadała cechy APD i psychopatyczne od początku, czy „włączyły” się one pod wpływem niekorzystnych czynników środowiskowych. Osobiście uważam, że tkwiły w dziewczynie od zawsze. Dowodem może być porównanie Aryi i Sansy – obydwie Starkówny znalazły się w bardzo złej sytuacji zagrażającej życie i obydwie zachowały się zgoła inaczej. Sansa przyjęła za swoją zbroję uprzejmość, młodsza siostra postawiła na Igłę. Dzięki swoim psychopatycznym zdolnościom Arya przetrwała najgorsze, natomiast Sansa… może dopiero pokaże nam swoją „wilczą naturę”.

Dla American Psychiatric Association APD i psychopatia to jedno i to samo zaburzenie. W opozycji to tego stwierdzenia stoi Dutton, który uważa, że APD i psychopatia nie są spójne na wszystkich poziomach, lecz mają kilka nakładających się cech wspólnych. Fundamentalna różnica polega na różnym rozkładzie akcentów: w przypadku APD nacisk położony na wzorzec zachowań „społecznego dewianta”, natomiast w psychopatii na zaburzenia emocjonalne, na pozbawioną odczuwania strefę mroku, będącą domeną psychopatów.
Konkluzja: Nie każdy z APD jest psychopatą, ale każdy psychopata przejawia APD .

Dla Aryi więc jest jeszcze nadzieja. Nie musi pozostać na drodze ciemności i śmierci, może jeszcze zawrócić i zmienić swoje życie. Wystarczy, że podejmie właściwe decyzje i odnajdzie własne ja. Dużo zależy od tego, jakich ludzi spotka na swojej drodze…
Jest jeszcze jeden argument przemawiający za tym, że Starkówna nie stanie się maniakalną zabójczynią – psychopatia dużo częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet. Szacuje się, że psychopatia występuje od 1 do 3 procent mężczyzn a tylko u 0,5 do 1 procenta kobiet. Teoretycy uważają, że przyczyną takiego stanu rzeczy jest to, że dziewczynki szybciej rozwijają u siebie zdolność do empatii i szybciej przejawiają zdolności lingwistyczne oraz społeczno – emocjonalne.

Tekst ten ma na celu rozważania nad korzyściami z posiadania cech psychopatycznych, a dokładniej sytuacji w jakich te cechy stają się przydatne. Przyjrzeliśmy się, co dla bohaterów „Pieśni Lodu i Ognia” oznacza nieustraszoność, bezwzględność, czy bycie całym sobą tu i teraz. Destruktywni, olśniewający, i bardzo pewni siebie to epitety, które najczęściej używają ludzie, którzy mieli lub mają do czynienie z psychopatami. Właśnie tak często są też opisywani bohaterowie powieści Martina, jak i serialu „Gra o tron”. Ceniony psycholog Kevin Dutton uważa, że nasze społeczeństwo staje się coraz bardziej psychopatyczne. Może dlatego książki Martina oraz serial HBO zyskały popularność na masową skalę? Każdy odnajduje swój „psychopatyczny” odpowiednik w tym fantastycznym świeci, który choć nie realny jest nam bardzo bliski…

Autor: Natalia Przybysz

Bibliografia:
1. K. Dutton Mądrość psychopatów, Wyd. MUZA SA, Warszawa 2014
2. G. R. R. Martin Cykl Pieśń Lodu i Ognia, Wyd. Zysk i S-ka, Poznań 1996 – 2011

fot. materiały prasowe HBO

Artykuł Geniusz czy szaleniec? Psychopaci w Pieśni Lodu i Ognia pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Królową będziesz… dopóki nie nadejdzie inna, młodsza i piękniejsza, która cię obali i odbierze ci wszystko, co dla ciebie drogie.

@iamlenaheadey

Pamiętna przepowiednia Maggy Żaby dotyczy wprawdzie losów książkowej Cersei, ale zadziwiająco dobrze pasuje również do instagramu. Lena Headey rozpoczęła instagramową przygodę ponad trzy lata temu i szybko stworzyła profil, któremu niewiele brakowało do statusu kultowego. Zamieszczała sporo zdjęć, również spoza planu na którym aktualnie pracowała. Jeśli wpadły Wam w oko nieoficjalne fotki Leny z serialowym Tywinem bądź Oberynem Martellem, to z dużym prawdopodobieństwem pochodziły właśnie z jej konta. Oddając królowej co królewskie, cudownie strollowała fanów przed premierą czwartego sezonu „Gry o tron”. Lena zamieściła wówczas jakże symboliczne zdjęcie serca, ułożonego z kamieni.

My stone heart

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Lena Headey (@iamlenaheadey) 21 Kwi, 2014 o 4:12 PDT

- hurra, Lady Stoneheart powróci! – ucieszyli się fani – LOL. Nope – ucieszyła się Lena. Niestety przez dłuższy czas konto nie było aktualizowane. Obecnie serialowa Cersei powróciła do zamieszczania zdjęć, ale w międzyczasie pojawiły się trzy pretendentki do tytułu królowej instagrama. Przynajmniej jeśli chodzi o panie związane z „Grą o tron”.

@maisie_williams

Maisie Williams radzi sobie fenomenalnie w internetowym świecie. Udziela się na twitterze, ma swój kanał na youtube, a na Instagramie zgromadziła niemal trzy miliony fanów (stan na koniec czerwca 2016 r.). Na profilu Maisie raczej nie znajdziecie zdjęć z planu „Gry o tron”, natomiast jeśli interesuje Was, co serialowa Arya robi po za graniem w serialu to dobrze trafiliście. Zdjęcia z imprez, z konwentów, z konferencji prasowych, fotki z wieczorów z przyjaciółmi, ale też dokumentacja ciuchowych zakupów to wszystko jest do odnalezienia na jej koncie.

@sophiet

W bardzo podobny sposób kreuje swój instagramowy wizerunek jej serialowa siostra, Sophie Turner. Sansa zgromadziła niewiele mniej fanów niż Arya i także chętnie zamieszcza zdjęcia z imprez, dokumentacje sesji zdjęciowych na potrzeby magazynów mody czy fotki z konwentów.

@leavecaricealone

Znakomicie radzi sobie serialowa Melisandre (Carice van Houten), która na początku sezonu nie odmówiła sobie przyjemności zamieszczenia na swoim koncie komentarza do aktualnych serialowych wydarzeń:

Haha

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Carice van Houten (@leavecaricealone) 3 Maj, 2016 o 11:11 PDT

@emilia_clarke

Czerwoną kapłankę i siostry Stark przebiła jednak Emilia Clarke, czyli Daenerys Targaryen. Zaczęła wyraźnie później od swych koleżanek ale to nie przeszkodziło jej dorobić się w krótkim czasie ponad 5 milionów followersów. Emilia najchętniej z omawianej trójki zamieszcza zdjęcia związane z kreowaną przez nią postacią Matki Smoków, na jej instagramowym koncie znajdziemy zarówno zdjęcia z planu jak i ze spotkania z serialowym mężem, Jasonem Momoa.

WAIT WHAT???!!!!! The truth is out but the six pack is in…. phew what a relief #jonsnowforpresident #orjustforthenextapprentice…

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika @emilia_clarke 13 Maj, 2016 o 1:06 PDT

@prideofgypsies

A skoro już o khalu Drogo mowa, to jest on jednym z dwóch aktorów z „Gry o tron”, niepodzielnie rządzących na Instagramie. Wprawdzie wyniki panów – jeśli chodzi o liczbę fanów obserwujących ich profile – są wyraźne gorsze od omawianych wyżej dziewczyn, ale i Jason Momoa, i Pedro Pascal robią kawał dobrej roboty. Jest to interesujący zbieg okoliczności, że dwóch chłopaków, którzy pojawili się tylko w jednym sezonie serialu (okolicznościowego występu khala w drugim sezonie nie liczę), zagrali bardzo wyraziste postacie i najwyraźniej zapadli fanom głęboko w serca. Mimo iż od sezonu pierwszego minęło pięć lat, Jason Momoa na bieżąco śledzi serialowe wydarzenia i komentuje je na swoim profilu, kibicując zwłaszcza Daenerys Targaryen.

 

Hahahahahahahahahahahhhahaha. I love GOT. Don’t fuck with my boo. Hahahahahahahahah @emilia_clarke love u Moon of my life ALOHA DROGO

 

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Jason Momoa (@prideofgypsies) 16 Maj, 2016 o 3:19 PDT

Jason ma na swoim profilu prawie milion obserwujących, którzy żywo reagują na każdy jego post. Zdjęcia nie wyglądają na przypadkowe, ale też nie można powiedzieć, żeby były specjalnie wystylizowane. Większość zdjęć sprawia wrażenie cykniętych komórką, czasami trafiają się fotki z mniej lub bardziej uroczystych bankietów, ale dominują zdjęcia z katalogu rodzinna i przyjaciele. Sądząc po tym, co Momoa prezentuje na swoim profilu, fajny jest z niego gość ;)

@pascalispunk

Podobnie sympatyczne wrażenie sprawia Pedro Pascal. On zamieszcza więcej zdjęć z planów filmowych i z podróży, znajdziemy u niego wyraźnie mniej fotek imprezowych, trochę zdjęć rodzinnych, trochę fotek z kumplami. Pedro sprawia wrażenie równie sympatycznego człowieka co Jason Momoa. Obecnie Czerwoną Żmiję śledzi niemal pół miliona wielbicieli.

Buds.

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Pedro Pascal (@pascalispunk) 2 Cze, 2014 o 8:57 PDT

@kristiannairn

Serialowy Hodor ma – w porównaniu ze swymi wyżej wymienionymi koleżankami i kolegami z planu – niewielkie konto, obserwuje go nieco ponad 90 tysięcy osób. Oprócz odwołań do serialu „Gra o tron” znajdziemy tu także sporo zdjęć z działalności Kristiana jako DJ’a.

Z instagrama nie korzystają niestety – a przynajmniej się tym specjalnie nie chwalą – serialowy Jon Snow ani Jaime Lannister. Szkoda, bo są podstawy by mniemać, iż konta tych panów szybko rozgrzałyby się do czerwoności… Gwiazdy „Gry o tron” korzystają aktywnie także z Twittera, ale to już temat na osobny wpis.
Aktualizacja – w połowie września 2016 swoje konto na instagramie założył Nikolaj Coster-Wadau.

Spośród setek aktorek i aktorów, zaangażowanych w pracę przy „Grze o tron” swoje konta na instagramie mają:

Bran Stark (Isaac Hempstead Wright)
https://www.instagram.com/isaachwright/

Podrick Payne (Daniel Portman)
https://www.instagram.com/danportman/

Daario Naharis (Michiel Huisman)
https://www.instagram.com/michielhuisman/

Jaqen H’ghar (Tom Wlaschiha)
https://www.instagram.com/tomwlaschiha/

Tormund Zabójca Olbrzyma (Kristofer Hivju)
https://www.instagram.com/khivju/

Gregor Clegane / Robert Strong (Hafþór Júlíus Björnsson)
https://www.instagram.com/thorbjornsson/

Gendry (Joe Dempsie)
https://www.instagram.com/josephdempsie/

Ramsay Snow/Bolton (Iwan Rheon)
https://www.instagram.com/_iwanrheon/

Loras Tyrell (Finn Jones)
https://www.instagram.com/finnjones/

Lancel Lannister (Eugene Simon)
https://www.instagram.com/eugenesnaps/
(wcześniejsze konto https://www.instagram.com/eugenesimon/)

Missandei (Nathalie Emmanuel)
https://www.instagram.com/nathalieemmanuel/

Yara Greyjoy (Gemma Whelan)
https://www.instagram.com/gemwhelan/

Theon Greyjoy (Alfie Allen)
https://www.instagram.com/alfieeallen/

Myrcella Baratheon (Nell Tiger Free)
https://www.instagram.com/nelltigerfree/

Tommen Baratheon (Dean Charles Chapman)
https://www.instagram.com/deancchapman/

Shireen Baratheon (Kerry Ingram)
https://www.instagram.com/kerry_ingram/

Tyene Sand (Rosabell Laurenti Sellers)
https://www.instagram.com/rosabelllaurentisellers/

Nymeria Sand (Jessica Henwick)
https://www.instagram.com/jhenwick

Obara Sand (Keisha Castle-Hughes)
https://www.instagram.com/kecahu/

Robb Stark (Richard Madden)
https://www.instagram.com/maddenrichard/

Talisa Maegyr z Volantis (Oona Chaplin)
https://www.instagram.com/oonacc/

Renly Baratheon (Gethin Anthony)
https://www.instagram.com/gethinanthony/

Shae (Sibel Kekilli)
https://www.instagram.com/sibel_kekilli/

Robin Arryn (Lino Facioli)
https://www.instagram.com/itslinofacioli/

Ros (Esme Bianco)
https://www.instagram.com/esmebianco/

Rickon Stark (Art Parkinson)
https://www.instagram.com/therealartparkinson/

Viserys Targaryen (Harry Lloyd)

https://www.instagram.com/harrylloydsays

Smalljon Umber (Dean S Jagger)
https://www.instagram.com/deansjagger/

Karsi (Birgitte Hjort Sørensen)
https://www.instagram.com/bhjortsorensen/

Syrio Forel (Miltos Yerolemou)
https://www.instagram.com/mratlantis/

Waif (Faye Marsay)
https://www.instagram.com/fayemarsay86/

Trystane Martell (Toby Sebastian)
https://www.instagram.com/tobysebastian1/

Myranda (Charlotte Hope)
https://www.instagram.com/charlottehope8/

Ygritte (Rose Leslie)
https://www.instagram.com/roseleslie/

Kinvara, kapłanka R’hllora (Ania Bukstein)
https://www.instagram.com/aniabukstein/

khal Qhono (Staz Nair)
https://www.instagram.com/staz.nair/

Olly (Brenock O’Connor)
https://www.instagram.com/realbrenockoconnor/

Olvar (Will Tudor)
https://www.instagram.com/willtudor1/

Irri (Amrita Acharia)
https://www.instagram.com/amritaacharia1/

Lyanna Stark (Cordelia Hill)
https://www.instagram.com/cordyhill/

oprac. Asia Witek

Artykuł Aktorzy z „Gry o tron” na Instagramie pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

„Gra o tron” to telewizyjny fenomen, najpopularniejszy z obecnie nadawanych seriali. Publika serialu dzieli się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza to „serialowcy”, osoby nieznające fabuły książkowej. Druga to „książkowcy” – elitarna grupa, która dokonała niewątpliwego wyczynu przeczytania ośmiu upasionych tomiszczów autorstwa George’a R. R. Martina. Książkowcy lubują się w wytykaniu wszelkich zmian w fabule, serialowców określają złośliwym mianem „nieskalanych” (nawiązanie do armii wykastrowanych niewolników-wojowników z Zatoki Niewolniczej). Należy ich przede wszystkim podziwiać za zapał w tropieniu wszelkich odstępstw. Trudno jednak czasem nie przyznać im racji.

Jako książkowiec wypunktuję w tym rankingu najbardziej moim zdaniem irytujące odstępstwa względem książkowego pierwowzoru. Zaznaczam jednak, że nie podchodzę do książek Martina jak do świętych ksiąg. Część zmian uważam za uzasadnioną. Tym razem skupię się jednak wyłącznie na tym, co mnie zdenerwowało.  Rzecz jasna wypiska ma charakter czysto subiektywny – opinie „skalanych” na temat niektórych odstępstw są tak podzielone, że przedstawienie obiektywnego wypisu zmian byłoby absolutnie niemożliwe.

Miejsce 1 – Fatalne pożegnanie Tyriona z Królewską Przystanią

Końcowe rozdziały „Nawałnicy mieczy” z udziałem Tyriona były prawdziwą perełką – czymś, do czego czytelnicy zawsze chętnie wracają. Przed ostatnim odcinkiem sezonu czwartek sezonu byłem święcie przekonany, że twórcy nie zmarnują potencjału tych scen. Tymczasem paradoksalnie domknięcie wątku Tyriona było w mej ocenie największą porażką 4 sezonu…
Zacznijmy od sceny Tyriona i Jaimego – w książce panowie pozwolili sobie na chwilę szczerości między sobą. Jaime wyznał bratu, że jego żona Tysha nie była prostytutką – Tywin zaplanował akcję ze zbiorowym gwałtem żołnierzy na domniemanej kurtyzanie po to, by Tyrion odpuścił sobie małżeństwo z taką kobietą. Ojciec nie był w stanie znieść, że jego młodszy syn związał się z kimś nisko urodzonym, co więcej – zapewne trudno było mu przełknąć to, że znienawidzonego syna spotkało w życiu szczęście. Twórcy zapewne zrezygnowali z tego, by nieco wybielić postać Tywina. Szkoda tylko, że na braku tego wyznania wybitnie ucierpiała logika ostatnich scen Karła. Książkowy Tyrion wybrał się z kuszą do wychodka, gdyż był zdenerwowany na ojca – młodszy Lannister był skłonny zaryzykować własną wolność, po to by wyjaśnić sobie z nim tę sprawę. Tymczasem nie wiadomo, dlaczego Karzeł wybrał się do sypialni ojca. Jaką miał w końcu pewność, że nie zostanie tam ponownie aresztowany? Wzburzone emocje uzasadniały jego posunięcie, tymczasem w serialu tych emocji podczas zabijania ojca zabrakło całkowicie, przez co cała scena jakościowo nie wypadała lepiej od tego, co Tywin zdążył wyprodukować, siedząc jeszcze w wychodku.

Za szczere wyznanie Tyrion odpłacił się bratu równie szczerym wyznaniem – Karzeł wyznał starszemu bratu to, jak bardzo niewierną kobietą jest Cersei. A miał mu co wyznawać, bo poza wspomnieniem o Lancelu, musiał też wspomnieć o najemnych zbirach Kettlebackach , a nawet o Księżycowym Chłopcu (emocje w takich momentach robią swoje). Jaime od tego momentu przejrzał na oczy, choć w zasadzie już wcześniej zachowywał pewien dystans wobec Cersei. Tymczasem w serialu Jaime wciąż otwarcie grzeszy z Cersei i nic nie wskazuje na to, by miał z tej toksycznej relacji zrezygnować…

Rozmowa pożegnalna między braćmi miała ogromny wpływ na dalszy rozwój tych postaci – tymczasem w serialu ich symboliczny uścisk na pewno w żaden sposób nie wpłynie na psychologiczny rozwój tych postaci. Wróćmy jednak jeszcze do „pożegnania” z Tywinem – po tych gigantycznych uproszczeniach wyszło na to, że Tyrion zabił swojego ojca za to, że ten nazywał  byłą dziewczynę syna panną negocjowalnego afektu (którą wszakże była). Nie trzyma się to zupełnie kupy – zwłaszcza że syn sam parę minut wcześniej zabił swoją eks. Książkowy Tyrion nie mściłby się za Shae, gdyż Tywin zasłużył sobie na bełt w serce już za wcześniejsze przewinienia.

Miejsce 2 – Balon Greyjoy Nieśmiertelny

Podejście twórców do wątku Żelaznych Wysp budzi powszechną wesołość wśród czytelników – Stannis Baratheon w serialu pamiętał o tym, by wymienić imię tego uzurpatora w momencie wrzucania do ognia pijawki. Upłynęło jednak od tego momentu już naprawdę dużo czasu i nic nie wskazuje na to, by poczciwemu Balonowi miało się cokolwiek stać… a wedle książek Balon Greyjoy powinien zginąć jeszcze przed Robbem Starkiem.

Na tej sklerozie scenarzystów traci wiarygodność serialowa Melisandre, której magia w żaden sposób nie zmienia rzeczywistości. W książce władcy Żelaznych Wysp bardzo szybko przytrafia się wypadek na moście – trudno jest powiedzieć, na ile była to zasługa ognistej kapłanki, jednak można przynajmniej z całą pewnością przyznać, że celnie udało jej się przewidzieć przyszłość i śmierć wszystkich trzech uzurpatorów. Śmierć Balona Greyjoya otwiera na Żelaznych Wyspach bardzo interesujący wątek rywalizacji o tron siostry Theona ze swoimi stryjami, którzy są o wiele ciekawszymi postaciami niż wiecznie buntujący się i nadęty Balon.

Bez śmierci tej nic nie wnoszącej postaci, wątek Żelaznych Wysp stoi od dwóch sezonów w miejscu i jedynie wychodzą z tego powodu dodatkowe nielogiczności. Podczas wyprawy Theona do Fosy Cailin książkowy wątek miał sens – Balon nie żył, przez co większość Żelaznych Ludzi odpuściła sobie atak na Północ, po to by wrócić do domów po rozkazy nowego władcy. Balon Greyjoy za swojego życia nie odpuściłby sobie atakowania Północy, przez co nielogiczne jest to, że serialowa Fosa Cailin również była broniona przez cierpiących na zarazę niedobitków. Cięcia powinny być przeprowadzane z głową i scenarzyści powinni pilnować tego, by każda zmiana wywoływała konsekwentne zmiany w innych przyległych wątkach. Bez tego serialowa fabuła rozjeżdża się i przestaje być przekonująca.

Twórcy co jakiś czas przypominają sobie o wątku Żelaznych Wysp, jednak ich podejście sprawia, że chyba już byłoby lepiej, gdyby sobie całkowicie odpuścili te sceny. Przypomnijmy sobie tylko zupełnie pozbawioną logiki scenę, w której Asha (sorry, Yara!) wybiera się na wyprawę ratunkową dla brata. Theon potrzebny jest w Winterfell, przez co cała odsiecz musiała zakończyć się niepowodzeniem – Yara została pogoniona przez psy i od tego czasu nie słychać nic o tym, by miała w jakiś sposób wrócić jeszcze do fabuły. Tak właściwie nie wiadomo, dlaczego Ramsay zrezygnował ze schwytania tak znaczącego jeńca jak córka króla Żelaznych Wysp… Wątpliwe jest to, by kierowało nim sumienie, więc jego pobłażliwość wobec kobiety jest do dziś nadzwyczaj zastanawiająca.

Miejsce 3 – Stannis Baratheon – Ciapowaty Król Westeros:

Na prawie wszystko jestem w stanie przymknąć oko, lecz na to, co zrobili z serialowym Stannisem w niektórych scenach po prostu patrzeć nie mogę! Jedyny Prawowity Król Westeros w serialu bardziej przypomina ciepłe kluchy niż twardego władcę znanego z kart powieści. Twórcy wybitnie nie czują postaci Stannisa, co więcej – przy tendencji do wybielania pozostałych postaci, Stannis został na ekranie ukazany w dużo gorszym świetle.

Jaki jest książkowy Stannis? Twardy i nieugięty, niepozbawiony ludzkich słabości. „Stannis przypomina czyste żelazo, czarne, twarde i mocne, ale kruche. Prędzej się złamie niż ugnie.” Stannis wyznaje sprawiedliwość w wymiarze binarnym. Albo się jest sprawiedliwym, albo nie jest. Dlatego nie okazuje miłosierdzia, nawet względem najbliższej rodziny. Lord Smoczej Skały nie wierzy w bogów, przestał w nich wierzyć w dniu, gdy dowiedział się o śmierci ojca na morzu. Trzyma u swojego boku Melisandre dlatego, że czerwoni kapłani mają moc. Poza tym – religia jest dobrym narzędziem propagandowym. Stannis jako król wykazuje się rozsądkiem. Ufa Davosowi i traktuje go z należytym szacunkiem. Zdaje sobie sprawę, że otaczają go głupcy, pochlebcy i fanatycy, przez co wyłącznie Cebulowy Rycerz jest człowiekiem, któremu może absolutnie zaufać.

Co robi jednak serialowy Stannis? Wykazuje się fanatyzmem religijnym, jest wyrywny do palenia królewskiego bękarta, podczas gdy w książkach wzbraniał się przed tym aż do ostatniej chwili. Baratheon bez chwili zastanowienia skazuje na śmierć najbardziej zaufanego człowieka tylko po to, by chwilę później odwołać to za sprawą jednego słowa czerwonej kapłanki. W książkach Stannis podziękował Davosowi za rozstrzygnięcie dylematu moralnego, podarował mu w podzięce tytuł lordowski i mianował go królewskim namiestnikiem (po spalonym za zdradę Florencie).

Czarę goryczy przelewa scena, w której Stannis przygląda się paleniu na stosie „niewiernych” – poddanych, którzy nie wyrzekli się wiary w Siedmiu. Książkowy Stannis miał w zasadzie gdzieś to, do kogo modlą się jego poddani – jedyną niewiernością, za którą Stannis mógł spalić, była klasyczna zdrada władcy. Scenarzyści przypomnieli sobie o Florencie który trafił na stos, jednak jego przewinienia zostały znacznie zmniejszone i nie dostało mu się za pertraktowanie z Lannisterami za plecami władcy.

Na zwrócenie uwagi zasługuje relacja króla z kobietą w czerwieni. Serialowy Stannis jest pod pantoflem Melisandre, podczas gdy w książkach miał często w zwyczaju gasić jej ogniste zapędy. Prawdą jest to, że pomiędzy mężczyzną a kobietą był romans, jednak z pewnością kobieta nie była w tym związku jednostką dominującą. Tyle dobrego, że twórcy zadbali chociaż o to, by był widoczny niebotyczny wpływ kapłanki na Selyse – małżonkę Stannisa. Książkowa Królowa znacznie częściej wtrącała się do spraw politycznych, jednak przynajmniej serialowa Selyse wciąż pozostaje fanatyczną wyznawczynią R’hloora. Choć może warto nadmienić, że dziwnym wybiegiem ze strony twórców było wprowadzenie słoików z marynowanymi płodami… Po treści książek odniosłem wrażenie, że Stannis wcale nie miał parcia na syna – żonę w alkowie odwiedził zapewne raz, po to by wypełnić małżeński obowiązek. Trafiła mu się z tego córka i raczej na ten fakt specjalnie nie narzekał. ;)

Jest jednak spora nadzieja na to, że twórcy jeszcze odbudują wizerunek Stannisa – scena z odsieczy na Murze wypadła fantastycznie, przez co można mieć nadzieję, że od tego momentu twórcy pociągną postać Stannisa już w prawidłowym kierunku. Byłoby bardzo dobrze, bo trójkąt Melisandre-Stannis-Davos wypada świetnie pod względem aktorskim i byliby jeszcze lepsi, gdyby tylko aktorom przyszło grać w końcu do lepszego scenariusza.

Miejsce 4 – Spontaniczny Littlefinger:

Littlefinger należy do osób, które mają dokładnie zaplanowany najmniejszy aspekt przyszłości, rzecz jasna w różnych wariantach na wypadek ewentualnych modyfikacji planu. Scenarzyści przez długi czas w serialu prowadzili tę postać dokładnie w taki sposób, jednak z dziwnych powodów zdecydowali zerwać z tą tendencją w momencie wypchnięcia przez Księżycowe Wrota Lysy – cioci Sansy.

Książkowy Littlefinger miał dokładnie przemyślaną tę zbrodnię – zadbał zawczasu o to, by znaleźć kozła ofiarnego, który odpowie za jego grzechy. Padło na Marilliona – nadwornego minstrela, który niegdyś podkochiwał się w Pani Orlego Gniazda. W momencie przybycia Lordów Deklarantów Littlefinger i Sansa mieli już przygotowaną przemyślaną wersję wydarzeń na okoliczność śmierci ciotki. Odpowiednie tortury sprawiły też, że pechowy grajek przyznał się do nieswoich win.

Serialowy Baelish wypchnął Lysę z hasłem „YOLO!” na ustach, nie zastanawiając się wcześniej nad konsekwencją tego czynu. Nawet nie zadbał o to, by przekonać Sansę na zeznawanie na jego korzyść. Książkowy pierwowzór nie pozwoliłby na to, by postawić się w aż tak niepewnej sytuacji. Jaka była szansa na to, że Lordowie uwierzą w to, że ich Pani popełniła samobójstwo? Skoro już twórcy zrezygnowali z wprowadzenie postaci grajka, to mogli przynajmniej zadbać o to, by Littlefinger z Sansą przygotowali na okoliczność przesłuchania przekonujące dowody. Tymczasem Sansa w jednej chwili przeszła cudowną przemianę, która sprawiła, że z naiwnej dziewczyny stała się sprawną intrygantką. Rozwój książkowej Sansy jest stopniowy i wciąż trwa – dziewczyna nie zdecydowała się w jednej chwili na to, by przejść na Ciemną Stronę Mocy.

Artykuł Gra o tron: Najbardziej irytujące odstępstwa względem książek pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Syn Tywina Lannistera i jego żony Joanny, również z Lannisterów. Bliźniaczy brat i zarazem kochanek królowej Cersei, biologiczny ojciec Joffreya, Myrcelli i Tommena. Członek Gwardii Królewskiej. Ma trzydzieści kilka lat. Jest wysoki i przystojny. Ma typowe dla Lannisterów złote włosy i zielone oczy. Należy do najsłynniejszych i najbardziej utalentowanych rycerzy w Westeros. Kocha walkę. Początkowo jawi się jako osoba arogancka, amoralna i cyniczna. Zmienia się wskutek ciężkich przeżyć i znajomości z wojowniczką Brienne z Tarthu. Stara się odzyskać honor.

Przedakcja

W dzieciństwie Jaimego łączyła bliska więź z bliźniaczą siostrą Cersei. Ich zabawy nabrały z czasem charakteru seksualnego. Gdy służąca ich przyłapała, matka kazała rozdzielić rodzeństwo i przenieść sypialnię chłopca na przeciwną stronę zamku. Niedługo później lady Joanna umarła przy narodzinach Tyriona. W przeciwieństwie do Cersei, która od początku nienawidziła karłowatego brata, Jaime go pokochał.

Gdy Jaime miał jedenaście lat, został giermkiem lorda Sumnera Crakehalla. Dwa lata później wygrał pierwszą walkę zbiorową na turnieju. W wieku piętnastu lat wziął udział w starciu z banitami (Bractwo z Królewskiego Lasu) i okrył się chwałą, m.in. dzięki uratowaniu lorda Crakehalla. W nagrodę został pasowany na rycerza przez ser Arthura Dayne’a, uważanego za wzór cnót rycerskich. Lannister nosił wówczas przydomek Młody Lew.

Gdy Jaime wracał do Casterly Rock, postanowił odwiedzić siostrę, przebywającą wraz z ojcem w Królewskiej Przystani. Cersei powiedziała mu, że lord Tywin planuje go ożenić z Lysą Tully, i namawiała go, by wstąpił do Gwardii Królewskiej. W ten sposób uniknąłby niechcianego małżeństwa z Lysą i byłby blisko siostry. Po upojnej nocy Jaime zgodził się na propozycję Cersei. Już miesiąc później Młody Lew został przyjęty do Gwardii Królewskiej podczas wielkiego turnieju w Harrenhal. Wkrótce się okazało, że król Aerys chciał jedynie pozbawić lorda Tywina dziedzica. Chłopak nie mógł się nawet wykazać na turnieju. Natychmiast po ceremonii inwestytury został wysłany do stolicy, by strzec królowej Rhaelli i księcia Viserysa. Rozgniewany lord Tywin przy pierwszej sposobności zrezygnował ze stanowiska namiestnika i wyjechał wraz z Cersei do Casterly Rock. Bliźnięta w dalszym ciągu pozostawały rozdzielone.

Nastoletni Jaime był świadkiem okrutnych postępków szalonego króla, m.in. palenia ludzi żywcem. Nauczył się zachowywać dystans do widzianych okropności, budować mur wewnątrz siebie. Gdy zaczęła się rebelia Roberta, prosił, by pozwolono mu wyruszyć w pole, jednak Aerys postanowił go zatrzymać, gdyż obawiał się lorda Tywina. Gdy po Bitwie Dzwonów stało się jasne, że Robert może zwyciężyć, król zdecydował, że prędzej spali miasto dzikim ogniem, niż odda je buntownikowi. Rozkazał piromantom poczynić stosowne przygotowania. Jaime o tym wiedział.

Gdy książę Rhaegar poniósł klęskę i poległ nad Tridentem, lord Tywin zwołał chorążych i pomaszerował na Królewską Przystań. Król dał się przekonać wielkiemu maesterowi Pycelle, że pan Casterly Rock przybył po to, by bronić stolicy, i rozkazał otworzyć przed nim bramy. Lord Tywin był jednak po stronie buntowników. Jego siły splądrowały miasto. Gdy Aerys się o tym dowiedział, rozkazał Jaimemu przynieść głowę jego ojca, zaś piromancie – podpalić Królewską Przystań. Młody Lannister zabił głównego piromantę, po czym poderżnął gardło samemu Aerysowi. Krótko później do zamku weszli ludzie lorda Tywina. Oczekiwali od Jaimego wskazówek co do tego, kto powinien zostać następnym królem, ale młodzieniec odrzekł, że mogą ogłosić władcą kogo chcą. Usiadł na Żelaznym Tronie w oczekiwaniu na kogoś, kto przyjdzie go objąć. Tak zastał go Eddard Stark.

Lord Stark nalegał, by zesłać Jaimego do Nocnej Straży, jednak Jon Arryn przekonał króla Roberta, że młody Lannister powinien pozostać członkiem Gwardii Królewskiej. Jaime zachował biały płaszcz, ale od tej pory zwano go Królobójcą. Gdy król Robert ze względów politycznych ożenił się z Cersei Lannister, brat i siostra nareszcie znaleźli się blisko siebie i wznowili romans. Joffrey, Myrcella i Tommen uchodzili za potomków Roberta Baratheona, lecz w rzeczywistości byli dziećmi Jaimego.

Królobójca czasami odwiedzał Casterly Rock. Podczas jednej z wizyt on i Tyrion, wówczas trzynastoletni, jechali nocą do zamku. Widzieli, jak banda zbójców napadła czternastoletnią córkę zagrodnika imieniem Tysha. Jaime ruszył w pościg za łotrzykami, Tyrion zaopiekował się dziewczyną. Zakochał się w niej i wziął z nią potajemny ślub. Kiedy lord Tywin się o tym dowiedział, kazał starszemu synowi okłamać brata, że Tysha była w rzeczywistości prostytutką, a Jaime zaaranżował całą sytuację, by Tyrion „stał się mężczyzną”.

Artykuł Jaime Lannister pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Nastoletnia Cersei Lannister wraz ze swoją przyjaciółką odwiedza leśną wiedźmę. Domaga się od niej przepowiedni na temat swej przyszłości. Dowiaduje się, że poślubi króla, przez pewien czas będzie królową, aż nadejdzie inna, młodsza i piękniejsza, która odbierze jej wszystko, co dla Cersei jest drogie. Wiedźma przepowiada, że królowa będzie miała trójkę dzieci, które zostaną ukoronowane, a następnie umrą.
Dorosła Cersei przypomina sobie o przepowiedni w dniu pogrzebu Tywina Lannistera. Przy ciele ojca czuwa Jaime. Cersei rozmawia z bratem, zarzucając mu, iż pośrednio odpowiada za śmierć Tywina.

Zamknięty w skrzyni Tyrion dociera wraz z Varysem do Pentos. Starszy nas szeptaczami uwalnia Lannistera dopiero w rezydencji swego współpracownika, Illyrio Mopatisa. Varys przyznaje, że wraz z przyjaciółmi dąży do przywrócenia tronu Targaryenom, ale Tyriona bardziej interesuje wino, niż rozmowy o polityce.

Gigantyczny posąg Harpii, dominujący nad piramidami w Meereen, zostaje obalony. W mieście pojawiają się zamaskowani mordercy zwani Synami Harpii. Atakują Nieskalanych, a na ciele pokonanego wroga pozostawiają swoją maskę. Daenerys rozkazuje odnaleźć morderców, a zabitego Nieskalanego pochować z honorami w Świątyni.

W Czarnym Zamku Jon Snow szkoli kolejnych rekrutów, a Sam Tarly rozmawia z Goździk. Nocna Straż będzie wkrótce wybierała nowego lorda dowódcę. Wśród kandydatów duże szanse na wybór ma ser Alliser Thorne.
Stannis wzywa na rozmowę Jona Snow. Zapowiada, że pragnie zdobyć Północ, a jeśli tego dokona, to zabije Roose Boltona, winnego śmierci Robba Starka. Stannis ma świadomość, że potrzeba mu wsparcia podczas wojny. Oczekuje, że wolni ludzie ruszą wraz z nim do walki o Winterfell, w zamian za to Stannis obiecuje im ułaskawienie, a po wygranej wojnie nadania ziemi. Wymaga hołdu od Mance’a Raydera, grożąc, że w przeciwnym razie spali Króla za Murem na stosie.

13 letni Robert Arryn ćwiczy walkę na miecze, a przypatrują się temu Sansa Stark, Littlefinger oraz lord Royce. Młody Arryn pozostaje pod opieką Royce’a, a Petyr Baelish wraz z Sansą udają się w dalszą podróż. Po drodze mijają Brienne i Podricka.

W Królewskiej Przystani Cersei Lannister wysłuchuje kondolencji składanych po śmierci lorda Tywina. Wśród żałobników znajduje się Lancel. Kuzyn jest odmieniony, ubiera się w skromne szaty, chodzi boso i jak twierdzi jego ojciec, Kevan Lannister, jest jednym z religijnych fanatyków nazywających się „wróblami”. Lancel w rozmowie z Cersei wyznaje, że żałuje swej przeszłości i jako nawrócony grzesznik odnalazł spokój.

Upojny wieczór Lorasa i Olyvara przerywa wkroczenie Margaery. Młoda królowa sugeruje swemu bratu zachowanie większej dyskrecji, ale Loras jest przekonany, że w Królewskiej Przystani nie ma potrzeby się ukrywać ze swymi seksualnymi przygodami. Jest również zdania, że po śmierci Tywina Lannistera plany związane z poślubieniem Cersei zostaną anulowane.

Tyrion chce wiedzieć, dlaczego Varys uwolnił go z więzienia. Argument, że stało się to na prośbę Jaimego Lannistera, nie trafia mu do przekonania. Varys przekonuje Tyriona, że powinien przyczynić się do zwycięstwa władcy silniejszego niż Tommen, ale łagodniejszego niż Stannis, który zaprowadzi w królestwie porządek i sprawiedliwość i który pochodzi z odpowiedniego rodu. Władcą tym ma być Daenerys Targaryen.

Ulice Meereen są patrolowane przez oddziały Nieskalanych. Hizdahr składa relację ze swej wyprawy do Yunkai- tamtejsi możnowładcy zgodzili się oddać władzę Radzie Starszych utworzonej z byłych właścicieli niewolników i wyzwoleńców, a rozstrzyganie ważniejszych problemów zgadzają się powierzyć Daenerys. Mądrzy Panowie z Yunkai domagają się ponownego otwarcia aren, ale Daenerys jest temu przeciwna. Nocą do otwarcia aren próbuje przekonać ją Daario Naharis, który swoją karierę najemnika rozpoczynał jako gladiator. Daario uświadamia jej również, że prawdziwą siłą są smoki, a nie armia Nieskalanych. Daenerys odwiedza uwięzione smoki i przekonuje się, że nie ma nad nimi żadnej władzy.

Jon Snow odwiedza w więzieniu Mance’a i przekazuje mu ultimatum postawione przez Stannisa. Mance docenia Stannisa i jego dążenia, ale odmawia ukorzenia się przed Baratheonem, wskazując, że byłoby to zdradą jego wszystkich ideałów. Ponadto oddanie swych ludzi, aby umierali w cudzej wojnie, jest nie do przyjęcia dla Króla za Murem.
Mance na oczach braci z Nocnej Straży, Stannisa, jego żony i córki oraz garstki dzikich ludzi zostaje zaprowadzony na stos. Po krótkiej przemowie Melisadnre podkłada ogień. Egzekucję zakłóca Jon Snow, zabijając z łuku Mance’a Raydera.

Gra o tron- różnice między serialem a książką:

– przepowiednia maegi Żaby mówi o 16 dzieciach króla Roberta, a nie o 20 jak w serialu. Ponadto wiedźma przywołuje osobę valonquara (w valyriańskim języku oznacza to młodszego braciszka), który przyczyni się do śmierci Cersei. Królowa jest przekonana, że przepowiednia dotyczy Tyriona i stąd jej nienawiść do najmłodszego brata.
– Sansa Stark pozostała w Dolinie Arrynów wraz z małym Robertem Arrynem (który na tym etapie powieści miał ok. ośmiu lat)
– Brienne podczas swej wędrówki nie spotkała ani Aryi, ani Sansy
– Stannis nie proponował Mance’owi złożenia hołdu. Król wolnych ludzi został spalony na stosie przez Melisandre (chociaż w późniejszych rozdziałach książki okazało się, że kapłanka R’hllora uśmierciła Grzechoczącą Koszulę, który za sprawą jej czarów przybrał wygląd Mance’a Raydera)
– książkowy Lancel Lannister przeżył nawrócenie, umartwiał się i przystąpił do „Wróbli”, ale podczas pogrzebu Tywina przebywał z dala od Królewskiej Przystani i nie miał okazji rozmawiać z Cersei.
– Loras Tyrell po śmierci Renly’ego nie przejawiał zainteresowania innymi kochankami
– książkowe Yunkai było wrogo nastawione do Daenerys
– egzekucji „Mance’a Raydera” przyglądali się wszyscy wolni ludzie, zgromadzeni pod Murem. Mance, którym później okazał się Lord Kości, nie zachował do końca odwagi i ludzie Stannisa musieli siłą wepchnąć go do klatki. Wraz z Królem za Murem Melisandre spaliła róg, który wedle przekonań dzikich miał mieć moc zburzenia Muru. Na rozkaz Jona Snow czterech ludzi z Nocnej Straży strzeliło do „Mance’a”, zabijając go.

(aw)
 

Artykuł Odcinek 1 – Wojny, które nadejdą pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Arya Stark dopływa do Braavos, a kapitan statku dostarcza ją bezpośrednio pod Dom Czerni i Bieli, obiecując, że znajdzie tam tego, kogo szukała. Arya puka do czarno-białych drzwi, ale starszy mężczyzna, który pojawia się w progu, nie zamierza jej pomóc i twierdzi, że wewnątrz nie przebywa nikt o imieniu Jaqen H’ghar.  Dziewczyna spędza godziny na schodach budynku, powtarzając swoją „modlitwę” i wymieniając nazwiska wrogów, którym życzy śmierci. Po długim oczekiwaniu rozgoryczona Arya wrzuca otrzymany od Jaqena pieniążek do morza i odchodzi.

Brienne i Podrick zatrzymują się w gospodzie, w której przebywają Sansa Stark i Petyr Baelish. Brienne oferuje Sansie swój miecz, ale dziewczyna wysłuchawszy uwag Littlefingera odrzuca jej propozycję. Brienne ucieka z gospody, wprowadzając zamieszanie w szeregach zbrojnych lorda Baelisha. Żołnierze rzucają się w pogoń za nią i za Podrickiem, a Sansa i Littlefinger oddalają się. Brienne nie rezygnuje z dotrzymania słowa danego Catelyn Stark i mimo sprzeciwu Sansy nadal pragnie ją chronić.

Cersei Lannister wzywa Jaimego i pokazuje mu naszyjnik, przysłany z Dorne. Królowa rozpoznaje klejnot, który należy do Myrcelli. Jej zdaniem Martellowie w ten sposób ostrzegają Królewską Przystań przed pochopnym działaniem. Jaime deklaruje, że uda się do Dorne i przywiezie Myrcellę do domu. Na wyprawę zamierza zabrać ze sobą Bronna, choć ten szykuje się do ślubu z lady Stokeworth.

W Dorne Myrcella Baratheon spędza czas z Trystane Martellem. Ellaria Sand z oddali przygląda się młodym, a następnie odwiedza Dorana Martella. Nalega, by ten pomścił śmierć swego brata. Wskazuje, że córki Oberyna stoją po jej stronie i proponuje, by Doran oddał jej Myrcellę, a śmierć dziewczyny będzie zemstą za życie Oberyna. Doran odmawia.

Szary Robak i Daario Naharis patrolują ulice Meereen w poszukiwaniu Synów Harpii. Daario uzyskał informacje, które pozwalają im schwytać jednego ze skrytobójców. Podczas narady u Daenerys ma zapaść decyzja odnośnie przyszłości jeńca, a zdania wśród doradców smoczej królowej są podzielone. Po naradzie ser Barristan pozostaje jeszcze w komnacie i opowiada Daenerys o jej ojcu, Szalonym Królu. Stary rycerz wskazuje, że opowieści szerzone przez wrogów Targaryenów były prawdą. Dany obiecuje, że Syna Harpii czeka sprawiedliwy proces.

Tyrion wraz z Varysem podróżują do Volantis, by stamtąd udać się do Meereen. W karecie Tyrion zgodnie ze złożoną wcześniej obietnicą cały czas pije, co irytuje Varysa. Dla własnego bezpieczeństwa Tyrion musi się cały czas ukrywać, bowiem Cersei wyznaczyła nagrodę za jego głowę. Do Królewskiej Przystani przybywają łowcy nagród z makabrycznymi trofeami, ale żadna z dostarczonych przez nich głów nie należała do Tyriona. Szczątki zabiera do swych eksperymentów Qyburn. Królowa bierze udział w posiedzeniu małej rady. Jako doradca króla informuje o mianowaniu Mace’a Tyrella starszym nad okrętami i monetą, Qyburn obejmuje stanowisko starszego nad szeptaczami, zaś Kevan Lannister starszego nad armią. Stryj Kevan nie okazuje radości z nominacji i chce usłyszeć od niej bezpośrednio z ust króla. Twierdzi, że nie zamierza być marionetką Cersei i opuszcza posiedzenie małej rady, udając się do Casterly Rock.

Shireen uczy Goździk, a lekcjom czytania przysłuchuje się Sam. Dziewczyny rozmawiają o szarej łuszczycy, a Goździk opowiada o swoich siostrach, które zmarły na tę chorobę. Pogawędkę przerywa wejście królowej Selyse.
Jon Snow rozmawia ze Stannisem. Wyjaśnia królowi, że dzicy ludzie nigdy nie poprą jego sprawy i nie pójdą walczyć w jego wojnie. Stannis Baratheon pokazuje chłopakowi list, otrzymany od dziesięcioletniej Lyanny Mormont, która na prośbę o wsparcie zripostowała, że Północ zna tylko jednego króla, Starka. Stannis uważa, że w zbliżających się wyborach lorda dowódcy Nocnej Straży wygra ser Alliser. W zamian za oddanie hołdu i ofiarowanie służby Stannis obiecuje Jonowi Snow zalegalizowanie pochodzenia, nazwisko Stark i tytuł lorda Winterfell.
Rozpoczynają się wybory lorda dowódcy. Za ser Alliserem gardłuje Janos Slynt, za wiekowym ser Dennisem przemawia jeden z braci, a tuż przed rozpoczęciem głosowania Samwell Tarly wygłasza mowę, w której przypomina zebranym zasługi Jona Snow. W głosowaniu Jon i Alliser otrzymują identyczną liczbę głosów, ale maester Aemon dokłada swój głos i on przeważa.
998 lordem dowódcą Nocnej Straży zostaje Jon Snow.

Arya poluje na gołębie na ulicach Braavos. Zaczepiona przez trzech młodych mężczyzn wyciąga miecz, ale rzezimieszki rzucają się do panicznej ucieczki na widok staruszka z Domu Czerni i Bieli. Arya podąża za nim, a ten nie zatrzymując się idzie prosto do świątyni. Przed drzwiami oddaje Aryi wrzuconą przez nią do morza monetę. Starzec ruchem ręki odmienia swoją twarz. Przed Aryą stoi Jaqen H’ghar i gestem zaprasza ją do przekroczenia progu Domu Czerni i Bieli.

W Meereen Mossador, który podczas narady doradzał Daenerys uśmiercenie pojmanego Syna Harpii, odwiedza jeńca w więzieniu i zabija go. Daenerys zamierza ściśle przestrzegać prawa i skazuje go na śmierć, nie słuchając błagań ani samego skazanego, ani zebranych. Publiczna egzekucja powoduje gwałtowną zmianę w nastawieniu mieszkańców miasta, którzy otwarcie okazują Daenerys wrogość. W mieście dochodzi do zamieszek. Nocą na szczyt piramidy w której mieszka Daenerys przylatuje Drogon.

Gra o tron – różnice między serialem a powieścią

– w Braavos Aryę na brzeg wysadza jeden z synów kapitana statku, również pod Domem Czerni i Bieli. Tam dziewczyna spotyka kapłana określanego przez nią mianem „miłego staruszka”.

– książkowa Arya nie wciągnęła Waldera Freya na swoją listę

– podczas swej wędrówki Brienne nie spotkała Sansy

– od ucieczki z Królewskiej Przystani Sansa przedstawia się wszędzie jako Alayne Stone, nieprawo urodzona córka Littlefingera. Jej prawdziwą tożsamość zna tylko kilka osób, a Sansa farbuje włosy, by ich rudy kolor nie naprowadził nikogo na skojarzenia odnośnie jej pochodzenia.

– Jaime Lannister nie podróżował do Dorne. Myrcellę miał przywieźć jeden z królewskich gwardzistów (ser Balon Swann), zaś Jaime po pogrzebie Tywina i po ślubie Tommena wyjechał do Dorzecza, by tam zaprowadzić pokój. Bronn faktycznie ożenił się z Lollys Stokeworth, ale nie towarzyszył Jaimemu w podróży. Kompanem Lannistera, a zarazem partnerem w ćwiczeniach z mieczem, był niemy kat, ser Illyn Payne.

– w książce Ellaria Sand wykazywała się dużym opanowaniem i, mimo iż opłakiwała śmierć Oberyna, to dostrzegała bezsens zemsty i próbowała powstrzymać Żmijowe Bękarcice. Z Doranem rozmawiały kolejno Obara Sand, Nymeria Sand i Tyene Sand i każda z nich domagała się od niego reakcji.

– Tyrion podróżował z Illyrio Mopatisem. Varys po uwolnieniu go z więzienia najprawdopodobniej pozostał w Królewskiej Przystani.

– Kevan Lannister nie chciał się podporządkować Cersei. Odmówił objęcia stanowiska królewskiego namiestnika, stawiając zaporowy dla Cersei warunek, by opuściła Królewską Przystań i miejsce u boku syna.

– Samwell Tarly zaangażował się w przekonanie braci do kandydatury Jona, wykazując spore talenty polityczne. Za pomocą zręcznych argumentów przekonał niektórych kontrkandydatów, by swoje głosy przekazali Jonowi.

– Jednym z warunków postawionych przez Stannisa Baratheona było przyjęcie wiary w R’hllora. Jon Snow poważnie rozważał propozycję Stannisa, ale pojawienie się Ducha było dla Jona sygnałem, że powinien dochować wierności starym bogom i dotrzymać przysięgi złożonej Nocnej Straży.

– kandydaturę Jona na dowódcę Nocnej Straży zgłosił Edd Cierpiętnik, który również startował w wyborach. Jon Snow wygrał wybory ze znaczną przewagą nad kontrkandydatami.

– Daenerys wzięła od starych rodów Meereen zakładników, ale po kolejnych zabójstwach dokonanych przez Synów Harpii stanowczo odmówiła uśmiercenia ich. Epizod z Mossadorem pojawia się tylko w serialu.

(aw)

Artykuł Odcinek 2 – Dom Czerni i Bieli pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Dreadfort

W lasach otaczających zamek Dreadfort Ramsay Snow poluje na swą dawną służkę. Towarzyszy mu Theon, zwany teraz przez Ramsaya Fetorem, łuczniczka Myranda i sfora psów. Dziewczyna zostaje zagryziona przez psy. Fetor patrzy na scenę z przerażeniem i niesmakiem.

Lord Bolton zjawia się w Dreadfort wraz z armią, Locke’em i nową żoną, Waldą Frey. Ramsay gratuluje Locke’owi okaleczenia Królobójcy. Roose przerywa im, gdyż chce zobaczyć się z Theonem Greyjoyem. Gdy Theon zostaje wprowadzony do komnat, Roose jest poirytowany i zniesmaczony faktem, że młody Greyjoy znajduje się w takim stanie. Tłumaczy bękarciemu synowi, że Theon był cennym zakładnikiem, gdyż można było zażądać za niego uwolnienia Fosy Callin, twierdzy o strategicznym położeniu na granicy Północy i Dorzecza. Fosa jest pod kontrolą Żelaznych Ludzi, co utrudnia przemarsz wojsk Boltona. Ramsay odpowiada, że wysłał już warunki Balonowi Greyjoyowi, jednak ten odmówił. Roose zaś wścieka się, że bękarci syn poczynił to bez jego zgody. Ramsay zaś zmusza Fetora do wyjawienia prawdy o Branie i Rickonie, dzięki czemu lord Bolton dowiaduje się, że młodzi Starkowie wciąż żyją. Snow tłumaczy, że gdy północni lordowie dowiedzą się o Branie i Rickonie, to poprą synów Eddarda Starka jako prawowitych namiestników Północy. Roose zleca Locke’owi odnalezienie i zabicie młodych Starków, a Fetor sugeruje, że chłopcy mogą się ukrywać u ich przyrodniego brata w Czarnym Zamku. Ramsay zauważa, że przydałoby się usunąć i Jona. Roose ignoruje syna i poleca mu udać się do Fosy Callin i odbić ją z rąk Żelaznych Ludzi. W zamian obiecuje mu legitymizację.

Smocza Skała

Melisandre ofiarowuje Panu Światła trzech ludzi. Jedną z ofiar jest brat królowej Selyse, ser Axell Florent. Ser Davos Seaworth z niesmakiem obserwuje ceremonię. Zauważa, że król Stannis wydaje się równie niezadowolony. Po zakończeniu ceremonii, Cebulowy Rycerz z irytacją pyta króla, dlaczego ser Axell musiał zginąć. Stannis bez przekonania odpowiada, że jego szwagier nie zastosował się do rozkazu zniszczenia posągów Siedmiu. Davos nie jest usatysfakcjonowany takim tłumaczeniem.

Stannis, jego żona i Melisandre jedzą kolację. Król narzeka na jakość mięsa. Królowa odpowiada, że spiżarnie na Smoczej Skale są puste, na co Stannis proponuje by zamiast zepsutego mięsa służba serwowała ryby. Selyse przyjmuje to ze zdziwieniem, bo przecież Stannis nie lubi ryb. Ten odpowiada, że nienawidzi wielu rzeczy, ale jakoś je znosi. Selyse opowiada milczącej do tej pory kapłance, jak jej mąż podczas oblężenia Końca Burzy starał się zapewnić jej jakikolwiek posiłek. Melisandre przytakuje, mówi, że wie czym jest głód. Po chwili niezręcznego milczenia Selyse wyznaje, że boi się o duszę księżniczki Shireen. Według królowej dziewczynka jest uparta i krnąbrna – dlatego Pan Światła pokarał ją szarą łuszczycą. Zirytowany Stannis mówi, że Shireen to jeszcze dziecko i że nie pozwoli żonie bić córki. Selyse pokornieje, proponuje jednak, by Melisandre porozmawiała z Shireen.

Gdy Melisandre wchodzi do komnaty księżniczki, mała jeszcze nie śpi. Kapłanka pyta dziewczynkę czy widziała ceremonię. Shireen odpowiada, że słyszała jedynie krzyki palonych. Ma pretensje do Melisandre, bo ser Axell był jej wujkiem. Kobieta wyjaśnia, że Axell jest teraz w lepszym miejscu, a ogień oczyszcza i daje radość. Shireen odpowiada, że krzyki jej wuja z pewnością nie były krzykami radości, a w lepszym miejscu być nie może, gdyż zostały z niego kości i popiół. Melisandre kończy rozmowę stwierdzeniem, że jest tylko jedno piekło – to, w którym żyją.

Królewska Przystań

Tyrion i Jaime spożywają posiłek. Starszy z Lannisterów jest markotny, co nie uchodzi uwadze młodszego. Karzeł próbuje pocieszyć brata żartami – wznosi toast za rodzeństwo: karła, kalekę i wariatkę. Jaime zwierza się bratu, że nie umie walczyć lewą ręką, gdyż jego instynkt nie działa jak powinien. Martwi się, że nie spełni najważniejszego obowiązku królewskiego gwardzisty – ochrony monarchy. Tyrion zachęca brata do treningów. Zdradza Jaimemu, że ma świetnego kandydata na nauczyciela, który będzie trzymał gębę na kłódkę.

Nauczycielem okazuje się Bronn, który spotyka się z Jaimem w odosobnionym miejscu nad morzem. Jaime ma jednak wątpliwości czy najemnik okaże się dyskretny. Bronn mówi, że będzie milczał dopóki, dopóty jego kiesę zasila złoto. Mężczyźni przystępują do ćwiczeń, jednak najemnik używa swoich brudnych sztuczek i z łatwością zyskuje przewagę nad rycerzem. Uświadamia Jaimemu, że będzie musiał się ich teraz nauczyć, by mieć przewagę w walce.

W czasie przygotowań do królewskiego wesela Tyrion spotyka się z lordem Varysem. Starszy nad szeptaczami zdradza mu, że Cersei przyuważyła Shae i że kwestią czasu jest kiedy dowie się o niej jego ojciec. Tyrion naciska na Varysa, żeby w razie pytań eunuch okłamał lorda Tywina. Varys odmawia, gdyż boi się lorda Tywina. Za to mówi Tyrionowi, że jego zamorscy przyjaciele przyjmą Shae, jeśli ta ucieknie z Królewskiej Przystani.

Na weselnym śniadaniu Mace Tyrell wręcza królowi Joffreyowi prezent weselny – pięknie zdobiony puchar. Podczas gdy Joffrey wymienia się uprzejmościami ze swoim przyszłym teściem, Cersei obserwuje Shae usługującą przy stole. Zwraca uwagę ojca, że to właśnie kochanka Karła. Tywin rozkazuje przyprowadzić Shae do Wieży Namiestnika przed weselem. Tyrion wręcza Joffreyowi prezent od siebie i Sansy. Jest to historia dynastii Targaryenów, księga, którą powinien przeczytać każdy król. Joffrey, ku zaskoczeniu wszystkich, uprzejmie dziękuje wujowi. Następnie jeden z królewskich gwardzistów przynosi valyriański miecz – prezent od Tywina dla wnuka. Joffrey jest zachwycony. Sprawdza jego ostrość na księdze od Tyriona i Sansy. Nazywa swój oręż Wdowim Płaczem.

Tyrion spotyka się z Shae. Chce z nią zerwać, więc zachowuje się wobec niej oziębły. Chce odesłać ją na statek płynący do Pentos, gdzie czeka na nią dom i służący by mogła spędzić tam resztę swoich dni. Kłamie Shae, że od tej pory chce być wierny żonie. Kobieta jednak z łatwością demaskuje jego kłamstwo. Widzi, że Tyrion jest motywowany strachem przed siostrą i ojcem. Tyrion jednak nie wyjawia swoich prawdziwych motywów – obawy o życie Shae – tylko obraża kochankę, po czym mówi jej, że Bronn czeka, aby eskortować ją na statek.

Margaery i Joffrey biorą ślub w Wielkim Sepcie Baelora.

Na weselu lady Olenna rozmawia z lordem Tywinem na temat wkładu finansowego Tyrellów w królewskie wesele. Okazuje się, że Lannisterowie byli wspomagani przez swoich sojuszników z Reach oraz przez Żelazny Bank Braavos.

Bronn zapewnia Tyriona, że odeskortował bezpiecznie Shae na statek. Nikt ich nie śledził, a okręt odpłynął.

Olenna składa kondolencje Sansie z powodu śmierci jej matki i brata. Chwali fryzurę i naszyjnik Sansy, przy czym dotyka kryształów.

Król Joffrey wydaje się być znudzony ucztą weselną. Margaery wstaje i ogłasza, że resztki jedzenia z wesela będą przeznaczone dla biednych i głodujących, którzy ucierpieli przez wojnę pięciu królów.

Jaime podchodzi do ser Lorasa. Królobójca pyta młodego rycerza czy cieszy się na ewentualność ślubu z Cersei. Loras odpowiada, że nie może się doczekać. Podenerwowany Jaime ostrzega go, że ślub z Cersei sprowadzi na niego śmierć i nie powinien się z nią żenić. Loras drwi sobie z Królobójcy, tym samym daje znać, że wierzy w pogłoski o kazirodczym związku bliźniąt.

Brienne podchodzi do stołu królewskiego, by złożyć gratulacje młodej parze. Ciepło wita ją jedynie Margaery. Cersei drwi sobie z jej ukłonu, a Joffrey oskarża o zamordowanie Renly’ego Baratheona. Panna młoda zapewnia o niewinności wojowniczki, na co król mówi, że to szkoda – sam chętnie pogratulowałby osobie, która zabiła jego wuja. Brienne w zakłopotaniu a odchodzi od stołu. Zatrzymuje ją na osobności królowa Cersei. Wyraża wdzięczność dziewczynie, że bezpiecznie przywiodła Jaimego do Królewskiej Przystani. Wojowniczka z zadowoleniem stwierdza, że Lannister uratował jej życie kilkakrotnie, więc dług jest spłacony. Cersei jednak pozbywa się uprzejmego tonu i wypomina jej kilkakrotną zmianę stron. Brienne zaprzecza, że służy Jaimemu, na co Cersei drwi z dziewczyny, że ta kocha Królobójcę. Brienne znów jest zakłopotana, nie odpowiada i odchodzi. Cersei zaś rozkazuje maestrowi Pycellowi, by udał się do kuchni i nakazał służbie wyrzucić wszystkie resztki z wesela do psiarni.

Cersei i Tywin rozmawiają z księciem Oberynem, który przedstawia im swoją faworytę, Ellarię Sand. Królowa złośliwie mówi, że nigdy nie spotkała żadnego Sanda, choć wie, że to bękarcie nazwisko. Dornijczycy tłumaczą, że w ich ojczyźnie nikt nie pogardza bękartami, gdyż zrodzone są z prawdziwej namiętności, a nie z obowiązku. Dodają, że ich kraina różni się od reszty w Westeros, także tym, że w Dorne niesmak wywołuje gwałcenie i mordowanie kobiet i ich dzieci. Tywin i Cersei nie wyglądają na zadowolonych z wyraźnej aluzji do losu Elii Martell.

Król Joffrey wygłasza przemówienie, po czym na środek sceny weselnej wjeżdża pięciu karłów. Każdy z nich przebrany jest za króla uczestniczącego w wojnie pięciu królów. Joffrey ze złośliwą uciechą patrzy na Tyriona i Sansę. W przedstawieniu odegranym przez karły zostaje ośmieszony każdy z wrogów Joffreya; wywołuje to ogólne poruszenie i niesmak wśród gości weselnych: Ser Loras odchodzi od stołu, w gdyż obrażano jest pamięć króla Renly’ego; równie wstrząśnięta jest Sansa, gdy widzi odegraną przez komediantów śmierć jej brata. Jedynymi zachwyconymi osobami są Joffrey i Cersei. Król po zakończeniu przedstawienia próbuje zmusić Tyriona, by dołączył do pozostałych karłów. Jego wuj odmawia uprzejmie i proponuje, by w scence wziął udział sam Joffrey. Będzie to dla niego szansa okazania męstwa, którym nie mógł się popisać w bitwie nad Czarnym Nurtem. Oczywista kpina rozwściecza Joffreya, który wylewa Tyrionowi wino na głowę. Karzeł zachowuje spokój, a Margaery, doskonale wyczuwająca napięcie, przerywa im, wołając męża na toast. Joffrey nie ustępuje, proponuje wujowi, by ten był jego podczaszym. Tyrion podchodzi zrezygnowany do siostrzeńca, który zrzuca mu puchar na ziemię i kopie pod stół, a następnie każe przynieść. Naczynie podnosi Sansa, która podaje puchar mężowi. Tyrion nalewa wina, a napiętą sytuację znów przerywa królowa Margaery, poprzez zwrócenie uwagi pozostałych na główne danie – pasztet z gołębiami. Joffrey kroi mieczem potrawę, następnie próbuje pasztetu. W tym czasie Sansa i Tyrion próbują cichcem oddalić się, ale król ich zauważa i przypomina sobie o winie. Każe wujowi podać sobie napoju. Tyrion niechętnie podchodzi do stołu, by spełnić jego rozkaz. Podaje siostrzeńcowi napełniony puchar. Joffrey pije, po chwili zaczyna kaszleć, a w następnie się krztusić. Lady Olenna krzyczy, by pomóc chłopcu. Margaery jest przerażona, Cersei i Jaime rzucają się na ratunek synowi. Joffrey umiera poprzez uduszenie, w ostatnim jednak odruchu wskazuje palcem na Tyriona.

Różnice między książką a serialem:

– Ser Axell jest zdrajcą, próbuje wydać księżniczkę Shireen za Tommena za plecami króla Stannisa. Stannis skazuje go za to na śmierć na stosie,
– Tyrion planuje wydać Shae za pomniejszego lorda, nie opuszcza ona stolicy,
– Jaime trenuje z królewskim katem Illynem Payne’m,
– w książce na weselu tylko dwójka karłów bierze udział w przedstawieniu zorganizowanym przez Joffrey’a,
– Jaime i Brienne są nieobecni podczas królewskiego wesela.

autor: Il Biondo
Podyskutuj o tym odcinku na naszym forum!

Artykuł Odcinek 2 – Lew i Róża pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Arya zamiata podłogę w świątyni boga o wielu twarzach. Widzi, jak Jaqen H’ghar podaje wodę z sadzawki nieznajomemu mężczyźnie i człowiek ten chwilę później już nie żyje. Arya ma dość sprzątania i chce, by Jaqen zaczął ją uczyć, jak stać się Człowiekiem bez Twarzy, ale mężczyzna uważa, że trening już trwa. Na pozostałe swoje pytania Arya nie otrzymuje jednoznacznej odpowiedzi.

W Królewskiej Przystani odbywa się kolejny ślub. Margaery po raz trzeci wychodzi za mąż. Tłum zgromadzony przed świątynią skanduje jej imię, co nie podoba się Cersei Lannister.
Podczas nocy poślubnej młodzi świetnie się dogadują. Margaery subtelnie wypytuje Tommena o Cersei, jednocześnie sama wypowiada się o teściowej wyłącznie pozytywnie. Kolejnego dnia Tommen rozmawia z matką o Margaery, pyta również Cersei, czy nie chciałaby się przenieść do Casterly Rock. Królowa zdaje sobie sprawę z tego, że coraz bardziej traci wpływ na swego syna. Cersei odwiedza Margaery, ale rozmowa przebiega niezręcznie, Margaery ma nad Lwicą wyraźną przewagę. Odchodzącą Cersei ściga śmiech dwórek synowej.

W Winterfell trwają prace nad odbudową zamku. O nowych porządkach świadczą też obdarte ze skóry ciała, jakie pojawiły się na zamkowych murach. Roose Bolton tłumaczy synowi, że rządy terroru to fatalny pomysł i że miał zbierać podatki, a nie mordować poddanych. Ramsay broni się, że lord Cerwyn odmówił płacenia podatków, ale po egzekucji ojca i najbliższej rodziny jego syn zapłacił swoją należność. Roose wskazuje, że nie mają armii, a sojusz z Lannisterami po śmierci Tywina jest niepewny. Po za tym Lwy mają własne kłopoty. Oznajmia synowi, że nadszedł czas, by ożenił się z odpowiednią panną. Kandydatką, która umocni władzę Boltonów nad Północą jest Sansa Stark.
Petyr Baelish jedzie wraz z Sansą i obstawą przez północne ziemie. Dojeżdżają w pobliże Fosy Cailin. Littlefinger deklaruje, że zabierze Sansę do domu, ale dziewczyna uważa, że Winterfell nie jest już jej domem. Domyśla się, że propozycja małżeństwa nie była adresowana do Baelisha, tylko do niej. Gwałtownie odmawia poślubienia Roose Boltona, człowieka który zamordował jej brata i zdradził jej rodzine. Petyr Baelish uspokaja ją, że wyjdzie za Ramsaya. Baelish przekonuje Sansę, że ślub z Ramsayem to będzie okazja do pomszczenia rodziny i wymierzenia sprawiedliwości. Sansa po namyśle rusza w kierunku Fosy Cailin.

Orszakowi przygląda się Brienne i Podrick. Brienne wie, że nie da rady przejechać przez Fosę, ale domyśla się, gdzie znajdzie Sansę Stark. Brienne rozmawia z Podem o jego przeszłości i przyszłości. Obiecuje chłopakowi, że nauczy do walczyć i jeździć konno, i przeprasza, że tyle na niego krzyczy. Następnie Brienne rewanżuje się Podrickowi historią ze swojej przeszłości o Renlym Baratheonie. Wspomina śmierć młodego króla i obiecuje, że kiedyś pomści Renly’ego i zabije Stannisa.

Stannis Baratheon wchodzi do komnaty lorda dowódcy Jona Snow. Chce wiedzieć, co Snow myśli o jego propozycji. Chłopak przyznaje, że całe życie marzył o tym, by nazywać się „Jon Stark”, ale ze względu na złożone śluby musi odmówić, chociaż Stannis kusi go wizją zemsty na osobach odpowiedzialnych za nieszczęścia Starków. Snow chce wiedzieć, jak długo Stannis i jego armia będą przebywali w Czarnym Zamku, gdyż wyżywienie armii oraz gromady dzikich przekracza możliwości Nocnej Straży. Stannis zamierza w ciągu dwóch tygodni ruszyć na Winterfell. Dalszy los wolnych ludzi zależy od Jona Snow oraz od nich samych. Stannis na odchodnym podpowiada Jonowi, by odesłał Allisera Thorne’a do Wschodniej Strażnicy. Davos zostaje jeszcze na chwilę. Przypomina Jonowi słowa przysięgi Nocnej Straży, te w których bracia porównywani są do tarczy osłaniającej krainę ludzi. Zdaniem Davosa, dopóki Boltonowie będą rządzić Północą, kraina ta nie zazna spokoju.

Do pokoiku zajmowanego przez Aryę wchodzi dziewczyna, która również mieszka w Domu Czerni i Bieli. Chce wiedzieć, kim Arya jest i w jaki sposób weszła w posiadanie monety. Arya uparcie twierdzi, że jest nikim, ale dziewczyna karze ją biciem. Gdy Arya sięga po miecz, do pokoju wchodzi Jaqen. Dziwi się, jakim cudem ktoś kto twierdzi, że jest nikim wszedł w posiadanie tylu rzeczy należących do Aryi Stark.
Rankiem Arya ubrana w szaty Domu Czerni i Bieli pozbywa się swego majątku. Wrzuca do wody swoje dotychczasowe ubranie, pieniądze (włącznie z monetą otrzymaną od Jaqena), ale nie jest w stanie wyrzucić swojego miecza, więc ukrywa go pod kamieniami na nabrzeżu.
Arya powraca do sprzątania w świątyni, ale Jaqen zabiera ją do kolejnych komnat. Wraz z akolitką Arya ma zajmować się ciałami zmarłych.

Sansa z Petyrem przybywają do Winterfell. Na dziedzińcu Sansę witają Boltonowie. Dziewczyna opanowuje emocje i traktuje Roose’a i Ramsaya uprzejmie. Stara służąca prowadzi ją do komnat i deklaruje, że Północ pamięta.

Jon Snow rozdziela nowe funkcje pomiędzy braci. Ser Alliser Thorne zostaje mianowany Pierwszym Zwiadowcą, zaś Janos Slynt ma dowodzić Szarą Wartą, jednym ze zrujnowanych zamków Nocnej Straży. Slynt odmawia i wypowiada się lekceważąco na temat Jona. Lord Dowódca nakazuje wyprowadzic Slynta na zewnątrz i mimo jego błagań ścina mu głowę.

Wielki Septon odwiedza jeden z burdeli Littlefingera. Zabawę zakłóca wtargnięcie religijnych fanatyków, tzw. Wróbli, dowodzonych przez Lancela Lannistera. Wielki Septon zostaje przez nich poniżony i pobity. Kapłan przychodzi na posiedzenie małej rady by poskarżyć się na zachowanie Wróbli i domagać się ukarania osób, które podniosły na niego rękę oraz żąda egzekucji przywódcy fanatyków, Wielkiego Wróbla.
Cersei udaje się do miasta i w dzielnicy nędzy jaka powstała przy septorze Baleora spotyka Wielkiego Wróbla, rozdającego żywność ubogim. Królowa przekazuje mu, czego żądał Wielki Septon, sugeruje, że Wiara i Korona powinny się wzajemnie wspierać i mówi, że Wielki Septon został uwięziony w lochach.
Cersei wysyła poprzez Qyburna wiadomość do Littlefingera. Ex-maester nadal prowadzi swoje eksperymenty na ciele Gregora Clegane’a.

Roose Bolton, mimo iż wdzięczny za dostarczenie Sansy Stark, nie dowierza Littlefingerowi. Nie rozumie, jaką grę prowadzi Baelish, działający przeciwko Lannisterom, którym zawdzięcza swoją obecną wysoką pozycję. Littlefinger przypomina, że jest obecnie panem Doliny, a poprzedni sojusz Doliny i Winterfell pozwolił na obalenie dynastii Targaryenów. Roose mimo iż zawarł układ z Petyrem Baelishem nie ufa mu na tyle, by nie sprawdzać wiadomości jakie ten otrzymuje i wysyła.

Tyrion i Varys zbliżają się do Volantis. Karzeł ma już dość podróży w karecie i stanowczo domaga się opuszczenia pojazdu. W Volantis na każdym kroku spotyka się niewolników, ale uwagę Tyriona przyciąga czerwona kapłanka, przemawiająca do zgromadzonych niewolników. Zdaniem kapłanki to Daenerys jest zbawcą przysłanym przez boga. Tyrion i Varys idą do burdelu. Największą popularnością cieszy się tam dziwka przebrana za Daenerys. Jedną z osób pijących w lokalu jest Jorah Mormont. Tyrion próbuje poderwać jedną z dziewczyn, ale gdy na chwilę oddala się w ustronne miejsce porywa go Jorah, który deklaruje, że zabierze go do królowej.

Różnice między książką a serialem
– małżeństwo Margaery Tyrell z Tommenem Baratheonem nie zostało skonsumowane z uwagi na wiek króla
– scena między Cersei a Margaery pojawia się tylko w serialu
– sceny między Roose a Ramsayem nie ma w książkach
– Sansa nie opuszczała Doliny i nikt nie planował jej ślubu z Ramsayem
– Littlefinger zaplanował dla Sansy związek z Harrym Dziedzicem, co po śmierci Roberta Arryna pozwoliłoby Sansie zyskać prawa do Doliny
– Brienne szukała Sansy, ale nigdy jej nie spotkała ani nie widziała
– Davos nie był ze Stannisem na Murze, ale jako jego emisariusz odwiedzał lordów Północy
– Tyrion podróżował z Młodym Gryfem, Jonem Conningtonem i ich ludźmi, nie z Varysem.

Artykuł Odcinek 3 – Wielki Wróbel pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

(ang. „Breaker of chains”)

Królewska Przystań

Cersei wpada w szał. Oskarża Tyriona o zamordowanie jej syna. Każe aresztować karłowatego brata. W tym czasie do Sansy niepostrzeżenie podchodzi ser Dontos i mówi jej, że muszą natychmiast uciekać. Po chwili Cersei orientuje się, że dziewczyna zbiegła, a lord Tywin nakazuje pozamykać bramy miasta i zatrzymać wszystkie statki, by odnaleźć żonę Tyriona. Sansa i Dontos uciekają uliczkami Królewskiej Przystani na brzeg morza. Czeka na nich szalupa. Towarzysze dopływają do statku. Gdy Sansa pierwsza wchodzi na pokład, spotyka na nim lorda Petyra Baelisha, który okazuje się być prawdziwym organizatorem jej ucieczki. Gdy Dontos prosi o zapłatę za eskortowanie Sansy, ludzie Baelisha strzelają do niego z kuszy. Dziewczyna krzyczy przerażona. Littlefinger zatyka jej usta. Wskazuje, że powinni zachować ciszę, jeżeli nie chcą by odnalazła ją królowa i zabiła za zamordowanie króla. Starkówna odpowiada, że nikogo nie zabiła. Petyr jednak mówi jej, że nawet jeżeli jest niewinna, to i tak jest pierwszą podejrzaną w sprawie. Baelish tłumaczy też, że musiał go zabić, gdyż bełt w serce kupuje milczenie na dłużej niż złoto. Dziewczyna wciąż pozostaje nieprzekonana, mówi, że kiedyś uratowała Hollardowi życie. Littlefinger daje jej do zrozumienia, że wie o tym, jak i o naszyjniku, który jej wręczył. Mówi, że to właśnie on zlecił wykonanie tej biżuterii. Zdejmuje naszyjnik z szyi dziewczyny i wrzuca go do szalupy z ciałem ser Dontosa.

Margaery i Olenna rozmawiają w ogrodach. Wnuczka wydaje się być dobita sytuacją; żal jej Joffreya. Nie może się nadziwić, że każdy z jej dotychczasowych mężów został zamordowany. Dziewczyna ma ambicje zostać królową i drugi raz jej to udaremniono. Olenna jednak nie wygląda na załamaną, wręcz przeciwnie. Mówi, że może i Joffrey miał okropną śmierć, ale lepiej jest dla Margaery, że umarł. Był potworem, ale ma brata, młodszego i łagodniejszego.

Tommen Baratheon wraz z matką i dziadkiem czuwa przy ciele Joffreya. Tywin uświadamia wnuka, że ten jest teraz królem i instruuje go jakim monarchą powinien być. Mówi mu, że dobry król powinien być przede wszystkim mądry i słuchać doradców. Stwierdza też brutalnie, że Joffrey taki nie był. Tywin widzi, że Cersei jest poruszona tą rozmową nad ciałem Joffa, więc wyprowadza z Wielkiego Septu Tommena. Mijają przy wejściu Jaimego. Ten podchodzi do siostry i nakazuje septonowi, by zostawił ich samych. Królobójca próbuje pocieszyć Cersei, całuje ją. Ta jednak odpycha brata, mówi, że nie jest to odpowiednie miejsce i czas na takie rzeczy. Jaime jednak nie przestaje; para uprawia seks przy zwłokach ich własnego syna.

Tywin Lannister przeszkadza księciu Oberynowi i jego faworycie Ellarii w uciechach w domu publicznym, by omówić nadchodzący proces Tyriona oskarżonego o zamordowanie Joffreya. Czerwona Żmija składa kondolencje z powodu śmierci wnuka. Mówi, że dziecko nie było winne grzechów dziadka. Tywin pozostawia to bez komentarza. Pyta Dornijczyka co sądzi o śmierci króla. Jako iż w młodości studiował trucizny w Cytadeli, książę jest przekonany, że młody monarcha został otruty. Tywin mówi, że nienawiść Oberyna do Lannisterów nie jest dla nikogo tajemnicą, tak jak i fakt, że Czerwona Żmija zna się na truciznach. Pyta, o czym Oberyn rozmawiał z Tyrionem w dniu przyjazdu. Książę bez ogródek przyznaje, że o śmierci Elii. Po chwili niezręcznego milczenia lord Lannister proponuje Dornijczykowi funkcję sędzi w nadchodzącym procesie Tyriona i miejsce w Małej Radzie Tommena. Mówi, że gdy Oberyn pomoże mu wymierzyć sprawiedliwość mordercy Joffreya, on, Tywin, pomoże wymierzyć ją mordercy Elii.

Tyrion siedzi zamknięty w celi. Odwiedza go jego giermek, Podrick Payne. Chłopak przynosi Tyrionowi świece i jedzenie, jednak żadnych informacji o Shae. Pod opowiada też o sytuacji w Królewskiej Przystani: za dwa tygodnie ma się odbyć proces Tyriona, na którym sędziami będą Tywin Lannister, Mace Tyrell i Oberyn Martell. Podrickowi polecono zebranie świadków, którzy będą zeznawać na korzyść Tyriona. Karzeł proponuje swoją żonę, Podrick jednak kręci głową mówiąc, że Sansy nikt nie widział od wesela. Tyrion jednak nie wierzy, że jego małżonka stoi za morderstwem Joffa. Jego zdaniem ktoś go wrabia, a zniknięcie Sansy ma potwierdzić jego winę. Ostrzega Poda, że prawdopodobnie jest śledzony. Lannister uważa, że to jego ojciec stoi za zabójstwem Joffreya. Grzeczny Tommen jako król byłby bardziej na rękę ambitnemu lordowi Tywinowi. Tyrion prosi, by na świadków wezwać Varysa i Bronna. Okazuje się, że eunuch jednak zdecydował się zeznawać przeciwko niemu, a Bronna nie dopuszczono do procesu. Tyrionowi zostaje Jaime. Podrick wstaje i kieruje się do wyjścia, po chwili jednak zawraca. Przyznaje Tyrionowi, że próbowano go przekupić tytułem rycerskim w zamian za fałszywe świadectwo przeciw niemu. Odmówił. Lannister jest wzruszony, jednak mówi, że chłopak powinien się zgodzić, gdyż teraz grozi mu niebezpieczeństwo. Rozkazuje mu uciekać z Królewskiej Przystani. Przyjaciele żegnają się.

Dorzecze

Arya i Ogar obozują w Dorzeczu. Rozmowę towarzyszy przerywa wieśniak, przejeżdżający nieopodal z córką, który mówi, że ta ziemia należy do niego. Sandor mówi, że stoi na niej, więc jest jego. Wtrąca się Arya, która podaje się za córkę Sandora, mówi, że tylko tędy przejeżdżali i poili konie oraz prosi chłopa o wybaczenie. Tłumaczy, że jej ojciec jest opryskliwy, bo został ranny na wojnie, na której walczył za Tullych z Riverrun. Wieśniak wyraźnie ożywia się na wzmiankę o Tullych, proponuje wędrowcom dach nad głową i posiłek.

Ogar i Arya goszczą u wieśniaka, łapczywie spożywając posiłek. Wieśniak jest ciekaw szczegółów walk, pyta Sandora czy walczył w Bliźniakach. Ogar odpowiada, że to nie była walka, lecz zwykła rzeźnia. Wieśniak przytakuje, Mówi, że Walder Frey złamał święte prawo gościnności urządzając Krwawe Gody. Narzeka, że za Hostera Tully’ego żyło się dostatniej i bezpieczniej. Za Waldera Freya mieszkańcy Dorzecza cierpią z powodu rabunków. Arya wydaje się być zainteresowana rozmową, jednak Clegane przerywa wieśniakowi pytaniem, czy ten ma jakieś ale. Mężczyzna z kręci głową. Zamiast alkoholu proponuje Sandorowi tymczasową pracę: Ogar mógłby im pomagać na roli i bronić przed bandytami. Clegane’a interesuje zapłata. Chłop przyznaje, że nie ma wiele, ale ukrył trochę swojego srebra przed bandytami. Sandor zgadza się. Zapada noc.

Śpiącą w sianie Aryę wyrywa ze snu krzyk córki wieśniaka. Gdy wychodzi na zewnątrz widzi, że Sandor pobił swojego pracodawcę i zabrał mu srebro. Arya jest rozwścieczona, wrzeszczy na Ogara, że śmiał zaatakować i okraść przyjaznego im człowieka. Sandor udziela jej życiowej lekcji: wieśniak był słaby i nie był w stanie się obronić, więc gdy nadejdzie zima, to umrze. Starkówna jednak wciąż nie może uwierzyć, że tak postąpił, nawet jeżeli ma rację.
 

Czarny Zamek/Mur

Samwell Tarly idzie do kuchni w Czarnym Zamku, by spotkać się z Goździk, która tam pracuje. Na drodze spotyka ser Allisera Thorne’a i Janosa Slynta, którzy kpią z chłopaka i jego odwiedzin u dzikiej dziewczyny. Sam zwierza się przyjaciółce, że nikt w Czarnym Zamku nie wierzy mu, iż zabił Białego Wędrowca. Nie było innych świadków, którzy mogliby to potwierdzić. Sam pomaga dziewczynie w kuchni, przy okazji wyraża swoje obawy o Goździk. Jest jedyną kobietą w Czarnym Zamku, więc Tarly boi się, że prędzej czy później ktoś zacznie się do niej dobierać. Goździk przyznaje, że widzi spojrzenia czarnych braci i słyszy ich żarty, ale póki co nikt jej nie dotykał. Nie wydaje się być zbyt przejęta sprawą. Dziękuje jednak Samowi za to, że się o nią martwi. Sam nie ustępuje i mówi dziewczynie, że powinna się udać do Mole’s Town, gdzie będzie bezpieczniejsza. Goździk pyta, czy znudziła się Samowi. Młodzieniec jest obruszony i mówi, że chce ją po prostu chronić.

Sam upiera się przy swoim i odwozi dziewczynę z dzieckiem do Mole’s Town. Goździk nie jest zachwycona warunkami panującymi w miasteczku, w dodatku jej dziki rodowód nie jest pozytywnie odbierany przez mieszkańców osady. Sam mówi, że Goździk może zająć się sprzątaniem, gotowaniem i opieką nad innymi dziećmi. Gdy kobiety z Mole’s Town dają mu do zrozumienia, że jako prostytutka zarobiłaby więcej, Tarly zastrzega, że dzika dziewczyna nie może być zmuszana do żadnej innej pracy. Goździk jest zrozpaczona, że musi zostać. Nie przekonują ją tłumaczenia Sama, że będzie tu bezpieczniejsza.

W tym czasie Dzicy atakują wioskę gdzieś na Północy. Przewodzą im Thennowie. Mordują wszystkich wieśniaków z wyjątkiem jednego chłopca, któremu Styr rozkazuje udać do Czarnego Zamku i opowiedzieć, co się tu wydarzyło. Przedtem chłopiec widzi, jak Ygritte zabija jego rodziców.

Gdy chłopiec dociera na Mur, czarni bracia są wzburzeni informacjami o Dzikich na południe od Muru. Niektórzy z nich chcą zaatakować harcowników. Na zebraniu Straży, ser Alliser Thorne mówi, że to pułapka i że nikt nie może się ruszać z Czarnego Zamku. Maester Aemon dodaje, że braci jest zbyt mało, by pozwolić na stratę choćby jednego człowieka. Pyp, przyjaciel Jona, stwierdza, że musi być jakiś sposób, by chronić ludzi na południe od Muru przed Dzikimi. Thorne, nie bez złośliwości, pyta Snowa jaką ma propozycję. Jon odpowiada, że nadchodzi Mance Rayder ze swoją olbrzymią armią. Jeżeli główne siły Dzikich przejdą Mur, to minie dużo czasu, nim ktokolwiek ich powstrzyma. Thorne podejmuje decyzję – Nocna Straż zostaje w Czarnym Zamku by bronić Muru. Dyskusję przerywa im róg, jednokrotny sygnał oznacza powrót zwiadowców. Na Mur wracają Grenn i Edd Cierpiętnik, których nie widziano od czasu buntu u Crastera. Obaj są w złym stanie, przemarznięci i wygłodzeni. Opowiadają, że byli więźniami Karla Tannera, który wraz z resztą buntowników przejął Twierdzę Crastera. Dezerterzy zamierzają tam zostać, jeść zapasy i wykorzystywać kobiety Dzikiego. Jon zdaje sobie sprawę, że popełnił błąd. Powiedział Mance’owi, że mają tysiąc ludzi. Gdy ten najedzie Karla i jego kamratów, wyjawią mu prawdę o setce strażników broniących Muru. Snow mówi Thorne’owi, że trzeba będzie zabić buntowników zanim dotrze do nich Mance.

Smocza Skała

Stannis Baratheon wzywa do siebie swojego namiestnika, ser Davosa Seawortha. Król jest wyraźnie poruszony i zniecierpliwiony, każe Davosowi przeczytać list, który informuje o śmierci Joffreya Baratheona. Stannis mówi, że rytuał Melisandre z pijawkami zadziałał i wypomina Davosowi uwolnienie Gendry’ego. Mówi, że teraz jest jedyna okazja, by zaatakować Królewską Przystań. Przemytnik nerwowo zapewnia, że postara się znaleźć armię dla swego władcy. Póki co znalazł trzech lordów, którzy są gotowi wesprzeć sprawę prawowitego króla. Stannis kpi sobie z tych lordów, mówi, że ci nie mają wystarczająco ludzi, by najechać nawet na spiżarnię. Cebulowy Rycerz nie poddaje się, przypomina, że szukają ludzi również w Essos, głównie w kompaniach najemniczych. Stannis jest oburzony, że Davos proponuje mu płatne miecze. Seaworth jednak nie poddaje się i wypomina królowi, że ten nie ma nic przeciwko by używać mrocznej magii krwi do pozbycia się wrogów, a brzydzi go myśl, by kupić najemników. Stannis milknie, porażony odwagą swojego namiestnika. Przyznaje, że nawet jeżeli istniałaby taka opcja, wciąż nie mają dość złota, by wynająć kampanię. Davos zapewnia swego króla, że coś wymyśli. Władca kręci głową, mówi, że ich czas dobiega końca. Jeżeli nie upomni się o swoje prawa do tronu, stanie się niczym więcej niż kolejną kartą w czyjeś kronice.

Davos udaje się do komnat Shireen na naukę czytania. Księżniczka daje mu reprymendę za spóźnienie i strofuje go za błąd popełniony dwa tygodnie temu. Cebulowy Rycerz jest pełen podziwu, że Shireen tak bardzo przypomina swojego ojca w nieustępliwości. Dziewczynka wręcza mu kolejną książkę do nauki, pełną trudnych słów. To „Życie i przygody Elyo Grivasa, Pierwszego Szermierza Braavos”, jej ulubiona książka, opowiadająca o piratach i szermierzach. Davos wspomina czasy, gdy był jeszcze przemytnikiem i odwiedzał Braavos. Nagle przerywa opowiadanie. Do głowy przychodzi mu pewien pomysł. Mówi księżniczce, że musi napisać mu list do biura Żelaznego Banku w Braavos w imieniu Stannisa Baratheona, prawowitego króla Westeros.

Za Wąskim Morzem

Daenerys Targaryen znajduje się pod murami Meereen. Mieszkańcy miasta wyzywają ją na pojedynek – ich czempion przeciwko jej. Na ochotnika zgłaszają się kolejno Szary Robak, ser Barristan i ser Jorah. Dany twierdzi, że są dla niej zbyt cenni i nie mogłaby zaryzykować ich starty. Przystaje więc na propozycję Daaria Naharisa. Najemnik wygrywa pojedynek sprytnym fortelem, a Dany przystępuje do oblężenia. Przemawia do niewolników w Meereen zebranych na szczycie murów, po czym uwalnia z katapulty łańcuchy tych, których uwolniła wcześniej. Niewolnicy z zaciekawieniem patrzą na obroże i łańcuchy, a Wielcy Panowie z przerażeniem obserwują zdeterminowaną Matkę Smoków.

Różnice między książką a serialem:

– Sam wrócił do Czarnego Zamku po zakończonej bitwie o Czarny Zamek,
– Chłopiec wysłany przez Thennów istnieje jedynie w serialowym uniwersum,
– Edd Cierpiętnik i Grenn nie byli niczyimi więźniami, wrócili do Czarnego Zamku o wiele wcześniej,
– postać Karla Tannera nie istnieje w książce, tym samym nie przetrzymywał nikogo w Twierdzy Crastera,
– czempionem Daenerys był Silny Belwas, którego wycięto z serialu,
– wątek Sandora i wieśniaka pojawia się tylko w serialu,
– Davosa uczy czytać nie Shireen, a maester Pylos,
– Stannis nie potrzebuje najemników by wznowić swoją kampanię,
– seks w sepcie między Jaimem i Cersei odbył się obopólną zgodą.

autor: Il Biondo

Artykuł Odcinek 3 – Wyzwoliciel z łańcuchów pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.