Jest piękna. Ma typowe dla Lannisterów złote włosy i zielone oczy. Uważa się za zdolnego polityka, w rzeczywistości brak jej pragmatyzmu, kieruje się emocjami i uprzedzeniami. Jest mściwa.

Przedakcja

Cersei urodziła się kilka chwil przed Jaimem. Bliźnięta łączyła bliska więź. Mała Cersei spędzała większość czasu z bratem. Czasami przebierała się w jego stroje. Inicjowała też ryzykowne zabawy, by udowodnić, że jest odważna. Uważała za niesprawiedliwe, że ze względu na płeć traktuje się ich różnie. Z czasem zabawy rodzeństwa nabrały charakteru seksualnego. Gdy Jaime i Cersei zostali przyłapani, lady Joanna kazała ich rozdzielić i przenieść sypialnię syna na przeciwległe skrzydło zamku. Niedługo później umarła przy narodzinach Tyriona. Cersei, w przeciwieństwie do Jaimego, znienawidziła karłowatego brata i uważała, że nie powinien żyć.

Lord Tywin, piastujący stanowisko królewskiego namiestnika, pragnął, by jego córka została królową. Kiedy miała dziesięć lat, urządził turniej na cześć króla, podczas którego miał mu zaproponować małżeństwo Cersei z księciem Rhaegarem. Dziewczynka była bardzo podekscytowana. Wybrała się wraz z koleżankami do słynnej czarownicy, Maggy Żaby (maegi), która rozbiła swój namiot na polu turniejowym. Wiedźma przepowiedziała, że Cersei:

-wyjdzie za króla;
-będzie królową, dopóki nie przyjdzie młodsza i piękniejsza, która wszystko jej odbierze;
-król będzie miał szesnaścioro dzieci, ona – troje;
-wszystkie jej dzieci zostaną koronowane i umrą za jej życia;
-gdy już straci wszystko, valonqar (po valyriańsku mały braciszek) ją udusi.

Lannisterówna początkowo uważała przepowiednię za bezsensowną, jednak w miarę upływu czasu słowa Maggy Żaby zaczęły się sprawdzać, a Cersei popadła w obsesję na punkcie tej wróżby.

Król odrzucił propozycję namiestnika i postanowił ożenić syna z dornijską księżniczką Elią Martell. Lord Tywin nie tracił nadziei, że jeszcze uda mu się wydać córkę za członka rodziny królewskiej. Cersei zamieszkała z ojcem w Królewskiej Przystani. Gdy miała piętnaście lat, Jaime, już pasowany na rycerza i okryty chwałą, odwiedził ojca i siostrę. Cersei powiedziała mu, że lord Tywin zamierza go zaręczyć z Lysą Tully. Podczas upojnej nocy namówiła brata, by wstąpił do Gwardii Królewskiej. W ten sposób uniknąłby niechcianego małżeństwa i byłby blisko siostry. Plan powiódł się tylko częściowo. Lord Tywin nie mógł się przeciwstawić woli króla, jednak przy pierwszej nadarzającej się okazji zrezygnował ze stanowiska namiestnika i wyjechał z córką do Casterly Rock. Jaime został przyjęty do Gwardii Królewskiej podczas wielkiego turnieju w Harrenhal. Tuż po ceremonii inwestytury odesłano go do stolicy. Rodzeństwo pozostało rozdzielone.

Po obaleniu dynastii Targaryenów nowo koronowany król Robert Baratheon postanowił ze względów politycznych poślubić Cersei Lannister. Córka lorda Tywina wznowiła romans z bratem, ale początkowo odnosiła się przychylnie do króla. Wszystko zmieniło się w noc poślubną, gdy pijany Robert zwrócił się do Cersei imieniem Lyanny. Królowa nie mogła mu wybaczyć, że wciąż myślał o swojej zmarłej ukochanej. Z biegiem lat Robert wzbudzał w małżonce coraz większy wstręt. Zaniedbywał zarówno królestwo, jak swoją rodzinę. Najchętniej spędzał czas na polowaniach, ucztach i turniejach. Dużo pił, a po pijanemu zdarzało mu się stosować przemoc wobec żony. Miał też liczne kochanki, przeważnie kobiety z ludu, i liczne potomstwo z nieprawego łoża. Cersei nie chciała rodzić dzieci swemu mężowi. Gdy zaszła z nim w ciążę, usunęła ją. Za to wydała na świat troje dzieci swego brata.

Gra o tron

Po śmierci namiestnika Jona Arryna król Robert Baratheon udał się na Północ wraz z rodziną i całym dworem, by nakłonić Eddarda Starka do objęcia stanowiska namiestnika. Gdy pewnego dnia król pojechał na polowanie, Cersei i Jaime zostali w zamku. Bran, syn lorda Eddarda, przyłapał ich podczas aktu miłosnego. Cersei chciała tylko zastraszyć chłopca, ale Jaime zrzucił go z wieży, przez co mały Stark zapadł w śpiączkę.

Podczas powrotnej podróży do stolicy, książę Joffrey zaatakował Mycaha, chłopca z ludu, kolegę Aryi Stark. Arya rzuciła się na księcia, a jej wilkorzyca Nymeria go ugryzła. Cersei domagała się surowej kary dla Starkówny i śmierci zwierzęcia. Dopięła swego o tyle, że lord Eddard zabił wilkorzycę Sansy zamiast Nymerii, która uciekła.

Podczas turnieju Namiestnika w Królewskiej Przystani Robert uparł się, że weźmie udział w walce zbiorowej i ogłosił to na uczcie. Cersei usiłowała mu to odradzić. Zdaniem Varysa w rzeczywistości liczyła na to, że król postawi na swoim, a wówczas ktoś go zabije i będzie to wyglądało na nieszczęśliwy wypadek.

Lord Stark prowadził śledztwo w sprawie śmierci Jona Arryna. Przy okazji domyślił się, że ojcem dzieci królowej jest Jaime Lannister. Ostrzegł Cersei i sugerował jej ucieczkę. Królowa starała się nakłonić namiestnika do współpracy (m.in. użyła swych wdzięków), jednak on upierał się, że powie o wszystkim Robertowi. Cersei zaaranżowała wypadek na polowaniu – kazała podać mężowi wzmocnione wino. Nietrzeźwy król został śmiertelnie zraniony przez szarżującego dzika.

Po śmierci Roberta lord Eddard starał się przekazać tron Stannisowi Baratheonowi, bratu króla i jego prawowitemu następcy, jednak Cersei uderzyła szybciej. Oskarżyła namiestnika o zdradę i kazała go aresztować. Następnie nakłoniła Sansę Stark, by wysłała do swoich krewnych listy z wiadomością, że jej ojciec jest zdrajcą. Zajęła też miejsce w małej radzie Joffreya jako królowa regentka. Zwolniła ze służby lorda dowódcę Gwardii Królewskiej, ser Barristana Selmy’ego, by awansować na to stanowisko swego brata Jaimego. Chciała, by lord Stark przyznał się do winy. Miał otrzymać ułaskawienie i wstąpić do Nocnej Straży. Były namiestnik zrobił to, czego od niego żądano, jednak król Joffrey kazał go ściąć.

Tywin Lannister, mianowany namiestnikiem, uznał, że Cersei robi same głupstwa i nie potrafi zapanować nad synem. Wysłał do stolicy Tyriona, by zastąpił go na stanowisku namiestnika, dopóki sam nie będzie mógł zjawić się w Królewskiej Przystani.

Starcie królów

Cersei nie była zadowolona z faktu, że ojciec przysłał Tyriona do stolicy, i w pierwszej chwili groziła bratu wtrąceniem do lochu. Ustąpiła, gdy obiecał, że wydostanie Jaimego z niewoli, ale na każdym kroku utrudniała mu działanie i sprzeciwiała się jego pomysłom. Tyrion, chcąc zyskać parę dni spokoju, podtruł ją i w tym czasie negocjował ze Starkami. Cersei starała się zdobyć zaufanych ludzi, w tym celu zatrudniła trzech braci Kettleblacków. Tyrion ich przekupił, by donosili mu o zamiarach królowej. Odkrył też, że pod nieobecność Jaimego Cersei zaczęła romansować z Lancelem Lannisterem. Karzeł zaszantażował kuzyna i zmusił go do współpracy.

Królowa broniła swojego wpływu na dzieci. Sprzeciwiała się zaręczynom Myrcelli z Trystanem Martellem, ale Tyrion przekonał ją, że dziewczynka będzie bezpieczniejsza w Dorne niż w stolicy. Cersei oponowała też przeciwko małżeństwu Joffreya z wdową po Renlym Baratheonie, Margaery Tyrell, ale dała się przekonać małej radzie. Królowa była wśród osób, które odprowadzały Mycellę do portu, i została znieważona podczas zamieszek w Królewskiej Przystani. Postanowiła wtedy dla bezpieczeństwa wywieźć Tommena z miasta, lecz Tyrion umieścił chłopca w wybranym przez siebie zamku. Cersei wydaliła z Gwardii Królewskiej Borosa Blounta, który nie zapobiegł porwaniu księcia, i zastąpiła go Osmundem Kettleblackiem. Kazała też ująć i pobić prostytutkę Alayayę, bo myślała, że to ona jest kochanką Tyriona. Groziła, że jeśli Joffreyowi coś się stanie, zabije dziewczynę. W odwecie Tyrion zagroził, że zrobi Tommenowi wszystko to, co spotka Alayayę.

Gdy Sansa zakwitła i próbowała spalić zakrwawione posłanie, Cersei przeprowadziła z nią rozmowę uświadamiającą. Opowiedziała jej o cierpieniach związanych z byciem kobietą i o radościach macierzyństwa.

Podczas bitwy na Czarnym Nurcie królowa urządziła przyjęcie dla przebywających na zamku szlachcianek, by podnieść je na duchu, jednak w rozmowie z Sansą wyrażała się o nich z pogardą. Kiedy ludzie Stannisa Baratheona atakowali Błotnistą Bramę, rozkazała sprowadzić Joffreya na zamek. Piła dużo wina i zmuszała do tego Sansę. Powiedziała jej, że nie zamierza pozwolić, by wzięto je do niewoli, dlatego wezwała ser Ilyna Payne’a, by je zabił w razie porażki. Gdy Lancel przyniósł wieści, że ludzie Tyriona przegrywają bitwę, Cersei wyszła z sali, i to Sansa uspokajała zgromadzone kobiety.

Nawałnica mieczy

Gdy Tyrion leżał ranny, Cersei odzyskała Tommena, kazała też wychłostać Alayayę. Sama zajmowała się przygotowaniami do ślubu starszego syna, brała też udział w posiedzeniach rady. Lord Tywin uważał, że powinna wyjść powtórnie za mąż, najlepiej za Willasa Tyrella, co ją rozwścieczyło. Ostatecznie Mace Tyrell odrzucił tę propozycję. Gdy Lannisterowie dowiedzieli się o planach Tyrellów, by ożenić Willasa z Sansą, postanowili wydać dziewczynę za Tyriona. Królowa zatroszczyła się o garderobę Starkówny i urządziła przyjęcie weselne.

Cersei była świadkiem śmierci Joffreya, otrutego na własnym weselu. Natychmiast kazała aresztować Tyriona i robiła wszystko, by doprowadzić do jego egzekucji. Gdy modliła się przy zwłokach syna, wrócił Jaime. Kochali się w sepcie. Cersei chciała, by jej bliźniak zabił Tyriona, z kolei Królobójca chciał ujawnić związek z siostrą. Żadne nie zgodziło się na propozycję drugiego.

Cersei przyszła później do komnat lorda dowódcy. Prosiła Jaimego o pomoc, ponieważ lord Tywin chciał ją odesłać do Casterly Rock, a w konsekwencji rozdzielić z Tommenem. Próbowała uwieść brata, ale on nie chciał się z nią kochać w tym miejscu. Nie zamierzał też wstawiać się za siostrą u ojca, ponieważ żeby go przekonać, musiałby się zgodzić na opuszczenie Gwardii Królewskiej, a nie chciał tego robić. Cersei rozgniewała się na brata. Od tego momentu relacje między bliźniętami ochłodły.

Uczta dla wron

Cersei zawiadomiono o śmierci ojca. Kazała przygotować jego ciało do pogrzebu i pozbyć się zwłok Shae, które znaleziono w łożu namiestnika. Chciała, by Jaime objął urząd po ojcu, ale odmówił, co ją rozgniewało. Gdy się dowiedziała, że Tyrion uciekł, kazała zabić strażników, którzy do tego dopuścili.

Królowa wzięła udział w nabożeństwie za ojca. Irytowała się na Tommena, który okazywał słabość, co było zgodne z jego wiekiem, ale zdaniem matki nie przystało królowi. Niepokoiła się, że wielki septon mógł się dowiedzieć, co zrobiła Robertowi. Zwróciła uwagę na lady Taenę Merryweather, która obiecała wszcząć poszukiwania Tyriona za morzem. Rozgniewała się na Mace’a Tyrella za to, że chciał obsadzić jak najwięcej stanowisk swoimi ludźmi. By tego uniknąć, postanowiła mianować Gylesa Rosby’ego starszym nad monetą. Po powrocie na zamek Cersei spotkała się z Qyburnem, który zameldował, że w celi zaginionego strażnika znaleziono monetę bitą dawniej na ziemiach Tyrellów. Zezwoliła byłemu maesterowi na przeprowadzanie eksperymentów na ludziach – najpierw na umierającym Gregorze Clegane. Zaproponowała stryjowi Kevanowi stanowisko namiestnika, ale gdy ten zażądał, by wróciła do Casterly Rock, a jego uczyniła regentem, oburzyła się. Po odmowie stryja jeszcze raz poprosiła Jaimego o objęcie urzędu, ale on po raz kolejny odmówił. Cersei rozgniewała się na brata, ale później przyjęła jego radę, by powierzyć Mace’owi Tyrellowi zadanie zdobycia Końca Burzy.

Ponieważ Mace Tyrell nie chciał opuścić stolicy, dopóki jego córka nie wyjdzie za Tommena, Cersei zorganizowała szybki ślub. W dniu ceremonii wszystko ją irytowało. Bała się, że Tyrion może zabić jej młodszego syna, nie chciała też, by mały Tommen spędził noc poślubną w jednym łożu z Margaery, nawet gdyby chodziło tylko o spanie. Postanowiła uprzyjemnić sobie dzień ślubu spaleniem Wieży Namiestnika.

Po ślubie Tommena niechęć Cersei do Tyrellów narastała. Nie mogła znieść tego, że Margaery jest ulubienicą tłumów. Zaprzyjaźniła się za to z Taeną Merryweather. Piła coraz więcej, co miało negatywny wpływ na jej wygląd, mianowicie – zaczęła tyć. Postanowiła zwiększyć liczbę swoich ludzi w radzie. Mianowała Qyburna starszym nad szeptaczami, Ortona Merryweathera – najwyższym sędzią, Gylesa Rosby – lordem skarbnikiem, a młodego Aurane’a Watersa, który przypominał jej księcia Rhaegara – wielkim admirałem. Namiestnikiem został ser Harys Swyft, teść Kevana. Ponieważ Korona miała kłopoty finansowe, Cersei postanowiła zawiesić spłaty długu Wierze i Żelaznemu Bankowi z Braavos. Zaoszczędzone pieniądze przeznaczyła na budowę okrętów wojennych. Gdy dowiedziała się, że Jon Snow został lordem dowódcą Nocnej Straży, za radą Qyburna postanowiła wysłać na Mur kogoś, kto dokona zamachu. Zaczęła też knuć przeciwko Margaery. Poprosiła Osneya Kettleblacka, by uwiódł „małą królową”. Przedtem nagrodziła go w łożu za wykonanie innej tajnej misji – zamordowania wielkiego septona.

Cersei nie mogła znieść tego, że Tommen polubił Tyrellów i ich słucha – pod wpływem Margaery chłopiec chciał brać udział w zebraniach rady i uczyć się rycerskiego rzemiosła od ser Lorasa Tyrella. Królową regentkę złościło, że Jaime popierał syna w tej sprawie. Jej nieporozumienia z bratem narastały, aż w końcu wysłała go do Dorzecza. Postanowiła się też pozbyć Bronna, byłego najemnika Tyriona, i namówiła jego szwagra, ser Balmana Byrcha, by go zgładził.

Następcą zabitego wielkiego septona został przywódca wróbli – ruchu ludowego na rzecz odnowy Wiary. Zmuszał podwładnych do ascezy i pracy fizycznej. Odmawiał też udzielenia błogosławieństwa Tommenowi. Cersei udała się do niego w tej sprawie. Wielki septon zgodził się umorzyć długi Korony i pobłogosławić króla Tommena w zamian za reaktywację zakonów Miecza i Gwiazdy (tzw. Wiara wojująca).

Gdy żelaźni ludzie zaatakowali Reach, Margaery domagała się, by przerwano oblężenie Smoczej Skały i skierowano flotę lorda Redwyne’a przeciw drakkarom, ale Cersei odmówiła. Stwierdziła, że statki są potrzebne do wspierania oblegających Smoczą Skałę. Loras, chcąc przyspieszyć zdobywanie Skały, poprosił, by pozwolono mu wziąć zamek szturmem, co ucieszyło królową regentkę. Gorszą wiadomość przywiozła Falyse Stokeworth – Balman Byrch wyzwał Bronna na pojedynek i zginął, a były najemnik zaczął się tytułować lordem Stokeworth. Cersei oddała wdowę Qyburnowi do eksperymentów. Sama spróbowała seksu z Taeną.

Aurane Waters przywiózł wiadomość, że Loras Tyrell zdobył Smoczą Skałę, ale został ciężko ranny. Cersei sama zaniosła tę wieść Margaery i radowała się cierpieniem synowej. Wpadła we wściekłość, gdy Tommen żałował szwagra i stanął w obronie swej małżonki. W nocy Cersei śnił się koszmar o namiocie Maggy Żaby. Qyburn potwierdził, że maegi mają wielką moc, więc królowa regentka postanowiła przyspieszyć sprawę z Margaery. Zastraszyła Pycelle’a, aby wyznał, że przygotowywał dla żony Tommena miesięczną herbatę. Kazała aresztować minstrela, Błękitnego Barda, i oddała go Qyburnowi, by eksmaester wymusił torturami odpowiednie zeznania. Królowa była obecna przy „przesłuchaniu”. Taena obiecała namówić jedną z kuzynek Margaery do współpracy. Sama Cersei nakłoniła Osneya Kettleblacka do złożenia fałszywych zeznań, jako zapłatę po raz kolejny ofiarowała mu swoje ciało.

Osney Kettleblack wyspowiadał się wielkiemu septonowi. Margaery i jej kuzynki aresztowano, co spowodowało wzburzenie w mieście. Cersei poszła do septu Baelora, by porozmawiać z synową. Udawała życzliwość, ale Tyrellówna ją przejrzała. Potem królowa regentka postanowiła pomówić z wielkim septonem. Okazało się, że Osney na torturach zmienił zeznania. Cersei została pojmana. Odebrano jej ubranie i dano w zamian starą koszulę. Podawano jej tylko wodę i bardzo skromne potrawy, co godzinę budzono ją pytaniem, czy jest gotowa wyznać popełnione grzechy. Pod nieobecność królowej regentki rządy przejęli Harys Swyft i Pycelle, którzy usunęli z rady Qyburna, a Aurane Waters zabrał okręty i odpłynął. Cersei postanowiła błagać Jaimego, by reprezentował ją podczas próby walki.

Taniec ze smokami

Wyczerpana Cersei postanowiła wyznać grzechy, by wydostać się z więzienia. Przyznała się do cudzołóstwa po śmierci Roberta, ale odrzuciła pozostałe zarzuty. Po spowiedzi przeniesiono ją do lepszej celi i pozwolono przyjmować gości. Jako pierwszego zaprosiła stryja Kevana, który objął urząd regenta. Przyniósł jej wieści m.in. o tym, że Arys Oakheart zginął w obronie księżniczki Myrcelli i zwolniło się miejsce w Gwardii Królewskiej. Królowa poprosiła, by dano biały płaszcz rycerzowi, którego wskaże Qyburn.

By wrócić do zamku, Cersei zgodziła się na marsz pokutny przez miasto. Miała przejść od septu Baelora do Czerwonej Twierdzy naga, bosa i ogolona. Obiecywała sobie, że będzie harda i nie da się złamać. W czasie marszu tłum szydził z niej, wyzywał ją, obrzucał paskudztwem. Zdała sobie sprawę, że zgromadzeni patrzą na nią jak na zwykłą, starzejącą się kobietę. Prześladowały ją też wspomnienia. Pod koniec drogi królowa rozpłakała się i pobiegła na zamek.

Po marszu pokutnym Cersei zachowywała się potulnie. Pozbawiono ją wpływu na rządzenie królestwem i edukację syna. Cały czas towarzyszyły jej nowicjuszki, przydzielone przez wielkiego septona. Spędzała trzecią część dnia na rozmowach z synem, drugą – na modlitwie, a ostatnią – na kąpielach. Najwyraźniej po marszu pokutnym nigdy nie czuła się dość czysta.

Teorie fanów

Spekulacje fanów dotyczą osoby „młodszej i piękniejszej” oraz valonqara z przepowiedni. Cersei uważa, że „młodszą i piękniejszą” jest Margaery Tyrell, nie należy jednak zapominać, że w grze o tron bierze udział kilka atrakcyjnych kobiet. Kres panowaniu Lannisterów może położyć Daenerys Targaryen, uważana za najpiękniejszą kobietę świata, o ile w końcu wyruszy do Westeros. Młoda i ładna jest też Arianne Martell, która może się przyczynić do klęski Cersei pod warunkiem, że Dorne poprze Aegona. Nie wiadomo, jaki jest ostateczny plan Petyra Baelisha i jaką rolę ma do odegrania urodziwa Sansa Stark. Możliwe, że to siły Północy albo Doliny Arrynów zadają Lannisterom ostateczny cios.

Mniejsze pole do spekulacji daje osoba valonqara. Cersei ma tylko dwóch braci, obaj są od niej młodsi. Ona sama uważa, że zabije ją Tyrion, który wydaje się mocniejszym kandydatem – szczerze nienawidzi Cersei i chce służyć Daenerys Targaryen. Jeśli zostanie doradcą smoczej królowej, a ona zdecyduje się zaatakować Westeros, Tyrion będzie miał duże szanse na zabicie siostry. Jaime wydaje się mniej prawdopodobny, ale biorąc pod uwagę ochłodzenie stosunków między nim a Cersei, jest to całkiem możliwe, o ile Lady Stoneheart go nie powiesi.

Istnieją też spekulacje, że to Cersei zabiła Melarę Hetherspoon, dziewczynkę, która również usłyszała proroctwo Maggy Żaby. Motywem mogła być zazdrość – Melara chciała wyjść za Jaimego i pytała czarownicę, czy to kiedyś nastąpi.

autor: Rudbekia
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Cersei Lannister pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Kim jest psychopata? Większości z nas słowo to kojarzy się ze seryjnymi mordercami, sadystami, gwałcicielami, zamachowcami i wszelkiego rodzaju „złem”. Jednak prawdziwi psychopaci nie zawsze są brutalni i okrutni. Wręcz przeciwnie! Potrafią wykazywać wiele zalet! Istnieje w psychologii takie pojęcie, jak skala szaleństwa i każdy z nas ma na niej swoje miejsce.

Psychopaci są nieustraszeni, pewni siebie, charyzmatyczni, bezwzględni i skupieni na celu – brzmi bardzo znajomo, prawda?
W „Pieśni Lodu i Ognia” oraz serialu „Gra o tron” bohaterowie, którzy chcą zdobyć Żelazny Tron muszę właśnie posiadać ten zestaw cech, niezbędnych do osiągnięcia władzy nad królestwem. Dlatego u George’a R. R. Martina mamy przekrój wszelkiego rodzaju osobowości psychopatycznych: od tych „klasycznych” pokroju Ramsaya Snow, po tych bardziej subtelnych i wyrafinowanych, jak Tywin Lannister. Podejrzewam, że sam Martin ma coś z psychopaty…

Jakim cechami charakteryzuje się osobowość psychopatyczna? Przede wszystkim, nawet w najbardziej ekstremalnych sytuacjach prawdziwy psychopata nie odczuwa strachu i smutku. Dlaczego tak jest? Psychopata uważa, że jemu nic nie może wyjść na złe, wszystko ZAWSZE musi wyjść na dobre. Psychopata potrafi każdą swoją sytuację obrócić na swoją korzyść. W Pieśni Lodu i Ognia mamy wiele przykładów takiego zachowania. Mistrzem wychodzenia z sytuacji bez wyjścia jest niezastąpiony lord Casterly Rock – Tywin Lannister. Potrafi on nawet w kryzysowych sytuacjach, takich jak przegrywanie wojny, obrócić wszystko na swoją korzyść. Pomaga mu w tym „instynkt drapieżcy”, który wyczuwa słabość przeciwnika i wykorzystuje ją przeciwko niemu. Nie każda jednostka jest zdolna do posunięcia się do tak brutalnych i bezwzględnych czynów jak Krwawe Gody, aby osiągnąć swój cel, przy czym Lannister nawet nie ubrudził swoich rąk sprytnie manipulując lordem Freyem. Aż przechodzą ciarki…

Kolejną cechą, która wyróżnia osobowość psychopatyczną, to niezwykła zdolność udawania kogoś normalnego i zwyczajnego, chociaż za fasadą bije zimne jak lód serce bezwzględnego, twardego jak skała drapieżcy. Ten kamuflaż pozwala im zmyślnie manipulować ludźmi oraz zdobywać ich zaufanie. Robb Stark  za jednego ze swoich najbardziej zaufanych doradców uważał lorda Boltona. Nie wyczuwał w nim nic niepokojącego i złowieszczego, ponieważ jego chorąży niczym się nie zdradził. Jednak gdy nadarzyła się okazja lord Dreadfort zdradził go bez mrugnięcia okiem dla swoich korzyści. Dzięki tym samym zdolnościom Joffrey Baratheon tak łatwo zmanipulował Sansę Stark. Psychopaci jeśli tylko chcą potrafią być bardzo czarujący (poczytajcie chociażby o Tedzie Bundym). K. Dutton  uważa, że nasza fascynacja nimi wynika w dużym stopniu z faktu, że uwielbiamy iluzję, rzeczy, które na pozór wydają się normalne, ale kiedy im się bliżej przyjrzeć, prawda jest zupełnie inna…

Nawet jeśli „ofiara” zaczyna coś zauważać, dostrzegać jakieś niepokojące sygnały, zauroczenie i fascynacja tą osobą jest silniejsza. Zaczyna odsuwać od siebie te alarmujące myśli. Sansa widząc, jak Joff traktuje jej siostrę i syna rzeźnika nie potrafi „wyrwać się” z uroku księcia – tak silnie działa czar psychopaty. Wiele ocalonych ofiar morderców wypowiada się o nich w superlatywach. Być może dlatego, że wiele z cech jakimi wyróżniają się psychopaci – ofiary same by chciały posiadać… Psychopaci wykorzystują naszą słabość – na pierwszy rzut oka prezentują się świetnie, potrafią wykorzystać swój czar, charyzmę i nienaganny psychologiczny kamuflaż, by odwrócić naszą uwagę od swojej prawdziwej natury. Bo chociaż anomalia kryje się tuż przed naszym nosem, otumania nas ich aura.
Dla psychopaty słowa i język nic nie znaczą. Nie ma w nich emocji.  Kiedy Joff mówił Starkównie, że ją kocha, to dla niego znaczyło to tyle co „podaj mi kielich wina” – a młode dziewczyny lubię piękne słowa…

Osobowość psychopatyczną wyróżnia także doskonała spostrzegawczość. Umiejętność ta pomaga im wybrać odpowiednią ofiarę z tłumu. Ted Bundy w jednym z wywiadów powiedział, że swoje ofiary wybierał na podstawie chodu. Badania wykazały, że to prawda – osoby, które przejawiają cechy ofiary: mają niską samoocenę, są niepewne siebie, uległe, podatne na manipulację, itp. chodzą w specyficzny sposób. Ludzie o wysokim wskaźniku psychopatii bardzo dobrze potrafią identyfikować bezbronność. Jeszcze lepsi są w tym kliniczni psychopaci… po prostu wiedzą na co patrzeć.
Dlaczego Ramsay torturował Theona? Jest psychopatą to oczywiste! Lubił sprawiać ból i mógł to robić bezkarnie. Ale dlaczego po torturach, po prostu go nie zabił? Bo wyczuł, że Greyjoy to „urodzona” ofiara – idealny kandydat na Fetora. Theon, najmłodszy w rodzinie, najmniej kochany, oddany, jako zakładnik do wrogiego rodu, zawsze czuł się niedoceniany i nieakceptowany przez środowisko, w którym żył. Pod płaszczykiem arogancji i buty, krył się człowiek tak naprawdę bezbronny o zaburzonej samoocenie, dlatego też Ramsay go złamał. Fetor jest uległy i będzie taki, dopóki jego zachowanie pozwoli mu uniknąć kary.

Więc co powoduje, że jedni ludzie z cechami psychopatycznymi stają się, np. wybitnymi chirurgami, a inni stają się mordercami? Bądź, jak w przypadku PLiO: ktoś staje się Tywinem, albo Górą. Jak twierdzi Morrison, na los psychopatów ma wpływ wiele czynników: dziedziczone geny, pochodzenie, edukacja, inteligencja i okazje oraz jak jednostka na nie reaguje.

Jakie są podstawowe cechy charakterystyczne dla osobowości psychopatycznej?
1. duże poczucie własnej wartości
2. siła perswazji
3. powierzchowny czar
4. bezwzględność
5. brak wyrzutów sumienia
6. mniejsze odczuwanie emocji i uczuć
7. umiejętność manipulowania innymi

Zauważcie, że kombinacja któryś z wymienionych wyżej cech charakteryzuje liderów i przywódców.
Każda z pretendujących o tron Westeros postaci posiada jakiś zestaw tych cech: Tywin Lannister, Stannis Baratheon, Daenerys Targaryen, Roose Bolton – każde z nich wyróżnia jakiś psychopatyczny atrybut, niektórych posiadają ich cały zestaw. Każda z tych postaci jest skupiona na celu, czyli zdobyciu, jak największej władzy. Zbędne uczucia mogłyby popsuć im interesy. Jak Tywin wygrałby wojnę gdyby przejmował się losem weselników na Krwawych Godach?, jak Dany miałaby wyzwalać niewolników i wymierzać sprawiedliwość Panom, gdyby myślała o nich jak o ludziach a nie potworach, jak Roose zdradziłby Robba, gdyby przejmował się swoim honorem i jak Stannis zyskałby przychylność Pana Światła nie paląc kilku nieszczęśników na stosie?
Psychopaci są nieustraszeni, pewni siebie, charyzmatyczni, bezwzględni i skupieni na celu, jednak nie zawsze lubią przemoc.  Sprawianie bólu nie wszystkim sprawia przyjemność, czasem jest to tylko środek do osiągnięcia celu. Śmierć Elli Martell i jej dzieci nie sprawiła Tywinowi Lannisterowi radość. Była niezbędna do wygrania rebelii. O zimnej kalkulacji lorda świadczy też jeszcze coś: potrafi sprytnie wykorzystywać innych, aby zachować czyste ręce. Tyrion, jego najmłodszy syn, który też posiada kilka cech psychopatycznych, nie wielbi przemocy, ale kiedy to konieczne nie waha się przerobić pewnego minstrela na gulasz. Wie, że czasem przemoc jest niezbędna aby bronić własnych interesów i nie waha się jej używać.
Oczywiście przytoczone przykłady nie mają udowodnić, że wszystkie postacie z Sagi są psychopatami, czy mają niezłe zadatki aby nimi się stać. Artykuł ten jest próbą udowodnienia, że posiadanie cech psychopatycznych może przynosić jednostce, która je posiada, korzyści. Istnieją różne obszary tego zaburzenia, każdy z bohaterów znajduje swoje miejsce na peryferiach psychopatii, ale tylko niewielka mniejszość ulokuje się w ścisłym centrum.

Doskonałym przykładem balansowania na tej granicy jest Varys zwany Pająkiem. Nawet pod presją swoich interesów (np. rozkaz króla Roberta aby zabić Dany) okazuje tyle empatii co wulkany zalewające lawą Valyrię. Nie zachowuje się jednak agresywnie, czy antyspołecznie. Ba! nie jest pozbawiony sumienia – współczuje Nedowi Starkowi i Tyrionowi Lannisterowi ich losu. Inna sprawa, że widzi w nich narzędzie do ocalenia „królestwa” i swoich interesów.
Wiadomo, że jeśli ktoś posiada 2-3 cechy psychopatyczne znajduje się bliżej niebezpiecznej sfery niż osoba, która nie ma żadnej, ale daleko mu do centrum ludzi, którzy mają cały arsenał tych atrybutów.
Czy więc możemy się jakoś bronić przed tymi niebezpiecznymi drapieżcami? Rozpoznać ich w tłumie? Badani pokazują, że tak. Częściej tą umiejętność przejawiają kobiety. W obecności prawdziwego psychopaty czujemy mrowienie na karku, dyskomfort i niepokój. Lady Catelyn Stark od początku czuła niechęć do lorda Boltona, nie ufała mu. Niepokoiły ją jego zimnie i czujne oczy. Ciekawostka: osoby przejawiające silnie cechy psychopatyczne mrugają rzadziej niż osoby „normalne”. Psychologowie uważają, że ma to związek z wzmożoną koncentracją i skupieniem.
A co z uczuciami? Empatią? Czy psychopata naprawdę niczego nie czuje? Zdania są podzielone. Niektórzy badacze uważają, że psychopaci czują emocje, np., strach, ale robią to inaczej. Newman, mówi: „Ludzie sądzą, że psychopaci są bezduszni i pozbawieni strachu, ale moim zdaniem to coś więcej. Gdy skupimy ich uwagę na zagrożenia, osobnicy psychopatyczni okazują normalną reakcję emocjonalną. Ale jeśli ją skierujemy na coś innego, stają się całkowicie niewrażliwi na emocje”.
Dlatego tak łatwo było Daenerys Targaryen ukrzyżować Wielkich Panów – skupiła się na wymierzaniu sprawiedliwości a nie na uczuciach tych ludzi, czy ich rodzin. Kobieta, która okazuje tyle współczucia niewolnikom, nie ma go ani trochę dla handlarzy i ich bliskich. Podobnie jest z wymierzaniem sprawiedliwości u Stannisa Baratheon’a, dla którego czarne to czarne, a białe to białe. Davos, jego namiestnik (a kiedyś przemytnik) uratował go i jego ludzi przed śmiercią głodową podczas oblężenia Końca Burzy, był przy tym jednak przemytnikiem więc należało go także ukarać. Stannis postawił wyżej „działanie” niż emocje. Psychopaci nie odczuwają emocji i uczuć, nie zauważają ich u innych, ponieważ odgradzają się od wszystkiego, co „nie ma znaczenia”, kiedy skupiają się na zadaniu prowadzącym na natychmiastowej nagrody.

Wróćmy jeszcze na chwilę do empatii. Czy ludzie o skłonnościach psychopatycznych ją odczuwają? Odpowiedź brzmi: tak! Zdolność empatii pozwala wczuć się w sposób myślenia swojej ofiary – patrzeć jej oczami, przewidywać jej ruchy i sposób postępowania (ucieczki).
Najlepsi stratedzy w grze o Westeros bez wątpienia posiadają tą umiejętność: lord Lannister, lord Bolton, Varys, czy Petyr Baelish (Littlefinger) to osoby, które znają bardzo dobrze ludzką naturę i potrafią wyczuwać słabości innych. Moim zdaniem, jednak najlepszym strategiem (i najbardziej cierpliwym) może okazać się książę Doran Martell. Jeśli teoria o Dornijskim Wielkim Planie okaże się prawdziwa…
Bohater ten nie wykazuje dużo atrybutów psychopaty, potrafi jednak być konsekwentny w dążeniu do celu oraz potrafi wykorzystać swoją zdolność empatii dla własnych korzyści.

Empatia daleka jest od jednolitości. Psychologowie zwracają uwagę na to, że przejawia ona cechy schizofreniczne. Istnieją dwa typy empatii: Zimna i Gorąca (nasuwa się tu skojarzenie z duetem Lód i Ogień). Zimna empatia charakteryzuje się podejściem zdroworozsądkowym i racjonalnym myśleniem. Gorąca empatia to centrum emocji i kierowanie się uczuciami.
Umiejętność rozróżniania tych dwóch typów empatii, pozwala nam dostrzec w jakich sytuacjach i jak dana postać z książek bądź serialu odczuwa. Dzięki zimnej empatii psychopaci stają się elitą, która bez problemy rozszyfrowuje ludzkie charaktery.
Dobrym przykładem „z życia” posługiwania się tą empatią jest zawód snajpera.  umiejętność ta pozwala na wykonywać zadania bez mrugnięcia okiem. Społeczeństwo potrzebuje osób, które wykonują za nie „brudną robotę”. Kogoś kto nie zadaje trudnych pytań, podejmuje krytyczne decyzje i wystawia się na cios.
Góra, Bronn, Krwawi Komedianci, a nawet Gwardia królewska muszą wykazywać się bezwzględnością.
Po tych rozważaniach można dojść do wniosku, że pojęcie psychopatii stoi bardzo blisko utylitaryzmu. Twórcy tego pojęcia pisali: „Miarą dobra i zła jest jak największe szczęście największej liczby ludzi” (Benthama).
Przykładem z Sagi może być konflikt Stannisa z Davosem, który nazwałam „dylematem bękarta”: skazanie na śmierć bękarta króla Roberta dla magii Kobiety w Czerwieni – Edrica Storm. Tu także posłużę się cytatem: „Co znaczy życie jednego bękarta wobec całego królestwa?” – Jedyny Prawowity Król Siedmiu Królestw wykazał się tu podejściem arcy- zdroworozsądkowym, stawiający dobro królestwa wyżej niż życia jednostki.

Badania psychologów i psychiatrów wykazały, że niektóre cechy psychopatyczne, takie jak: czar, egocentryzm, dar przekonywania, niezależność i skupienie na celu mogą się przydać w biznesie. A kto jest największym „biznesmenem” królestwa, oczywiście Petyr „Mały Palec” Baelish! Postać, która nigdy nie wchodzi na pierwszy plan, za to za kulisami wprowadza swoją teorię chaosu. Nie można mu odmówić nieprzeciętnej inteligencji, ale ta zdolności to tylko miły dodatek. Petyr bez skrupułów pokonuje swoją wędrówkę na szczyt na plecach innych: Arrynów, Lannisterów, Tyrellów. Najzabawniejsze jest to, że osoby, które „Paluch” wykorzystuje, są święcie przekonane, że to one posługują się nim! Czytelnik/widz jednak widzi i wie, że jest zupełnie inaczej… magia psychopaty.

Psychopatę naprawdę nie obchodzi, co inni myślą o nim, a szczególnie o jego metodach działania:
1. Tywin Lannister, który z zimną krwią pozbył się Reynów, wydał rozkaz zabicia  żony i dzieci księcia Rhaegara oraz zorganizował Krwawe Gody.
2. Ramsey Snow/Bolton i jego sposób „przesłuchiwania” więźniów (nie mówiąc o tym, jak potraktował swoją żonę, lady Hornwood… )
3. Stannis Baratheon, który za nic ma opinię innych ludzi oraz sposób wymierzania przez niego sprawiedliwości.
4. Sandor „Ogar” Clegane, nie baczący o swoje „dobre imię”, zdolny posiekać na kawałki każdego, kto stanie mu na drodze: nieważne czy na rozkaz swojego pana ma zabić niewinnego chłopca, czy w obronie dziewczyny zabić kilku prostaków.

Ta cecha powoduje, że są oni postrzegani raz jak rozpruwacze, a innym razem, jak ręka sprawiedliwości. Predysponuje to nie tylko do okrucieństwa, ale także heroizmu – zależy jaką drogę wybierze dana osoba.
Gdzie na tej skali szaleństwa plasuje się Arya Stark? Przypadek Aryi jest tak samo skomplikowany, jak pojęcie psychopatii. Zarówno na zachowanie i osobowość dziewczyny, jaki i psychopatię składają się cztery wymiary: interpersonalny, afektywny, behawioralny i antyspołeczny – jeśli te czynniki są „nastawione” na maksimum tworzą osobowość psychopatyczną. Arya wyróżnia się wśród Starków. Ją z całego rodzeństwa cechuje najbardziej „wilcza natura”. Butność, upartość i inteligencja są to cechy charakterystyczne dla Starkówny. Po tragicznych wydarzeniach, które spotkały jej rodzinę, u wilczycy uaktywniły lub wzmocniły się takie cechy, jak: nieustraszoność, zdolność manipulacji i kłamstwa, duża odporność psychiczna i wyjątkowe skupienie na celu, którym jest zemsta na wszystkich, którzy skrzywdzili ją i jej bliskich. Są to przymioty osobowości psychopatycznej. Dzięki tym zdolnościom Arya mogła przetrwać najtrudniejszy okres w swoim życiu, jednocześnie cechy te zaczęły dominować w jej osobowości, co mogło zaburzyć jej rozwój.
Arya przechodzi ciężki kryzys tożsamości – spotęgowany przez środowisko, w którym się znajdowała (np., Harrenhal, wędrówka z Ogarem) i w którym aktualnie się znajduje (Dom Czerni i Bieli, gdzie musi wyrzec się swojego pochodzenia).

Spowodować to mogło u niej antyspołeczne zaburzenie osobowości: APD. Zaburzenie to jest definiowane jako „utrwalony wzorzec braku poszanowania i pogwałcania praw innych ludzi, który pojawia się w dzieciństwie lub wczesnej adolescencji i utrzymuje się w dorosłości”. Aby stwierdzić, czy dana osoba przejawia APD trzeba sprawdzić, czy przejawia następujące kryteria:
1. Nieprzestrzeganie norm społecznych wymuszających zachowanie zgodne z prawem.
2. Brak szacunku dla prawdy (np. powtarzające się kłamstwa, używanie fałszywych nazwisk, pseudonimów, oszukiwanie ludzi dla zysku).
3. Impulsywność lub brak powodzenia w planowaniu.
4. Drażliwość i agresywność (bójki, napady).
5. Lekkomyślne lekceważenie bezpieczeństwa własnego i innych ludzi.
6. Trwała nieodpowiedzialność.
7. Brak żalu z powodu złych uczynków (obojętność na wyrządzanie innym krzywdy, znęcanie się nad nimi, okradanie ich lub szukanie racjonalizacji dla takich czynów.
WYSTARCZY SPEŁNIAĆ co najmniej 3 KRYTERIA ABY STWIERDZIĆ, ŻE OSOBA PRZEJAWIA APD
Według mnie Arya spełnia co najmniej trzy kryteria: drugie, trzecie, czwarte i siódme.
Ad.2 Arry, Łasica, Nan to tylko nieliczne imiona jakie przyjmowała dziewczyna w swojej niebezpiecznej wędrówce przez Westeros i Wąskie Morze. Oczywiście używała ich aby przetrwać, jednak łatwość z jaką okłamywała innych świadczy o jej niezwykłej zdolności do konfabulacji i manipulacji innymi ludźmi oraz otoczeniem. Zawsze kłamstwa te działały na jej korzyść.
Ad.3 Impulsywność to chyba najbardziej specyficzna cecha „wilczej natury” u niektórych Starków. Arya wielokrotnie podczas wędrówki z Ogarem udowodniła, że cierpliwość nie jest jej mocną stroną. Często najpierw działa nie myśląc o konsekwencjach swoich czynów. Dobrymi przykładami takiego zachowania jest wydanie wyroków śmierci na trzy osoby, które miał wykonać Jaqen H’ghar lub zaatakowanie Joffreya i wyrzucenie jego miecza do wody.
Ad.4 To kryterium wiąże się bezpośrednio z poprzednim. Arya często wdawała się w bójki, chociażby z Gorącą Bułką, nawet kiedy przeciwnik był większy i silniejszy – nie czuła przed nim strachu.
Ad.7 Arya nie odczuwała żalu kiedy wydawała wyroki w Harrenhal, kiedy „ugotowała” łasicową zupę, czy porzuciła Ogra bez daru łaski śmierci – w jej mniemaniu w tych czynach nie było nic złego, ponieważ ludzie, którym wyrządziła krzywdę, byli źli. Nie można się z nią nie zgodzić, nie były to święte osoby, ale każdy „normalny” człowiek czyniąc coś złego drugiej osobie (nieważne jaka ona by była) czuje wyrzuty sumienia.

Nie możemy stwierdzić czy Arya posiadała cechy APD i psychopatyczne od początku, czy „włączyły” się one pod wpływem niekorzystnych czynników środowiskowych. Osobiście uważam, że tkwiły w dziewczynie od zawsze. Dowodem może być porównanie Aryi i Sansy – obydwie Starkówny znalazły się w bardzo złej sytuacji zagrażającej życie i obydwie zachowały się zgoła inaczej. Sansa przyjęła za swoją zbroję uprzejmość, młodsza siostra postawiła na Igłę. Dzięki swoim psychopatycznym zdolnościom Arya przetrwała najgorsze, natomiast Sansa… może dopiero pokaże nam swoją „wilczą naturę”.

Dla American Psychiatric Association APD i psychopatia to jedno i to samo zaburzenie. W opozycji to tego stwierdzenia stoi Dutton, który uważa, że APD i psychopatia nie są spójne na wszystkich poziomach, lecz mają kilka nakładających się cech wspólnych. Fundamentalna różnica polega na różnym rozkładzie akcentów: w przypadku APD nacisk położony na wzorzec zachowań „społecznego dewianta”, natomiast w psychopatii na zaburzenia emocjonalne, na pozbawioną odczuwania strefę mroku, będącą domeną psychopatów.
Konkluzja: Nie każdy z APD jest psychopatą, ale każdy psychopata przejawia APD .

Dla Aryi więc jest jeszcze nadzieja. Nie musi pozostać na drodze ciemności i śmierci, może jeszcze zawrócić i zmienić swoje życie. Wystarczy, że podejmie właściwe decyzje i odnajdzie własne ja. Dużo zależy od tego, jakich ludzi spotka na swojej drodze…
Jest jeszcze jeden argument przemawiający za tym, że Starkówna nie stanie się maniakalną zabójczynią – psychopatia dużo częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet. Szacuje się, że psychopatia występuje od 1 do 3 procent mężczyzn a tylko u 0,5 do 1 procenta kobiet. Teoretycy uważają, że przyczyną takiego stanu rzeczy jest to, że dziewczynki szybciej rozwijają u siebie zdolność do empatii i szybciej przejawiają zdolności lingwistyczne oraz społeczno – emocjonalne.

Tekst ten ma na celu rozważania nad korzyściami z posiadania cech psychopatycznych, a dokładniej sytuacji w jakich te cechy stają się przydatne. Przyjrzeliśmy się, co dla bohaterów „Pieśni Lodu i Ognia” oznacza nieustraszoność, bezwzględność, czy bycie całym sobą tu i teraz. Destruktywni, olśniewający, i bardzo pewni siebie to epitety, które najczęściej używają ludzie, którzy mieli lub mają do czynienie z psychopatami. Właśnie tak często są też opisywani bohaterowie powieści Martina, jak i serialu „Gra o tron”. Ceniony psycholog Kevin Dutton uważa, że nasze społeczeństwo staje się coraz bardziej psychopatyczne. Może dlatego książki Martina oraz serial HBO zyskały popularność na masową skalę? Każdy odnajduje swój „psychopatyczny” odpowiednik w tym fantastycznym świeci, który choć nie realny jest nam bardzo bliski…

Autor: Natalia Przybysz

Bibliografia:
1. K. Dutton Mądrość psychopatów, Wyd. MUZA SA, Warszawa 2014
2. G. R. R. Martin Cykl Pieśń Lodu i Ognia, Wyd. Zysk i S-ka, Poznań 1996 – 2011

fot. materiały prasowe HBO

Artykuł Geniusz czy szaleniec? Psychopaci w Pieśni Lodu i Ognia pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Bardzo wysoki (ok. ośmiu stóp wzrostu – niemal 2,5 metra), bardzo silny, słynie z okrucieństwa i niezwykłej brutalności. Walczy potężnym dwuręcznym mieczem, ale jego niepospolita siła pozwala mu swobodnie operować nim jedną ręką. Gregor nosi ciężką zbroję płytową, w której przeciętny rycerz nie byłby w stanie się poruszać, nie mówiąc o czynnej walce. Clegane pełni funkcję chorążego Lannisterów i wykonuje gorliwie rozkazy lorda Tywina.
Góra, Która Jeździ wzbudza w ludziach powszechny strach, o jego zbrodniach wiedzą niemal wszyscy, jednak niewiele osób odważa się formułować jakiekolwiek zarzuty prosto w oczy ser Gregora albo poskarżyć się jego seniorowi. Życie ludzkie nic dla niego nie znaczy. Jego brat Sandor wspomniał, że Góra zabił kiedyś jednego ze swych ludzi tylko dlatego, że ten zbyt głośno chrapał.

W momencie rozpoczęcia akcji Gry o tron ma ok. 32 lata.

Przedakcja
Podczas rebelii Roberta ser Gregor walczył po stronie Lannisterów. W czasie plądrowania Królewskiej Przystani zamordował Elię Martell (żonę księcia Rhaegera, a zarazem synową szalonego króla Aerysa Targaryena) oraz jej malutkiego synka. Ludzie w Westeros powiadali, że roztrzaskał główkę niemowlęcia o ścianę, a następnie zgwałcił i zabił jego matkę. Góra przyznał podczas pojedynku z Czerwoną Żmiją, że tak właśnie było. Jego senior, lord Tywin, twierdzi, że rozkazał zabić tylko dzieci Rhaegara. Nie przyszło mu na myśl, że należy także zakazać krzywdzenia księżnej.

Gregor Clegane był trzykrotnie żonaty. Jego dwie pierwsze żony zmarły, co stało się źródłem mrocznych plotek o przyczynach ich śmierci. Nagłe wypadki nie oszczędzały także innych członków jego rodziny: ojciec zginał na polowaniu, siostra zmarła młodo w dziwnych okolicznościach, a brat doznał poważnych poparzeń.
Gregor jest samotnikiem, większość czasu spędza w swej posiadłości, wyjeżdża z niej tylko na turnieje lub wojny. Zamek Clegane’ów odpowiada swym klimatem cechom charakteru Góry: jest to ponura budowla, w której służący giną bez wieści, a psy boją się wchodzić do niektórych komnat.

Gra o tron

Gregor Clegane bierze udział w turnieju namiestnika, a jego giermkiem jest Joss Stilwood. Gregor walczy znakomicie, pokonuje kolejnych zawodników. Jako jedyny w turnieju indywidualnym zabija swego przeciwnika, młodego rycerza z Doliny Arrynów. Wszystko wskazuje na to, że był to nieszczęśliwy wypadek, ale Sandor Clegane jest zdania, iż było to celowe działanie Góry. W półfinale przeciwnikiem Gregora jest Loras Tyrell. Młody rycerz nie ma oporów przed zastosowaniem drobnego podstępu, przez co Góra przegrywa ten pojedynek. Wściekły chwyta za miecz, zabija swego konia, a potem koncentruje złość na ser Lorasie, którego od niechybnej śmierci ratuje interwencja Ogara. Gregor Clegane opuszcza po tym incydencie turniej. W drodze powrotnej zatrzymuje się wraz ze swymi ludźmi w gospodzie i tam dokonują zbiorowego gwałtu na nastoletniej córce oberżysty. Góra płaci jej ojcu srebrną monetą, ale potem domaga się reszty, twierdząc, że dziewczyna nie była warta srebrnego jelenia.

Po pojmaniu Tyriona przez Catelyn Stark lord Tywin postawił swoje wojska w stan gotowości. Gregor Clegane otrzymuje polecenie dręczenia mieszkańców zachodniej części Dorzecza. Wraz ze swymi ludźmi nocą najeżdża osady, pali ludzi żywcem w budynkach, zaciekle ściga uciekinierów. Jak relacjonowali cudem ocaleni z tych pogromów, atakującym nie zależało na tym, by kraść czy rabować, liczyło się tylko zniszczenie wrogich ziem oraz zadawanie cierpień i śmierci ich mieszkańcom. Na wieść o tych czynach Góry królewski namiestnik Eddard Stark wyjmuje ser Gregora spod prawa, odbiera mu tytuły, ziemię, majątek i skazuje go na śmierć. Egzekucję wyroku Ned powierza ludziom pod wodzą lorda Berica Dondarriona.

Góra zasiada w radzie wojennej lorda Tywna, a podczas bitwy o bród dowodzi przednią strażą lannisterskich wojsk.

Starcie królów

Gregor Clegane nadal pustoszy Dorzecze. Zdobywa m.in. zamek Darrych. Każe zabić cały garnizon łącznie z ośmioletnim lordem Lymanem. Atakuje oddział nasłany na niego przez Eddarda Starka. Góra zabija Dondarriona, jednak części zbrojnych Berica udaje się uciec z zasadzki.

Góra wraz ze swymi ludźmi zgarnia mieszkańców ziem otaczających Harrenhall i prowadzi ich do zamku. Wśród porwanych przez Clegane’a znajduje się także Arya. Dziewczynka jest świadkiem licznych okrucieństw, jakich dopuszczają się ludzie ser Gregora. Morderstwa, tortury i gwałty są codziennością dla nieszczęśników, którzy dostali się w ręce podkomendnych Góry. Clegane nie bierze czynnego udziału w przesłuchaniach, ale całymi godzinami w milczeniu przygląda się dręczeniu kolejnych ofiar, a niekiedy własnoręcznie zabija jeńców.

Ser Gregor kilkakrotnie wyjeżdża z Harrenhall na krótkie wyprawy łupieżcze, następnie znowu wyrusza na wojnę wraz z lordem Tywinem. Góra m.in. atakuje brody w pobliżu Riverrun, jednak Edmure Tully daje mu odpór.

Nawałnica mieczy

Gregor Clegane na wezwanie Cersei udaje się do Królewskiej Przystani, by tam reprezentować królową podczas sądu bożego. Jego przeciwnikiem jest Oberyn Martell, walczący w imieniu Tyriona Lannistera. Czerwona Żmija ma do wyrównania własne porachunki z ser Gregorem, bowiem to Góra przed laty zabił jego siostrę, Ellię Martell. Szybki i zwinny Oberyn radzi sobie w pojedynku nadspodziewanie dobrze. Rani ser Gregora i niemal doprowadza do jego śmierci podczas walki. Oberyna gubi nadmierna pewność siebie , a ser Gregor po raz kolejny udowadnia, że jest śmiertelnie niebezpiecznym przeciwnikiem. Nawet poważnie ranny, z włócznią w brzuchu, jest w stanie pochwycić księcia i zmiażdżyć mu głowę. Wygrana nie przynosi mu jednak satysfakcji, bowiem Czerwona Żmija zatruł swą broń. Zraniony po wielokroć Góra powoli umiera w męczarniach. Maester Pycelle nie jest w stanie rozpoznać użytej przez Czerwoną Żmiję substancji, a wszelkie dostępne mu środki lecznicze są bezradne wobec dornijskich trucizn.

Uczta dla wron

Krzyki ser Gregora przeszkadzają mieszkańcom Czerwonej Twierdzy, więc królowa Cersei oddaje Clegane’a Qyburnowi, eksmaestrowi, któremu odebrano uprawnienia za eksperymentowanie na ludziach. Qyburn w podziemiach dokonuje tajemniczych eksperymentów, do których potrzeba mu kolejnych ofiar. Ser Gregor umiera, a jego czaszka zostaje w ramach zadośćuczynienia odesłana do Dorne.

Tymczasem Jaime Lannister trafia do Harrenhall, gdzie spotyka podkomendnych Góry. Ci opowiadają mu o smutnym losie Vargo Hoata. Ser Gregor po kawałku obcinał mu kończyny, a kucharzowi nakazał przyrządzanie z ciała Hoata potrawy, którą następnie karmił samego Vargo oraz pozostałych jeńców. Danie to określano mianem „koźliny”, z uwagi na pseudonim Hoata. Jaime spotkał w Harrenhall także Pię, niegdyś bardzo ładną służącą, która swego czasu powzięła zamiar przespania się ze wszystkimi rycerzami z zamku. Pia za sprawą ser Gregora straciła swą urodę, bowiem odezwała się, kiedy Góra oczekiwał ciszy, za co Clegane uderzył ją w twarz dłonią w pancernej rękawicy. Złamał jej nos i wybił kilka zębów.

Teorie fanów

Eksmaester Qyburn został wygnany z Cytadeli za eksperymenty na żywych ludziach. Po tym jak dostał w swoje ręce ser Gregora, przeprowadził szereg doświadczeń, do których potrzebował coraz to nowych obiektów doświadczalnych (m.in. służącej Senelle i lady Falyse Stokeworth). Pod koniec czwartego tomu Qyburn złożył zamówienie na zbroję przeznaczoną dla ogromnego męża. Zapowiedział wówczas królowej Cersei, że dostarczy jej potężnego obrońcy. Tym człowiekiem jest ser Robert Strong – potężny rycerz, przewyższający wszystkich wzrostem, wcielony na polecenie Cersei do Gwardii Królewskiej. Na temat ser Roberta krążą zadziwiające plotki: powiadają o nim że ciągle milczy, nie zdejmuje z głowy hełmu nie je, nie śpi, i nie korzysta z toalety. Fani uważają, że Qyburn stworzył westeroski odpowiednik potwora doktora Frankensteina, który ma ciało ser Gregora Clegane.
Teoria ta została w pełni potwierdzona przez serial – tam również ciężko ranny w pojedynku Gregor Clegane trafia pod opiekę Qyburna, który doprowadza do jego uzdrowienia. Ciało ser Gregora wykazuje pewne cechy rozkładu, ale porusza się i bez szemrania wykonuje polecenia Cersei. Sama Cersei szybko rezygnuje z zachowania pozorów i przyznaje, m.in. w rozmowie z Ellarią Sand, że jej opiekun to Gregor Clegane, silniejszy niż kiedykolwiek wcześniej.

Cytaty dotyczące Gregora Clegane’a

„Góra nie należy do ludzi, którzy by chylili głowę przed ramieniem sprawiedliwości, bez względu na to, kto je uosabia”.
(Petyr Baelish
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 452).
„Nikt nigdy mu się nie oparł”.
(Sandor Clegane
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 291).
„Góra zabijał ludzi jak muchy, lecz przez większość czasu nawet nie zdawał sobie sprawy z ich obecności”.
(Arya Stark
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 418)

„Na tle olbrzymiego zamczyska nawet Gregor Clegane wydawał się mały”.
(Arya o Harrenhall
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000, str. 418)

„Nie pojmowałem też jeszcze, kim jest Gregor Clegane. Wiedziałem tylko, że jest olbrzymi i straszliwy w walce”.
(Tywin Lannister
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom 2 Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 118).

„Ten cholerny Góra jest za wielki, żeby być czyjąkolwiek zabawką”.
(Tyrion Lannister
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom 2 Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 367).

„Katowski miecz nie jest odpowiednim końcem dla dzielnego ser Gregora. Tak długo modliliśmy się o jego śmierć, że sprawiedliwość wymaga, by on również się o nią modlił”.
(Tyene Sand,
George R. R. Martin, Uczta dla wron. Cienie śmierci, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2006, str. 66)

Asia Witek
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Gregor Clegane pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

(Ang. „Walk of Punishment”)

Trwają uroczystości pogrzebowe lorda Hostera Tully’ego. Bierze w nich udział Robb Stark wraz z matką, a także Edmure i Brynden Tully, zwany Czarną Rybą. Po pogrzebie Czarna Ryba i Robb zarzucają Edmure’owi, że nie posłuchał rozkazu i zniszczył plan Robba pokonania Tywina Lannistera.

Sam Tywin natomiast, prowadzi zebranie Małej Rady, w którym biorą udział Tyrion, Cersei, Littlefinger, Varys oraz maester Pycelle. Tywin jest wściekły z powodu braku informacji o Jaimem. Nakazuje też Littlefingerowi wyruszenie do Doliny i przeciągnięcie Lysy Tully na stronę korony. W jego zastępstwie mianuje Tyriona starszym nad monetą.

Pojmani przez ludzi Boltona, Jaime i Brienne, pomimo wspólnej niewoli nie zaprzestają kłótni. Jaime ostrzega Brienne przed gwałtem, który najpewniej ją czeka i radzi by się nie opierała.

Arya pozostaje w towarzystwie banitów, którzy jednak nie chcą już jej wypuścić, od kiedy wiedzą kim jest. Bractwo zabiera ją i Gendry’ego (a także pojmanego Ogara) ze sobą. Dochodzi do pożegnania z Gorącą Bułką, który postanawia zostać w gospodzie.

Catelyn rozmawia ze swym stryjem Czarną Rybą. Wspominają lorda Hostera i konflikt między braćmi. Catelyn opłakuje swych zaginionych, prawdopodobnie zmarłych synów.

Talisa opatruje dwóch młodych lannisterskich jeńców, którzy obawiają się Robba, z powodu niesamowitych historii krążących o nim i jego wilkorze.

Tymczasem Dzicy natykają się na dziwne znaki ułożone przez Białych Wędrowcach z martwych ciał. Mace rozkazuje Tormundowi wspiąć się na Mur. Razem z nim wysyła Jona.

Czarni bracia dochodzą do twierdzy Crastera, który nie wita ich uprzejmie. Ocalali członkowie Nocnej Straży, maja żal o takie traktowanie. W tle słychać odgłosy porodu. Sam odnajduje Goździk, która właśnie urodziła dziecko.

Theonowi z pomocą tajemniczego młodego służącego, udaje się umknąć z lochu.

Melisandre opuszcza Stannisa, zapewniając go jednak o swoim powrocie. Stannis pragnie śmierci pozostałych uzurpatorów.

W Astaporze Daenerys widzi okrucieństwo panów nad niewolnikami. Ser Jorah namawia Khaleesi do kupna świetnie wyszkolonej armii Nieskalanych. Ser Barristan jest temu przeciwny, uważa, że to niehonorowe. Dochodzi do negocjacji. Dany chce kupić wszystkich Nieskalanych, także tych nie do końca wyszkolonych. Kraznys – jeden z handlarzy niewolników uważa, że jej na to nie stać. Daenerys proponuje smoka za armie Nieskalanych. Obie strony zgadzają się na taką umowę, Dany żąda także niewolnicy Missandei.

Rose z Littlefingerem wydają Tyrionowi księgi rachunkowe Królestwa. Korzystając z pobytu w domu publicznym Baelisha, Krasnal postanawia odwdzięczyć się Podrickowi za uratowanie życia, fundując mu czas z luksusowymi kurtyzanami. Sam zajmuje się natomiast przeglądaniem ksiąg. Okazuje się, że korona jest wysoko zadłużona.

Theona zaczyna doganiać pościg, Przerażony mężczyzna rzuca się do ucieczki przez las, jednak zbrojni i tak go dopadają. Z pomocą niespodziewanie przychodzi ten sam człowiek, który pomógł mu wcześniej w ucieczce. Zabija on ścigających, z których jeden nazywa go bękartem.

Ludzie Boltona próbują zgwałcić Brienne. Powstrzymuje ich Jaime, twierdząc, że dziewczyna, jeśli pozostanie dziewicą, jest warta okupu wartego swej wagi w szafirach. Wydaje się, że Królobójcy, dzięki powoływaniu się na lorda Tywina, udaje się przekonać przywódcę żołnierzy i jego los wkrótce się odmieni na lepsze. Niespodziewanie Locke rozkazuje uciąć Jaimemu prawą dłoń.

Wybrane różnice między książką a serialem:
– książkowa żona Robba – Jeyne Westerling- była zwykłą szlachcianką, nie opatrywała jeńców i nie pojechała z nim na wojnę
– znaki układane przez Białych Wędrowców z martwych ciał, to pomysł twórców serialu
-książkowa Missandei miała 10 lat w serialu jest dorosłą kobietą
– motyw ucieczki Theona w książce, znany tylko z retrospekcji, wygląda inaczej. Theon ucieka razem z jedną z kobiet.

autor: Nimue

Artykuł Odcinek 3 – Ścieżka kar pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

(ang. „Breaker of chains”)

Królewska Przystań

Cersei wpada w szał. Oskarża Tyriona o zamordowanie jej syna. Każe aresztować karłowatego brata. W tym czasie do Sansy niepostrzeżenie podchodzi ser Dontos i mówi jej, że muszą natychmiast uciekać. Po chwili Cersei orientuje się, że dziewczyna zbiegła, a lord Tywin nakazuje pozamykać bramy miasta i zatrzymać wszystkie statki, by odnaleźć żonę Tyriona. Sansa i Dontos uciekają uliczkami Królewskiej Przystani na brzeg morza. Czeka na nich szalupa. Towarzysze dopływają do statku. Gdy Sansa pierwsza wchodzi na pokład, spotyka na nim lorda Petyra Baelisha, który okazuje się być prawdziwym organizatorem jej ucieczki. Gdy Dontos prosi o zapłatę za eskortowanie Sansy, ludzie Baelisha strzelają do niego z kuszy. Dziewczyna krzyczy przerażona. Littlefinger zatyka jej usta. Wskazuje, że powinni zachować ciszę, jeżeli nie chcą by odnalazła ją królowa i zabiła za zamordowanie króla. Starkówna odpowiada, że nikogo nie zabiła. Petyr jednak mówi jej, że nawet jeżeli jest niewinna, to i tak jest pierwszą podejrzaną w sprawie. Baelish tłumaczy też, że musiał go zabić, gdyż bełt w serce kupuje milczenie na dłużej niż złoto. Dziewczyna wciąż pozostaje nieprzekonana, mówi, że kiedyś uratowała Hollardowi życie. Littlefinger daje jej do zrozumienia, że wie o tym, jak i o naszyjniku, który jej wręczył. Mówi, że to właśnie on zlecił wykonanie tej biżuterii. Zdejmuje naszyjnik z szyi dziewczyny i wrzuca go do szalupy z ciałem ser Dontosa.

Margaery i Olenna rozmawiają w ogrodach. Wnuczka wydaje się być dobita sytuacją; żal jej Joffreya. Nie może się nadziwić, że każdy z jej dotychczasowych mężów został zamordowany. Dziewczyna ma ambicje zostać królową i drugi raz jej to udaremniono. Olenna jednak nie wygląda na załamaną, wręcz przeciwnie. Mówi, że może i Joffrey miał okropną śmierć, ale lepiej jest dla Margaery, że umarł. Był potworem, ale ma brata, młodszego i łagodniejszego.

Tommen Baratheon wraz z matką i dziadkiem czuwa przy ciele Joffreya. Tywin uświadamia wnuka, że ten jest teraz królem i instruuje go jakim monarchą powinien być. Mówi mu, że dobry król powinien być przede wszystkim mądry i słuchać doradców. Stwierdza też brutalnie, że Joffrey taki nie był. Tywin widzi, że Cersei jest poruszona tą rozmową nad ciałem Joffa, więc wyprowadza z Wielkiego Septu Tommena. Mijają przy wejściu Jaimego. Ten podchodzi do siostry i nakazuje septonowi, by zostawił ich samych. Królobójca próbuje pocieszyć Cersei, całuje ją. Ta jednak odpycha brata, mówi, że nie jest to odpowiednie miejsce i czas na takie rzeczy. Jaime jednak nie przestaje; para uprawia seks przy zwłokach ich własnego syna.

Tywin Lannister przeszkadza księciu Oberynowi i jego faworycie Ellarii w uciechach w domu publicznym, by omówić nadchodzący proces Tyriona oskarżonego o zamordowanie Joffreya. Czerwona Żmija składa kondolencje z powodu śmierci wnuka. Mówi, że dziecko nie było winne grzechów dziadka. Tywin pozostawia to bez komentarza. Pyta Dornijczyka co sądzi o śmierci króla. Jako iż w młodości studiował trucizny w Cytadeli, książę jest przekonany, że młody monarcha został otruty. Tywin mówi, że nienawiść Oberyna do Lannisterów nie jest dla nikogo tajemnicą, tak jak i fakt, że Czerwona Żmija zna się na truciznach. Pyta, o czym Oberyn rozmawiał z Tyrionem w dniu przyjazdu. Książę bez ogródek przyznaje, że o śmierci Elii. Po chwili niezręcznego milczenia lord Lannister proponuje Dornijczykowi funkcję sędzi w nadchodzącym procesie Tyriona i miejsce w Małej Radzie Tommena. Mówi, że gdy Oberyn pomoże mu wymierzyć sprawiedliwość mordercy Joffreya, on, Tywin, pomoże wymierzyć ją mordercy Elii.

Tyrion siedzi zamknięty w celi. Odwiedza go jego giermek, Podrick Payne. Chłopak przynosi Tyrionowi świece i jedzenie, jednak żadnych informacji o Shae. Pod opowiada też o sytuacji w Królewskiej Przystani: za dwa tygodnie ma się odbyć proces Tyriona, na którym sędziami będą Tywin Lannister, Mace Tyrell i Oberyn Martell. Podrickowi polecono zebranie świadków, którzy będą zeznawać na korzyść Tyriona. Karzeł proponuje swoją żonę, Podrick jednak kręci głową mówiąc, że Sansy nikt nie widział od wesela. Tyrion jednak nie wierzy, że jego małżonka stoi za morderstwem Joffa. Jego zdaniem ktoś go wrabia, a zniknięcie Sansy ma potwierdzić jego winę. Ostrzega Poda, że prawdopodobnie jest śledzony. Lannister uważa, że to jego ojciec stoi za zabójstwem Joffreya. Grzeczny Tommen jako król byłby bardziej na rękę ambitnemu lordowi Tywinowi. Tyrion prosi, by na świadków wezwać Varysa i Bronna. Okazuje się, że eunuch jednak zdecydował się zeznawać przeciwko niemu, a Bronna nie dopuszczono do procesu. Tyrionowi zostaje Jaime. Podrick wstaje i kieruje się do wyjścia, po chwili jednak zawraca. Przyznaje Tyrionowi, że próbowano go przekupić tytułem rycerskim w zamian za fałszywe świadectwo przeciw niemu. Odmówił. Lannister jest wzruszony, jednak mówi, że chłopak powinien się zgodzić, gdyż teraz grozi mu niebezpieczeństwo. Rozkazuje mu uciekać z Królewskiej Przystani. Przyjaciele żegnają się.

Dorzecze

Arya i Ogar obozują w Dorzeczu. Rozmowę towarzyszy przerywa wieśniak, przejeżdżający nieopodal z córką, który mówi, że ta ziemia należy do niego. Sandor mówi, że stoi na niej, więc jest jego. Wtrąca się Arya, która podaje się za córkę Sandora, mówi, że tylko tędy przejeżdżali i poili konie oraz prosi chłopa o wybaczenie. Tłumaczy, że jej ojciec jest opryskliwy, bo został ranny na wojnie, na której walczył za Tullych z Riverrun. Wieśniak wyraźnie ożywia się na wzmiankę o Tullych, proponuje wędrowcom dach nad głową i posiłek.

Ogar i Arya goszczą u wieśniaka, łapczywie spożywając posiłek. Wieśniak jest ciekaw szczegółów walk, pyta Sandora czy walczył w Bliźniakach. Ogar odpowiada, że to nie była walka, lecz zwykła rzeźnia. Wieśniak przytakuje, Mówi, że Walder Frey złamał święte prawo gościnności urządzając Krwawe Gody. Narzeka, że za Hostera Tully’ego żyło się dostatniej i bezpieczniej. Za Waldera Freya mieszkańcy Dorzecza cierpią z powodu rabunków. Arya wydaje się być zainteresowana rozmową, jednak Clegane przerywa wieśniakowi pytaniem, czy ten ma jakieś ale. Mężczyzna z kręci głową. Zamiast alkoholu proponuje Sandorowi tymczasową pracę: Ogar mógłby im pomagać na roli i bronić przed bandytami. Clegane’a interesuje zapłata. Chłop przyznaje, że nie ma wiele, ale ukrył trochę swojego srebra przed bandytami. Sandor zgadza się. Zapada noc.

Śpiącą w sianie Aryę wyrywa ze snu krzyk córki wieśniaka. Gdy wychodzi na zewnątrz widzi, że Sandor pobił swojego pracodawcę i zabrał mu srebro. Arya jest rozwścieczona, wrzeszczy na Ogara, że śmiał zaatakować i okraść przyjaznego im człowieka. Sandor udziela jej życiowej lekcji: wieśniak był słaby i nie był w stanie się obronić, więc gdy nadejdzie zima, to umrze. Starkówna jednak wciąż nie może uwierzyć, że tak postąpił, nawet jeżeli ma rację.
 

Czarny Zamek/Mur

Samwell Tarly idzie do kuchni w Czarnym Zamku, by spotkać się z Goździk, która tam pracuje. Na drodze spotyka ser Allisera Thorne’a i Janosa Slynta, którzy kpią z chłopaka i jego odwiedzin u dzikiej dziewczyny. Sam zwierza się przyjaciółce, że nikt w Czarnym Zamku nie wierzy mu, iż zabił Białego Wędrowca. Nie było innych świadków, którzy mogliby to potwierdzić. Sam pomaga dziewczynie w kuchni, przy okazji wyraża swoje obawy o Goździk. Jest jedyną kobietą w Czarnym Zamku, więc Tarly boi się, że prędzej czy później ktoś zacznie się do niej dobierać. Goździk przyznaje, że widzi spojrzenia czarnych braci i słyszy ich żarty, ale póki co nikt jej nie dotykał. Nie wydaje się być zbyt przejęta sprawą. Dziękuje jednak Samowi za to, że się o nią martwi. Sam nie ustępuje i mówi dziewczynie, że powinna się udać do Mole’s Town, gdzie będzie bezpieczniejsza. Goździk pyta, czy znudziła się Samowi. Młodzieniec jest obruszony i mówi, że chce ją po prostu chronić.

Sam upiera się przy swoim i odwozi dziewczynę z dzieckiem do Mole’s Town. Goździk nie jest zachwycona warunkami panującymi w miasteczku, w dodatku jej dziki rodowód nie jest pozytywnie odbierany przez mieszkańców osady. Sam mówi, że Goździk może zająć się sprzątaniem, gotowaniem i opieką nad innymi dziećmi. Gdy kobiety z Mole’s Town dają mu do zrozumienia, że jako prostytutka zarobiłaby więcej, Tarly zastrzega, że dzika dziewczyna nie może być zmuszana do żadnej innej pracy. Goździk jest zrozpaczona, że musi zostać. Nie przekonują ją tłumaczenia Sama, że będzie tu bezpieczniejsza.

W tym czasie Dzicy atakują wioskę gdzieś na Północy. Przewodzą im Thennowie. Mordują wszystkich wieśniaków z wyjątkiem jednego chłopca, któremu Styr rozkazuje udać do Czarnego Zamku i opowiedzieć, co się tu wydarzyło. Przedtem chłopiec widzi, jak Ygritte zabija jego rodziców.

Gdy chłopiec dociera na Mur, czarni bracia są wzburzeni informacjami o Dzikich na południe od Muru. Niektórzy z nich chcą zaatakować harcowników. Na zebraniu Straży, ser Alliser Thorne mówi, że to pułapka i że nikt nie może się ruszać z Czarnego Zamku. Maester Aemon dodaje, że braci jest zbyt mało, by pozwolić na stratę choćby jednego człowieka. Pyp, przyjaciel Jona, stwierdza, że musi być jakiś sposób, by chronić ludzi na południe od Muru przed Dzikimi. Thorne, nie bez złośliwości, pyta Snowa jaką ma propozycję. Jon odpowiada, że nadchodzi Mance Rayder ze swoją olbrzymią armią. Jeżeli główne siły Dzikich przejdą Mur, to minie dużo czasu, nim ktokolwiek ich powstrzyma. Thorne podejmuje decyzję – Nocna Straż zostaje w Czarnym Zamku by bronić Muru. Dyskusję przerywa im róg, jednokrotny sygnał oznacza powrót zwiadowców. Na Mur wracają Grenn i Edd Cierpiętnik, których nie widziano od czasu buntu u Crastera. Obaj są w złym stanie, przemarznięci i wygłodzeni. Opowiadają, że byli więźniami Karla Tannera, który wraz z resztą buntowników przejął Twierdzę Crastera. Dezerterzy zamierzają tam zostać, jeść zapasy i wykorzystywać kobiety Dzikiego. Jon zdaje sobie sprawę, że popełnił błąd. Powiedział Mance’owi, że mają tysiąc ludzi. Gdy ten najedzie Karla i jego kamratów, wyjawią mu prawdę o setce strażników broniących Muru. Snow mówi Thorne’owi, że trzeba będzie zabić buntowników zanim dotrze do nich Mance.

Smocza Skała

Stannis Baratheon wzywa do siebie swojego namiestnika, ser Davosa Seawortha. Król jest wyraźnie poruszony i zniecierpliwiony, każe Davosowi przeczytać list, który informuje o śmierci Joffreya Baratheona. Stannis mówi, że rytuał Melisandre z pijawkami zadziałał i wypomina Davosowi uwolnienie Gendry’ego. Mówi, że teraz jest jedyna okazja, by zaatakować Królewską Przystań. Przemytnik nerwowo zapewnia, że postara się znaleźć armię dla swego władcy. Póki co znalazł trzech lordów, którzy są gotowi wesprzeć sprawę prawowitego króla. Stannis kpi sobie z tych lordów, mówi, że ci nie mają wystarczająco ludzi, by najechać nawet na spiżarnię. Cebulowy Rycerz nie poddaje się, przypomina, że szukają ludzi również w Essos, głównie w kompaniach najemniczych. Stannis jest oburzony, że Davos proponuje mu płatne miecze. Seaworth jednak nie poddaje się i wypomina królowi, że ten nie ma nic przeciwko by używać mrocznej magii krwi do pozbycia się wrogów, a brzydzi go myśl, by kupić najemników. Stannis milknie, porażony odwagą swojego namiestnika. Przyznaje, że nawet jeżeli istniałaby taka opcja, wciąż nie mają dość złota, by wynająć kampanię. Davos zapewnia swego króla, że coś wymyśli. Władca kręci głową, mówi, że ich czas dobiega końca. Jeżeli nie upomni się o swoje prawa do tronu, stanie się niczym więcej niż kolejną kartą w czyjeś kronice.

Davos udaje się do komnat Shireen na naukę czytania. Księżniczka daje mu reprymendę za spóźnienie i strofuje go za błąd popełniony dwa tygodnie temu. Cebulowy Rycerz jest pełen podziwu, że Shireen tak bardzo przypomina swojego ojca w nieustępliwości. Dziewczynka wręcza mu kolejną książkę do nauki, pełną trudnych słów. To „Życie i przygody Elyo Grivasa, Pierwszego Szermierza Braavos”, jej ulubiona książka, opowiadająca o piratach i szermierzach. Davos wspomina czasy, gdy był jeszcze przemytnikiem i odwiedzał Braavos. Nagle przerywa opowiadanie. Do głowy przychodzi mu pewien pomysł. Mówi księżniczce, że musi napisać mu list do biura Żelaznego Banku w Braavos w imieniu Stannisa Baratheona, prawowitego króla Westeros.

Za Wąskim Morzem

Daenerys Targaryen znajduje się pod murami Meereen. Mieszkańcy miasta wyzywają ją na pojedynek – ich czempion przeciwko jej. Na ochotnika zgłaszają się kolejno Szary Robak, ser Barristan i ser Jorah. Dany twierdzi, że są dla niej zbyt cenni i nie mogłaby zaryzykować ich starty. Przystaje więc na propozycję Daaria Naharisa. Najemnik wygrywa pojedynek sprytnym fortelem, a Dany przystępuje do oblężenia. Przemawia do niewolników w Meereen zebranych na szczycie murów, po czym uwalnia z katapulty łańcuchy tych, których uwolniła wcześniej. Niewolnicy z zaciekawieniem patrzą na obroże i łańcuchy, a Wielcy Panowie z przerażeniem obserwują zdeterminowaną Matkę Smoków.

Różnice między książką a serialem:

– Sam wrócił do Czarnego Zamku po zakończonej bitwie o Czarny Zamek,
– Chłopiec wysłany przez Thennów istnieje jedynie w serialowym uniwersum,
– Edd Cierpiętnik i Grenn nie byli niczyimi więźniami, wrócili do Czarnego Zamku o wiele wcześniej,
– postać Karla Tannera nie istnieje w książce, tym samym nie przetrzymywał nikogo w Twierdzy Crastera,
– czempionem Daenerys był Silny Belwas, którego wycięto z serialu,
– wątek Sandora i wieśniaka pojawia się tylko w serialu,
– Davosa uczy czytać nie Shireen, a maester Pylos,
– Stannis nie potrzebuje najemników by wznowić swoją kampanię,
– seks w sepcie między Jaimem i Cersei odbył się obopólną zgodą.

autor: Il Biondo

Artykuł Odcinek 3 – Wyzwoliciel z łańcuchów pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Theon Greyjoy na czele Żelaznych Ludzi zdobywa Winterfell i żąda, by Bran ogłosił, iż to on jest nowym panem zamku. Mieszkańcy Winterfell szemrzą, ale poza Farlenem nie protestują przeciwko Greyjoyowi. Theon nakazuje Luwinowi wysłać kruki do ojca, z informacją o zwycięstwie jakie odniósł oraz do jego siostry, z poleceniem przyprowadzenia zbrojnych. Żelaźni schwytali ser Rodrika i przyprowadzili go do Theona. Stary zbrojmistrz bez ogródek mówi Theonowi co sądzi o nim i o jego honorze, a na koniec spluwa na chłopaka. Ten początkowo zamierza wtrącić go do lochu, ale pod wpływem Dagmera decyduje się ściąć ser Rodrika. Zbrojmistrz przypomina mu, że ten kto wydaje wyrok powinien również go wykonać. Nie zważając na błagania Brana Theon dokonuje egzekucji, ale potrzebuje kilku cięć, by zabić starego rycerza.

Arya pracuje jako podczaszy Tywina Lannistera i dzięki temu może poznać wiele tajemnic z prowadzonej właśnie kampanii wojennej. Naradę Tywina z podwładnymi przerywa przybycie Petyra Baelisha. Dziewczynka obawia się, że Littlefinger ją rozpozna i dlatego stara się nie rzucać w oczy podczas wykonywania swoich obowiązków. Baelish dzieli się z Tywinem swoimi spostrzeżeniami odnośnie ostatnich wydarzeń, ale najwyraźniej nie mówi nic, czego doświadczony polityk sam by nie wiedział. Tywin zgadza się, by Littlefinger pojechał do Wysogrodu jako jego wysłannik.

Zwiadowcy pod dowództwem Qhorina atakują kilku dzikich. Pokonują ich bez problemu, a Jon Snow bierze do niewoli dziewczynę imieniem Ygritte. Qhorin wypytuje ją o armię i o plany Mance’a Raydera, ale Ygritte nie odpowiada na kluczowe pytania. Ponieważ byłaby kłopotliwym towarzyszem podróży Qhorin nakazuje Jonowi zabić dziewczynę, a sam z pozostałymi zwiadowcami oddala się. Jon przymierza się do ścięcia Ygritte ale nie potrafi zabić dziewczyny. Dzika korzysta z okazji i ucieka, ale Jon ją dogania.

Z Królewskiej Przystani odpływa barka, wioząca Myrcellę na statek do Dorne. Dziewczynkę żegna Tyrion, Cersei oraz Joffrey wraz z dworem. Cersei zapowiada, że zemści się na Tyrionie za ten dzień. W drodze powrotnej dochodzi do zamieszek, lud domaga się jedzenia, a następnie atakuje Joffreya oraz jego obstawę. Ginie wielu ludzi, wielki septon zostaje rozerwany na strzępy, a Sansę Stark przed gwałtem ratuje interwencja Ogara. Joffrey jest roztrzęsiony i pragnie zabić wszystkich winnych, ale zostaje skarcony przez Tyriona.

Daenerys wraz z Xaro Xhoan Daxosem udaje się do rezydencji Króla Przypraw, by prosić go o wsparcie swoich starań o przywrócenie Żelaznego Tronu, ten jednakże odrzuca jej prośbę, wskazując, że dziewczyna swe plany opiera na nierealnych marzeniach.

Arya podczas sprzątania komnaty Tywina stara się czytać jak najwięcej wiadomości, które mogą dotyczyć losów jej brata. Tywin ponownie pyta dziewczynkę o jej przeszłość i o rodzinę. Arya kradnie jeden z dokumentów ze stołu Tywina, ale ser Amory Lorch przyłapuje ją na podejrzanym zachowaniu i odbiera jej świstek. Arya w panice szuka Jaqena i wypowiada drugie imię. Lorch ginie na progu komnaty Tywina Lannistera.

Robb przechadza się po obozie, rozmawia z ludźmi, ale jego uwagę przyciąga Talisa z Volantis. Rozmowę z dziewczyną przerywa przybycie Catelyn Stark z Brienne. Catelyn przypomina synowi, że jest obiecany innej dziewczynie i że musi dotrzymać słowa. Roose Bolton przynosi wieści z Winterfell. Robb chce wracać na północ, aby odbić Winterfell, ale Roose sugeruje, by to zadanie zlecić jego bękartowi, Ramsayowi. Robb przystaje na tę propozycję.

Osha próbuje ponownie przekonać Theona, by przyjął ją na służbę. Proponuje zapłatę w naturze w zamian za wolność. Theon się zgadza. Dziewczyna wymyka się w nocy z jego komnaty i wyprowadza z zamku Brana, Rickona i Hodora, a także oba wilkory.

Daenerys wraca z kolejnego bezowocnego spotkania z miejscowym bogaczem. Po wejściu do domu odkrywa, że jej ludzi wymordowano, a smoki skradziono.

Różnice między książką a serialem
– Jon Snow dobrowolnie puścił Ygritte wolno i nie próbował jej ścigać
– Myrcella odpływając z Królewskiej Przystani nie płakała, a po zakończonej uroczystości Joffrey wraz ze swym dworem wracał do Czerwonej Twierdzy konno, nie na piechotę
– Amory Lorch nie był ofiarą Jaqena, zginął rozszarpany przez niedźwiedzia, a osobą która skazała go na taką śmierć był Roose Bolton
– scena rozmowy Daenerys z Królem Przypraw pojawia się tylko w serialu
– w książce nikt nie wpadł na pomysł kradzieży smoków

(aw)

Artykuł Odcinek 6 – Starzy bogowie i nowi pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Sam i Goździk nocują w lesie. Sam próbuje rozpalić ognisko, ale najwyraźniej nie ma o tym pojęcia i musi zdać się na rady dziewczyny. Sam pokazuje jej obsydianową broń, znalezioną pod Pięścią Pierwszych Ludzi, a następnie opowiada o Murze.

Między Meerą Reed a Oshą nieustannie wybuchają spory. Bran nakazuje im pogodzić się, ale atmosfera nadal jest daleka od ideału. Jojen zaczyna spać niespokojnie, Meera pomaga bratu przetrwać atak i wyjaśnia zebranym, że wizje Jojena mają swoją cenę. Chłopak po przebudzeniu twierdzi, że widział Jona Snow. Snow był za Murem, otoczony przez wrogów.

Dzicy dotarli pod Mur i przygotowują się do wspinaczki. Ygritte daje Jonowi raki do umocowania na butach i swobodnie wspomina wspólne chwile spędzone z Jonem. Zapewnia też chłopaka, że nie zdradzi innym jego tajemnicy, gdyż nie uwierzyła w zmianę poglądów Jona Snow i wie, że chłopak wcale nie zdradził Nocnej Straży. Ygritte uważa się za kobietę Jona, ale uczucie do chłopaka nie przeszkadza jej grozić mu bardzo poważnymi konsekwencjami, gdyby ją zdradził. Tormund udziela Jonowi kilku rad odnośnie wspinania się na Mur.

Arya ćwiczy strzelanie z łuku. Idzie jej nieźle, ale łucznik Bractwa nieustannie ją poprawia. Ćwiczenia przerywa przybycie Melisandre. Kapłanka rozmawia z Thorosem z Myr w języku starovalyriańskim. Zarzuca Thorosowi, że zaniedbał misję, z jaką został wysłany do Westeros. Melisandre jest zaskoczona widokiem Berica i tym, że Thoros miał moc sześciokrotnie przywrócić go do życia. Kapłanka R’hllora przybyła po Gendry’ego. Banici nie zważając na protesty Aryi oddają chłopaka Melisandre, w zamian otrzymują dwie solidnie wypchane sakiewki.

Theon tkwi przywiązany do krzyża. Obecny w komnacie Ramsay Bolton znęca się nad nim, odmawiając mu snu i wody oraz proponując sadystyczną grę, w której Theon nie ma szans na wygraną.

Robb spotyka się z przedstawicielami rodziny Freyów, którzy przekazują mu warunki Waldera Freya. Stary lord domaga się przeprosin, Harrenhal oraz okolicznych ziem w charakterze zadośćuczynienia, a także żąda, aby Edmure Tully ożenił się z jego córką, Roslin. Edmure od lat odrzuca matrymonialne propozycje Freyów, ale teraz Robb daje mu propozycję nie do odrzucenia. Małżeństwem z Roslin Edmure zadośćuczyni za błędy popełnione pod Kamiennym Młynem.

Brienne i Jaime jedzą posiłek wraz z Roose Boltonem. Jaime nie radzi sobie ze sztućcami i Brienne pomaga mu pokroić pieczeń. Roose obiecuje, że odeśle Lannistera do ojca, pod warunkiem, że Jaime zapewni Tywina, że Bolton nie miał nic wspólnego z okaleczeniem jego syna. Brienne ma pozostać w Harrenhal.

Olenna Tyrell przeprowadza kolejną rozmowę. Tym razem omawia z Tywinem propozycję ożenienia Cersei z Lorasem. Mimo oporów Olenny, Tywin przeforsował swoje zdanie, czym zasłużył na komplement.

Trwa wspinaczka na Mur. Wolni ludzie wspinają się w zespołach kilkuosobowych, powiązani ze sobą linami. Nieostrożny ruch powoduje odpadnięcie znacznego fragmentu Muru wraz z uczepionymi go ludźmi. Ygritte i Jon też spadają, ale Tormund utrzymuje linę, na której młodzi wiszą. Orell uważa, że trzeba ich odciąć i natychmiast wprowadza swoje słowa w czyn. Jonowi Snow udaje się zaczepić czekanami i dalej wspina się razem z Ygritte.

Sansa rozmawia z Lorasem, a przyglądają się temu Tyrion i Cersei. Rodzeństwo rozmawia o przyszłości i żadne z nich nie jest optymistycznie nastawione do obiecanego im przez Tywina ślubu. Tyrion chce się dowiedzieć, kto wydał ser Mandonowi rozkaz zamordowania go podczas walk nad Czarnym Nurtem. Cersei uchyla się od odpowiedzi, co pozwala Tyrionowi domyśleć się, że za zamachem stał Joffrey.
Tyrion udaje się do komnaty Sansy, by poinformować ją o planowanym ślubie.

W sali tronowej spotyka się Varys z Littlefingerem. Wymieniają się uprzejmościami, przy czym Baelish wspomina, że to on udaremnił plan Varysa, by wydać Sansę za Lorasa i wygłasza monolog o chaosie i drabinie. Littlefinger wiedział również o podwójnej roli, jaką odgrywała Ros i sprezentował ją Joffreyowi, który zastrzelił dziewczynę z kuszy. Sansa wiedząc o ślubie z Tyrionem obserwuje z płaczem, jak statek który miał ją wywieźć z Królewskiej Przystani odpływa.
Po długiej wędrówce Jon Snow i Ygritte docierają na górę. Dziewczyna spełnia swe marzenie o spojrzeniu na świat ze szczytu Muru.

Różnice między książką a serialem
– Melisandre nie spotkała się z Thorosem ani z Dondarrionem. Nie kupiła od nich Gendry’ego, nie miała też okazji rozmawiać z Aryą. Gendry przystał do Bractwa bez Chorągwi.
– w książce brak rozmowy Olenny i Tywina. Tywin grozi, że wcieli Lorasa, jedynego dziedzica Wysogrodu, do gwardii królewskiej. Książkowy Loras ma jeszcze dwóch braci,  więc mógł zostać królewskim gwardzistą.
– Sansa aż do chwili ślubu żyła w nieświadomości, że Lannisterowie planują ją wydać za Tyriona.

(aw)

Artykuł Odcinek 6 – Wspinaczka pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Theon Greyjoy odkrywa rankiem nieobecność Oshy. Wraz z dziką zniknęli Bran, Rickon i Hodor. Theon organizuje pościg, biorą w nim udział zbrojni oraz psy, a Greyjoy zabiera ze sobą również maestra Luwina.

Noc spędzona na lodowatej ziemi nie sprawiła, że charakter Ygritte nabrał słodyczy. Dziewczyna zadaje kłopotliwe pytania Jonowi Snow i w żaden sposób nie chce uznać przewagi Nocnej Straży. Namawia też Jona, by przystał do wolnych ludzi. Mówi, że ich obecny przywódca, Mance Rayder, również należał niegdyś do Nocnej Straży, ale postanowił zostać wolnym człowiekiem. W rozmowie pada również po raz pierwszy „Nic nie wiesz, Jonie Snow…”

W Harrenhal trwają przesłuchania. Tywin chce wiedzieć, kto stoi za zabójstwem Amory’ego Lorcha, gdyż trucizna jaką nasączono strzałkę jest bardzo rzadką substancją. Gregor Clegane powiesił dwudziestu ludzi, ale nie uzyskał żadnej informacji. Tywin podejrzewa, że za atakiem na Lorcha stoi Bractwo bez Chorągwi i wysyła Clegane’a, by spacyfikował kilka wiosek. Po odejściu Góry Tywin rozmawia z Aryą o historii Harrenhal, a widząc zauroczenie dziewczynki wojowniczą Visenyą Targaryen stwierdza, że mała jest podobna do jego córki.

Alton Lannister powraca do obozu Robba i przekazuje mu odpowiedź Cersei na żądania Króla Północy. Robb postanawia umieścić Altona w celi razem z Jaime Lannisterem.
Robba odwiedza Talisa, która prosi o pomoc w uzupełnieniu zapasów potrzebnych jej do pielęgnacji rannych. Robb podpowiada, że potrzebne medykamenty może mieć maester w zamku, do którego wkrótce się udadzą. Talisa ma jechać z nimi.

Daenerys nie ma pojęcia, gdzie są jej smoki, nie wie też, komu w Qarth może zaufać. Xaro zażądał zebrania Trzynastu, uważa bowiem że albo któryś z możnych dokonał kradzieży, albo wie, kto stoi za kradzieżą smoków. W rozmowie z Jorahem Daenerys udowadnia, że wyzbyła się części złudzeń, jakimi żył Viserys Targaryen. Mormontowi każe odszukać skradzione smoki.

Ygritte nadal wyśmiewa się z Jona, jego rumieńców i celibatu w jakim żyje Nocna Straż. Dziewczyna nieustannie go prowokuje, ale wykorzystuje też odpowiednią chwilę, by uciec. Snow próbuje ją ścigać, ale zostaje otoczony przez dzikich.

Sansa śni koszmarne sny, w których powraca próba gwałtu, jakiej dopuścili się mieszkańcy Królewskiej Przystani. Pierwsza miesiączka wzbudza w dziewczynie panikę, gdyż ma świadomość, że oznacza to szybki ślub z Joffreyem. Shae próbuje pomóc Sansie w ukryciu śladów, ale na próżno, prawdopodobnie za pośrednictwem Ogara wiadomości docierają do Cersei. Królowa rozmawia z Sansą, mimochodem zdradzając, jakie relacje łączą ją z Jaime.

Jaime nie ma pojęcia, z której gałęzi rodu Lannisterów pochodzi uwięziony wraz z nim ser Alton, początkowo nie pamięta także, że chłopak był przez krótki czas jego giermkiem. Później wspomnienia wracają, Alton opowiada o dniu, w którym służył Jaimemu, zaś Królobójca przywołuje opowieść, w której on był giermkiem ser Barristana Selmy’ego. Wspomina też o ucieczce, a Alton deklaruje swoją pomoc. Oferta zostaje przyjęta, Jaime zabija swego kuzyna oraz strażnika, który przyszedł skontrolować sytuację.

Jorah Mormont szuka porady u Qaithe z Cienia. Kobieta najwyraźniej wie o jego wcześniejszej zdradzie, ale udziela mglistej wskazówki, kto stoi za kradzieżą smoków.
Daenerys ponownie rozmawia z Trzynastoma. Magnaci twierdzą, że nie wiedzą nic o smokach, ale nie wydają się też poruszeni faktem, że bez Daenerys smoki mogą umrzeć. Pyat Pree deklaruje, że smoki znajdują się w Domu Nieśmiertelnych i tam ma udać się Dany, jeśli chce je odzyskać. Xaro Xhoan Daxos wraz z czarnoksiężnikiem pragnie sięgnąć po absolutną władzę w mieście. Za pomocą czarów Pyat morduje pozostałych jedenastu magnatów. Dany ucieka.

Jaime Lannister wyrwał się z klatki, ale nie uciekł zbyt daleko. Ludzie Starków złapali go i przyprowadzili z powrotem do obozu. Głowy Królobójcy domaga się lord Karstark, gdyż Jaime uciekając zamordował jego syna. Jaimego broni skutecznie Catelyn Stark. Nocą w obozie dochodzi do zamieszek, ludzie Karstarka domagają się śmierci Jaimego. Catelyn wraz z Brienne wchodzi do klatki, w której uwięziony jest Jaime.

Theon zbiera ludzi z Winterfell i w krótkiej przemowie uświadamia im, co się stanie jeśli nie będą mu posłuszni. Żelaźni ludzie wieszają na bramie spalone ciała dwójki dzieci.

Różnice między książką a serialem
– Jon Snow spędził z Ygritte tylko kilka minut, zanim pozwolił dziewczynie uciec, Ruda nie miała zatem okazji do natrząsania się z Jona i jego przekonań
– Jaime nie zabił Altona Lannistera. Rolę Altona w książce pełnił ser Cleos Frey,  który zginął w innych okolicznościach
– Trzynastu przeżyło, Xaro Xhoan Daxos nie układał się z czarnoksiężnikiem i – przynajmniej z początku – nie spiskował przeciwko Daenerys
– rozmowa Tyriona i Cersei na temat Joffreya i Targaryenów nie pojawia się w książce

(aw)

Artykuł Odcinek 7 – Człowiek bez honoru pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

W Królewskiej Przystani żołnierze Neda są mordowani przez wojska Lannisterów. Septa Mordane odsyła Sansę do jej komnaty, nakazując, by nie wpuszczała nikogo nieznajomego, zaś Arya ucieka dzięki poświęceniu Syrio Forela. Po drodze dziewczynka zabiera swój miecz, Igłę, i zabija chłopaka stajennego, który próbuje przeszkodzić jej w ucieczce. Ned zostaje wtrącony do lochu. Odwiedza go Varys, który opowiada, co wydarzyło się na zamku. Varys uważa, że to Ned jest pośrednio winny śmierci Roberta, ponadto przekazuje Nedowi wiadomość o uwolnieniu Tyriona.

Ręka, którą znalazł Duch należała do brata z Nocnej Straży. Ciała dwóch nieboszczyków odtransportowano na Mur. Sam zauważa, że ciała nie uległy rozkładowi. Jon Snow proponuje, by zmarłych spalić, ale lord dowódca chce, by wpierw obejrzał ich maester Aemon. Z Królewskiej Przystani przybywa kruk z wiadomością o śmierci króla oraz kłopotach Neda Starka. Jeor Mormont przekazuje te wieści Jonowi i przestrzega go przed pochopnym postępowaniem.

Sansa trafia przed oblicze Cersei oraz członków małej rady, którzy namawiają ją do napisania wiernopoddańczego listu do Robba i Catelyn. Dziewczynka wykonuje polecenie, licząc iż poprawi tym los swego ojca. Robb postanawia wykonać królewski rozkaz i udać się do stolicy, ale zamierza tam jechać na czele północnych chorągwi i każe maestrowi Luwinowi zwołać wojska Starków. Catelyn o całej sytuacji dowiaduje się w Vale. W pośpiechu udaje się do komnaty swej siostry, by wymóc na Lysie militarne wsparcie dla Robba i pomoc w uwolnieniu Neda, ale Lysa Arryn odmawia angażowania się w wojnę.

Tyrion z Bronnem wędrują leśnymi ścieżkami. Tyrion przekonuje najemnika, że najkorzystniejszym finansowo wyborem dla Bronna jest trwać u jego boku. Podczas odpoczynku na ich obozowisko napadają członkowie górskich klanów, ale elokwentny Tyrion ratuje życie swoje i Bronna i namawia dzikich, by za odpowiednią opłatą odprowadzili ich do lannisterskiego obozu.

Sprowokowany Jon Snow rzuca się na ser Allisera, ale zostaje powstrzymany przez współbraci. Jeor Mormont karze go aresztem domowym. Nocą chłopaka budzi niespokojne zachowanie wilkora. Duch prowadzi Jona do komnat lorda dowódcy, gdzie spotykają upiora, jednego ze zwiadowców przywiezionych zza Muru. Upiór jest agresywny i niewrażliwy na ciosy miecza, ale udaje się go pokonać ogniem.

Khalasar Drogo podbija kolejną osadę. Daenerys wstawia się za wziętymi do niewoli kobietami, przedstawia swoje racje khalowi, a on staje po jej stronie. Nie podoba się to Mago, jednemu z Dothraków, który obraża Drogo oraz Daenerys. Khal zabija Mago, ale zostaje lekko ranny. Jedna z uratowanych przez Daenerys kobiet twierdzi, że jest uzdrowicielką i że zajmie się raną khala.

Chorąży Starków przybyli do Winterfell. Podczas uczty dochodzi do sporu o to, kto ma poprowadzić przednią straż. Umber domaga się tego zaszczytu dla siebie, ale uznaje wyższość Robba. Nocą Robb odwiedza Brana i żegna się z nim przed wyprawą na południe, po ojca. Młodszy chłopak bardzo chce jechać, ale Robb każe mu pozostać w Winterfell. Rozmowę podsłuchuje Rickon, który jest przekonany, że ani matka, ani ojciec, ani Robb nie wrócą już do domu. Następnego dnia Bran modli się za swych bliskich pod czardrzewem. Spotyka go tam Osha, która również czci dawnych bogów. Zdaniem dzikiej dziewczyny starzy bogowie nie mają mocy nad południem Westeros i nie będą w stanie wspierać Robba w jego wyprawie. Osha uważa, że Robb powinien poprowadzić swoje wojska na północ, gdzie za Murem czai się prawdziwe niebezpieczeństwo.

Robb ruszył ze swoja armią na południe. Naradę wojenną przerywa przybycie lady Catelyn. Cat rozmawia z synem na osobności i uświadamia mu, że musi wygrać wojnę, w przeciwnym wypadku zginie cała ich rodzina. Tyrion dociera do obozu swego ojca. Lannisterska armia jest potężniejsza od wojsk Północy, a Jaime Lannister oblega Riverrun. Tywin ze swą armią rusza do walki, dołączają do nich przedstawiciele górskich klanów, jakich sprowadził Tyrion oraz sam Tyrion.

W Królewskiej Przystani nagradzani są ludzie, którzy przyczynili się do zwycięstwa Joffreya i Cersei. Tywin Lannister zostaje mianowany nowym królewskim namiestnikiem, a w miejsce zdymisjonowanego ser Barristana Selmy’ego na czele królewskich gwardzistów ma stanąć Jaime Lannister. Na koniec Sansa błaga Joffreya o życie Neda. Dziewczyna zapewnia, że Eddard Stark przyzna się do błędu i uzna Joffreya za króla. Joffrey obiecuje, że jeśli Ned to zrobi to będzie mógł oczekiwać miłosierdzia.

(aw)

Artykuł Odcinek 8 – Ostry koniec pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Jon Snow udaje się sam i bez broni do obozu dzikich, aby negocjować z Mance Rayderem. Mance jest nieco zdziwiony widokiem Jona, który znów nosi czerń, ale chłopak wyjaśnia, że wszystko co uczynił było spełnieniem poleceń Qhorina Półrękiego. Jon i Mance wspominają poległych podczas wczorajszej bitwy i piją za nich, za Ygritte, Grenna i Maga Mocarnego. Jon chce, by Mance zawrócił swoją armię, ale przywódca dzikich wie, jak fatalny jest stan Nocnej Straży. Wysłał 400 ludzi, by wspięli się na Mur na nieobsadzonym odcinku i jeśli im się to uda to strażnicy nie będą mieli szans na obronę. Mance nie chce podbijać ziem, domaga się tylko udostępnienia tunelu pod Murem, aby dzicy mogli przejść na bezpieczniejszą, południową stronę. Mance zauważa spojrzenia Snowa i zdaje sobie sprawę z tego, że chłopak nie przyszedł na układy, ale by go zamordować. W tym momencie armia Stannisa Baratheona atakuje obóz dzikich. Po dłuższej chwili Mance Rayder nakazuje swoim ludziom zaprzestać walki. Stannis bierze go do niewoli,  Jon Snow doradza królowi, by spalił ciała wszystkich poległych.

Gregor Clegane jest ciężko ranny, najwyraźniej podczas walki Oberyn Martell użył jakiejś trucizny, prawdopodobnie jadu mantykory. Wielki maester Pycelle uważa, że Clegane’a nie da się uratować, ale Qyburn jest innego zdania. Cersei nakazuje maestrowi Pycelle opuścić laboratorium i daje Qyburnowi wolną rękę jeśli chodzi o działania ratujące Górę.

Cersei udaje się do ojca i oświadcza, że nie zamierza wyjść za Lorasa Tyrella. Tywin wskazuje jej, że to konieczne dla przetrwania rodu Lannister, wobec ślubów złożonych przez Jaimego oraz zbliżającej się egzekucji Tyriona. Cersei nie chce się rozstać z Tommenem i grozi ojcu, że jeśli zmusi ją do ślubu to wyjawi wszystkim prawdę o relacjach między nią a Jaime. Następnie Cersei idzie do Jaimego i pokrótce relacjonuje rozmowę z ojcem. Jaime jest zły na Cersei i na jej dążenia do zlikwidowania Tyriona, ale nie potrafi oprzeć się awansom siostry.

Daenerys wysłuchuje skarg poddanych. Dowiaduje się, że zaprowadzony przez nią porządek jest daleki od sprawiedliwości i że niektórzy dawni niewolnicy tęsknią za przeszłością, gdyż ich obecna sytuacja jest tragiczna. Nie mają domu, a w zorganizowanych na polecenie khaleesi jadłodajniach panuje prawo silniejszego. Daenerys zgadza się, by dawni niewolnicy podpisywali ze swymi dawnymi panami roczne kontrakty. Barristan Selmy przestrzega ją, że w praktyce będzie to oznaczało przywrócenie niewolnictwa, chociaż pod inną nazwą.
Kolejnym skarżącym jest ubogi mężczyzna, który przynosi przed oblicze Daenerys kości swego małego dziecka, spalonego przez Drogona.
Nikt nie potrafi odpowiedzieć na pytanie, gdzie jest Drogon. Daenerys zamyka pozostałe dwa smoki w katakumbach.

Bracia z Nocnej Straży palą na dziedzińcu ciała poległych w walce członków Nocnej Straży. Ceremonii przypatrują się Stannis, Selyse i Shireen Baratheon oraz Davos i inni żołnierze Stannisa, a także Melisandre. Jon Snow odwiedza uwięzionego Tormunda. Oznajmia, że ciała dzikich którzy zginęli zostaną spalone i pyta, czy Tormund chciałby wziąć udział w pogrzebie, wygłosić jakąś mowę, ale dziki nie widzi sensu w takiej czynności. Jego zdaniem zmarli już niczego nie słyszą, ale podpowiada Jonowi, by pochował Ygritte na prawdziwej Północy. Chłopak zabiera ciało dziewczyny za Mur i tam pod czardrzewem układa dla niej stos pogrzebowy.

Hodor z Branem oraz rodzeństwo Reedów brnie przez śnieg. Jojen jest już bardzo zmęczony, ale nie chce odpocząć. Droga do czardrzewa nie jest daleka, ale przed wejściem do jaskini Bran i jego towarzysze muszą pokonać upiory. Bran ponownie wwarguje się w Hodora, Jojen ginie, a dzieci lasu pomagają im pokonać przeciwników. Wejścia do jaskini broni jakaś siła, która nie pozwala upiorom przedostać się do środka. Dziecko lasu prowadzi Brana w głąb jaskini. Tam czeka na niego starzec, który komunikował się w nim za pośrednictwem trójokiej wrony.

Brienne zauważa Aryę, która ćwiczy z mieczem. Rozmawia przez chwilę z dziewczynką, ale gdy zza skał wychodzi Ogar i Podrick go rozpoznaje, to Brienne zdaje sobie sprawę z tego, że dziewczynka to Arya Stark. Brienne mówi, że złożyła przysięgę Catelyn Stark, ale przyznaje też, że nie było jej przy Catelyn w chwili jej śmierci, gdyż eskortowała Jaimego do Królewskiej Przystani. Sandor podejrzewa, że Brienne jest kolejną osobą opłaconą przez Lannisterów aby go zabiła. Arya również nie darzy uzbrojonej kobiety zaufaniem i nie chce z nią iść. Brienne wyciąga miecz i zaczyna walczyć z Ogarem. Przeciwnicy wykorzystują różne niezbyt czyste zagrania, ostatecznie Sandor spada z wysokiej skały. Podczas walki Podrick traci Aryę z oczu, poszukiwania dziewczynki nic nie dają i Brienne ze swoim giermkiem rusza w dalszą drogę. Arya znajduje ciężko rannego Sandora. Ogar prosi, by go dobiła, ale Arya zabiera mu pieniądze i bez słowa odchodzi.

Jaime Lannister z pomocą Varysa wyprowadza Tyriona z więziennej celi. Bracia rozstają się, ale Tyrion zamiast iść umówioną drogą udaje się do komnat namiestnika. W łóżku swego ojca znajduje Shae i dusi dziewczynę. Następnie zabiera kuszę i tak uzbrojony idzie szukać Tywina. Znajduje go w wychodku i po krótkiej rozmowie zabija strzałami z kuszy.
Varys zamyka Tyriona w skrzyni umożliwiającej oddychanie w ten sposób przemyca go na statek. Sam również wchodzi na pokład i rusza wraz z Tyrionem na wyprawę.

W przystani Arya znajduje statek. Rozmawia z kapitanem, by ten zabrał ją na północ, na Mur. Kapitan odmawia, gdyż wybiera się do swego domu, do Braavos. Arya pokazuje mężczyźnie monetę, otrzymaną dawno temu od Jaqena H’ghara i dostaje miejsce na statku.

Różnice między książką a serialem

– nie było rozmowy między Cersei a Tywinem
– Jaime unikał zbliżeń z siostrą w komnatach Gwardii Królewskiej
– Jojen nie zginął w walce, dzieci lasu nie walczyły za pomocą ognistych kul.
– Brienne nie spotkała Aryi i nie walczyła z Ogarem, a ucho odgryzła Vargo Hoatowi
– Sandor został ranny w starciu z ludźmi swego brata w gospodzie na rozstaju dróg
– gdy Jaime ratuje Tyriona z celi to przyznaje, że wiele lat temu okłamał go w sprawie Tyshy. Dziewczyna, w której zakochał się Tyrion nie była opłaconą dziwką, ale córką rolnika, a Jaime okłamał brata na polecenie Tywina.
– Tywin zginął, bo w rozmowie po raz kolejny nazwał Tyshę panną negocjowanego afektu. W serialu temat Tyshy w ogóle się nie pojawia w tej scenie
– nic nie wiadomo, by Varys opuścił wraz z Tyrionem stolicę

Artykuł Odcinek 10 – Dzieci pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.