To ojciec podejmował najczęściej decyzję, kogo poślubi jego dziecko, a gdy ojca zabrakło rolę tę przejmowali męscy krewni. Zwyczaj ten obowiązywał praktycznie na całym kontynencie. Gdy Jon Snow podjął decyzję o przepuszczeniu wolnych ludzi przez Mur jeden z dzikich, Gerrick Królewski Potomek, przyprowadził ze sobą trzy córki, deklarując „będą dobrymi żonami i dadzą mężom silnych synów królewskiej krwi”. „Jestem twoim ojcem i mogę cię wydać za kogo tylko zechcę” mówi do Sansy Joffrey i dokładnie to samo mówi pechowej dziewczynie jego matka. W rozmowie z Sansą Cersei wspomina, iż po śmierci Neda obowiązki ojcowskie przejął król, wyjaśniając od razu „znaczy to, że może dysponować twoją ręką jak uzna za stosowne”. Martin odwołuje się tu do historycznych tradycji, gdyż wolność wyboru współmałżonka jest rozwiązaniem w miarę nowym, a przez stulecia młodzi polegali w tej mierze na wyborach dokonywanych przez ich opiekunów. A w procesie poszukiwania narzeczonego bądź narzeczonej rodzice bądź opiekunowie rzadko kiedy kierowali się osobistymi preferencjami ich podopiecznego.

Dokładnie te same pobudki przyświecają swatającym w Pieśni Lodu i Ognia. Najczęstszym motywem stojącym za planowanym małżeństwem są względy polityczne. O umocnieniu sojuszu między rodami mówi w jednym z pierwszych rozdziałów Robert Baratheon, proponujący Nedowi związanie małżeńskim węzłem swego syna oraz jednej z córek Winterfell. Umocnienie więzi między rodami, a jednocześnie zagwarantowanie stabilności militarnego sojuszu między Dorzeczem a Północą i Doliną było powodem dla którego Cat poślubiła Neda, a Lysa Jona Arryna. Khal Drogo i jego armia mieli wspomóc Viserysa w jego dążeniu do odzyskania Żelaznego Tronu, a ceną za pomoc była Daenerys, która na polecenie brata poślubiła starszego o 30 lat mężczyznę. Ślub Sansy i Tyriona miał dać Lannisterom prawa do Północy, podobnie jak ślub Ramsaya z dziewczyną podstawioną jako Arya Stark umacniał prawa Boltonów do Winterfell. Jak to dobitnie wyraził Tywin Lannister „Nasze sojusze na południu mogą być mocne jak Casterly Rock, musimy jednak odzyskać północ, a kluczem do północy jest Sansa Stark”. Klasycznym przykładem na związek małżeński powodowany względami politycznymi były małżeństwa Margaery Tyrell z Renlym Baratheonem a następnie z synami Cersei, podobnie jak ślub Daenerys z Hizdrahem, który miał zagwarantować pokój i bezpieczeństwo w Meereen.

Lista par, skojarzonych ze sobą dla dobra rodu jest długa, gdyż większość bohaterów PLiO wywodzi się z rodów szlacheckich. Trudno znaleźć parę, która zawarła związek małżeński z miłości, bez oglądania się na potrzeby rodu. Jorah Mormont i lady Hightower są jednym z wyjątków od powyższej reguły, ale jak wiemy związek ten nie można zaliczyć do udanych. Prawdopodobnie wśród nisko urodzonych znajdziemy więcej bohaterów, którzy żenili się powodowani uczuciami i być może była to jakaś metoda gdyż związek Davosa i jego żony wygląda na szczęśliwy. Związki między nisko urodzonymi a potomkami szlachty raczej nie miały szans na pomyślne zakończenie, przykładem bękarcia córka Roberta Baratheona, Mya Stone. Dziewczyna w rozmowie z Catelyn Stark deklaruje, że jej ukochanym jest giermek Lyna Corbraya i że młodzi pobiorą się jak tylko chłopak zostanie pasowany na rycerza, co nie powinno zabrać więcej czasu niż rok czy dwa lata. Lady Stark, znająca życie, podchodzi do tej informacji z rezerwą, wie bowiem, że ród Redfortów nie wyrazi zgody na małżeństwo jednego z przedstawicieli rodu z dziewczyną nieprawego pochodzenia i jest niemal pewne, że znajdą mu narzeczoną pochodzącą z równie dobrej jak Redfortowie rodziny.

Osobnym zagadnieniem jest to, przed jakimi bogami zawierane jest małżeństwo w przypadku par wyznających różną wiarę. Odpowiedź wydaje się zależeć od tego, która ze stron ma mocniejszą pozycję. Daenerys chce swoim ślubem uspokoić nastroje w Meereen i nie jest osobą szczególnie religijną, dlatego godzi się na miejscowy rytuał. Ned Stark, o którym wiemy że szczerze wyznawał starych bogów, poślubił Catelyn w sepcie, prawdopodobnie dlatego, aby jeszcze bardziej zjednać sobie – i Rebelii – przychylność Hostera Tully’ego.

Wiara w Siedmiu

Tę ceremonię znamy najlepiej, gdyż na kartach powieści zetknęliśmy się wielokrotnie z opisem ślubu zawieranego w sepcie. Wesele poprzedzały wielodniowe przygotowania, zwłaszcza w przypadku przedstawicieli szlachty. Zapraszano gości, szykowano wystawne dania na ucztę, a dla młodej pary przygotowano bogaty strój. Suknie ślubne Sansy i Margaery Tyrell były utrzymane w jasnej tonacji – sukno barwy kości słoniowej skomponowano ze srebrzystym atłasem i srebrnogłowiem bądź z drogocennymi koronkami, co koresponduje ze tradycyjną ślubną modą znaną nam z rzeczywistości. Suknia Sansy była modnie skrojona, podkreślała figurę dziewczyny i jak zauważa bohaterka, była to suknia nie dziecka, a dorosłej kobiety. Margaery w dniu ślubu nosiła w sepcie skromną sukienkę. Obowiązkowym elementem stroju panny młodej był płaszcz, utrzymany w kolorach jej rodu, z wyszytym na plecach herbem, zwany płaszczem panny.

Pannę młodą do ślubu prowadził ojciec lub ktoś z męskich członków jej najbliższej rodziny, ewentualnie pod nieobecność ojca jego rolę przejmował prawny opiekun dziewczyny, przykładem wspomniany wyżej Joffrey, który prowadził Sansę do ślubu z Tyrionem.

Małżeństwo zwykle zawierano w sepcie, przed septonem i w obecności świadków, ale śluby zawierane poza świątynią również wchodziły w grę. Choć zapewne mniej formalne, nie traciły bynajmniej na ważności przez to, że związek małżeński zawierano w np. w domu jednego z małżonków (w sadze taki ślub brała Lysa Arryn z Littlefingerem).

Młodzi stawali przed septonem, który zajmował w świątyni pozycję w symbolicznym miejscu, między posągami Matki i Ojca. Uroczystość miała odpowiednią oprawę, był czas na modlitwy, śpiewy i złożenie przysięgi („złożono siedem przysiąg, wypowiedziano siedem błogosławieństw i wymieniono siedem obietnic”), zapalano długie świece, był też czas na ewentualne oprotestowanie zawieranego małżeństwa. Martin nie precyzuje tego, ale w opisie królewskiego ślubu Joffreya i Margaery znajdujemy informację „wybrzmiała już weselna pieśń i nikt nie odpowiedział na wyzwanie” co zapewne miało nawiązywać do popularnej kwestii Jeżeli ktokolwiek zna przyczynę, dla której małżeństwo to nie może być zawarte, niech przemówi teraz albo zamilknie na wieki. Następnie ceremonialnie przekazywano dziewczynę spod opieki ojca pod opiekę męża i jego rodu. Symbolizowała tę chwilę zmiana płaszcza, zdejmowano płaszcz panny (w kolorach jej rodu) i dziewczyna zostawała okryta płaszczem w kolorach rodu jej małżonka, który od tego momentu stawał się jej rodem. Płaszcz panny zdejmował ojciec panny młodej, płaszcz żony zakładał mąż. Kolejnym punktem obrzędu był ceremonialny pocałunek młodej pary, którym ślubowali sobie miłość, a ceremonię ślubu kończył septon, publicznie ogłaszając młodą parę małżeństwem oraz przestrzegając wszystkich przed naruszaniem trwałości tego związku.

Podczas ślubów Joffreya i Tommena Cersei próbowała przeforsować wykorzystanie płaszcza z herbem Lannisterów jako płaszcza męża. Ciężko orzec, czy była to freudowska pomyłka (zważywszy na to, że ojcem obu chłopaków był Jaime Lannister byli jak najbardziej uprawnieni do korzystania z czerwonego, jedwabnego płaszcza Lannisterów) czy przywiązanie do swego rodzinnego rodu i niechęć do Baratheonów. Plany Cersei storpedowała Olenna Tyrell, z właściwym sobie wdziękiem komentując stan fizyczny tkaniny oraz barwy płaszcza.

Po ślubie w sepcie przychodził czas na ucztę weselną. Zaproszeni goście spożywali przygotowane potrawy, a młodzi prowadzili tańce. Sansa „często marzyła o tym, jak będzie tańczyła na swoim weselu i wszystkie spojrzenia skupią się na niej i na jej przystojnym małżonku”. Jakość potraw serwowanych na weselnej uczcie powinna być ponadprzeciętnej jakości, a fatalne jedzenie podane przez Waldera Freya na ślubie Roslin i Edmure’a można ocenić jako kolejny afront wobec Starków. Królewskie wesele Joffreya było niezwykle wystawne. Goście otrzymali siedemdziesiąt siedem dań, a jedną z potraw był pasztet z zapieczonymi w środku żywymi gołębiami. Z perspektywy czasu wiemy, że danie to odegrało niebagatelną rolę w historii Siedmiu Królestw, ale dla mieszkańców stolicy specjalną atrakcją był sposób jego podania, czym Martin też nawiązał do historycznych tradycji. Goście weselni oprócz wyśmienitego jedzenia mieli prawo oczekiwać dodatkowych atrakcji. Wesela uświetniały występy muzyków, popisy barda, w przypadku wesela królewskiego śpiewacy rywalizowali w specyficznym turnieju minstreli. Były też popisy akrobatów i tancerzy, a także występy komediantów.

Ostatnim punktem programu były pokładziny. Jeszcze na sali weselnej muzycy zaczynali grać frywolne piosenki (np. Królowa zdjęła sandał, król zdjął koronę). Młoda para była eskortowana przez gości do sypialni, po drodze mężczyźni rozbierali pannę młodą, a kobiety pomagały pozbyć się ubrania panu młodemu. Towarzyszyły temu rubaszne żarty. Młodzi teoretycznie mieli możliwość odwdzięczyć się pięknym za nadobne swej eskorcie, ale nierzadko – zwłaszcza dziewczyny – byli zbyt onieśmieleni zbliżającą się nocą poślubną. Niektórzy bohaterowie oszczędzają swym żonom przeżyć i zabraniają publicznego rozbierania panny młodej (postąpił tak Tyrion w stosunku do Sansy). Przesąd głosił, że mężczyzna i kobieta nie powinni spać oddzielnie w noc poślubną, gdyż przyniosłoby to pecha ich małżeństwu.
Jeśli chodzi o ślubne prezenty to wiemy, że w Reach zwyczaj nakazywał wręczanie nowożeńcom podarunków dwukrotnie. Rano, w dzień ślubu, młodzi spożywali śniadanie z przedstawicielami swego rodu i otrzymywali prezenty które były przeznaczone dla każdego z nich oddzielnie. Następnego dnia otrzymywali prezenty jako para małżeńska. Ten zwyczaj zachowano podczas ślubu Joffreya i Margaery.

Po ślubie żona zwykle przyjmowała nazwisko męża, choć nie było to regułą. Jeśli ród żony miał większe znaczenie niż ród męża, to żona pozostawała przy swoim rodowym nazwisku. Czyniła tak także wtedy, gdy oba rody były równie potężne, chociaż to zależało chyba od osobistych preferencji samej zainteresowanej. Przykładem jest Cersei, która pozostała przy nazwisku Lannister, z kolei Margaery pozostała przy nazwisku Tyrell, a Elia Martell mimo ślubu z Rhagerem nie przyjęła nazwiska Targaryen. Z drugiej strony Catelyn Tully po ślubie przyjęła nazwisko Stark i pod nim występuje w powieści.

Wiara w starych bogów

Ceremoniał poznajemy podczas ślubu Ramsaya Snow z dziewczyną która ma udawać Aryę Stark. W serialu ślub w bożym gaju brał Ramsay i Sansa Stark.

Strój panny młodej nie odbiegał od stroju w jakim brały ślub wyznawczynie Siedmiu. Dziewczyna była ubrana w kolory rodu Starków, biały i szary – jasna (biała) suknia, garderoba ozdobiona perełkami i koronkami oraz płaszcz w barwach rodzinnego rodu. Ślub brano w bożym gaju, pod czardrzewem. Dziewczynę prowadził tam ojciec, brat, lub dalszy krewny (kuzyn, wuj, stryj). Z tego powodu lady Dustin nakazała Theonowi zaprowadzenie do ślubu Jeyne Poole, argumentując „byłeś podopiecznym jej ojca, kimś najbliższym żyjącego kuzyna. Wypada, byś to ty poprowadził ją do ślubu”. Theon zdaje sobie sprawę, że dla Boltonów równie istotne było to, że on swoją obecnością i swoim zachowaniem potwierdza tożsamość panny młodej, jako osoba która wychowywała się razem z dziećmi Eddarda Starka.

Świadkowie ślubu oraz pan młody oczekiwali na przybycie panny młodej w bożym gaju. Droga do niego była oświetlona świecami i pochodniami, pannie młodej towarzyszyła muzyka, grały bębny i dudy. Nie było kapłana, który prowadziłby ceremonię, rytualny dialog prowadzą pan młody i ojciec/opiekun panny młodej: Ramsay zadaje pytanie, kto przybywa przed oblicze bogów, Theon przedstawia „Aryę”, pyta o tożsamość Ramsaya, na koniec przedstawia siebie i zadaje pannie młodej pytanie, czy chce przyjąć tego mężczyznę. Po tym jak dziewczyna wyraża zgodę Theon odsuwa się na bok. Młodzi klękają pod czardrzewem na chwilę cichej modlitwy, po czym następuje ceremonialne zdjęcie płaszcza panny i zastąpienie go płaszczem żony, już w barwach rodu Boltonów. W tym samym momencie obecny w bożym gaju bard śpiewa pieśń „Dwa serca, które biją jak jedno”. Na tym ceremonia się kończy, a goście udają się do zamku na weselną ucztę.
Mimo wojennych niedoborów i problemów z zaopatrzeniem na ślubie Ramsaya i Jeyne podano wiele potraw, w tym zachwalany przez lorda Manderly’ego pasztet. Biesiadnikom towarzyszyli muzycy, bard Abel na życzenie zgromadzonych śpiewał wybrane piosenki. Finałem ślubu zawieranego przed starymi bogami również są pokładziny, ale w odróżnieniu od tradycyjnego westeroskiego wesela młodzi nie są rozbierani przez weselnych gości.

Śluby u Dothraków

Wesela odbywają się na świeżym powietrzu, poza murami miejskimi, gdyż według wierzeń Dothraków „wszystko co ważne dla człowieka, powinno mieć miejsce pod gołym niebem”. Uroczystość zaczyna się o świcie i trwa do zmroku. Khal i jego narzeczona zasiadają na honorowym miejscu, poniżej nich jest miejsce dla braci krwi khala oraz dla najbliższej rodziny panny młodej. Weselni goście spożywają przygotowane potrawy, tańczą i walczą ze sobą, niczym nadzwyczajnym nie jest też widok par publicznie uprawiających seks. Goście weselni w Westeros zwykle pozostawiają broń poza salą weselną. Dothrakowie nie kłopoczą się rozbrajaniem weselników, stąd też przytaczana przez Illyrio Mopatisa opinia iż „przyjęcie weselne u Dothraków bez przynajmniej trzech trupów uważane jest za nudne”.

Pod koniec dnia nadchodził czas wręczania podarunków. Prezenty otrzymywała panna młoda, w zależności od zamożności weselnych gości najczęściej ofiarowano jej przedmioty codziennego użytku i odzież. Daenerys otrzymała też książki od Joraha Mormonta i smocze jaja od Illyrio Mopatisa, a także trzy niewolnice od swego brata. Bracia krwi khala sprezentowali jej broń (bicz, arakh i łuk). Nauczona przez Joraha i Mopatisa Dany wygłasza formułkę, „są to dary godne wielkiego wojownika, o krwi z mojej krwi, a ja jestem tylko kobietą. Niech mój pan mąż przyjmie je w moim imieniu” i tym sposobem jej dary zostają podarowane również khalowi. Po zachodzie słońca khal i jego żona opuszczają weselników i konno udają się w step, by dopełnić małżeństwa. Ostatnim obowiązkiem związanym z dothrackim ślubem jest wyprawa do Vaes Dothrak, gdzie khal musi pojechać ze swoją młodą żoną, aby przedstawić ją dosh khaleen.

Śluby na Żelaznych Wyspach

O tym ceremoniale nie wiemy zbyt dużo. W „Świecie Lodu i Ognia” kronikarz wspomina, iż jeden z dawnych władców Żelaznych Wysp miał dwie skalne żony, połączone z nim starożytnym rytuałem przez kapłana Utopionego Boga, ale nie znamy szczegółów wspomnianego rytuału. Z relacji Theona dowiadujemy się, że w dawnych czasach mieszkańcy Żelaznych Wysp mieli żony skalne oraz żony morskie. „Mężczyzna miał skalną żonę, prawdziwą małżonkę, pochodzącą z żelaznego rodu, jak on, ale miał też morskie żony, kobiety pojmane podczas napadów”. Skalna żona była jedna, natomiast nie było żadnych ograniczeń co do ilości morskich żon. Za czasów panowania Quellona Greyjoya takim ograniczeniem mogła być sytuacja materialna mężczyzny, gdyż władca obłożył przywilej posiadania morskiej żony wysokim podatkiem, ale przepis ten został zniesiony przez jego następcę.

Możemy podejrzewać, że na Żelaznych Wyspach obowiązywał podobny zwyczaj co na kontynencie i o przyszłości niezamężnej kobiety decydowali spokrewnieni z nią mężczyźni. W ten sposób Asha Greyjoy została bez swej wiedzy i zgody poślubiona Erikowi Ironmanowi. Z relacji jaką otrzymała wynikało, że Wronie Oko zapowiedział „moją zbiegłą bratanicę trzeba poskromić” i przeprowadził ślub. Pełnomocniczką Ashy była foka, co nijak nie wpływało na ważność małżeństwa. Choć Asha jest dziewczyną niepokorną to jednak wydaje się akceptować bez protestu zmianę stanu cywilnego, przyznając Euronowi że sprytnie rozegrał sytuację. Można zatem domniemywać, że nie był to jednostkowy przypadek, a takie zaoczne śluby (i wydawanie dziewczyn za mąż bez konsultowania tego z samymi zainteresowanymi) bywały na Żelaznych Wyspach praktykowane.

Wiara w R’hllora

Jedyny ślub zawierany w obrzędzie wiary w ognistego boga ma miejsce na Murze. Jest to nietypowa ceremonia, ślub zawierany jest w pośpiechu, a trudne warunki panujące na dalekiej Północy nie sprzyjają organizacji wystawnej imprezy, ale podobnie jak w septach Westeros strój panny młodej ozdobiony jest koronkami. Świadkowie gromadzą się wokół ogniska, a ceremonię przeprowadza kapłanka R’hllora. Ognisko jest rozpalone w głębokim wykopie. Melisandre w modlitewnych wezwaniach odwołuje się do boga, prosząc o wsparcie dla młodej pary. Dialog, jaki następuje przypomina do złudzenia ceremoniał z bożego gaju:

Kto prowadzi tę kobietę do ślubu? – Zapytała Melisandre
– Ja – odparł Jon. – Alys z rodu Karstarków przybywa, by wziąć ślub. Kobieta, która już dorosła i zakwitła, szlachetnie urodzona i z prawego łoża.
Raz jeszcze uścisnął dłoń dziewczyny i wrócił do gości.
– Kto po nią przychodzi? – ciągnęła Melisandre.
– Ja. – Sigorn uderzył się pięścią w pierś. – Magnar Thennu.”

Podobnie jak w przypadku ślubu zawieranego przed starymi bogami tak i w tym przypadku dziewczyna jest prowadzona do ślubu przez mężczyznę, pełniącego rolę jej opiekuna.
Alys nosi płaszcz panny utrzymany w kolorach rodu Karstark. Ceremoniał wieńczyło wspólne przeskoczenie młodych nad ogniskiem. Czerwona kapłanka Melisandre stwierdza „dwoje weszło w płomienie. A wyszło z nich jedno. Co ogień złączył, tego nikt nie może rozłączyć”. Ostatnie stwierdzenie wiernie oddaje sens słów wypowiadanych przez septona podczas ślubu w świątyni Siedmiu. Na koniec Alys otrzymuje płaszcz żony:
„Podobnie jak wiele innych spraw, heraldyka kończyła się na Murze. Thennowie nie mieli herbu, czego zwyczaj wymagał od szlachetnie urodzonych z Siedmiu Królestw, Jon kazał więc zarządcom wymyślić coś na poczekaniu. Uważał, że spisali się dobrze. Płaszcz żony, którym Sigorn okrył plecy lady Alys, ozdobiono dyskiem z brązu w polu z białej wełny, otoczonym płomieniami uszytymi z kosmyków szkarłatnego jedwabiu. Ci, którzy chcieli się przyjrzeć, mogli dostrzec w tym echa słońca Karstarków, przetworzone tak, by uczynić herb odpowiednim dla rodu Thennów. Magnar wręcz zerwał płaszcz panny z ramion lady Alys, ale gdy wkładał jej płaszcz żony, był niemal czuły.”

Małżeństwa u wolnych ludzi

Dzicy za Murem przynajmniej w części wyznawali wiarę w starych bogów, zatem niewykluczone że zawierali małżeństwa w bożych gajach. Z drugiej jednak strony wolni ludzie żyli w społeczeństwie o słabszej strukturze społecznej i brakowało tam szlachty która troszczyłaby się o sojusze z innymi rodami. Dzięki malowniczym opowieściom Ygritte wiemy, jakie zwyczaje obowiązywały za Murem.

Zasada była prosta, mężczyzna porywał kobietę, która mu się podobała. Ale realizacja tej zasady czasami bywała wyzwaniem. Krewni dziewczyny mogli uznać, że chłopak nie spełnia standardów społeczności, jest słaby bądź z innego względu nie powinien wiązać się z wybraną przez siebie dziewczyną i przepędzali go, niekiedy zadając obrażenia fizyczne (Ygritte wspomina, że jeden z ubiegających się o nią chłopaków został przegnany przez Długą Włócznię, który złamał mu rękę). Dziewczyna mogła liczyć nie tylko na wsparcie swej najbliższej rodziny ale i na pomoc od innych mieszkańców wioski, gdyż wolni ludzie traktowali współmieszkańców wioski jak członków swojej rodziny. Kolejna zasada, jaka obowiązywała wśród wolnych ludzi nakazywała poszukiwać żony z dala od własnej wioski. „Prawdziwy mężczyzna kradnie kobietę z daleka, żeby wzmocnić klan. Kobiety, które śpią z braćmi, ojcami albo klanowymi kuzynami, obrażają bogów, a ci przeklinają je słabymi, chorowitymi dziećmi. Nawet potworami” opowiada Ygritte Jonowi. Nic dziwnego, że Ygritte błędnie zinterpretowała zachowanie Jona na początku ich znajomości. Gdy Jon zabił Orella i przystawił dziewczynie nóż do gardła rudowłosa włóczniczka był pewna, że chłopak jest nią zainteresowany, ale Jon nic nie wiedział…

Ygritte deklarowała, że lepiej aby ukradł ją jakiś silny mężczyzna niż aby ojciec oddał ją słabeuszowi, z czego można wydedukować że dla niektórych ojców czy braci istotniejsze było wydanie córki lub siostry za mąż niż to, czy „narzeczony” okaże się mężczyzną na poziomie. Zresztą za Murem nieco inaczej definiowano to, jakimi cechami powinien charakteryzować się interesujący mężczyzna. Jon w rozmowie z Ygritte próbuje się dowiedzieć, co uczyniłaby dziewczyna, gdyby próbował ją porwać człowiek który jej się nie podoba czy którego by wręcz nienawidziła. Ygritte zauważa, że aby skutecznie ją uprowadzić musiałby być człowiekiem sprytnym, szybkim i odważnym a z dużym prawdopodobieństwem jego synowie również byliby tacy i retorycznie pyta, dlaczego miałaby nienawidzić kogoś takiego.

Dla dzikich porwania były tak oczywiste jak dla mieszkańców Siedmiu Królestw narzeczeństwo. Młodzi bohaterowie sagi wspominają niekiedy o swych planach odnośnie zamążpójścia, młodzi bohaterowie mieszkający za Murem podczas towarzyskich pogawędek opowiadają o dziewczynach, które zamierzają porwać. Zaś ojcowie, jak Tormund, zapowiadają mężom swych córek srogą pomstę, jeśli ośmielą się źle traktować swe żony.

* * *

A co się działo, jeśli dziewczyna nie miała ochoty na małżeństwo? Niestety, najczęściej nie miała nic do powiedzenia. W sadze możemy znaleźć kilka przypadków bohaterek nie zainteresowanych poślubieniem mężczyzn wybranych przez ich opiekunów.

Brienne z Tarthu, którą ojciec chciał wydać za mąż za człowieka sporo od niej starszego wspominała, że znalazła w sobie dość odwagi by wprost powiedzieć kandydatowi na męża, że człowiek który żąda by po ślubie stała się bardziej kobieca musi pokonać ją w walce na miecze. Następnie doszło do pojedynku podczas którego Brienne połamała kości swemu niedoszłemu mężowi. Ale Ślicznotka z Tarthu miała bardzo wyrozumiałego i tolerancyjnego – jak na westeroskie standardy – ojca. Selwyn Tarth ze zrozumieniem podchodził do planów dziewczyny, zatrudniał dla niej nauczycieli szermierki i dokładał wszelkich starań by wydać córkę za mąż.

Alys Karstark uciekła od krewnych i oddała się pod opiekę Jona Snow. Jon zgodził się na ślub dziewczyny z Magnarem Thennu, chociaż jego przemyślenia podczas ślubnej ceremonii pozwalają podejrzewać iż stryjowie Alys mogą chcieć unieważnić małżeństwo.

Sansa próbowała uciekać przed ślubem z Tyrionem, ale Cersei zapowiedziała jej, że ślub się odbędzie, niezależnie od protestów dziewczyny:
„- Nie możecie mnie zmusić.
– Oczywiście, że możemy. Pójdziesz dobrowolnie i wypowiesz słowa przysięgi, jak przystoi damie, albo będziesz się wyrywała, wrzeszczała i zrobisz z siebie widowisko dla chłopców stajennych, ale tak czy inaczej, odbędzie się i ślub, i pokładziny”.

Nieco lepiej przedstawiała się sytuacja dziewczyn w Dorne. Tamtejsze kobiety były bardziej niezależne od dziewczyn w pozostałych dzielnicach i miały prawo dziedziczyć przed swoimi młodszymi braćmi. Ich zdanie w temacie zamążpójścia miało swoją wagę i ojcowie nie wydawali córek za mąż wbrew ich woli. „Odkąd osiągnęłaś odpowiedni wiek, ludzie musieli wiedzieć, że szukam dla ciebie męża, ponieważ inaczej zaczęliby coś podejrzewać, ale nie ośmieliłem się zaproponować ci żadnego mężczyzny, którego mogłabyś zaakceptować” mówi Doran Martell do swojej córki, Arianne Martell.

Najwięcej samodzielności w stanowieniu o sobie miały kobiety za Murem. Miały prawo czynnie się bronić przed niechcianymi zalotami, a nawet jeśli zostawały przez rodzinę wydane za mąż za okrutnika było społeczne przyzwolenie na zamordowanie takiego męża przez pechową dziewczynę. „Mężczyzna może mieć na własność kobietę, albo może mieć nóż – mówiła Ygritte – ale nie jedno i drugie. Każda mała dziewczynka uczy się tego od matki”. Dziewczyny nie miały też oporów by grozić natarczywym zalotnikom nożem. Val, kiedy Tormund w żartach sugeruje, że Jon Snow powinien odwiedzić łoże księżniczki dzikich odgraża się ze śmiechem, że wykastruje Jona, co ułatwi chłopakowi dotrzymanie złożonych ślubów czystości.

Ostatnią kwestią było zakończenie małżeństwa. Zasadniczo Westeros nie znało rozwodów, związek trwał do śmierci jednego z małżonków, można było też podjąć starania o unieważnienie małżeństwa, jeśli np. noc poślubna nie doszła do skutku. Po śmierci męża dalszy los żony nie był jednoznaczny, prawdopodobnie zależał od stażu małżeństwa. Dziewczyny młode, niedawno wydawane za mąż odsyłano do ojca (Walder Frey stwierdza „Ami wydałem za ser Pate’a z Siedmiu Strumieni, ale tego głąba zabił Góra, więc dostałem ją z powrotem”), z kolei żon z długim stażem, jak lady Dustin czy Catelyn Stark nikt nie próbował po śmierci mężów odesłać z powrotem do rodzinnego domu. Być może wpływ miał wiek, doświadczenie oraz mocny charakter wspomnianych pań.

Asia Witek
fot. mat. prasowe HBO
Wszystkie cytaty na podstawie Pieśni Lodu i Ognia w tłum. M. Jakuszewskiego

Artykuł Nie tylko Krwawe Gody pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

(ang. „Oathkeeper”)

Za wąskim morzem

Missandei uczy Szarego Robaka języka wspólnego. Oboje wspominają swój dom i czasy, kiedy jeszcze nie byli niewolnikami. Lekcję przerywa im Daenerys z Barristanem, mówiąc, że już czas. Okazuje się, że królowa chce zdobyć miasto podstępem. Pod osłoną nocy oddział Nieskalanych z Szarym Robakiem na czele zakrada się do miasta w przebraniu. Szary Robak przemawia do meereeńskich niewolników, mówiąc, że jeden dzień na wolności jest wart więcej niż całe życie w niewoli. Mógł tego doświadczyć dzięki Daenerys Targaryen. Namawia ich, by za nią walczyli.   Nieskalani wyposażają meereeńskich niewolników w broń i podjudzają do buntu przeciwko Panom. Mimo początkowych trudności, ludzie Dany odnoszą sukces i w Meereen wybucha powstanie. Daenerys zdobywa miasto.

Królowa jest witana przez wyzwoleńców jako Mhysa „matka”. Gdy ze szczytu meereeńskiej piramidy obserwuje tłum swoich nowych poddanych, prosi Joraha o przypomnienie liczby dzieci ukrzyżowanych na kamieniach milowych prowadzących w stronę miasta. Gdy rycerz mówi jej o liczbie 163 zamęczonych dzieci, Daenerys postanawia, że ukrzyżuje dokładnie tyle samo Panów i innych możnych z Meereen. Barristan próbuje przemówić do rozsądku Dany, mówiąc, że teraz nawet arystokracja to jej poddani i jako zdobywczyni miasta powinna okazać im łaskę. Dziewczyna jednak jest uparta, odpowiada, że na niesprawiedliwość odpowiada się tylko sprawiedliwością. 163 możnych Meereen zostaje ukrzyżowanych. Daenerys stoi na szczycie meereeńskiej piramidy, w tle słychać krzyki umierających; na symbolu miasta, Harpii, wisi trójgłowy czerwony smok rodu Targaryen.

Na drodze do Orlego Gniazda

Sansa wciąż znajduje się na statku Littlefingera. Pyta lorda Baelisha dokąd ją zabiera. Petyr wyjaśnia, że podążają do Orlego Gniazda, gdyż bierze on ślub z jej ciotką, Lysą Arryn. Uważa, że Sansa będzie tam bezpieczna. Dziewczyna ignoruje te uwagi. Po chwili namysłu, oskarża Littlefingera o udział w morderstwie Joffreya. Gdy Baelish oskarża Tyriona, Sansa jest przekonana, że Lannister jest niewinny. Baelish kiwa głową, mówiąc, że Tyrion nie miał niczego wspólnego z morderstwem króla. W przeciwieństwie do niej. Gdy Sansa milczy, Petyr wskazuje, że naszyjnik, który dostała od ser Dontosa, w jednym z klejnotów zawierał truciznę. Starkówna nie rozumie dlaczego Baelish mści się na Lannisterach, którym zawdzięcza awans społeczny. Littlefinger odpowiada, że nikt nie podejrzewa osoby bez motywu, a zrobił to po to, by ich zdezorientować. Sansa nie wierzy mu, że kieruje się tylko próbą dezorientacji wroga. Baelish przyznaje, że podejmuje pewne ryzyko, by zdobyć to, czego pragnie. Joffrey nie był dobrym sojusznikiem, więc pozbył się go z pomocą swoich nowych przyjaciół, rozsądnych i wpływowych.

Królewska Przystań

Jaime trenuje walkę lewą dłonią wraz z Bronnem. Najemnik wciąż stosuje brudne sztuczki, bo jego zdaniem tylko one zapewnią zwycięstwo jednorękiemu rycerzowi. Mężczyźni po treningu rozmawiają o Tyrionie. Jaime pyta Bronna czy ten wierzy w to, że Karzeł jest winien królobójstwa. Bronn stanowczo zaprzecza i radzi Jaimemu by odwiedził brata.

Rycerz stosuje się do rady nauczyciela i udaje się do lochów. Tyrion gorzko stwierdza, że zbliża się jego koniec. Ktoś usilnie próbuje go wrobić w morderstwo, a na procesie jednym z sędziów jest ojciec, który go nienawidzi. Tyrion podejrzewa, ze nawet Cersei jest łaskawsza i pewnie szuka sposobu, by go ukatrupić jeszcze przed procesem. Jaime potwierdza obawy brata, mówi, że królowa go o to prosiła. Informuje brata, że Cersei również oferuje tytuł rycerski każdemu, kto odnajdzie Sansę Stark. Królobójca wierzy, że Starkówna może być winna, gdyż mogła być motywowana chęcią zemsty za to, że Joff zabił jej ojca. Tyrion jest jednak przekonany o niewinności swojej żony.

Olenna i Margaery rozmawiają w ogrodach. Stara lady wkrótce wyjeżdża ze stolicy. Namawia jednak Margaery by ta porozmawiała z Tommenem, jeżeli wciąż planuje być królową. Kobiety podejrzewają jednak, że Lannisterowie i tak będą próbowali wydać Tommena za Tyrellównę. Olenna obawia się tylko reakcji Cersei, która w swojej zawiści może udaremnić ich plany i nastawić syna przeciwko Margaery. Zdaniem lady Redwyne, trzeba działać szybko, póki królowa regentka jest zajęta opłakiwaniem swojego najstarszego syna i oskarżaniem brata o zbrodnię, której nie popełnił. Wnuczka jest zdziwiona wiedzą babci i pewnością, że Tyrion jest niewinny. Olenna przyznaje się, że to właśnie ona stoi za morderstwem Joffreya. Nie mogła pozwolić, by wnuczka wyszła za takiego potwora.

Do komnat Cersei przychodzi Jaime. Królowa pyta Lorda Dowódcę ilu gwardzistów pilnuje Tommena. Jest poirytowana faktem, że tylko jeden pilnuje przyszłego króla. Jaime obiecuje, że osobiście dopilnuje, by Tommenowi nie spadł włos z głowy. Cersei drwi, że zapewne jego działania będą równie skuteczne jak te podczas wesela Joffreya. Królowa ma wątpliwości, dlaczego w ogóle Catelyn Stark wypuściła go z więzienia i dlaczego wysłała go w eskorcie „wyrośniętej krowy” do stolicy. Jaime wygląda na zmieszanego, ale odpowiada bez ogródek, iż lady Catelyn liczyła na to, że Królobójca odeśle jej córki, gdyż złożył jej przysięgę. Cersei oskarża go o przysięganie wrogowi. Brat odpowiada jej, że Catelyn Stark i tak nie żyje, więc to nie ma już znaczenia. Królowa rozkazuje Jaimemu odnaleźć Sansę Stark i przynieść jej głowę. Królobójca milczy. Cersei dodaje, iż wie o tym, że Jaimie odwiedzał Tyriona i ma mu za złe, że jej bliźniak nie wierzy w winę Karła. Rozkazuje mu, że Tommena ma pilnować co najmniej czterech ludzi. Chłodno żegna się z bratem.

Korzystając z okazji Margaery odwiedza swojego przyszłego króla w środku nocy. Chłopiec jest zdziwiony, że Tyrellówna była w stanie ominąć strażników. Tyrellówna mówi, że niedługo będą małżeństwem i powinni się lepiej poznać. Tommen, z początku zmieszany wizytą Margaery i przerażony perspektywą, że może się dowiedzieć o tym matka, otwiera się przed dziewczyną. Opowiada o tym, jak Joffrey groził, że zabije jego kota i wymiesza wnętrzności z jego jedzeniem. Margaery z przejęciem słucha chłopca, obiecuje mu, że jeszcze przyjdzie go kiedyś odwiedzić.

Jaime i Brienne spędzają czas w komnatach Lorda Dowódcy Królewskiej Gwardii. Brienne czyta zapisy z Białej Księgi o Jaimem. Lannister nie jest zachwycony tymi zapiskami. Mówi, że czas, by historia poznała go od innej niż królobójcza strony. Wręcza przyjaciółce miecz z valyriańskiej stali, który dostał od ojca w prezencie. Brienne odmawia przyjęcia podarku, ale Jaime jest stanowczy. Mówi, że miecz został przekuty z miecza Neda Starka i powinien być użyty w obronie jego córek. Nikt nie zrobi tego lepiej niż Brienne. Chociaż Catelyn i Arya są martwe, Jaime liczy, że dziewczynie uda się odnaleźć Sansę i zapewnić jej bezpieczeństwo. Oprócz miecza, Lannister wręcza Brienne nowo wykonaną zbroję, tworzoną specjalnie z myślą o Dziewicy z Tarthu. Dziewczyna jest wzruszona, przysięga odnaleźć Sansę dla lady Catelyn i dla honoru Jaimego. Królobójca prezentuje jej ostatni „prezent”. Okazuje się być nim Pod, wierny giermek Tyriona. Brienne jest mniej zadowolona z tego „podarku”. Uważa, że niedoświadczony chłopiec ją spowolni. Jaime jednak się upiera, by giermek jego brata jechał z dziewczyną. Pyta się Brienne, jak zamierza nazwać swój miecz. Brienne nie waha się długo. Wybiera ”Wierny Przysiędze”. Jaime jest poruszony, przyjaciele żegnają się.

Mur

Jon Snow i Grenn trenują nowoprzybyłych rekrutów Nocnej Straży. Snow zdradza im tajniki walk Dzikich. Wśród rekrutów jest młody Olly, który ocalał z rzezi wioski, oraz Locke. Jon poleca Locke’owi i innemu rekrutowi sprawdzić się w walce. Locke okazuje się być niezły i używa brudnych sztuczek, co nie uchodzi uwadze Jona. Upomina mężczyznę, że nie powinien spuszczać przeciwnikowi takiego łomotu. Locke nie wydaje się przejęty reprymendą, uważając, że w przeciwnym razie przeciwnik niczego nie byłby w stanie się nauczyć. Konwersację przerywa rozwścieczony ser Alliser Thorne. Okazuje się, że Jon szkolił rekrutów bez pozwolenia przełożonego. Thorne obraża Jona, sugeruje, że powinien wrócić do swoich obowiązków zarządcy i znaleźć jakiś nocnik do opróżnienia. Snow jednak nie poddaje się, wyzywającym wzrokiem mierzy ser Allisera. Odchodzi jednak, gdy ten nazywa go zdradliwym bękartem. Janos Slynt przysłuchuje się rozmowie. Mówi Alliserowi, że bękart jest lubiany, w przeciwieństwie do niego. Jeżeli Thorne chce zachować pozycję Dowódcy Nocnej Straży, powinien, zdaniem Janosa, pozbyć się Snowa – najlepiej godząc się na propozycję Jona dotyczącą wyprawy do Twierdzy Crastera. Lepiej by zginął z rąk buntowników, niż żeby Alliser musiał słuchać jego rozkazów do końca życia. Zastępca dowódcy milczy i odchodzi.

Do Jona podchodzi zaś Locke, by się przedstawić. Nawiązuje się między nimi nić porozumienia. Jon jest ciekaw co sprowadziło Locke’a do Czarnego Zamku. Starszy mężczyzna odpowiada, że sprawował pieczę nad spiżarnią w Krainach Burzy. Ukradł z nich kuropatwę, by wykarmić swoje głodne dzieci, został jednak przyłapany i wolał wybrać Mur niż utratę ręki.

Gdy Sam dowiaduje się o Dzikich na południe od Muru, zaczyna się zastanawiać, czy słusznie postąpił wysyłając Goździk do Mole’s Town. Chce wyruszyć na jej ratunek, jednak Jon próbuje odwieźć przyjaciela od tego pomysłu. Jon Snow przyznaje, że również jest mu ciężko odkąd Sam poinformował go o żyjącym Branie, który przebywa gdzieś za Murem. Myślał o tym, by podążyć za nim. Przyjaciele zastanawiają się jak szybko może się poruszać kaleki Bran i gdzie może się teraz znajdować. Dochodzą do wniosku, że Bran z pewnością trafił do Twierdzy Crastera. Rozmowę przerywa Locke, który mówi Jonowi, iż Thorne go wzywa do siebie.

Okazuje się, że ser Alliser przemyślał wyprawę do Twierdzy Crastera. Rozkazuje Jonowi się tam wybrać, jednak zastrzega, że nie będzie rozkazywał nikomu, aby się z nim tam udał. Może wziąć tylko ochotników. Jon przemawia do swoich czarnych braci, mówi o pomszczeniu Jeora Mormonta, który został zamordowany przez zdrajców. Pierwszymi ochotnikami okazują się być Grenn i Edd Cierpiętnik, którzy niedawno powrócili z Twierdzy. Za ich przykładem zgłasza się spora grupa ochotników, wraz z Locke’m. Thorne niechętnie zgadza się, a Jon dziękuje braciom.

Twierdza Crastera

W twierdzy Crastera buntownicy oddają się piciu, ucztowaniu i gwałceniu żon Crastera. Karl Tanner, przywódca buntowników, pije wino z czaszki Jeora Mormonta. Chwali się przy tym swoimi osiągnięciami jako płatny zabijaka na ulicach Królewskiej Przystani. Rozkazuje Rastowi nakarmić „bestię”. Rast jest niechętny, twierdzi, że powinni zabić „bestię”. W tym momencie do chaty Crastera wchodzi jedna ze starszych żon Crastera z niemowlęciem na ręku. Mówi, że należy poświęcić chłopca bogom. Pozostałe żony nalegają, by Karl to zrobił. Tanner domyśla się, że chodzi o Innych. Wręcza Rastowi niemowlę by zaniósł je do Nawiedzanego Lasu. Zrezygnowany buntownik słucha rozkazu. Zostawia chłopca na pastwę Białych Wędrowców. Gdy wraca do Twierdzy, przechodzi obok klatki z „bestią”. Okazuje się, że to Duch, wilkor Jona Snow. Rast znęca się nad zwierzęciem, wylewa na jego oczach wodę do picia. Nagle renegat słyszy skrzeczenie wron. Woda zamarza na kamień i zaczyna się wichura.

Niedaleko Twierdzy obozuje Bran z przyjaciółmi. Stark słyszy kwilenie dziecka. Postanawia je uratować poprzez wwargowanie się w Latę. Wilkor podąża w stronę Twierdzy Crastera. Bran widzi oczami wilkora Ducha zamkniętego w klatce. Gdy próbuje do niego dobiec, wilkor wpada w sidła. Chłopiec budzi się z transu i mówi, że muszą uratować zwierzęta. Bran jest przerażony, że Lato jest ranny, a i obawia się, że uwięzienie Ducha może oznaczać także niewolę Jona. Przyjaciele podchodzą do Twierdzy. Gdy obserwują miejsce, są zdziwieni widząc, że stacjonuje w nim Nocna Straż. Meera jednak szybko orientuje się, że to dezerterzy. Dziewczyna mówi, że należy uciekać. Bran jednak upiera się, że nigdzie nie idzie bez swojego wilkora. Nagle przyjaciół atakują buntownicy, którzy zaszli ich od tyłu.

Karl Tanner każe przyprowadzić więźniów. Orientuje się, że Bran jest szlachcicem. Grozi, że zabije Reedów, jeżeli nie powiedzą prawdy. Gdy Karl przystawia nóż do gardła Meery, Bran wyjawia swoją tożsamość. Rast informuje Karla, że to przyrodni brat Jona Snow. Tanner jest wyraźnie zadowolony z takiego obrotu spraw.

Krainy Wiecznej Zimy

Gdzieś na dalekiej północy, na krańcach znanego świata, samotny Biały Wędrowiec jedzie na martwym koniu w stronę postrzępionej góry. W rękach trzyma synka Crastera. Dziecko jest spokojne, z fascynacją wpatruje się w swojego opiekuna. Inny zatrzymuje się przed tajemniczym lodowym ołtarzem w środku kręgu złożonego z olbrzymich bloków lodu. Po drugiej stronie widać zarysy rzędu trzynastu istot, które przyglądają się całej scenie. Biały Wędrowiec kładzie dziecko na ołtarzu. Jedna z przyglądających się istot zbliża się do postumentu i podnosi kwilące niemowlę. Jest to Inny z koroną rogów na głowie. Dotyka palcem policzek dziecka. Oczy niemowlęcia stają się przeszywająco błękitne. W tle słychać trzaskanie lodu.

Różnice między książką a serialem:

– Daenerys zdobywa Meereen wysyłając Joraha i Barristana kanałami miasta,
– Olenna nie przyznaje się do morderstwa,
– nie jest wiadomym, czy Margaery była świadoma kto stoi za zamachem na króla Joffreya,
– Podrick dołącza do Brienne, gdy ta już jest na szlaku,
– Jon Snow nie planuje ataku na Twierdzę, postać Karla Tannera nie istnieje,
– Bran, Hodor, Jojen i Meera nie trafiają do Twierdzy Crastera,
– Duch nie zostaje uwięziony przez buntowników,
– scena w Krainach Wiecznej Zimy nie ma miejsca w książkach.

autor: Il Biondo

Artykuł Odcinek 4 – Wierny Przysiędze pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Gromada wieśniaków pracuje przy budowie drewnianego budynku. Prace nadzoruje sympatyczny mężczyzna z siedmoramienną gwiazdą. Mieszkańcy noszą w kilka osób ciężkie drewniane bale, ale zauważamy utykającego mężczyznę, który sam jeden dźwiga pień drzewa. To Sandor Clegane.

Przerwę na posiłek Sandor spędza samotnie, z dala od innych ludzi. Z rozmowy z duchownym wynika, że to właśnie brat Ray znalazł rannego i to dzięki jego staraniom Ogar wrócił do zdrowia. Na pytanie septona co było siłą trzymającą go przy życiu Sandor odparł że nienawiść, ale zdaniem Raya prawdziwym powodem dla którego Sandor przeżył jest to, że bogowie mają jeszcze jakieś plany wobec niego.

Wielki Wróbel odwiedza królową Margaery i zastaje ją przy studiowaniu świętej księgi. Wielki Wróbel przyszedł porozmawiać z Marg nie tylko o wierze, ale również o jej małżeńskich obowiązkach, gdyż Tommen skarżył się, że żona od powrotu z więzienia nie odwiedza go w małżeńskim łożu. Margaery zapewnia duchownego, że przeszła przemianę i nie odczuwa już pragnień które niegdyś sterowały jej życiem. Wielki Wróbel nakazuje jej troskę o męża, sugeruje też, że powinna wpłynąć na babkę. Na spotkanie z Olenną Tyrell Margaery udaje się w asyście septy Unelli. Przedstawia babci warunki pod jakimi Loras zostanie uwolniony i nakłania Olennę do łagodnego zachowania oraz do modlitwy a także namawia babcię, by powróciła do Wysogrodu. Margaery wydaje się być fanatyczką religijną, ale wręczony ukradkiem rysunek róży Tyrellów przekonuje Olennę, że zachowanie wnuczki to tylko gra.

Jon Snow, Sansa i Davos przybyli do obozowiska dzikich prosić ich o wsparcie w wojnie z Ramsayem. Wolni ludzie, którzy wcześniej zgodzili się walczyć pod dowództwem Jona z białymi wędrowcami nie są chętni do angażowania się w wojnę na Północy. Przekonuje ich olbrzym, Wun Wun.

Cersei odwiedza Królową Cierni. Olenna Tyrell planuje wyjechać z Królewskiej Przystani. Cersei przyznaje się do popełnionych błędów i namawia staruszkę, by pozostała i wraz z nią podjęła walkę z religijnymi fanatykami. Olenna odmawia.

Jaime i Bronn wraz z lannisterskim wojskiem docierają do Riverrun. Blackfish broni zamku, nic sobie nie robiąc z wezwań do poddania kierowanych przez oblegających go Freyów. Freyowie mają ze sobą Edmure’a, ale nawet groźba powieszeni bratanka nie robi wrażenia na starym żołnierzu. Widząc nieporadność wojsk Freyów Jaime przejmuje dowodzenie, nakazuje zadbać o Edmure’a i dąży do pertraktacji z Blackfishem.

Sansa, Jon i Davos odwiedzają kolejny ród na Północy. Na Wyspie Niedźwiedziej rządzi młodziutka Lyanna Mormont, która mimo młodego wieku doskonale wie, czego chce. Dziewczynka krytycznie odnosi się do prośby Jona o wsparcie w walce z Boltonem, ale przekonują ją słowa Davosa. Kolejny ród, Gloverów, nie daje się przekonać i odmawia Jonowi wsparcia.

Blackfish zgadza się spotkać z Jaime Lannisterem, ale odrzuca jego propozycję poddania się i sugeruje, że wobec niezrealizowania obietnicy dostarczenia Aryi i Sansy, jaką złożył Catelyn Stark, Jaime powinien wrócić do niewoli.

Yara obściskuje portową dziewczynę, ale widząc fatalne samopoczucie Theona odsyła ją i zaczyna rozmowę z bratem. Nakazuje mu odzyskać wiarę we własne siły i zapomnieć o przeszłości, a jeśli Theon nie jest w stanie zachowywać się jak żelazny człowiek to zdaniem Yary lepsze jest odebranie sobie życia. Yara planuje udać się do Meereen i tam zawrzeć pakt z Daenerys.

Jon dociera do miejsca, w którym Stannis rozbił obóz w drodze do Winterfell. Chłopak nie chce już namawiać kolejnych rodów do walki, chociaż Sansa przekonuje go, by odwiedzić siedzibę Cerwynów. W tej sytuacji Sansa wysyła kruka z wiadomością.

Sandor przysłuchuje się opowieści septona o jego wcześniejszym życiu. Septon był żołnierzem i jako żołnierz dopuścił się wielu krzywd i niesprawiedliwości. Clegane wydaje się doskonale rozumieć, co Ray miał na myśli. Opowieść przerywa przybycie trzech zbrojnych. W wiosce nie było koni, brakowało też jedzenia, więc żołnierze oddalili się. Sandor rozpoznał w nich członków Bractwa bez Chorągwi, wyznawców R’hllora.

Arya słyszy na ulicy rozmowę dwóch żeglarzy z Westeros i kupuje miejsce na statku. Na ulicy zaczepia ją staruszka i zadaje Aryi kilka ciosów nożem w brzuch. Staruszka zdejmuje twarz pod którą kryje się Waif. Arya ucieka przed nią do rzeki, Waif widząc plamę krwi na wodzie odchodzi, i nie dostrzega że Aryi udało się wynurzyć. Ranna dziewczyna wędruje ulicami Braavos.

Sandor kończy pracę przy rąbaniu drewna. Ray już jakiś czas temu odszedł do wioski na wieczorny posiłek. Clegane udaje się do wsi i zastaje wszystkich mieszkańców wymordowanych, a septona Raya powieszonego. Sandor chwyta siekierę i odchodzi z wioski.

Artykuł Odcinek 7 – Złamany pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Delikatna, drobna staruszka. Białowłosa, krucha, o miękkich dłoniach pokrytych plamami. Babcia Margaery, Lorasa, Garlana i Willasa Tyrellów, matka Mace’a Tyrella. Jej mężem był Luthor Tyrell, który zginął w wypadku podczas polowania.
Olenna krytycznie odnosi się do osób ze swego otoczenia. Jest bardzo inteligentna, a zarazem wybitnie złośliwa. Nie liczy się z konwenansami, narzuca otoczeniu swoją wolę. Cersei jej nie cierpi, Tyrion zaś w pewnym momencie zastanawia się, czy mąż lady Olenny specjalnie nie popełnił błędu na polowaniu, byle uwolnić się od małżonki.

Nawałnica mieczy

Olenna wraz ze swoją wnuczką Margaery i dworem Tyrellów przybywa do Królewskiej Przystani. Margaery ma poślubić Joffreya Baratheona, jednakże już podczas pobytu w Wysogrodzie Littlefingera, Tyrellów doszły plotki na temat fatalnego charakteru młodego króla. Olenna wraz ze swoją wnuczką organizuje spotkanie z byłą narzeczoną Joffa, Sansą Stark, aby wysondować dziewczynę i dowiedzieć się czegoś więcej na temat młodzieńca. Podczas rozmowy z Sansą Królowa Cierni pozwala się poznać jako wytrawna dyplomatka, mistrzyni ciętej riposty i inteligentna obserwatorka otoczenia. Starkówna ostrzega Tyrellów przed Joffreyem, w rewanżu staruszka obiecuje, iż postara się zaprosić ją do Wysogrodu i tam wydać dziewczynę za swego najstarszego wnuka, Willasa. Po ślubie Sansy z Tyrionem pojawia się pomysł ożenienia Willasa z Cersei, ale Olenna torpeduje te plany, wskazując na zbyt zaawansowany wiek lannisterskiej królowej. Cersei miała wówczas 34 lata.

Olenna i Sansa ponownie spotykają się na weselu Margaery. Stara dama wygłasza kondolencje z powodu śmierci brata dziewczyny, a jednocześnie poprawia siatkę na włosach Sansy. Gdy Joffrey zaczyna się dusić, to Olenna pierwsza daje hasło do rozpoczęcia akcji ratunkowej. Po śmierci młodego króla pociesza swoją wnuczkę, a podczas procesu Tyriona towarzyszy Margaery na galerii sali rozpraw.

Uczta dla wron

Olenna wraz z pozostałymi Tyrellami bierze udział w nabożeństwach żałobnych po śmierci Tywina Lannistera. Staruszka zwraca uwagę na nieprzyjemny zapach unoszący się w świątyni, odmawia także powrotu do Wysogrodu, zanim nie zostanie zawarte małżeństwo pomiędzy młodziutkim Tommenem a Margaery. Ku irytacji Cersei, Królowa Cierni przeprowadza swoją wolę: nalega na szybki ślub, wskazuje, iż pan młody powinien nosić barwy Baratheonów, oraz skłania świeżo poślubionych małżonków do wspólnego spędzenia nocy poślubnej. Po ślubie Olenna Tyrell wraz ze swoją synową, Garlanem oraz częścią ludzi Tyrellów powraca do Wysogrodu.

Cytaty:

„Tak jest, dzielny, uroczy i bardzo czysty. Umiał się uśmiechać, ubierać i kąpać, i nie wiadomo skąd przyszło mu do głowy, że czyni go to odpowiednim kandydatem na króla. Baratheonowie zawsze miewali dziwaczne pomysły”.
(Olenna o Renlym Baratheonie
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str 86)
„Na myśl, że jego wnuk może pewnego dnia usadzić dupę na Żelaznym Tronie, Mace nadyma się jak… no, jak ona się nazywa? Margaery, jesteś taka bystra, bądź dobrą dziewczynką i powiedz swojej biednej, ogłupiałej ze starości babci, jak właściwie nazywa się ta dziwaczna ryba z Wysp Letnich, która nadyma się do dziesięciokrotnie większych rozmiarów, jeżeli tylko ją szturchnąć.
– Letniacy mówią na nią najeżka, babciu.
– No jasne. Oni w ogóle nie mają wyobraźni. Prawdę mówiąc, mój wnuk powinien wziąć sobie tę najeżkę za herb. Mógłby nasadzić jej na łeb koronę, tak jak Baratheonowie swojemu jeleniowi.
(Olenna o swoim synu oraz sytuacji politycznej
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 86-87)

„Wszyscy ci królowie lepiej by zrobili, gdyby odłożyli miecze i zaczęli słuchać matek”.(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 89)

„Słowo Tyrella jest warte więcej niż całe złoto Casterly Rock”.(George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 92)

Cytaty o Olennie Tyrell:

„Muszę jednak przyznać, że stara nie jest nudna. To przerażająca wiedźma i wcale nie jest taka słaba, jaką udaje.”
(Littlefinger
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom II: Krew i złoto, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str. 330)

(aw)
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Olenna Tyrell pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Nie potwierdziła się informacja, że Sandor łupi ludzi wspólnie z Dondarrionem, bowiem Bractwo Bez Chorągwi przysięgło, że powiesi Ogara za to, co uczynił w Solankach. Sandora prostaczkowie nazywają Wściekłym Psem z Solanek i nienawidzą za spalenie miasta, pomordowanie miejscowych dzieci, gwałty i okaleczenia kobiet. Do tego portu zmierza również septon Meribald, który objeżdża okolicę z prowiantem dla biednych. Brienne i Podric Payne towarzyszą mu. Także ser Hyle postanawia się do niego przyłączyć, porzucił bowiem służbę u lorda Randylla i jest odtąd wędrownym rycerzem. Tereny, które przemierzają, nie są zniszczone w wyniku działań wojennych, a lud je zamieszkujący stara się trzymać z dala od polityki wielkich lordów. Septon Meribald opowiada o banitach, o ludziach zwanych złamanymi i przyznaje, że jako młody chłopak brał udział w wojnie dziewięciogroszowych królów.

Sam Tarly i jego towarzysze dotarli do Braavos. Bard Dareon włóczy się po gospodach i burdelach. Zarabia na swe przyjemności śpiewaniem i odmawia wspierania Sama, maestra Aemona i Goździk. Staruszek czuje się coraz gorzej, Sam wydał większość ich majątku na uzdrowiciela, ale ten rzekł, iż nie jest w stanie wyleczyć starości. Choroba maestra pokrzyżowała im plany: statek, na którym mieli opłacone miejsca, odpłynął bez nich. Aemon, odkąd nasłuchał się od Dareona plotek o smokach, nalega, by Sam zbadał prawdziwość tych pogłosek i przyprowadził do niego marynarza, który opowie mu o smokach. Chłopak szuka brata z Nocnej Straży po szynkach i zamtuzach, ale Dareona nigdzie nie ma. Spotyka za to dwóch zbirów i tylko interwencja szczupłej dziewczynki sprzedającej małże ratuje Tarly’ego z opresji. Dziewczynka rozmawia chwilę z Samem, przedstawia się imieniem Cat i podpowiada mu, gdzie znajdzie Dareona. Faktycznie, jest on we wskazanym burdelu i znakomicie się tam bawi. Rozgoryczony Sam czyni mu wyrzuty, a następnie wszczyna bójkę. Interweniująca ochrona lokalu wrzuca Tarly’ego do kanału. Chłopak niemal się topi, ale z wody wyciąga go jeden z czarnoskórych klientów przybytku, członek załogi „Cynamonowego wiatru”, który zapewnia Sama, że zna smoki z marynarskich opowieści.

Jaime Lannister otrzymuje od królowej regentki polecenie udania się do Dorzecza. Ma zdobyć Riverrun, pokonać Blackfisha i zaprowadzić porządek w Harrenhall. Królobójca próbuje się wykręcić od tego zadania ze względu na przysięgę złożoną niegdyś lady Catelyn, że nigdy nie będzie walczył z rodem Starków ani Tullych, ale Cersei nie zamierza zmienić zdania. Królowa nakazuje bratu wyznaczyć ser Osmunda na dowódcę Gwardii Królewskiej na czas jego nieobecności. Jaime nie może pozbyć się wspomnienia słów wypowiedzianych przez Tyriona, oskarżających Cersei o utrzymywanie stosunków seksualnych z Lancelem, Osmundem Kettleblackiem, a być może także z błaznem, Księżycowym Chłopcem.

Przed opuszczeniem stolicy Królobójca przymocowuje do kikuta prawej ręki wykonaną ze złota dłoń. Zabiera ze sobą niemego kata, Illyna Payne, oraz swego dobrego znajomego Addama Marbranda, i na czele kilkusetosobowego oddziału wyjeżdża z Królewskiej Przystani. Zauważa przy tym, że prostaczkowie znacznie większy entuzjazm okazywali niedawno wojskom Tyrellów.

Nocami Królobójca ćwiczy walkę na miecze z milczącym Illynem. Za każdym razem przekonuje się boleśnie, jak fatalnie radzi sobie z walką lewą ręką. Im są dalej od Królewskiej Przystani, tym więcej zniszczeń wojennych mijają po drodze. Spalone wsie, zarośnięte chwastami pola, puste gościńce i zuchwałe wilcze hordy, panujące niepodzielnie od zmierzchu do świtu to powszechny widok na ziemiach spustoszonych najpierw przez Amory’ego Lorcha, a następnie przez zbrojnych Karstarków. Jaime zamierza zaprowadzić pokój w Dorzeczu. Wiesza schwytanych banitów i udaje się do Harrenhall, gdzie nadal stacjonują ludzie ser Gregora Clegane. Potwierdzają oni, że Ogar zabił trzech ludzi Góry w gospodzie na rozstaju dróg. Nie próbowali pomścić swych towarzyszy, gdyż zdawali sobie sprawę z tego, że Sandora będzie im trudno pokonać. Jaime żąda zebrania wszystkich jeńców. Ludzie Góry pokazują mu głowę Vargo Hoata i opowiadają, jak ser Gregor po kawałku obcinał ciało najemnika, karmiąc „koźliną” jego i pozostałych jeńców. Jaime postanawia zostawić zamek we władaniu ser Bonifera Hasty’ego, rycerza, który słynął ze spokoju i pobożności. Z poprzedniej załogi zamku pozostało trzech ludzi starej lady Went, natomiast Dzielni Kompanioni jak jeden mąż porzucili Vargo Hoata. W lochach znajdowało się wielu ludzi z Północy, w tym ostatni żyjący syn lorda Manderly’ego, który odzyskuje wolność i zostaje odesłany do Białego Portu. Jaime rozmawia z pobożnym ser Bonifertem. Zgadza się zabrać ze sobą ludzi ser Gregora i służącą Pię, której swobodne obyczaje przeszkadzają Hasty’emu. Kasztelan Harrenhall zapowiada, że wraz z Randyllem Tarlym oraz Lancelem zaprowadzą porządek w okolicy. Wieczorem Królobójca szuka miejsca, w którym mógłby poćwiczyć z ser Illynem. Dociera do dołu na niedźwiedzia, tego samego, z którego swego czasu wyratował Brienne. Napotyka tam Ronneta Conningtona i obaj wspominają Dziewicę z Tarthu. Connington przyznaje, że był z dziewczyną zaręczony, ale wyraża się o niej obraźliwie, za co Jaime uderza go w twarz swoją złotą dłonią i nakazuje szacunek w wypowiadaniu się o szlachetnie urodzonej damie.

Cersei ze swą nową przyjaciółką, Taeną Merryweather, udaje się do Septu Baleora. Po drodze plotkują na temat Margaery i jej dworu. Cersei namawia Taenę, by sprowadziła swego syna na dwór królewski, ale Myrijka udziela pokrętnych odpowiedzi. Relacje między dworem królewskim a Wiarą są coraz bardziej napięte. Nowy Wielki Septon odmawia pobłogosławienia Tommena, dopóki korona nie wznowi spłacania długu (zaciągniętego jeszcze przez Roberta Baratheona) kościołowi Siedmiu. Cersei nadal bardziej zależy na budowie nowej floty niż na dobrych stosunkach z kościołem. Na ulicach pojawia się coraz więcej Wróbli, najuboższych z braci, którzy utrzymują się z wyżebranych datków. Biwakują na miejskich placach, składują szczątki pomordowanych za wiarę duchownych wokół posągu Baleora. Królowa oskarża o te zbrodnie ludzi Północy oraz Stannisa Baratheona i jego czerwoną kapłankę, obiecuje też zemstę na winnych. Przed septem duchowni zabraniają wstępu królewskim gwardzistom, zaznaczając, że żaden uzbrojony człowiek nie ma prawa wejść do świątyni, a w domu boga ważniejsze są prawa boskie od królewskich. Cersei z trudem znosi to upokorzenie, ale ostatecznie wstępuje samotnie do budynku. Okazuje się, że nowy zwierzchnik kościoła wprowadził wiele reform w zachowaniu duchownych. Cersei nie zauważa nigdzie przedmiotów zbytku, a septoni – włącznie z tymi najznamienitszymi –szorują na klęczkach podłogę, aby modlić się poprzez pracę. Wielki Septon sprzedał większość klejnotów i drogocennych szat, i kupił za to jedzenie dla najuboższych. Królowa rozmawia z duchownym na osobności. Septon nie daje wiary zapewnieniom Cersei, że za zbrodnie dotykające w ostatnich czasach królestwo odpowiedzialni są ludzie Starków oraz Stannisa. Wskazuje, że jego informatorzy obciążają za morderstwa i gwałty Sandora Clegane’a, byłą zaprzysiężoną tarczę Lannisterów. Prośbie o pobłogosławienie króla Tommena odmawia, uzależniając udzielenie błogosławieństwa od zapewnienia pokoju w królestwie. Cersei uważa, że wróble same powinny zadbać o swoje bezpieczeństwo i godzi się na zniesienie ograniczeń wprowadzonych przed trzystu laty przez Maegora Okrutnego. Perspektywa powrotu Wiary Wojującej, w postaci odrodzenia dawnych zakonów Miecza i Gwiazdy, raduje Wielkiego Septona, który w zamian jest gotów się zgodzić na umorzenie długu korony wobec Wiary i udzielenie Tommenowi błogosławieństwa. Królowa jest z siebie niezwykle dumna, uważa, że przywrócenie Gwiazd i Mieczy przysporzy Stannisowi dodatkowych kłopotów, a Taena utwierdza ją w tym przekonaniu, komplementując jej geniusz strategiczny. W drodze powrotnej spotykają Margaery z jej orszakiem, wracających z przejażdżki do lasu.

Victarion Greyjoy wraz ze swą załogą dokonuje abordażu na jeden z okrętów Tarczowych Wysp. Zwycięstwo przychodzi im łatwo, choć młody lord Talbert Serry walczy dzielnie, m.in. rani Victariona w dłoń. Kapitan żelaznych ludzi pokonuje rycerza i wyrzuca go za burtę. Po zwycięstwie oddaje zdobyczny statek jednemu ze swych podwładnych. Radość z wygranej mąci wrażenie, że ten sukces zostanie zaliczony na konto Wroniego Oka. Dzięki wygranej walce przed żelaznymi ludźmi stanie otworem rzeczna droga sięgająca w głąb ziem Tyrellów, którą można dotrzeć aż do Gorzkiego Mostu. Żeglarzom sprzyjał wiatr, co rodzi plotki o czarnoksiężnikach i kapłanach, będących na usługach Eurona. Aeron Greyjoy, Mokra Czupryna, nie zgadza się z wyborem głosujących na królewskim wiecu i próbuje podburzać żelaznych przeciwko Euronowi. Victarion nie słucha namów brata, uważając, że wynik zgromadzenia jest wiążący. Asha Greyjoy zniknęła bez śladu po zakończonym głosowaniu, z czego jej stryj się cieszy, ale ma trochę żalu do bratanicy, że nie poparła go podczas wiecu. Wbrew zwyczajom żelaznych ludzi, kobiety i dzieci z pokonanej Południowej Tarczy zostają sprzedane w niewolę. Spośród Greyjoyów tylko Czytacz Harlaw nie cieszy się ze zwycięstwa, gdyż obawia się konfliktu z potężnymi Tyrellami. Podczas uczty w zamku pokonanego lorda Hewetta Euron mianuje czterech żelaznych lordami czterech zdobytych wysp, tym samym przeciąga ich na swoją stronę i odbiera zwolenników lub dziedziców swym przeciwnikom. Wronie Oko zapowiada długi rejs w poszukiwaniu smoków. Ujarzmić je ma magiczny róg znaleziony w ruinach Valyrii. Harlan Czytacz wyraża powątpiewanie, czy najstarszy z Greyjoyów faktycznie dotarł do zniszczonych ziem smoczych władców i sprzeciwia się jego pomysłowi. Wskazuje, iż zbliżająca się zima nie sprzyja podróżom na koniec świata. Żelaźni ludzie przychylają się do tej opinii, domagając się wyprawy po łupy na położone bliżej ziemie i miasta, jak Arbor czy Wysogród. Euron nie dyskutuje ze swymi ludźmi, wymyka się z komnaty, a wkrótce wzywa Victariona. Na pytanie brata, czego chce, Euron odpowiada krótko: świata. Wronie Oko wysyła Victariona na czele Żelaznej Floty za morza, po Daenerys Targaryen, którą Euron zamierza poślubić.

Jaime dociera w pobliże zamku Darrych, którym włada teraz jego kuzyn, Lancel Lannister. Zamek dotknęły zniszczenia wojenne, ale Lancel w miarę możliwości zaprowadził porządek. Jaimego wita miejscowy maester, bowiem nowy lord okolicznych ziem spędza większość czasu na modlitwie. Podczas wieczornej uczty Jaime rozmawia z młodą żoną swego kuzyna, Ami, która jest córką Meretta Freya, jego towarzysza z czasów młodości, niedawno powieszonego przez lady Stoneheart. Ucztujący wymieniają informacje na temat banitów. Wśród tych, którzy zabili Meretta, nie było Berica Dondarriona ani Thorosa, zaś bandą dowodziła tajemnicza, małomówna kobieta, o straszliwych oczach i twarzy naznaczonej bliznami. Amy, żona Lancela, błaga Jaimego, by pozostał z nimi i pomógł im w walce z banitami.Królobójca doradza objęcie opieką wieśniaków, którzy – gdy będą dobrze traktowani – stracą powód udzielania wsparcia ludziom Dondarriona. Ponownie powtarzają się plotki o spustoszeniach, jakich w Solankach rzekomo dokonał Sandor. Świadkowie potwierdzają, że za morderstwami stoi banda dowodzona przez człowieka w charakterystycznym psim hełmie na głowie. Jeden z podwładnych Jaimego obiecuje, iż po poddaniu się Riverrun powróci, by pomóc mieszkańcom zamku Darrych pokonać banitów. Jaime rozmawia z Lancelem. Jego kuzyn stał się dewotem, który modlitwą próbuje odpokutować grzechy. Lancel przyznaje się do udziału w zabiciu króla Roberta Baratheona oraz do odbywania stosunków seksualnych z Cersei. Nieświadomie przyczynił się też do śmierci poprzedniego Wielkiego Septona poprzez wyznanie mu swoich grzechów po bitwie nad Czarnym Nurtem. Lancel deklaruje, iż zamierza wrócić do Królewskiej Przystani, złożyć śluby i przystąpić do reaktywowanego zakonu Synów Wojownika. Dzień kończy się dla Jaimego treningiem z Illynem Payne’em.

Brienne i jej towarzysze docierają na Cichą Wyspę, septor położony na wyspie, którego mieszkańcy pokutują za grzechy poprzez kontemplację, modlitwę i milczenie. Wędrowców na Cichą Wyspę prowadzi septon Meribald, który dobrze zna drogę, ukrytą wśród ruchomych piasków. W klasztorze spotykają wielu milczących braci, w tym chromego nowicjusza zajmującego się grzebaniem ciał przyniesionych przez wodę. Brienne i jej towarzysze spożywają kolację z zakonnikami. Po wieczerzy Starszy Brat, zakonnik dysponujący darem uzdrawiania, który bardziej przypomina zabijakę niż uzdrowiciela, rozmawia z dziewczyną. Dziewica z Tarthu wspomina, iż poszukuje Ogara i Sansy Stark. Starszy Brat informuje ją o śmierci Sandora Clegane’a, dla którego obrażenia jakie odniósł podczas walki w gospodzie z ludźmi swego brata okazały się zbyt poważne. Zakonnik znalazł go umierającego nad rzeką, pochował, a na jego grobie pozostawił charakterystyczny psi hełm, który ktoś sobie przywłaszczył, a teraz dokonuje rozbojów, gwałtów i morderstw na konto Ogara. Starszy Brat opowiada też o swojej przeszłości, o życiu, jakie prowadził jako żołnierz, o swej śmierci w bitwie pod Tridentem i o odrodzeniu na Cichej Wyspie. Namawia Brienne, by porzuciła swe poszukiwania i wróciła do domu. Dziewczyna rewanżuje się swoją, pełną goryczy, historią.

Artykuł George R. R. Martin „Uczta dla wron. Sieć spisków” (streszczenie) pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

W Grze o tron ma około 20 lat.

Renly ceni wygody, lubi piękne szaty, turnieje i dobrą zabawę. Korzysta z życia. Je i pije z zauważalną przyjemnością, ale nie sprawia wrażenia pijaka czy żarłoka. Cieszy się miłością poddanych, jest dla wszystkich uprzejmy, niezależnie czy przychodzi mu rozmawiać z wysoko urodzoną damą, czy też z dziewczyną służebną. Potrafi być wyrozumiały, drobne potknięcia podwładnych obraca w żart.

Przedakcja

Renly wychowywał się na Smoczej Skale. Gdy był małym chłopcem, jego rodzice zginęli w katastrofie statku.

Już jako dziecko lubił jaskrawe kolory, kosztowne tkaniny i zabawę. Maester Cressen pamięta czarnowłosego łobuziaka z roześmianymi oczami, biegającego po korytarzach Końca Burzy i udającego że jest smokiem, czarodziejem lub bogiem deszczu.

Gra o tron

Renly wraz z ser Barristanem Selmy jako straż honorowa wyjeżdża naprzeciw orszakowi królewskiemu, wracającemu z Winterfell. W uprzejmych słowach chwali heraldyczną wiedzę Sansy Stark, która jest w stanie go rozpoznać, nie widząc wcześniej na oczy. Po zatargu między Aryą a Joffreyem nad Tridentem Renly jest bardzo rozbawiony faktem, że dziewięcioletnia dziewczynka drobnej budowy była w stanie kijem rozbroić Joffreya i wrzucić do wody jego miecz.

Renly zasiada w małej radzie króla Roberta. Na pierwsze posiedzenie z udziałem Eddarda Starka dostarcza królewski rozkaz zorganizowania wielkiego turnieju rycerskiego na cześć nowego namiestnika. Zna doskonale swego brata i wie, że sprzeciw Neda nie zda się na nic i lepiej już teraz przystąpić do omawiania organizacji wydarzenia.

Bierze udział w turnieju namiestnika i radzi sobie w nim bardzo dobrze do momentu, w którym Ogar eliminuje go z dalszej rywalizacji. Najmłodszy z Baratheonów cieszy się ogromnym poparciem wśród publiczności, tłum zamiera, gdy mężczyzna spada z konia i okrzykami radości przyjmuje fakt, że nic mu się nie stało. Kolejne potyczki Renly obserwuje z trybun, a przy okazji zakłada się na pieniądze z Littlefingerem o to, kto wygra pojedynek.

Podczas kłótni małej rady dotyczącej dalszego losu Daenerys Targaryen Renly staje po stronie Roberta. Uważa, że dziewczynę i noszone przez nią dziecko należy zabić, a Robert popełnił kilkanaście lat temu duży błąd, gdy za namową Jona Arryna darował życie dzieciom Szalonego Króla. Renly sugeruje, że wyrok na Daenerys mógłby wykonać ser Jorah Mormont, któremu nadal zależy na królewskim przebaczeniu.

Wraz z Robertem Baratheonem i innymi dworzanami bierze udział w polowaniu na białego jelenia, które później przekształca się w polowanie na dzika. W trakcie łowów Robert zostaje śmiertelnie ranny. Renly wraz z Wielkim Maestrem Pycelle’em poświadczają spisany przez Eddarda Starka testament króla. Kiedy Ned opuszcza komnaty umierającego króla, Renly prosi go o chwilę rozmowy. Twierdzi, że może liczyć na wsparcie około stu ludzi i proponuje namiestnikowi, by wspólnie uderzyć jeszcze tej nocy, wziąć Joffreya i pozostałe królewskie dzieci na zakładników, dzięki czemu możliwe stanie się kontrolowanie sytuacji i sterowanie poczynaniami Cersei. Gdy Ned stanowczo odrzuca tę propozycję, Renly jeszcze przed śmiercią Roberta wraz ze swymi ludźmi wyjeżdża z Królewskiej Przystani i udaje się na południe. W Wysogrodzie żeni się z Margaery Tyrell i zgłasza swoje pretensje do korony, a siły Tyrellów go w tym wspomagają.
Starcie królów

Renly powołuje własną gwardię królewską i nazywa ją Tęczową Gwardią. Jeden z płaszczy Renly zachował dla ser Barristana, w nadziei, że Selmy zjawi się u niego i zaoferuje mu swój miecz.

Po ślubie z Margaery Tyrell armia, którą dowodzi Renly, znacznie zwiększyła swoją liczebność. Wsparcia najmłodszego Baratheona potrzebuje walczący z Lannisterami Robb Stark. Wysyła swoją matkę na negocjacje z Renlym. Poselstwo od Robba spotyka się z nim w Gorzkim Moście, gdzie rozgrywany jest turniej rycerski. Król podobnie jak większość widzów kibicuje ser Lorasowi, ale walkę zbiorową wygrywa dziewczyna, lady Brienne z Tarthu. W nagrodę prosi o przywilej wcielenia jej do Tęczowej Gwardii i Renly spełnia tę prośbę.

Renly i jego żona witają lady Stark, składają jej kondolencje z powodu śmierci Neda oraz zapewniają, że Lannisterowie zapłacą za tę zbrodnię. Catelyn zwraca się do Renly’ego „wasza lordowska mość”, za co strofuje ją Brienne, ale Renly nie wydaje się przywiązanym do tytulatury i kwituje śmiechem stwierdzenie Cat, że maja ważniejsze rzeczy do ustalenia.

Król korzysta z gościnności lorda Caswella, a swój namiot oddaje do dyspozycji Catelyn Stark. Lady jest zdumiona wielkością, wyposażeniem oraz wygodami, jakie zapewnia królewski namiot.

Podczas wieczornej uczty Renly sadza obok siebie Margaery oraz Lorasa Tyrellów. Król od czasu do czasu podaje swej młodej żonie jakiś przysmak, ale adresatem większości żartów jest ser Loras. W czasie uczty Renly zaprasza Catelyn na rozmowę. Wypytuje ją, czy w obozie Robba znajduje się Barristan Selmy, relacjonuje też swoje spotkanie z Nedem w Królewskiej Przystani, kiedy zaoferował mu sto mieczy i sugerował sięgnięcie po władzę. Z wysokości murów zamkowych pokazuje Catelyn zgromadzone wojska, które są wyraźnie liczniejsze niż armia jej syna i proponuje układ. Jeśli Robb wesprze dążenia Renly’ego i złoży mu hołd, to może sobie zatrzymać Północ, pozostaną przy nim wszystkie tytuły, włącznie z tytułem Króla Północy, ale jego suwerenem musi być Renly. Rozmowę przerywa przybycie posłańca, który melduje o pojawieniu się Stannisa Baratheona pod Końcem Burzy.

Bracia spotykają się na negocjacjach, bierze w nich udział również Catelyn Stark. Renly dociera na spotkanie ostatni, nie zamierza bowiem czekać na pozostałych uczestników. Po przybyciu proponuje, by Stannis zsiadł z konia i na kolanach przysiągł mu wierność. Stannis z wściekłością odmawia i bracia przez moment licytują się, który z nich lepiej nadaje się na króla. Renly informuje Catelyn o nieprawym pochodzeniu trójki dzieci Roberta Baratheona, ale jednocześnie nie chce przyznać starszemu Stannisowi praw do tronu. Bracia kłócą się coraz zacieklej, wypominają sobie nawzajem plotki krążące o żonach. Stannis proponuje, by Renly poddał się jego władzy, a on da mu Koniec Burzy, miejsce w małej radzie i – dopóki nie doczeka się syna – będzie uznawał brata za swego dziedzica. Renly ma do świtu czas na podjęcie decyzji.

Po powrocie do obozu zwołuje swoich lordów na naradę. Poza lady Catelyn wszyscy doradzają mu atak na wojska Stannisa. Renly rozdziela funkcje, przydziela Lorasowi zaszczyt poprowadzenia przedniej straży. Rycerzowi Kwiatów ma towarzyszyć Brienne, ale dziewczyna jest niechętna perspektywie opuszczania nawet na kilka godzin ukochanego króla. Renly zgadza się, by Brienne pomogła mu nałożyć zbroję przed bitwą. Młody Baratheon spędza tę noc w towarzystwie Rycerza Kwiatów. Przed świtem do jego namiotu przychodzi Catelyn, by po raz kolejny podjąć się próby pogodzenia braci. Nie udaje jej się. Renly wydaje ostatnie polecenia podwładnym. Nie zgadza się na zaatakowanie sił brata przed umówioną godziną. Jego zdaniem czyn taki byłby niegodny rycerza. Nie chce przystać na propozycję Catelyn, by o koronie rozstrzygnęła wielka rada. W momencie, gdy kobieta zaczyna go błagać, nagły podmuch wiatru unosi wejście do namiotu, a za królem pojawia się cień. Renly skarży się na nagłe zimno i chwilę potem widmowy miecz przebija jego gardło.

Król ma wtedy 21 lat.

Po śmierci Renly’ego zrozpaczony i rozwścieczony Loras Tyrell zabija rycerzy, którzy mieli strzec bezpieczeństwa króla. Armia Renly’ego idzie w rozsypkę, część sił przechodzi na stronę Stannisa, a część wraz z Lorasem udaje się do Wysogrodu.

Gdy siły Stannisa atakują Królewską Przystań, z odsieczą stolicy przychodzą Tyrellowie i Lannisterowie. Świadkowie walki twierdzą, że na czele wojska widziano Renly’ego, faktycznie był to ser Garlan Tyrell, który założył zbroję zmarłego króla, by jego legendą podbudować obrońców miasta.

Renly a Loras

Czytelnicy podejrzewali, że układ między tymi dwoma wybitnie przystojnymi mężczyznami, a zarazem znakomitymi rycerzami, nie ograniczał się wyłącznie do stosunków przyjacielskich. Kilku bohaterów powieści pozwalało sobie na dwuznaczne stwierdzenia, ale kropkę nad i postawił serial „Gra o tron”, w którym ostateczne potwierdzenie zyskały fanowskie teorie odnośnie homoseksualnych skłonności obu rycerzy.

Cytaty

„- Czasem bogowie okazują litość.
– Ale nie Lannisterowie”.
(dialog pomiędzy Nedem a Renlym, dotyczący sukcesji po Robercie.
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 489).
„Stannis byłby fatalnym królem. Nie jest też prawdopodobne, by nim został. Ludzie szanują Stannisa, a nawet się go boją, lecz bardzo niewielu jest takich, którzy go pokochali”.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 323).
„To i lepiej. Gdybyśmy obaj walczyli pod tymi samymi chorągwiami, bitwa zrobiłaby się ogromnie chaotyczna”.
(Renly o nowym sztandarze Stannisa Baratheona
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 433).
„Może i masz lepsze prawa do tronu, Stannisie, ale to ja mam większą armię”.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 436).
„Człowiek nigdy nie powinien odmawiać skosztowania brzoskwini. Bo może już więcej nie mieć okazji”.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 436).
„- Dlaczego najstarszy syn, a nie najlepszy? Nadaję się do noszenia korony, w przeciwieństwie do Roberta, a także Stannisa. Potrafię zostać wielkim królem, silnym ale szczodrym, inteligentnym, sprawiedliwym, pracowitym, lojalnym wobec przyjaciół i straszliwym dla wrogów, a mimo to potrafiącym wybaczać, cierpliwym…
– … skromnym? – podpowiedziała Catelyn
– Musisz pozwolić monarsze na parę wad, pani”.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 438).

Cytaty o Renlym
„Lord Renly wydaje więcej na ubrania niż połowa dam na dworze”.
(Littlefinger
George R. R. Martin, Gra o tron, tłum. Paweł Kruk, Poznań 2003, str. 187)
„To właśnie był pomysł, jaki mógł przyjść do głowy Renly’emu Baratheonowi. Nowy wspaniały zakon rycerski, noszący nowe, przepyszne szaty. Już jako chłopiec uwielbiał jaskrawe kolory i tkaniny, a także zabawy”.
(maester Cressen o gwardii królewskiej Renly’ego
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str.14).
„Robert był wykuty z prawdziwej stali. Stannis przypomina czyste żelazo, czarne, twarde i mocne, ale kruche. Prędzej się złamie niż ugnie. A Renly to miedź, ładna, błyszcząca i przyjemna dla oka, ale w sumie niewiele warta”.
(Donal Noye o braciach Baratheon
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 93).
„To szaleństwo. Ze wszystkich stron otaczają go prawdziwi wrogowie, pół królestwa stoi w płomieniach, a Renly bawi się w wojnę, jak chłopczyk, który dostał w prezencie pierwszy drewniany miecz”.
(Catelyn Stark,
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 312).
Nic dziwnego, że lordowie gromadzą się wokół niego z takim zapałem. Wygląda jak Robert narodzony po raz wtóry.
(George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 312)

Są zbyt różni, a zarazem nazbyt do siebie podobni. Żaden z nich nie może znieść drugiego.
(Tyrion o Renlym i Stannisie
George R. R. Martin, Starcie królów, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2000 r, str. 367).
„Tak jest, dzielny, uroczy i bardzo czysty. Umiał się uśmiechać, ubierać i kąpać, i nie wiadomo skąd przyszło mu do głowy, że czyni go to odpowiednim kandydatem na króla. Baratheonowie zawsze miewali dziwaczne pomysły”.
(Olenna Tyrell,
George R. R. Martin, Nawałnica mieczy, tom I: Stal i śnieg, tłum. Michał Jakuszewski, Poznań 2002, str 86).

Asia Witek
(fot. materiały prasowe HBO)

Artykuł Renly Baratheon pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Autorom scenariusza skończył się książkowy materiał i w dalszym prowadzeniu akcji musieli polegać na własnych siłach, wspomaganych otrzymaną od George’a R. R. Martina ściągą dotyczącą losów głównych bohaterów. Fani po przeciętnym sezonie piątym zastanawiali się, jaki będzie ten szósty sezon, czy Jon Snow przeżyje, czy twórcy serialu się wybronią i poradzą sobie z ciążącą na nich presją, a książkowcy dodatkowo zadawali sobie pytanie, na ile serial zdradza fabułę szóstego tomu Pieśni Lodu i Ognia. Jak widać, tworzenie dzieł kultowych ma również swoje minusy.

Przed premierą sezonu szóstego osoby pracujące przy serialu zapewniały fanów iż Jon Snow jest na 100 procent martwy. Zabity na śmierć, nawiązując do reklamy sprzed lat. I oddać im trzeba, że nie kłamali. Jon umarł, ciosy braci z Nocnej Straży okazały się zabójcze, ale nie na próżno Melisandre podczas swych podróży po Westeros napotkała Thorosa z Myr. Lord dowódca został przywrócony do życia za sprawą czarów czerwonej kapłanki, uporządkował swoje sprawy w korpo wieszając ‘zdrajców’, przekazał dowodzenie czołowemu pechowcowi sagi czyli Eddowi i słusznie uznał się za zwolnionego z przysięgi nocnej straży. Zmartwychwstały Jon jest zagubiony, zamknięty w sobie, jakby trochę zawieszony pomiędzy światami, niepewny siebie i tego, co powinien czynić. Depresja? Niechęć do życia? Jego rozmowa z Melisandre przed bitwą o Winterfell może widzom coś takiego sugerować, ale właśnie podczas tej bitwy Jon przekonuje się, że jednak chce żyć i zaczyna o swoje życie walczyć. Podoba mi się taki rozwój postaci, doceniam fakt, iż zrezygnowano z klasycznej figury niezwyciężonego herosa, na którym nic, nawet własne zmartwychwstanie, nie robi wrażenia. Jon przeżył wstrząs, powrót do w miarę normalnego funkcjonowania zabierze mu trochę czasu i nie sposób w tym momencie nie wspomnieć Froda i słodko-gorzkiego zakończenia „Władcy pierścieni”, na którą to powieść Martin się chętnie powołuje. Zapewne Jon wykona swoją misję albo umrze walcząc z nieumarłymi, ale nie wydaje się by powrócił ten uroczy chłopak romansujący z Ygritte. Jon się zmienił, a Kit Harrington (na którego monotonną grę aktorską wcześniej narzekano) dobrze oddaje zmiany jakie zaszły w psychice Jona Snow.

Jego relacja z Sansą również jest bardzo ciekawa i nie taka oczywista. Spotkanie rodzeństwa (przepraszam: kuzynostwa) po latach było bardzo ładne. Obydwoje dorośli i obydwoje mają za sobą ciężkie przejścia – Jon stracił ukochaną, został zdradzony przez najbliższych i powrócił z zaświatów, a Sansa, której życie na królewskim dworze Joffreya Baratheona bynajmniej nie rozpieszczało, przeszła piekło w komnatach Ramsaya. Wydarzenia te odcisnęły trwałe piętno na obu bohaterach. Sansa nie jest już beztroską trzpiotką, to młoda kobieta która chłodno kalkuluje i próbuje rozgrywać swoją partię. Owszem, udaje się na spotkanie z Littlefingerem, ale trzyma go na dystans przez cały czas. Petyr ma zresztą po tym sezonie zadatki na bohatera tragicznego. Przez swoje niedopatrzenie stracił Sansę, która nie daruje mu tego, że wepchnął ją w objęcia Ramsaya i która deklaruje wprost, że tylko idiota wierzyłby Petyrowi Baelishowi. Ładne nawiązanie do wydarzeń z sezonu pierwszego, swoją drogą. Littlefinger zrezygnował z bezpiecznej opcji przyjaciela wszystkich, wraz z wojskami Doliny udzielił dziewczynie wsparcia militarnego, przechylając wygraną na stronę Starków, ale tym samym opowiedział się po jednej ze stron konfliktu. Trudno mu będzie przekonać świat – a zwłaszcza Cersei Lannister – o swojej bezstronności i nieszkodliwości.

Sansa beztroskie dzieciństwo ma już za sobą. Wiara w dzielnych rycerzy na białych rumakach spieszących na ratunek dziewicy w opresji to również przeszłość. Sophie Turner przyznała w jednym z wywiadów, iż w sezonie szóstym jej bohaterka będzie silniejsza i jest to prawda. Powiedzenie „co nas nie zabije to nas wzmocni” sprawdziło się w jej przypadku idealnie. Dziewczyna jest władcza, niekiedy wręcz królewska. Ale podobnie jak Jon Snow nie jest typową heroiną fantasy, która doskonale wie, jak działać, bez najmniejszej refleksji nad słusznością swego postępowania. Sansa jest rozchwiana, zwłaszcza widać to w przedbitewnej rozmowie z Jonem, kiedy domaga się głosu, ale jednocześnie nie jest w stanie udzielić konkretnej rady. Sansa, której charakterystyczną cechą była dobroć, staje się okrutna. Śmierć Ramsaya, mimo iż po stokroć zasłużona, jest nadzwyczaj brutalna, a Sansa oddala się od swego byłego męża z uśmieszkiem, który ostatnio oglądaliśmy w sali tronowej Królewskiej Przystani, gdy Joffrey publicznie oświadczył iż zrywa zaręczyny ze Starkówną.
Przyznaję, że interesuje mnie bardzo jak na nową, mroczną Sansę zareaguje Ogar. Pojawienie się na ekranie ulubionego bohatera podsumowałam krótko: nareszcie. Cleganebowl nie będzie, przynajmniej na razie, ale jest sojusz z Bractwem bez Chorągwi. W Bractwie jest Beric Dondarrion, a zatem nadzieje na Lady Stoneheart w finale sezonu szóstego również zostały pogrzebane. Bractwo zmierza na Północ i spotkanie z ekipą z Winterfell wydaje się być kwestią czasu. R’hllor miał mieć jakieś zadanie dla Sandora. Jakie? To jedno z pytań na które trudno w tej chwili odpowiedzieć.

Martin rozpoczął swoją opowieść od zebrania większości bohaterów w jednym miejscu – w Winterfell – a następnie kazał im się rozproszyć po świecie. Widać, że historia zaczyna zmierzać do finału, gdyż bohaterowie ponownie zaczynają się skupiać. Kolejną osobą, która powróciła z dalekiej wyprawy jest Arya. Jej wątek ratował sezon piąty i był mocnym punktem sezonu szóstego. Aż do odcinka numer osiem, kiedy widz musiał zawiesić logikę na bardzo solidnym kołku. Jon umarł po ciosach zadanych przez braci z Nocnej Straży. Arya, po serii ciosów w brzuch biega po mieście, skacze, zjada miskę zupy (co nie prowadzi do zdrowotnych komplikacji, ale pozwala odzyskać siły), a na koniec pokonuje w walce wyszkoloną zabójczynię. Waif, która talentami pedagogicznymi nie grzeszyła, sprawiała wrażenie bardzo fachowej osoby jeśli chodzi o zadawanie bliźnim obrażeń. Najwyraźniej jednak hasło z początku sagi – was Starków trudno zabić – pozostaje aktualne. Sama Arya postanawia powrócić do Westeros i wykorzystując nabyte w Domu Czerni i Bieli umiejętności wykreślić imiona ze swojej listy. Na dobry początek wyrównała rachunki z Walderem Freyem.

Bran Stark powrócił po nieobecności w sezonie piątym, z Maxem von Sydow u boku. Chłopak wyrósł, zaczął się wybijać na niepodległość, ale to sędziwy aktor ze swoją charyzmą „kradł” wszystkie wspólne sceny. Szkoda, że było ich tak mało… W poprzednich sezonach wątek Brana nie zaliczał się do najbardziej porywających, w tym był bardzo wyczekiwany z uwagi na szansę wyjaśnienia za pośrednictwem wizji kilku zagadek z przeszłości. Fani oczywiście czekali na sceny spod Wieży Radości i mam wrażenie że to, co otrzymali od twórców serialu, nie zawiodło oczekiwań. Scena z królewskimi gwardzistami bardzo ładna, niezależnie od malkontenckich narzekań na niekanoniczność zbroi gwardzistów, a ostatnia scena Neda i Lyanny uradowała wszystkie fanowskie serca wierzące święcie w najsłynniejsze równanie sagi. Pozostaje pytanie, na ile piętno Nocnego Króla będzie wywierało wpływ na Brana? Czy chłopak będzie w stanie przejść z nim na drugą stronę Muru? Na koniec nie sposób nie wspomnieć o Hodorze, któremu przeznaczona była jedna z najbardziej poruszających śmierci w historii „Gry o tron”.

W regionach znacznie cieplejszych działo się mniej. Wprawdzie Daenerys miała swoje pięć minut, podczas których wysłała paru khalów do Krainy Wiecznych Łowów, ale do dramaturgii „dracarys” było tej scenie daleko. Po za tym wątek Meereen w tym sezonie absolutnie nie porywał, chociaż Peter Dinklage robił co w jego mocy, by nudne kwestie zaprezentować w sposób interesujący dla widza. Duet Missandei i Szary Robak jest fatalny, między aktorami nie ma nawet minimum chemii i szczerze mówiąc zastanawia dlaczego twórcy serialu postanowili poświęcić tej parze aż tyle czasu antenowego. Na szczęście konkurencyjny meereeński duet, czyli Daenerys i Tyrion Lannister jest znakomity. Tyrion był świetny w sezonie drugim jako namiestnik, jest więc nadzieja że powtórzy swój sukces doradzając Zrodzonej z Burzy. Drugim mocnym momentem było wyruszenie Daenerys i jej armii do Westeros – tym samym twórcom serialu udało się to, czego nie dokonał Martin w pięciu opasłych tomach Pieśni Lodu i Ognia. Wprawdzie niemal pewne jest, iż po przybyciu armii na miejsce walkę o żelazny tron będzie trzeba odłożyć na później, a zająć się inwazją nieumarłych, ale już wydarzenia sezonu szóstego podpowiadają, że po kilku latach walk wszystkich ze wszystkimi nadszedł czas sojuszy. Dotychczasowi wrogowie postanawiają nawiązać współpracę, gdyż łączy ich wspólny przeciwnik, a chęć pokonania go (bądź zemsty) jest silniejsza od dotychczasowych uprzedzeń. Przykładem sojusz między śmiertelnie dotychczas skonfliktowanymi Tyrellami i Martellami. Od wielu lat nie było szans na ujrzenie współpracy róży i słońca przebitego włócznią, ale Cersei Lannister udało się to, czego nie byli w stanie dokonać posłowie. Skrót akcji pozwolił twórcom serialu na przedstawienie w ostatnich minutach odcinka potężnej armii, w której okręty Martellów i Tyrellów zgodnie płyną u boku statków z krakenem i smokiem na żaglach. Pomysł wysłania do Daenerys Yary Greyjoy (w miejsce nieobecnego w serialu Victariona) nie był zły, a pozwolił na pokazanie ciekawej relacji między rodzeństwem krakenów. Ostatecznie Theon i Yara przestali ze sobą rywalizować, a zaczęli się wspierać, co wyszło na dobre i samym zainteresowanym i akcji serialu.

Na jakiekolwiek sojusze nie mogą liczyć Lannisterowie. Upadek ich domu wydaje się być kwestią czasu, chyba że scenarzyści wyciągną z niebytu odległych krewnych, którzy będą w stanie wesprzeć nową królową Westeros. Cersei Lannister zaliczyła dobry sezon, fani którzy zadawali sobie po sławetnym marszu pytanie o przyszłość Lwicy mogą odetchnąć spokojnie. Wielki Wróbel nie zdołał jej stępić pazurów, a wręcz można rzec iż przyczynił się do doprowadzenia Cersei do punktu, w którym nie ma już nic do stracenia. Lwica już wcześniej nie grzeszyła subtelnością ani nie można było jej posądzić o zbytnią łagodność. Co uczyni teraz, gdy w zasadzie cały świat jest przeciwko niej? Scena koronacji budzi skojarzenia z władcą autorytarnym, wręcz z dyktaturą i podejrzewam że takie właśnie będą rządy kobiety, która mówiła o sobie, że jest jedynym synem Tywina. Jaime Lannister wydaje się mieć na siostrę coraz mniejszy wpływ. Z drugiej strony, im Jaime znajduje się dalej od Cersei, tym jego postać jest ciekawiej prowadzona. W sezonie szóstym najwięcej pokazał pod Riverrun, jego rozmowa z Blackfishem oraz z Brienne to jeden z jaśniejszych punktów sezonu. Wyraz twarzy Jaimego, który po powrocie do stolicy przekonuje się, iż jego ukochana siostra dokonała czynu, jakiemu on starał się zapobiec lata temu, kosztem swego honoru rycerza, sugeruje iż drogi złotych bliźniąt ostatecznie się rozejdą.

Tommen był w tym sezonie zagrany doskonale, Dean Charles Chapman jako władca słaby, podatny na wpływy i manipulację sprawdził się idealnie, podejrzewam że niewielu było fanów, którzy powstrzymali się od werbalnego zachęcania serialowego Tommena do działania (i od wyrażania tęsknoty za tą cholerą, Joffreyem Baratheonem). Wielki Wróbel również zasługuje na odnotowanie, Jonathan Pryce znakomicie pokazał nam fanatyka święcie wierzącego w swoje przekonania i w misję zbawiania świata. Interesujące jest to, że w zasadzie Wielki Wróbel miał rację, jego zarzuty były ze wszech miar słuszne (przynamniej wobec Cersei, zarzuty stawiane Tyrellom były nieco naciągane), ale fani kibicowali Lannisterom i Tyrellom, mając nadzieję iż bohaterom uda się wyjść z opresji. Finał konfliktu stanowił ukoronowanie wielomiesięcznych intryg, a początkowe minuty odcinka dziesiątego, z idealnie dobranym podkładem muzycznym są po prostu cudowne.

Do pozostałych lokacji zaglądaliśmy w zasadzie na chwilę. Dorne, koszmar sezonu V, zostało w sezonie szóstym słusznie zredukowane, chociaż rzeź z odcinka pierwszego każe postawić sobie pytanie o celowość zatrudnienia Alexandra Siddiga. Oberyn Martell chociaż pojawił się w opowieści tylko na chwilę zapadł w serca fanów. Niestety nie można tego samego powiedzieć o jego córkach. Chociaż staram się traktować osobno książkę i serial, w tym jednym wypadku uważam, że Martin podał na tacy rozwiązanie klasyczne a przez to sprawdzone. Nie grzesząca intelektem wojowniczka (Obara Sand), sprytna dziewczyna ze zmysłem taktycznym (Nymeria Sand) i niewiniątko wyspecjalizowane w trucicielstwie (Tyene Sand) stanowiło trójcę idealnie ze sobą współpracującą i wzajemnie się wspierającą. W serialu rozegrano to nieco inaczej i obawiam się, że taka a nie inna kreacja Żmijowych Bękarcic przyczyniła się do fatalnego odbioru Dorne.

Na Żelazne Wyspy powrócił Euron Greyjoy, pirat naznaczony rysem szaleństwa, który jeśli choć po części będzie odpowiadał swemu literackiemu pierwowzorowi będzie gotowy na wszystko. Czyją stronę weźmie w konflikcie Lannisterowie – reszta świata? Wizja, w której szalony Euron dogaduje się z równie szaloną Cersei ma w sobie jakiś niepokój, bo jeśli ktoś miałby spalić westeroski świat to właśnie ten duet.

Co będzie się działo dalej w sezonie siódmym? Na forum już trwają rozważania, ale opcją najbardziej prawdopodobną jest konflikt Nocny Król kontra reszta świata. Przetną się zapewne drogi Jona Snow i Daenerys, ale czy już w tym sezonie? Z całą sympatią do serialu, logika nie jest najmocniejszą stroną „Gry o tron” więc dedukowanie na jej podstawie jak potoczą się dalsze losy bohaterów jest obarczone sporym ryzykiem.

Sezon szósty zapamiętany zostanie jako ten, który wyprzedził książkę, podpowiadając fanom, jak mogą się dalej potoczyć losy książkowych bohaterów. Potwierdzono kilka fanowskich teorii (część pierwsza tutaj, część druga tutaj). Co ważne, w zasadzie ukazując potencjalny rozwój fabuły „Wichrów zimy” serial nie zdradził nic – może poza śmiercią Hodora – czego fani by wcześniej nie wypunktowali w przedsezonowych rozważaniach. W końcu doczekaliśmy się porządnej bitwy, zmagania o Winterfell to kolejny bardzo mocny punkt nie tylko tego sezonu, ale ogólnie całego serialu. Na drugi świat przeniosło się rekordowo dużo bohaterów znanych z imienia i nazwiska: Doran Martell, Areo Hotah, Trystane Martell, Roose Bolton, Walda Bolton i jej małe dziecko, Balon Greyjoy, Alliser Thorne, Olly, Osha, kilkunastu khalów spalonych przez Daenerys, Trójoka Wrona, Hodor, Starszy Brat / Ray (plus anonimowi mieszkańcy jego wioski), Brynden „Blackfish” Tully, Cytryn Cytrynowy Płaszcz, lady Crane, Waif, dwóch dobrych panów z Yunkai, Rickon Stark, olbrzym Wun Weg Wun Dar Wun, Smalljon Umber (plus parę setek poległych w bitwie o Winterfell), Ramsay Snow, Lancel Lannister, Wielki Wróbel, Loras Tyrell, Margaery Tyrell, Mace Tyrell, Kevan Lannister oraz dziesiątki jeśli nie setki przebywające wówczas w Wielkim Sepcie Baleora, wielki maester Pycelle, Tommen Baratheon, Walder Frey oraz jego dwóch synów. O wilkorach Kudłaczu i Lecie nie zapominając. Lista płac zredukowana została zasadniczo, jednym z pytań jakie zadają sobie fani jest to, kto w sezonie szóstym będzie głównym antagonistą. Cersei Lannister, której postać dotychczas była raczej wybielana? Euron Greyjoy? Czy jednak fani będą zgodnie trzymać kciuki za ludzkość, by udało się jej pokonać Innych? O tym przekonamy się w 2017 roku.

(aw)

Artykuł Po szóstym sezonie „Gry o tron” pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.

Po wypadku podczas turnieju kuleje na jedną nogę. Interesuje się hodowlą ogierów, psów myśliwskich i jastrzębi.

Jak dotąd nie pojawił się osobiście w sadze.

Przedakcja

Willas jako młody giermek brał udział w swoim pierwszym turnieju. Podczas potyczki z Czerwoną Żmiją z Dorne uległ wypadkowi – Oberyn trafił go w napierśnik, a gdy Willas spadał z konia, jego noga uwięzła w strzemieniu. Rumak przygniótł chłopaka. Maester przysłany przez Oberyna uratował kończynę, jednak od tego dnia Willas jest kulawy. Martell uważa, że Willas był zbyt młody i zbyt niedoświadczony, by brać udział w turnieju rycerskim, ale jego ojciec nalegał na udział syna w rycerskiej rywalizacji.

Willas jest dobrym bratem. Gdy Margaery była młodsza czytał jej książki i rysował gwiazdy. Olenna Tyrella mówi o nim, że to kochany i mądry chłopak.

Nawałnica mieczy

Tyrellowie planują wydać Sansę za dziedzica Wysogrodu, ale Lannisterowie są szybsi – doprowadzają do małżeństwa Sansy z Tyrionem Lannisterem.

Lannisterowie zamierzają ożenić Willasa z Cersei. Tywin przedstawia tę propozycję Mace’owi, który wydaje się być do niej przychylnie nastawiony, ale zmienia zdanie po rozmowie z Królową Cierni. Wedle Varysa, Olenna miała rzec, że Cersei jest zbyt stara i zbyt zużyta dla jej drogiego wnuka.

Uczta dla wron

Willias listownie informuje swoją siostrę o ataku Żelaznych Ludzi na Reach oraz o mianowaniu przez Eurona Greyjoya własnych tarczowych lordów. Dziedzic Tyrellów organizuje obronę swych ziem.

(aw)

Artykuł Willas Tyrell pochodzi z serwisu Pieśń lodu i ognia | Gra o tron.